Δοχεία (μέρος 2)

"Κοιτάξτε το, κ. Καρμάικλ. Κοιτάξτε το Οικοδόμημά μας."

Ο Τζεφ Καρμάικλ πλήσιασε το εκτατό ολοπαράθυρο που όριζε την περίμετρο του τεράστιου ελλειψοειδούς γραφείου. Με μιαν απλή επιλογή στην επιφάνεια αφής του τζαμιού, τα αόρατα νανοκυκλώματα που υπήρχαν στην ίδια την αργιλική μοριακή του δομή μπορούσαν να ανασυγκροτηθούν και να προσφέρουν στον χρήστη διάφορες επιλογές: ζουμάρισμα σε συγκεκριμένο σημείο, φιλτράρισμα του εξωτερικού φωτός, σύνδεση με το ολοδίκτυο για εμφάνιση πάνω στην επιφάνεια αφής πληροφοριών για μια επιλεγμένη τοποθεσία, ακόμα και στερεοσκοπική προβολή ολογραμμάτων από το πρόγραμμα της ολοτηλεόρασης. Αλλά ο αστεία κορδωμένος άνδρας που κάλεσε τον Τζεφ να πλησιάσει δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά. Στεκόταν εκεί, και από το ύψος του 238ου ορόφου ενός από τα τρία κεντρικά Κυβερνοκτίρια παρατηρούσε την θάλασσα από ανθρώπινους θύλακες που απλωνόταν, με τεχνοκρατική αρμονία, προς όλες τις κατευθύνσεις. Από ένα ύψος που τον έκανε να αισθάνεται σαν θεϊκός δυνάστης, ο Άιζακ Κόλμαν σκέπαζε με την ματιά του την Μεγάπολη Μ4.
"Κοιτάξτε την αρμονία. Κοιτάξτε την ακρίβεια. Κοιτάξτε την τελειότητα. Αγαπητέ μου Καρμάικλ, κοιτάξτε το απόγειο του πολιτισμού μας". Ο Καρμάικλ κοίταξε, αλλά δεν ήξερε τί έπρεπε να δει. Η Μεγάπολη Μ4 δεν διέφερε σε τίποτα από τις υπόλοιπες εκατό και βάλε Μεγαπόλεις που κείτονταν διάσπαρτες στον ταλαιπωρημένο γήινο φλοιό. Η κυριαρχία του μεταχάλυβα ήταν σχεδόν καθολική, με μικρή μόνο παρουσία άλλων οικοδομικών υλικών, καθώς μετά την αυγή του 23ου αιώνα οι μοναδικές πηγές μεταλλευμάτων και ορυκτών προς εξόρυξη βρίσκονταν στην Σελήνη και τον Άρη - η μητέρα Γη είχε αδειάσει πλήρως από τους φυσικούς της πόρους, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, στους πολέμους του 2210. "Οι Πόλεμοι του Νερού", όπως ονομάστηκαν, έληξαν μια πενταετία αργότερα με την ανάληψη της παγκόσμιας κυριαρχίας από το συνδυαστικό Πολυέθνος κι αφήνοντας μια κληρονομιά ερείπωσης, δισεκατομμυρίων θυμάτων, πλήρως κατεστραμμένου οικοσυστήματος και μιας Γης που είχε αποστεγνωθεί από ό,τι είχε και πρόσφερε στον άνθρωπο επί χιλιετίες.
Αλλά ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώσει μέσα από τις στάχτες της καταστροφής που ο ίδιος  είχε σπείρει. Οι αποικίες στο κοντινό ηλιακό σύστημα που ίδρυσε την Χρυσή Πεντηκοταετία 2120 - 2170 χρησίμευσαν σαν δεξαμενές επανάντλησης της ζωής, καθώς εκεί, με μια παράδοξα προνοητική κίνηση, είχαν πρότερα αποθηκευτεί δείγματα DNA από σχεδόν κάθε ζωντανό οργανισμό που είχε ανακαλύψει ο άνθρωπος πάνω στην γεννέτηρά του. Φυσικά, απειράριθμα ήδη μικροοργανισμών, εντόμων, υδρόβιων ζώων και φυτών που ζούσαν στον πυθμένα των αβυσσαλέων θαλασσών και τόσων άλλων που ο άνθρωπος δεν είχε προλάβει να ανακαλύψει, χάθηκαν για πάντα - οι θάλασσες είχαν από καιρό μετατραπεί σε αλκαλικές λίμνες και ο αέρας ήταν ακατάλληλος για αναπνοή αν προηγουμένως δεν φιλτράρονταν. Μόνο η οζονόσφαιρα είχε επαναδημιουργηθεί, χάρη σε μια προσπάθεια που είχε ξεκινήσει από τα τέλη του 20ού αιώνα. Κι αυτό ήταν ευχής έργων, καθώς και αν ακόμα αντιμετώπιζε όλα τα άλλα, ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να δαμάσει την ζωογόνα αλλά και καταστροφική δύναμη του Ηλίου.
Έτσι, το Πολυέθνος εκμεταλλεύτηκε τους εξωγήινους πόρους του - σουλφίδια, σίδηρο και άνθρακα από τον Άρη για ανασυγκρότηση, ήλιο-3 από την Σελήνη για καύσιμο - και ξαναέχτισε τα πάντα από την αρχή, καθώς ο γήινος φλοιός είχε εξαντληθεί λόγω της υπερεκμετάλλευσης και κανένας δεν τολμούσε να σκάψει ως τον μανδύα. Εκμεταλλεύτηκε τις εξωγήινες οικοαποικίες του για να επανεισάγει την ζωή στον πλανήτη, διατηρώντας την πλέον σε υπέργειες και υποθαλάσσιες δεξαμενές βιοποικιλότητας και σε τεράστια θερμοκήπια στην εποικισμένη ήπειρο της Ανταρκτικής, που λόγω του λιωσίματος των πάγων είχε αποκαλύψει μεγάλο μέρος του εδαφικού της υποστρώματος. Σε ένα μάλλον ειρωνικό γύρισμα της πλανητικής ιστορίας, η ζωή που είχε εξαχθεί στην διαστημική γειτονιά της Γης χρησίμευσε σαν τονωτική ένεση για την ίδια... και το αίμα της ξερής αδερφής της και του κόκκινου αδελφού της χρησιμοποιήθηκε για ζωογόνα μετάγγιση. Παρά λοιπόν τις ανεπανόρθωτες πληγές της, παρά τον καρκίνο που συνέχισε να την κατατρώει, η ζωή στην Γη συνεχίστηκε. Αν και σαν έννοια, κατέληξε να είναι σχετική.
Ο Κόλμαν γύρισε να κοιτάξει τον Καρμάικλ που, χαμένος στις σκέψεις του, κοιτούσε χωρίς να βλέπει τον μεταλλικό οχετό της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Τα ευφυή αλλά ύπουλα χαρακτηριστικά του συσπάστηκαν, το στόμα του σφίχτηκε, τα ρουθούνια της κάπως μεγάλης και γαμψής του μύτης πετάρισαν. Ο Κόλμαν εκνευριζόταν όταν ο συνομιλητής του δεν καταλάβαινε κάτι που για τον ίδιο ήταν προφανές αλλά ποτέ δεν το έδειχνε ανοιχτά και ποτέ, μα ποτέ, δεν εκρηγνυόταν. Στρώνοντας προς τα πίσω στο μεγάλο του κεφάλι τα κοντά αλλά ατίθασα λευκά του μαλλιά, είπε "κ. Καρμάικλ, θέλω να δείτε το μεγαλείο μας. Το μεγαλείο του ανθρώπου και του Πολυέθνους. Ελάχιστα παραπάνω από έναν αιώνα μετά τους πολέμους, τα πάντα έχουν ξαναχτιστεί, τα πάντα λειτουργούν και πάλι. Και όλα λειτουργούν προς όφελός μας. Ασθένειες πια δεν υπάρχουν και οι πάντες θα μπορέσουμε κάποτε να γιορτάσουμε τα 150ά γενέθλιά μας χαίροντας άκρας υγείας. Η πρόοδος της κάθε είδους επιστήμης συμβαίνει με γεωμετρικούς ρυθμούς. Οι άνθρωποι με την ανάπτυξη και την συνένωση των Μεγαπόλεων έχουν πλέον πολύ περισσότερο ζωτικό χώρο από ό,τι είχαν, ας πούμε, τον 21ο αιώνα. Ζώα και φυτά απαραίτητα για τις τροφές και διάφορα άλλα προϊόντα μας διατηρούνται εδώ και στις αποικίες μας σε ποσότητες τέτοιες που δεν παρουσιάζεται ποτέ έλλειμμα. Τα πάντα λειτουργούν ακριβέστατα. Και όλοι είναι ευχαριστημένοι... για αυτό και κανείς δεν θέλει να φύγει. Οι αποικίες μας επιδοτούνται γενναία, αγαπητέ μου Καρμάικλ, αλλά οι γενετιστές, οι μηχανικοί, οι γεωπόνοι και οι υπόλοιποι άποικοι δουλεύουν εκεί με σύμβαση και για καμιά πενταετία το πολύ. Ύστερα γυρνάνε εδώ, στην Γη τους, την Γη μας. Το μοναδικό μέρος που θα αποτελεί για πάντα το σπιτικό του ανθρώπου." Γύρισε και το βλέμμα του γέμισε και πάλι με την έκταση της Μεγάπολης. "Το πληρώσαμε ακριβά αυτό. Οι θάλασσές μας, ο άερας μας, οι άνθρωποί μας... όλα όσα θυσιάστηκαν... αποτελούν απώλειες. Αλλά καμιά θυσία δεν είναι ανώφελη. Όλα μας εξυπηρέτησαν. Όλα οδήγησαν στο να εδραιωθεί ο άνθρωπος ως ο μοναδικός κυρίαρχος αυτού του πλανήτη και σύντομα ολόκληρου του Ηλιακού μας Συστήματος. Αλλά όλα αυτά, κ. Καρμάικλ, δεν μπορούν να διατηρηθούν, ούτε να αναπτυχθούν  περεταίρω, χωρίς οργάνωση."
Ο Καρμάικλ κατάλαβε πως ο Κόλμαν έφτανε επιτέλους στο συμπέρασμά του. "Στην δεκαετή σας σταδιοδρομία ως προϊστάμενος του Τμήματος Καταστολής υπηρετήσατε πιστά το δόγμα ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι. Ξέρετε, αγαπητέ μου, αυτό το motto δεν προέκυψε τυχαία. Τούτη η αρχή ισχύει παντού και πάντα, ακόμα και στα έργα των χεριών μας. Σάμπως σε μια συσκευή δεν υπάρχουν κυκλώματα διαφορετικών μεγεθών που το καθένα επιτελεί διαφορετικό έργο και όλα συνδυάζονται αρμονικά; Θα μπορούσε άραγε η συσκευή αυτή να λειτουργήσει αν όλα ήταν ιδίου μεγέθους; Σαφώς και όχι. Χάρη σε αυτήν την λογική επιβιώσαμε μετά τον πόλεμο, χάρη σε αυτήν επαναναπτυχθήκαμε, χάρη σε αυτήν είμαστε τώρα εδώ που είμαστε. Η σταθερότητα και ο αυστηρός ταξικός μας διαχωρισμός αποτελεί την βάση του τρόπου ζωής μας, του μοναδικού που είναι πλέον εφικτός. Και αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει." Κατάπιε και συνέχισε. "Χάρη στα λαμπρά δείγματα αφοσίωσης, διαφάνειας και οξυδέρκειας που δείξατε αυτά τα δέκα χρόνια, η μετακυβέρνηση του Πολυέθνους σας έβαλε επικεφαλής του παραρτήματος Κοινωνικού Ελέγχου. Θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή, γιατί το παράρτημα αυτό αποτελεί ίσως ένα από τα σημαντικότερα τμήματα της μετακυβέρνησής μας. Η καινούρια σας θέση είναι δύσκολη, επισφαλής,  επικίνδυνη αλλά και εξαιρετικά υπεύθυνη. Επαφύομαι όμως στην πρόνοιά σας και είμαι σίγουρας πως πολύ σύντομα θα δείξετε σε όλη την ηγεσία, όπως και σε εμένα, ότι η εκλογή σας δεν ήταν τυχαία." "Ευχαριστώ πολύ, κ. Κόλμαν" είπε ο Καρμάικλ και, αφού χαιρέτησε με μια θερμή χειραψία τον ασπρομάλλη κυβερνητικό εκπρόσωπο, έφυγε από το γραφείο του κι επιβιβάστηκε στο νετρονικό μετόχημά του.
Λίγο αργότερα καθόταν στο, εδώ και λίγες μέρες, νέο του γραφείο, περιμένοντας τον επικεφαλής του ερευνητικού τομέα, τον δόκτορα Περκάσκι. Καθισμένος στην άνετη μεταμορφική του πολυθρόνα, αναλογιζόταν τί θα του παρουσιαζόταν στο νέο πεδίο στο οποίο πλέον θα ηγείτο. Στο Τμήμα Καταστολής κατάφερε να ανελιχθεί χάρη στην φυσική του ροπή προς την δράση και τις άμεσες λύσεις, ιδιότητα που του χάρισε το χαϊδευτικό προσωνύμιο "ο Μπάτσος" - μια αρχαϊκή έννοια με την οποία τον προσφωνούσαν οι ομότιμα ιστάμενοί του. Το παράρτημα Κοινωνικού Ελέγχου, όμως, ήταν κάτι πολύ βαθύτερο. Εδώ πέρα τα πάντα είχαν να κάνουν με το μυαλό, την χειραγώγηση και τον αποτελεσματικό εξανδραποδισμό των μαζών και απαιτούσαν προσεκτικό προσχεδιασμό και στοχευμένες ενέργειες. Από αυτό το παράρτημα και στην ουσία το δικό του γραφείο συντηρείτο, εν πολλοίς, το ολοκληρωτικό καθεστώς της μετακυβέρνησης.
Οι αισθητήρες στον προθάλαμο του εργασιακού ενδιαιτήματός του ανήγγειλαν την άφιξη αυτών που περίμενε. Δίχως να χρονοτριβήσει, ο Καρμάικλ απομόνωσε το δυναμικό πεδίο της εισόδου και τους έγνεψε να μπουν.
Ο Στάνλεϊ Περκάσκι μπήκε με φούρια, ακολουθούμενος πάντα από την Ναντίρα Τσαντραβασαγιάνα. Τα χαρακτηριστικά του δόκτορα ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένα και κουρασμένα και η έκφραση του φαινόταν ενοχλημένη. Και πράγματι, είχε κάθε λόγο να είναι μες στα νεύρα. Το προηγούμενο βράδυ ένα πείραμα Πλήρωσης - με χρονική αναμετάβαση στην αρχαία επανάσταση ενός εξαφανισμένου έθνους που ζούσε στις βόρειες όχθες της σχεδόν ξεραμένης τώρα Μεσογείου - πήγε τελείως στραβά και κατέληξε στον θάνατο του θηλυκού αυτήν την φορά Δοχείου. Το πλάσμα πάνω στους επιθανάτιους σπασμούς του κατέστρεψε αρκετές συνδεδεμένες με αυτό βιοσυσκευές, ώσπου τελικά πέθανε, ενώ το αίμα του έρεε από κάθε οπή του σώματός του. Αλλά εκτός αυτού του περιστατικού, είχε κι άλλα στο κεφάλι του. Δεν έβλεπε την αλλαγή της ηγεσίας με καθόλου καλό μάτι. Η προηγούμενη επικεφαλής, η δρ. Σάμσον, ήταν μια γυναίκα συζητήσιμη, ήπια, μειλήχια και όντας η ίδια επιστήμονας, βιολόγος μάλιστα, είχε διοικήσει αυτό το παράρτημα με την δέουσα προσοχή που άρμοζε στο έργο που επιτελείτο. Αλλά γνώρισε τραγικό θάνατο αφότου αποσύρθηκε στις βιομελέτες της στην Σελήνη, όταν έπαθε βλάβη ο αναπνευστικός της μηχανισμός και απεβίωσε μόνη της έξω από έναν απομονωμένο ηλιακό κλωβό όπου καλλιεργούνταν βρώσιμα λαχανικά. Λαχανικά! Τι άλογη σπατάλη ενός λαμπρού μυαλού! Αλλά και τί ανόητη η απόφαση των προϊσταμένων να διορίσουν στην θέση της τον Καρμάικλ! Τον Καρμάικλ,  τον Μπάτσο! Αυτός ήταν οπαδός της πίπτουσας ράβδου, πώς θα καταλάβαινε τον προσεκτικό μηχανισμό του νοητικού ελέγχου των μαζών που εδώ και τόσα χρόνια τελειοποιούσαν τα πιο λαμπρά μυαλά του Πολυέθνους;
Επιπλέον, διεπίστωνε με δυσφορία ότι αυτή η Τσαντραβασαγιάνα του είχε γίνει κολαούζο. Ήξερε ότι ανήκε σε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της Μεγάπολης Μ4 και ότι συνδεόταν με τον γιο του τον Μάρτιν που ανελισσόταν ταχύτατα στα κλιμάκια της μετακυβέρνησης. Για αυτό κι έκανε υπομονή, έχοντας στο μυαλό του ότι το σπλάχνο του θα μπορούσε σε μερικά χρόνια, και με την υποστήριξη της οικογενείας της, να καταλήξει και μεταϋπουργός. Αλλά η πιθανή αυτή μέλλουσα απολαβή δεν σήμαινε ότι ευχαριστιόταν στην προοπτική να ανέχεται καθημερινά εκνευριστικές καταστάσεις που πήγαζαν από το πού έβαζε το πουλί του ο μοναχογιός του.
"Τι συνέβη χτες στην μονάδα σας, δόκτωρ; Τι κράτησε εδώ εσάς και το προσωπικό σας όλο το βράδυ;" ρώτησε ο Καρμάικλ, κοιτώντας εξεταστικά τον Περκάσκι. "Είχαμε καταστροφική αποτυχία ενός πειράματος, κ. Καρμάικλ", απάντησε εκείνος. "Η Πλήρωση του εγκεφάλου του Δοχείου Νο. 195 υπήρξε ατελής, με αποτέλεσμα το ανώτερο νευρικό του σύστημα να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη, οι νευρικές του συνάψεις κυριολεκτικά να ψηθούν και να έχει βίαιο σπασμωδικό θάνατο. Εκτός από τις καταστροφές που προκάλεσε το ίδιο στις μικροεγκαταστάσεις της αίθουσας εισαγωγής, οι ολοϋπολογιστές χρειάστηκε να επαναπρογραμματιστούν εξαιτίας της βραχυκυκλωματικής χρονικής παλινδρόμησης που προκάλεσε και τον προαναφερθέντα θάνατο. Ευτυχώς η βάση των δεδομένων διεσώθη πλήρως." "Και τα αποτελέσματα του εν λόγω πειράματος;" "Αυτά, κ. Καρμάικλ, δεν μπορούσαν να διασωθούν. Δυστυχώς." Ακούγοντας αυτές τις λέξεις, ο Μπάτσος σηκώθηκε, τέντωσε το εντυπωσιακό του παράστημα και τις ανοιχτές του πλάτες, έντεχνα κρυμμένες κάτω από την μοδάτη ομοιοστατική του στολή, και πλησίασε το επιστημονικό δίδυμο. Ο Περκάσκι τον κοιτούσε σταθερά και με ηρεμία, ενώ αυθάδης Ινδή με το ανοιχτό ντεκολτέ έκανε την αδιάφορη - αλλά μέσα της έκαιγε από ανησυχία για την αντίδρασή του. "Δρ. Περκάσκι" είπε τότε, στεκόμενος μπροστά τους με τα χέρια πλεγμένα πίσω του. "Το παράρτημα αυτό είναι μια ασταμάτητη ρουφήχτρα κονδυλίων. Τόσο τα πειράματα εδώ, όσο και τα παραλειπόμενά τους σχετικά με την διάθεση των αποτελεσμάτων στις κατώτερες τάξεις και την διαδραστική πλύση των εγκεφάλων τους, αποτελούν μια από τις πιο φιλόδοξες επενδύσεις της μετακυβέρνησης. Και αυτή η επένδυση πρέπει να παρουσιάζει ασταμάτητα νέα αποτελέσματα, αποφεύγοντας ατραπούς σαν την χθεσινή, ώστε να δικαιολογήσει τα κεφάλαια που προορίζονται για αυτήν. Έγινα σαφής;" "Μάλιστα, κ. Καρμάικλ." "Έχω λοιπόν τον λόγο σας ότι θα καταβάλλετε κάθε δυνατή και αδύνατη προσπάθεια ώστε μεμονωμένα περιστατικά σαν το χθεσινό και όποιο άλλο έτυχε στο παρελθόν να εκλείψουν στο μέλλον;" "Τον έχετε, κ. Καρμάικλ." "Θαυμάσια" έκοψε την κουβέντα ο επικεφαλής. Ύστερα γύρισε στην Τσαντραβασαγιάνα και την ρώτησε "κατά τα άλλα, πώς πάει η υπόθεση του Δοχείου Νο. 212;" "Σήμερα το πρωί έγινε η επανεισαγωγή του στο Άσυλο. Έχει αναρρώσει πλήρως." "Μάλιστα. Πότε θα μπορέσει να υποβληθεί σε νέα Πλήρωση;" Η νεαρή γυναίκα τον κοίταξε με τα σπιρτόζικα μάτια της και του είπε "πρέπει να ξεκουραστεί λίγο. Αλλά από εκεί και πέρα, το συντομότερο δυνατό."

***

Οι πρώτες ώρες αφότου συνήλθε ήταν πολύ συγκεχυμένες. Η εξάντληση που ένιωθε και το μεταλλικό ημίφως του υποφωτισμένου δωματίου του δημιουργούσαν συνεχώς την διάθεση να ξανακοιμάται. Έχοντας για πολλές μέρες χαμένη την αίσθηση της πραγματικότητας και βολοδέρνοντας μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, μπερδευόταν ανάμεσα στις εικόνες και τα ερεθίσματα του περιβάλλοντός του και στα όνειρά του. Άλλοτε ένιωθε πως βρισκόταν κλεισμένος μέσα σε ένα υγρό πέτρινο υπόγειο με μεταλλικούς χαλκάδες περασμένους γύρω από τα χέρια του, άλλοτε είχε σχιστά μάτια και καθόταν με την θέλησή του ακίνητος μπροστά στην πορεία μιας κινούμενης μεταλλικής πολεμικής μηχανής, άλλοτε καθόταν σκυφτός, δεμένος, περιμένοντας μια λεπίδα να του κόψει το κεφάλι... κι άλλοτε συνειδητοποιούσε ότι βρισκόταν ξαπλωμένος μέσα σε ένα απλό υπόλευκο δωμάτιο, διασωληνωμένος και δεχόμενος κάθε λίγο και λιγάκι την επίσκεψη κάτι απρόσωπων πλασμάτων που του άλλαζαν τους ορούς.
Αλλά αυτή η κατάσταση δεν κράτησε πολύ. Σε λίγες μέρες το Δοχείο Νο. 212 είχε πλήρη συναίσθηση της ύπαρξής του και σιγά σιγά άρχισε να ξαναστέκεται στα πόδια του. Συγκεχυμένες αναμνήσεις γεγονότων που δεν μπορούσε να καταλάβει, καθώς και μία λέξη, Ανρί, γυρνούσαν στο μυαλό του, αλλά υπακούοντας σε μια ακατάληπτη εσωτερική παρόρμηση δεν μίλησε για αυτά στους νοσηλευτές που τον περιποιούνταν, παρ'όλο που ήξερε πως μπορούσε να τους απευθύνει τον λόγο, αν ήθελε, και πως αυτοί θα τον καταλάβαιναν. Το καλογυμνασμένο του σώμα έσφυζε και πάλι από υγεία και δύναμη, ενώ το ταλαιπωρημένο αλλά συγκροτημένο του μυαλό υποδείκνυε μια αξιοθαύμαστη διαύγεια.
Το πρωί της τέταρτης ημέρας της νοσηλείας του τον επισκέφτηκε η υπεύθυνη του θαλάμου, η Μάντι. "Γειά σου, 212, είμαι η Μάντι" του είπε. "Γειά σου, Μάντι" είπε λαχανιασμένος ο 212 που εκείνη την ώρα έκανε κάμψεις. Έπειτα σηκώθηκε και, ολόγυμνος όπως ήταν, γύρισε να κοιτάξει την συμπαθητική αλλά άτεγκτη φυσιογνωμία της μεσόκοπης αρχινοσηλεύτριας. Εκείνη, κοιτάζοντας άθελά της το εντυπωσιακό του σφρίγος, ένιωσε να της κόβεται η ανάσα - αλλά γρήγορα συνήλθε. Άλλωστε, είχε να κάνει με ένα παιδί. Και μάλιστα αναλώσιμο. "Πώς αισθάνεσαι, 212;" τον ρώτησε. "Μια χαρά, Μάντι", απάντησε εκείνος. "Δεν ζαλίζομαι πια και από χτες πεινάω όλο και περισσότερο. Αλλά με στενοχωρεί λίγο αυτό το δωματιάκι." "Αυτό κανονίζεται. Ήρθα να δω την κατάστασή σου, να δω αν είσαι έτοιμος να φύγεις. Και από ό,τι φαίνεται, είσαι μια χαρά. Οπότε..." "Οπότε θα πάω στους φίλους μου;" είπε με λαχτάρα ο 212. Η Μάντι χαμογέλασε. "Οπότε θα πας στους φίλους σου."
Αργότερα το μεσημέρι, οι νοσηλευτές τον οδήγησαν σε μια ομάδα μαυροντυμένων αντιπροσώπων, όπου του έκαναν μια τελευταία βιοεξέταση, του φόρεσαν μια απλή ομοιοστατική στολή και μια νευρωνική μεταμάσκα και τους τον παρέδωσαν για να επιστραφεί στο Άσυλο.
Το Άσυλο... το μέρος όπου συλλαμβάνονταν και ξεκινούσε η εφαρμογή των ισχυρότερων μεθόδων εκδούλευσης που είχαν ποτέ εμφανιστεί στην ανθρώπινη ιστορία.
Οι Πόλεμοι του Νερού όφειλαν την ονομασία τους σε ένα πρόσχημα. Αν και ήταν γνωστό σε όλους πως αυτοί έγιναν για την ιδιοκτησία πάνω στους τελευταίους εναπομείναντες υδροφόρους ορίζοντες που ήταν κατάλληλοι για την ανθρώπινη πόση και χρήση, ελάχιστοι γνώριζαν πως η τεχνολογία πλήρους ανακύκλωσης του ύδατος, βασισμένη στην απλή, απλούστατη διαδικασία της ώσμωσης, είχε αναπτυχθεί εντυπωσιακά στις αποικίες του Άρη και της Σελήνης για την ευκολότερη διαβίωση των εκεί κατοίκων. Αυτή η εξέλιξη είχε αποσιωπηθεί εντέχνως προκειμένου να οδηγηθεί η Γη σε έναν πόλεμο που εξυπηρέτησε το μεγαλύτερο πραξικόπημα στην μέχρι τότε Ιστορία της. Το πραξικόπημα του Πολυέθνους.
Ο πολιτισμός προ των Πολέμων είχε φτάσει στην ακμή του την περίοδο 2120 - 2170, την λεγόμενη Χρυσή Πεντηκοταετία. Ήταν η εποχή του εποικισμού, του πλούτου, της ανέλιξης. Μετά από αιώνες ζυμώσεων τα κράτη είχαν διαταχθεί σε συνομοσπονδίες, γενόμενα πλέον αυτόνομα και όχι ανεξάρτητα. Συνδυασμένα, ένωναν τις δυνάμεις και τις τεχνογνωσίες τους κινούμενα από τον κοινό στόχο της εποίκισης. Προβλήματα υπήρχαν, βέβαια - οι κοινωνικές ανισότητες είχαν αμβλυνθεί αλλά δεν είχαν εξαφανιστεί, ο συστημικός καπιταλισμός είχε αποκτήσει ένα πρόσωπο πρόνοιας αλλά ήταν παρ'όλ'αυτά υπαρκτός, η φτώχεια, η πείνα και οι ασθένειες δεν είχαν ακόμα καταπολεμηθεί παντού, η περιβαλλοντική οικοϊσορροπία είχε διαταραχθεί ανεπανόρθωτα σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά η προοπτική των νέων πόρων, των νέων ανακαλύψεων, του επιπλέον ζωτικού χώρου, της εξέλιξης γενικά που θα έφερνε ο εποικισμός έκανε τα περισσότερα παιδιά της Γης να συνεργάζονται με αγαστή σύμπνοια.
Τα περισσότερα. Όχι όλα.
Προς το τέλος της Χρυσής Πεντηκοταετίας άρχισε να γίνεται εμφανές πως ο εποικισμός θα κατέληγε σιγά σιγά να γίνει υπόθεση των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Άνθρωποι φτωχοί, διωγμένοι, κατατρεγμένοι, από κράτη που ακόμα πάσχιζαν να πιάσουν, χωρίς να το καταφέρνουν, τον ρυθμό των υπολοίπων, αποτελούσαν το μεγαλύτερο ποσοστό των αποίκων που έφευγαν εθελοντικά, πρώτα για την Σελήνη και αργότερα για τον Άρη. Βλέποντας πως η ζωή στην Γη δεν τους είχε φερθεί καλά, αναχωρούσαν, στην αρχή σε μικρές ομάδες και ύστερα μαζικά, για να ξεκινήσουν από την αρχή σε ένα παρθένο έδαφος. Σιγά σιγά άρχισαν να τους ακολουθούν εργάτες, λαϊκοί αντιπρόσωποι αλλά και επιστήμονες, κοινωνιολόγοι, καλλιτέχνες και συγγραφείς που είχαν ελευθεριακές ιδέες κι έβλεπαν τον εποικισμό σαν ευκαιρία για την δημιουργία προοδευτικών κοινωνιών που θα λειτουργούσαν ουσιαστικά και ολιστικά, διαβλέποντας ότι η επίπλαστη ευδαιμονία της Γης, που υφίστατο ουσιαστικά μόνο και μόνο λόγω της συνένωσης των ανθρώπινων πνευμάτων εν όψει της άνθισης του εποικισμού, έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της.
Οι γήινες συνομοσπονδιακές κυβερνήσεις δεν είχαν στην αρχή άλλη επιλογή από το να δεχτούν αγόγγυστα αυτό το μαζικό μεταναστευτικό ρεύμα. Η ανάγκη για εύρεση ενός ικανού αριθμού πιονέρων που θα έθεταν τα θεμέλια των αποικιών και θα έτρωγαν όλη την σκόνη και τις κακουχίες της αρχής δεν τις άφησε άλλη επιλογή από το να δεχτούν ασυζητητί οποιαδήποτε νόμιμη αίτηση μετανάστευσης. Έτσι, με την συνοδεία ενός μικρού αριθμού κυβερνητικών αντιπροσώπων που αποτελούσαν ως επί το πλείστον την βάση του επιστημονικού και μηχανολογικού προσωπικού αλλά και της υποτυπώδους τοπικής αυτοδιοίκησης των αποικιών, έφευγαν ολόκληρες ομάδες στο μέγεθος κωμόπολης. Αυτές οι ομάδες ήταν γενικά απασχολημένες με το κοπιαστικό έργο της γεωποίησης από το μηδέν και υπάκουαν χωρίς δεύτερη σκέψη στις επιταγές του επιστημονικού και διοικητικού κυβερνητικού προσωπικού, γιατί διακυβευόταν η άμεση επιβίωσή τους. Με το πέρασμα όμως των δεκαετιών έγινε εμφανές πως οι αποικίες ήταν πλέον κάτι παραπάνω από βιώσιμες. Μάλιστα, με την ανακάλυψη όλο και μεγαλύτερων κοιτασμάτων μεταλλευμάτων, ορυκτών και καυσίμων σαν το ήλιο-3, την αλματώδη εξέλιξη της τεχνολογίας ανακύκλωσης του νερού και την βιοανάπτυξη ζώων και φυτών, άρχισε να αχνοφαίνεται η πιθανότητα της πλήρους αυτονόμησης των αποικιών, με το εμπόριο μεταξύ τους να ανθεί και την Γη, γερασμένη και πολυκαιρισμένη, να περνάει σε δεύτερο ρόλο.
Οι αποσχιστικές τάσεις έγιναν εμφανέστατες με τις πρώτες αφίξεις στις αποικίες διανοούμενων κι επιστημόνων που δεν επρόσκειντο στις συνομοσπονδιακές κυβερνήσεις. Η νέα γενιά αποίκων, έχοντας πλέον αφήσει πίσω της τις δυσκολίες της αρχής που αντιμετώπισαν οι πιονέροι, άρχισε να έχει ιδιαίτερα εριστικούς τρόπους αναφορικά με την αναγκαιότητα της αποστολής στην Γη όλου του ορυκτού πλούτου που εξορυσσόταν, όλων των επιτευγμάτων που η σεληνιακή και αρειανή επιστήμη πετύχαινε, γενικά όλου του κέρδους που έφερνε η εκμετάλλευση των αποικιών. Άρχισαν να μην καλοβλέπουν το γεγονός ότι ήταν τα αποπαίδια των Γήινων. Και πάνω σε αυτήν την ιδέα άρχισαν και οι αντιδράσεις. Αυτονομιστικές τάσεις εκδηλώθηκαν σε κάθε μία από τις 47 αποικίες της Σελήνης και τις 22 του Άρη και οι κυβερνήσεις ξεκίνησαν την αποστολή ομάδων καταστολής για να συνