Αναζήτηση αναρτήσεων

Προβλήματα και κίνδυνοι για την υγεία από την ύπαρξη αμιαντούχων υλικών σε υφιστάμενες κατασκευές

>> 29/8/09

Το προηγούμενο εξάμηνο έκανα μαζί με μια φίλη μου συμφοιτήτρια μια αξιόλογη, πιστεύω, εργασία, πάνω στον κίνδυνο που ενέχει για την ανθρώπινη υγεία η ύπαρξη αμιάντου σε υφιστάμενες κατασκευές. Η εργασία αυτή επικεντρωνόταν από ένα σημείο και μετά στο πώς επιτυγχάνεται επαρκής ασφάλεια και προστασία της υγείας των εργαζόμενων που απασχολούνται στις εργασίες απομάκρυνσης και/ή αδρανοποίησης των υλικών αυτών σε ήδη υπάρχοντα κτίρια, κατεδαφιστέα και μη. Δεδομένου όμως ότι αυτό είναι ένα θέμα που αφορά αυστηρά τους επιβλέποντες σε τέτοιες εργασίες μηχανικούς, στην ανάρτηση αυτή θα επικεντρωθώ, χρησιμοποιώντας υλικό από την εργασία, στο τι είναι και πώς επηρεάζει ο αμίαντος την ανθρώπινη υγεία, καθώς και στο πώς μπορεί ο καθένας να μεριμνήσει για να αποφύγει τον κίνδυνο αυτό.
Ο αμίαντος δεν είναι ένα συγκεκριμένο ορυκτό. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια οικογένεια διαφόρων ορυκτών, που απαντώνται στην φύση σε ινώδη μορφή. Στην ουσία λοιπόν ο όρος αμίαντος χρησιμοποιείται για να περιγράψει την μορφή και δομή των ορυκτών αυτών (που είναι συσσωματώματα από ίνες) παρά την χημική τους σύσταση. Οι κύριοι τύποι του αμιάντου στην φύση είναι ο χρυσότιλος (λευκός αμίαντος), ο κροκιδόλιθος (μπλε αμίαντος), ο γρουνερίτης ή αμοσίτης (καφέ αμίαντος), ο ακτινολιθικός αμίαντος, ο ανθοφυλλιτικός αμίαντος και ο τρεμολιθικός αμίαντος. Πολλές φορές η ταυτοποίηση της εκάστοτε ποικιλίας του αμιάντου δεν είναι οπτικά ή μέσω αφής δυνατή κατά την εξόρυξή του και απαιτείται εργαστηριακή ανάλυση.









Κατά την δεκαετία 1940 - 1950 διαπιστώθηκε η ευπλαστότητα και ευχρησία του αμιάντου σαν οικοδομικό υλικό. Η ινώδης του μορφή τον έκανε εξαιρετικά εύκολο στην κατεργασία του, και επιπλέον οι θερμο - ηχο - ηλεκτρομονωτικές του ιδιότητες και η δυνατότητα του να θρυμματιστεί με ευκολία και να χρησιμοποιηθεί σαν ενισχυτικό συστατικό σε κάθε είδους σοβάδες, τσιμέντα (π.χ. αμιαντοτσιμέντο, ινώδη επιχρίσματα και βαφές) και γενικά κονιάματα, τον έκαναν περιζήτητο σχεδόν σε κάθε τομέα της βιομηχανίας των δομικών υλικών. Έχει χρησιμοποιηθεί σε προϊόντα τριβής, σε φλάντζες και τσιμούχες, καθώς και σε σφραγίσματα, μαστίχες και κόλλες. Το εύρος των αμιαντούχων δομικών υλικών και προϊόντων περιλάμβανε ακόμα ψεκασμένες επικαλύψεις, χύμα υλικό και παρεμβύσματα (ως θερμοηχομόνωση), μονωτικές αμιαντόπλακες, σχοινιά και νήματα, ύφασμα (κουβέρτες πυροπροστασίας), χοντρό αμιαντούχο χαρτόνι, ασφαλτούχα προϊόντα αμιάντου (ως στεγάνωση), εσωτερικά επιχρίσματα σωλήνων ύδρευσης, προϊόντα δαπέδου, ενισχυμένα πλαστικά, είδη υγιεινής και μίγματα σφραγίσματος τοίχων (αμιαντούχος στόκος).



Από τα παραπάνω εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι οι δομικές βιομηχανίες νόμιζαν πως είχαν βρει την πανάκεια και η κατανάλωση αμιάντου, για να χρησιμοποιηθεί στα προαναφερθέντα, αλλά και σε άλλα δομικά υλικά και προϊόντα, αυξανόταν από το 1950 ως το 1980. Τότε όμως, η έκρηξη του αριθμού των καρκινοπαθούντων και γενικά των σοβαρά νοσούντων, είτε εργαζομένων σε βιομηχανίες επεξεργασίας αμιάντου είτε ενοίκων στα φορτωμένα με αμίαντο σπίτια που χτίζονταν κατά κόρον εκείνες τις δεκαετίες κίνησε τις υποψίες της Ε.Ε.Υ (Ευρωπαϊκής Επιτροπής Υγείας).
Έτσι, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και μέχρι περίπου το 1985, ένας μεγάλος αριθμός από ιατρικά τεστ σε εθνική κλίμακα, συνδυασμένα με στατιστικές μελέτες, αποκάλυψε την αλήθεια. Ο αμίαντος είναι ένα από τα πιο καρκινογόνα υλικά! Λόγου της ινώδους του φύσεως, μπορεί να θρυμματιστεί και να διασκορπιστεί στον αέρα με την μορφή πολύ μικρών ινών, πολλές φορές όχι μεγαλυτέρων από μεγέθη κυτταρικής κλίμακας. Από την εισπνοή αυτών προκαλούνται σοβαρότατες νόσοι:
  • Αμιάντωση, ουλή του πνευμονικού ιστού
  • Καρκίνος του πνεύμονα
  • Μεσοθηλίωμα, που είναι ο καρκίνος του υπεζωκότος (του λείου υμένα που επενδύει τον πνεύμονα) ή του περιτοναίου (του λείου διπλού υμένα που επενδύει το εσωτερικό της κοιλιακής κοιλότητας)
  • Άλλες μορφές καρκίνου





Οι παραπάνω νόσοι είναι συνήθως θανατηφόρες και κάποιος με εκτεταμένη έκθεση σε αιωρούμενες ίνες αμιάντου έχει 100% πιθανότητα να νοσήσει από κάποια από αυτές. Οι παθήσεις αυτές περνούν αρχικά από μία λανθάνουσα κατάσταση που διαρκεί δεκαετίες, όπου αναπτύσσονται μέχρι να εμφανιστούν. Η πιθανότητα να νοσήσει κάποιος εξαρτάται από την ποσότητα και το είδος των ινών που θα εισπνεύσει, άρα λοιπόν είναι στην ουσία άμεση συνάρτηση της ευθρυπτότητας των αντιστοίχων αμιαντούχων υλικών, δηλαδή της ευκολίας με την οποία αποδεσμεύονται ίνες αμιάντου κατά την τριβή, επεξεργασία, αλλοίωση και γενικά χρήση αυτών. Είναι προφανές ότι τα εύθρυπτα υλικά είναι και τα πιο επικίνδυνα, π.χ. οι ψεκασμένες επικαλύψεις είναι πολύ χειρότερες από τις αμιαντούχες κόλλες.
Υπό το φως των αποκαλύψεων αυτών, ακολούθησε σταδιακή μείωση της κατανάλωσης αμιάντου, μέχρι την οριστική απαγόρευση εξόρυξης αμιάντου και κατασκευής και επεξεργασίας αμιαντούχων προϊόντων το 2006. Μεγάλη ώθηση προς το τέλος αυτό έδωσε και το σχετικό συνέδριο της Ε.Ε. το 2003, όπου εκτιμήθηκε ότι ο συνολικός αριθμός θανάτων λόγω του αμιάντου σε 7 ευρωπαϊκές χώρες είχε πλέον ανέλθει σε 15.000 ανά έτος! Η σχετική οδηγία εφαρμόσθηκε με βιασύνη και πράγματι μέσα σε 3 χρόνια όλα τα λατομεία εξόρυξης και οι βιομηχανίες επεξεργασίας έπαυσαν την λειτουργία τους. Ωστόσο, το κακό είχε ήδη γίνει: είχαν μεσολαβήσει 50 και πλέον χρόνια που ο αμίαντος χρησιμοποιούνταν παντού στον οικοδομικό τομέα. Τα κτιρία που χτίστηκαν στο διάστημα αυτό περιείχαν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αμίαντο σε διάφορες μορφές. Ήδη υπήρχε ένας τεράστιος αριθμός νοσούντων και νεκρών (15.000 ανά έτος επί 50 περίπου χρόνια - τρομαχτικός πολλαπλασιασμός) και ποιός ξέρει πόσοι ακόμα νόσησαν έκτοτε; Και το χειρότερο, ποιός ξέρει πόσοι ακόμα θα νοσήσουν στο μέλλον από μια ενδεχόμενη υπολανθάνουσα κατάσταση που όμως κάποια στιγμή θα βγει στο φως;
Δυστυχώς, ό,τι έγινε έγινε. Αλλά είναι στο χέρι το δικό μας και της πολιτείας να εξαλειφθεί πλήρως ο κίνδυνος ο προερχόμενος από τον αμίαντο. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη κινητοποίηση στο θέμα αυτό, είτε με ολική κατεδάφιση των εκάστοτε κτιρίων, είτε με - πολύ πιο επίπονες - εργασίες αφαίρεσής του από υφιστάμενα κτίρια για τα οποία δεν προβλέπεται κατεδάφισή τους.
Το πρόβλημα στο θέμα αυτό είναι ότι η πολιτεία προσανατολίζεται κυρίως, όπως είναι και λογικό, στα δημόσια κτιρία ή σε κτίρια που βρίσκονται στο κέντρο της εκάστοτε πόλης ή σε διατηρητέα και λιγότερο στις ιδιωτικές κατοικίες. Αυτό αφήνει έναν τεράστιο αριθμό κτιρίων στα οποία δεν έχει γίνει καμία σχετική εργασία και το θέμα έχει αφεθεί πλήρως στην διακριτική ευχέρεια των επιθεωρητών της πολεοδομίας της εκάστοτε πόλης και στους κατοίκους του εκάστοτε κτιρίου. Προφανώς αυτό συντελεί είτε στο να ληφθούν μέτρα με βραδύτατο ρυθμό κι ενδεχομένως αφού αρχίσουν να εμφανίζονται τα πρώτα προβλήματα είτε στο να μην ληφθούν καθόλου.
Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό. Θυμηθείτε, κάποιος που θα εκτεθεί πάνω από ένα όριο σε αιωρούμενες ίνες αμιάντου είναι σίγουρο ότι θα νοσήσει στο μέλλον - και δεν γνωρίζουμε κιόλας κάποιο ελάχιστο όριο κάτω από το οποίο ο κίνδυνος μηδενίζεται. Αλλά οπωσδήποτε η χαμηλότερη δυνατή έκθεση ελαχιστοποιεί τον κίνδυνο. Συνεπώς, κάποιος που μένει σε ένα κτίριο για το οποίο γνωρίζει ότι χτίστηκε κάπου στο 1950 - 2000 πρέπει να εξετάσει αν έχουν γίνει στο παρελθόν επιθεωρήσεις του κτιρίου από εμπειρογνώμονες μηχανικούς ή ακόμα αν έχουν γίνει σχετικές εργασίες. Αν όχι, και δεδομένου της βραδύτητας των δημοσίων υπηρεσιών από τις οποίες δεν ξεφεύγει προφανώς και ο αντίστοιχος τομέας του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., πρέπει να μεριμνήσει ο ίδιος για να κινηθούν τα πράγματα.
Δυστυχώς, η ελλειπέστατη ενημέρωση στον τομέα αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην προκαλείται το ενδιαφέρον σε κάποιον μη ειδήμονα να μάθει πότε χτίστηκε το κτίριο στο οποίο ζει, αν και πόσο αμίαντο περιέχει και αν έχουν γίνει ποτέ εργασίες αφαίρεσης και/ή αδρανοποίησής του. Και όμως, το θέμα δεν είναι να το παίρνει κανείς αψήφιστα - οι αριθμοί είναι τρομαχτικοί. Είναι σημαντικό να ενημερωθούν όλοι σχετικά με το θέμα αυτό και να θέσουν τα πράγματα σε κίνηση, αν κάποιος άλλος δεν τα θέτει αντί για αυτούς. Δεν πρέπει να τίθεται καν το θέμα εξόδων ή κάτι άλλο συναφές - είναι θέμα υγείας και ευζωίας και πρέπει να αντιμετωπιστεί με την σοβαρότητα που του αρμόζει.

Read more...

Ο σύγχρονος διατροφικός εφιάλτης

>> 19/8/09





Αν μη τι άλλο έχουμε
αυτογνωσία.







Σύμφωνα με στατιστικές έρευνες που διεξήχθησαν από την Π.Ο.Υ. (Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας) οι τρεις κυριότερες αιτίες θανάτου στον σύγχρονο δυτικό κόσμο είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα, η μόλυνση από AIDS και η νόσηση από διάφορες μορφές καρκίνου. Το παράδοξο είναι ότι οι περισσότεροι μη ειδήμονες επί του θέματος, όπως αρχικά και εγώ, φαντάζονται ότι η σοβαρότερη και πιο συχνά συναντούμενη εκ των τριών αιτιών είναι ο καρκίνος. Κι όμως. Η κυριότερη αιτία θανάτου είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα, δηλαδή ασθένειες που σχετίζονται με την μερική ή ολική κατάρρευση του ευρύτερου καρδιαγγειακού κυκλοφορικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένης προφανώς και της καρδιάς καθ'αυτής. Ενδεικτικά αναφέρεται εδώ η συχνότατα παρουσιαζόμενη στεφανιαία νόσος, δηλαδή η σταδιακή μείωση της διαμέτρου διαφόρων κεντρικών (όπως της μεγάλης στεφανιαίας) και μη αρτηριών από διάφορες επιβλαβείς ουσίες, όπως η λεγόμενη κακή χοληστερόλη, που επικάθονται στο εσωτερικό των τοιχωμάτων τους. Η με τα χρόνια συσσώρευση των ουσιών αυτών μπορεί να οδηγήσει σε έμφραγμα ή ακόμα και στον θάνατο.
Τα καρδιαγγειακά νοσήματα είναι αποτέλεσματα του συσσωρευμένου καθημερινού στρες, του καπνίσματος, της κληρονομικότητας, της έλλειψης άσκησης και πολλών άλλων παραγόντων που έχουν να κάνουν με την ποιότητα ζωής του κάθε ατόμου. Αλλά σημαντικότερος κι επιβλαβέστερος από αυτούς τους παράγοντες είναι η κακή διατροφή. Ας δούμε γιατί...
Την τελευταία πεντηκοταετία έχει παρατηρηθεί μια αλλαγή στις παγκόσμιες διατροφικές συνήθειες. Από την μία, οι εντονότατοι εργασιακοί ρυθμοί και η ανάγκη της καπιταλιστικής μηχανής για γρανάζια που δουλεύουν όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες δημιούργησε την ανάγκη στους απανταχού εργαζόμενους να ικανοποιούν την φυσιολογική τους πείνα μετά από ώρες ασταμάτητης εργασίας με τον συντομότερο και ευκολότερο τρόπο (είτε επρόκειτο για εργάτες που τους επιβαλλόταν από υψηλότερα κλιμάκια είτε για εργασιομανείς γιάπις, χρηματιστές κ.λ.π. που το έκαναν από επιλογή). Έτσι γεννήθηκε η έννοια του fast food. Από την άλλη, οι ολοένα αυξανόμενες υπεραπαιτήσεις της αγοράς για τεράστιες ποσότητες φαγώσιμων προϊόντων (οξύμωρο: τόσο τεράστιες που τελικά δεν καταναλώνονται πλήρως σχεδόν ποτέ και πετιούνται. Και να φανταστεί κανείς ότι στην Σομαλία πεθαίνουν της πείνας!) συνετέλεσε στην εκρηκτική αύξηση της χρησιμοποίησης στην αλυσίδα παραγωγής μεταλλαγμένων γονιδίων, ορμονών, χημικώς παρασκευασμένων ζωοτροφών, βιομεταλλάξεων, φυτοφαρμάκων, καρκινογόνων λιπασμάτων, προσθέτων, συντηρητικών, αμφιβόλου αποτελέσματος γονιδιακών διασταυρώσεων διαφορετικών ειδών ζώων ή φυτών κ.λ.π.
Ο συνδυασμός των παραπάνω παραγόντων έχει οδηγήσει σε πραγματικά εφιαλτικά αποτελέσματα. Ίσως να θυμάστε τον σάλο που είχε προκληθεί πριν λίγα χρόνια όταν δόθηκαν στην δημοσιότητα φωτογραφίες και βίντεο που εξέθεταν έναν παγκόσμιο κολοσσό στην αλυσίδα των fast food restaurants (ο νοών νοείτω). Πράγματι, τα ντοκουμέντα αυτά αποδείκνυαν ότι το κρέας στα μπιφτέκια δεν ήταν βοδινό. Πολύ απλά, οι αθεόφοβοι γενετιστές τις εταιρείας είχαν δημιουργήσει μια περίεργη μορφή ζωής, που μόνο αμυδρά θύμιζε βόδι ή μοσχάρι, η οποία ήταν μία απάισια ροζ μάζα κρέατος, χωρίς πόδια και με υποτυπώδες κεφάλι, το όποιο τάιζαν με ορμόνες και παχυντικές τροφές χρησιμοποιώντας ειδικό σωλήνα που συνδεόταν απευθείας στον οισοφάγο αυτού του πράγματος. Το δύστυχο αυτό πλάσμα μεγάλωνε και πάχαινε ταχύτατα και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ήταν έτοιμο για σφάξιμο και διάθεση στην αλυσίδα παραγωγής burgers. Παρόμοια κατάσταση υφίσταται και στα κοτόπουλα, όπου έχουν δημιουργηθεί κοτόπουλα χωρίς πούπουλα (για να μην χάνεται χρόνος στο ξεπουπούλιασμα τους αφού σφαχτούν), χωρίς πόδια (για να μην τρέχουν και να παχαίνουν ταχύτερα), χωρίς φτερούγες (για να μην πιάνουν χώρο) κ.λ.π. Μην ξεχνάμε άλλωστε και την σχεδόν καθολική πλέον πρακτική των εταιρειών να χρησιμοποιούν για την σίτιση των ζώων ορμονούχα κρεατάλευρα και γενικά ζωάλευρα. Οι επιπτώσεις είναι και σε αυτήν την περίπτωση φρικιαστικές. Κατ'αρχάς, ζώα που είναι φυτοφάγα έχουν μετατραπεί σε σαρκοφάγα, πράγμα που προφανώς προκάλεσε μεταλλάξεις στο γονιδίωμα τους και είχε βλαβερές επιπτώσεις και στους ανθρώπους που έφαγαν τα εν λόγω κρέατα - το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια, ή αλλιώς νόσος των τρελών αγελάδων, που έπληξε πριν λίγα χρόνια όλο τον δυτικό και όχι μόνο κόσμο, και που οφειλόταν σε κανονικά φυτοφάγες αγελάδες που τρέφονταν με κρεατάλευρα. Επιπλέον, ακόμα και ζώα που είναι σαρκοφάγα ή παμφάγα, τρώνε τρομακτικά σκευάσματα - ψάρια σε ιχθυοτροφεία τρώνε σκόνες από αλεσμένο κοτόπουλο, ενώ γουρούνια τρέφονται με ζωάλευρα προερχόμενα από την άλεση - ανατριχιαστικό - γουρουνιών! Καταφέραμε να μετατρέψουμε τα φιλήσυχα μοσχάρια σε σαρκοφάγες μηχανές και τα γουρούνια σε κανίβαλους! Και να μην μιλήσουμε για τα διάφορα γενετικά πειράματα στα οποία αναμιγνύουν γονίδια από διαφορετικά ζώα - στο YouTube μπορεί να πετύχει κανείς βίντεο όπου εξηγείται το πώς ενσωματώθηκαν σε πέστροφες γονίδια γουρουνιών για να γίνουν τεράστιες σαν σολωμοί! Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος...



Προφανώς ούτε οι φυτικές τροφές έχουν ξεφύγει από αυτήν την ιστορία. Λαχανικά που μεταλλάχθηκαν για να μεγαλώνουν γρήγορα και που τελικά είναι τελείως άγευστα και άοσμα, φρούτα με λεπτή διαμπερή φλούδα που επιτρέπει στα δηλητηριώδη φυτοφάρμακα να εισέρχονται στο εσωτερικό τους, προσθήκη γονιδίων σόγιας για να αυξηθεί η παραγωγή, και τόσα άλλα παραδείγματα...
Το κερασάκι στην τούρτα είναι τα συσκευασμένα προϊόντα. Αμέτρητα είδη συντηρητικών, οξέων, χρωστικών, διαφόρων χημικών ουσιών και άλλων προσθέτων μετατρέπουν μια γουλιά ενός αναψυκτικού ή ένα πατατάκι σε πραγματική ωρολογιακή βόμβα.
Όλα τα παραπάνω λοιπόν, πέρα από τα κατά καιρούς ξαφνικά ξεσπάσματα σοβαρών ασθενειών που προκαλούν (βλέπε σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια), είναι ταυτόχρονα και ο κύριος λόγος για τα συνεχή και όλο και περισσότερο αυξανόμενα κρούσματα καρδιαγγειακών νοσημάτων που τόσο ταλαιπωρούν τους μεσήλικες (και όχι μόνο) του δυτικού κόσμου. Η συνεχής κατανάλωση από μικρή ηλικία των τροφών αυτών οδηγεί, για ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, με μαθηματική ακρίβεια, στο έμφραγμα. Αν δε συνοδεύεται και από κάπνισμα, στρες, μη - άσκηση κ.λ.π. οι πιθανότητες αυξάνονται περισσότερο. Το τραγικό είναι ότι και να αποφεύγει κάποιος τα hamburgers, τα πατατάκια, τα γαριδάκια και γενικά όλα τα συναφή, και πάλι δεν είναι ήσυχος, αφού παρά φύσιν είναι πλέον και οι τροφές που παίρνει κάποιος στο σπίτι του για να τις μαγειρέψει.
Και εδώ φτάνουμε στο κομβικό σημείο, που αφορά και εμάς αμεσότερα. Ζούμε σε μια χώρα που από την γεωγραφική της θέση και το κλίμα της έχει προικισθεί με όλες τις προϋποθέσεις για να έχει τεράστια παραγωγή σε κάθε είδους φρούτα, λαχανικά και γενικά φυτικά προϊόντα, ενώ και η κτηνοτροφία είναι ένας κλάδος που από αρχαιοτάτων χρόνων αποτελεί κύρια ενασχόληση για ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού - δηλαδή υπάρχουν όλες οι κατάλληλες προϋποθέσεις για μια υγιή σε ρυθμούς παραγωγή προϊόντων χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε στις προαναφερθείσες αηδιαστικές αλχημείες. Άλλωστε, πολλές φορές ακούγεται από τους περισσότερους πολίτες ότι παίρνουν λαχανικά μόνο από τον έμπιστο μανάβη της γειτονιάς που είναι "παραγωγός" ή ότι ψωνίζουν μόνο από τον γνωστό τους κρεοπώλη που έχει "δικά του" κρέατα. Τότε λοιπόν πώς στον διάολο βρισκόμαστε, σύμφωνα με έρευνες της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, στις πρώτες θέσεις της λίστας με τα περισσότερα κρούσματα παχυσαρκίας και καρδιαγγειακών νοσημάτων στην Ευρώπη (άρα ίσως και παγκοσμίως);
Η απάντηση είναι απλή. Δεν φταίνε ούτε οι μανάβηδες ούτε οι κρεοπώλες που "λένε ψέματα" για την πηγή των προϊόντων τους - θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι είναι τίμιοι. Αυτό που φταίει είναι οι εσφαλμένες συνήθειες. Όταν μπορείς και έχεις χρόνο να μαγειρέψεις κάτι νοστιμότατο και υγιεινό να φας, αλλά παρ'όλ'αυτά καταφεύγεις μέρα με την μέρα στην εύκολη και γρήγορη λύση του πιτόγυρου, κι επιπλέον έχεις και μικρά παιδιά που τα μαθαίνεις στην ίδια λούμπα, τότε ποιός σε φταίει;
Να μην παρεξηγηθώ, κι εγώ πολλές φορές γουστάρω ένα πιτόγυρο ή μια πίτσα ή ο,τιδήποτε παρεμφερές. Απλά δεν πρέπει να χαθεί το μέτρο. Είναι κρίμα να καταδυναστεύει η λογική του fast 'n' junk food την ζωή μας. Πόσο μάλλον εμάς, που δεν παράγουμε φρούτα με το σταγονόμετρο (πραγματικά, στις σκανδιναβικές χώρες οι πολίτες ψωνίζουν ζαρζαβατικά με το κομμάτι ενώ εμείς μπορούμε και παίρνουμε κιλά ολόκληρα - τα οποία ξεχνάμε στο ψυγείο και τελικά πετούμε χωρίς να τα φάμε). Αν και ένα τεράστιο μέρος της παραγωγής μας σε διάφορα προϊόντα, ίσως και το καλύτερο, εξάγεται (π.χ. λάδι), αυτά που μένουν και αρκετά είναι και ποιοτικά για να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού. Το ότι σε περιόδους κρίσεις όπως η σημερινή ελαττώνονται οι ποσότητές τους και αυξάνονται οι τιμές τους είναι γεγονός - αλλά κακά τα ψέματα, δεν μας λείπουν ούτε τα φρούτα, ούτε τα λαχανικά, ούτε το κρέας, ούτε τα γαλακτοκομικά, ούτε τα ψάρια, τουλάχιστον ως τώρα. Μας λείπει η διάθεση και ακόμα περισσότερο, όπως παρατήρησε και ένας φίλος, μας λείπει η παιδεία που θα μας δημιουργούσε την εν λόγω διάθεση και θα μας βοηθούσε να αντιληφθούμε ποιές είναι οι σωστότερες από άποψη βιωσιμότητας επιλογές που μπορούμε να κάνουμε.
Εν τέλει λοιπόν, αυτό που απαιτείται είναι μια γενική στροφή στις συνήθειες που αποκτήθηκαν από τον ξέφρενο ρυθμό της σημερινής καθημερινότητας. Για το δικό μας καλό, για την δική μας ποιότητα ζωής. Βέβαια, όλα εξαρτώνται και από άλλους παράγοντες , τόσο σε ατομικό επίπεδο (άμα κάποιος για να επιβιώσει δουλεύει 16 ώρες την ημέρα, που να προλάβει να μαγειρέψει να φάει;) όσο και σε κρατικό (άμα οι κρατικές επιχορηγήσεις στους παραγωγούς και στους κτηνοτρόφους μειωθούν δραστικά, τότε σταματάει αίφνης η παραγωγή των εκάστοτε προϊόντων), αλλά δεδομένου ότι οι παράγοντες αυτοί δεν αναμένεται να αλλάξουν δραματικά, όλα συγκλίνουν στην προσωπική επιλογή. Αν επιλέξουμε να τρεφόμαστε και να αντιμετωπίζουμε το άγχος της καθημερινότητας φυσιολογικά, φυσιολογική θα είναι και η ζωή μας. We must take it or leave it.

Read more...

Πολιτικοποίηση: η νέα έννοια προς εξαφάνιση

>> 17/8/09


Ένας φίλος μου με έστειλε κάτι σατυρικά πολιτικά αποσπάσματα από έναν παλιό δίσκο που είχε βγάλει το 70κάτι - 80κάτι ο Χάρρυ Κλυν. Στην αρχή διαλύθηκα στα γέλια, αλλά για να πω την αλήθεια στην συνέχεια με έπιασε ένα σφίξιμο στην καρδιά. Θα σας πω γιατί...
Δεκαετίες του '70 και του '80. Ήταν η μετα - χουντική περίοδος, και παράλληλα η εποχή της μεταπολίτευσης. Οι διάφοροι εξορισμένοι πολιτικοί πιονέροι είχαν ήδη επιστρέψει, και παρ'όλες τις ιδεολογικές διαφορές, η κοινή μοίρα όλων των πολιτικών πεποιθήσεων στην διάρκεια της δικτατορίας (δηλαδή ο κατάφορος διωγμός τους), "ένωσε", θα λέγαμε, τους πάντες, κάτω από μία ενιαία οπτική ελευθεριακής θεώρησης των πραγμάτων (για παράδειγμα, μην ξεχνάμε πως ο κατ'εξοχήν πρεσβευτής της λαϊκιστικής δεξιάς Κωνσταντίνος Καραμανλής, που άλλωστε λίγα χρόνια πριν είχε ιδρύσει την συντηρητικότατη Ε.Ρ.Ε., υπέστη τον ίδιο διωγμό με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος, τουλάχιστον εκείνη την εποχή, έδειξε ότι είχε φέρει έναν καινούριο αέρα ριζοσπαστισμού στην αριστερά, η οποία είχε ήδη ταλανιστεί από τις σοβαρότατες εσωτερικές έριδες που κλασικά ταλαιπωρούσαν το κομμουνιστικό κόμμα).
Ήταν λοιπόν η περίοδος που οι διάφορες συντηρητικές απόψεις ήταν τρελό τζιζ για όποιον ένιωθε ότι κάτι παιζόταν επιτέλους. Η μυρωδιά της αμφισβήτησης ήταν στον αέρα - ο Bob Dylan το είχε πει, a scent is in the air - και συμπαρασυρόμενοι από το γενικότερο κλίμα νεωτερισμού, πειραματισμού, ελευθερίας, ειρήνης, ισότητας και σύγχρονων πολιτικών σκέψεων που έφερε το παγκόσμιο ξέσπασμα των κινημάτων των hippies, του rock, ακόμα και των bitnicks, αρχίσαμε κι εμείς δειλά δειλά να εμφανίζουμε πρωτόγνωρη κίνηση πολιτικοποιημένων και εύστροφων ανθρώπων σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής: στις τέχνες, στις επιστήμες, στα γράμματα, στην πολιτική (άκουσον άκουσον), ακόμα και σε αυτήν την καθημερινή ζωή - οι περισσότεροι άνθρωποι ήξεραν πού πατούν και πού βρίσκονται. Δυστυχώς αυτό δεν έμελλε να κρατήσει πολύ...
Δεκαετίες του '90 και του '00. Ποιός θυμάται πλέον τι συνέβη πριν 20 και 30 χρόνια;
Και όταν λέω θυμάται, εννοώ όχι μόνο να μπορεί να ανακαλέσει κάποιο γεγονός, αλλά και να μπορεί να ερμηνεύσει την σημασία του. Η απάντηση είναι οδυνηρή: ελάχιστοι. Αλήθεια, που είναι η πολιτικοποίηση στις μέρες μας; Πού υπάρχει στον τρόπο σκέψης του μέσου σημερινού πολίτη; Που είναι ορατά τα αποτελέσματά της; Η απάντηση οδυνηρότερη: σχεδόν πουθενά. Τα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν αυτό είναι πάμπολλα: συνεχής δικομματισμός. Τεράστιο ποσοστό αποχής από τις πρόσφατες εκλογές. Πολιτιστική σήψη, τόσο στον τομέα των τεχνών, όσο και των γραμμάτων. Κάψιμο στα net cafes. Παιδεία παρεχόμενη στους νέους πάνω σε τελείως λανθασμένη βάση. Αυξανόμενος συντηρητισμός. Συνεχιζόμενη και ελάχιστα κλονισμένη από την οικονομική κρίση πίστη στα πολυεθνικά όργια. Καπιταλιστικός θρίαμβος των golden boys. Τόσα και τόσα που θα αναλυθούν, όπως και τα προηγούμενα, σε επόμενες αναρτήσεις.
Με αυτά και με αυτά, εμένα τουλάχιστον με φαίνεται πολύ μακρινή η εποχή που ο Χάρρυ Κλυν και ο Σαββόπουλος μιλούσαν, συγκαλυμμένα μέσα σε στίχους τραγουδιών ή μη, για μια νέα πολιτική και κοινωνική αυγή ή είχαν τα κότσια να σατυρίσουν τα κακώς κείμενα. Πόσοι το κάνουν σήμερα; Ότι το κάνουν και σήμερα το κάνουν, αλλά είναι πλέον ελάχιστοι. Τότε το φαινόμενο ήταν μαζικό...
(Παρεμπιπτόντως, επειδή αναφέρθηκα, τυχαία είναι η αλήθεια, στην πολιτικοποίηση στην μουσική, δεν θα ήθελα ο αναγνώστης να νομίσει ότι για εμένα η σωστή μουσική, και κατ'επέκταση τέχνη, είναι μόνο η πολιτικοποιημένη. Εννοείται πως όχι. Απλά μαζί με την διασκεδαστική, την ψυχαγωγική, την καλλωπιστική, την ερωτική, την εναλλακτική κ.τ.λ. πλευρά της τέχνης, υπάρχει και η πολιτικοποιημένη (προσοχή, όχι η στρατευμένη, αυτό είναι άλλο καπέλο). Αλλά στην εποχή μας, που τα πάντα διαφεντεύονται από την μαζικοποίηση, την εμπορευματοποίηση, τα βλακώδη realities και talent shows και γενικά από την πλήρη ισοπέδωση όλων εκείνων των μηχανισμών που τροφοδοτούσαν τον πολύ κόσμο με υλικό για σκέψη, αυτή η πλευρά της τέχνης έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Εδώ κλείνει αυτή η παρένθεση.).
Καταλήγουμε στο ότι όπως πριν 20 - 30 χρόνια ήταν η εποχή της αμφισβήτησης και του νεωτερισμού, οι μέρες αυτές είναι μάλλον η εποχή του καψίματος του εγκεφάλου. Κάτι που εκπορεύεται από τους παράγοντες του συστήματος που έχουν συμφέρον να κρατάνε τον κόσμο σε αποχαυνωμένη κατάσταση.
Εν τέλει λοιπόν, τι χρειάζεται για να αρχίσουμε όλοι να στροφάρουμε ξανά; Μήπως τελικά μόνο σε εποχές εντόνων και σοβαρών γεγονότων και ιστορικών καμπών συμβαίνουν και σοβαρές ζυμώσεις στα ανθρώπινα μυαλά; Μα τέτοια είναι και η εποχή που διανύουμε τώρα. Δεν χρειάζεται να έχουμε Χούντα για να δούμε ότι πάμε κατά διαόλου. Κι έτσι όπως είμαστε τώρα, είμαστε στα πρόθυρα του να το χάσουμε το παιχνίδι. Ας ξυπνήσουμε. Επιτέλους, ας ξυπνήσουμε. Τον χορό της ανανέωσης σέρνουν όσο μπορούν οι φοιτητές, αν και ακόμα και αυτοί δυστυχώς λιγότερο από τα προηγούμενα χρόνια, με όλη αυτή την λαίλαπα των παρατάξεων που ταλαιπωρεί την ανώτατη εκπαίδευση. Αλλά μόνοι αυτοί δεν θα αντέξουν. Πρέπει να μπουν και όλοι οι υπόλοιποι στον χορό, και να μην καθήσουν πλαδαροί να ανεχτούν τον ανούσιο άρτο και θεάματα που τους παρέχει ο κάθε πολιτικάντης και ο κάθε μεγαλοκαναλάρχης. Γιατί και το νηστικό αρκούδι χορεύει. Άμα είναι να σπάσει τις αλυσίδες του θα χορέψει.

Read more...

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Το ζήτημα είναι τί παίζει με το άλλο ήμισυ!


Είχα εδώ και καιρό την διάθεση να φτιάξω κι εγώ ένα blog. Το ζήτημα είναι ότι κωλυόμουν, έλεγα ότι υπάρχουν χιλιάδες ιστολόγια, ενδιαφέροντα ή μη, οπότε τι διαφορά θα έκανα εγώ; Το όλο θέμα στην δημιουργία των ιστολογίων, τα οποία σιγά σιγά έχουν μεταβληθεί πλέον σε μέσο αντιπληροφόρησης ή ακόμα και άσκησης πίεσης, είναι ότι διαβάζονται και από άλλους. Το να θέλει κάποιος να μοιραστεί τις σκέψεις του, ειδικά στους χαλεπούς πνευματικά καιρούς που ζούμε, είναι τόσο αξιοσέβαστο, όσο και απαραίτητο, αλλά το γεγονός ότι μέσω του διαδικτύου η πρόσβαση στις σκέψεις αυτές είναι άμεση και ανοιχτή σε όλους δημιουργεί πρόσθετες ευθύνες στους απανταχού bloggers που εν πάσει περιπτώσει θέλουν να βγάλουν σε κοινή θέα κάτι που για τους ίδιους έχει κάποια αξία.
Παρ'όλο λοιπόν που τα προαναφερθέντα δημιουργούν ένα μάλλον αρνητικό κλίμα στην προοπτική δημιουργίας ενός νέου, ανάμεσα σε τόσα άλλα, blog, πήρα τελικά την απόφαση να δημιουργήσω κι εγώ το δικό μου. Ίσως η βιοποικιλότητα της σύγχρονης ζούγκλας που ονομάζεται Internet πρόβλεψε χώρο και για έναν ακόμα μικροοργανισμό. Αποδεχόμενος ότι αυτά που θα γραφούν ενδέχεται να διαβαστούν μόνο από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους ή να μην διαβαστούν και καθόλου, ανοίγω κι εγώ ένα παράθυρο στις σκέψεις ενός καθημερινού ανθρώπου. Ας ελπίσουμε ότι θα έχει κάποια σημασία... Όπως είπε κάποτε και ο Alan Moore, σεναριογράφος του Watchmen, "τα πάντα ξεκινούν αθώα, με την αρχική παρόρμηση να προέρχεται από πολλές, φαινομενικά απλοϊκές πηγές..." Για να το λέει, κάτι θα ξέρει.

Read more...

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP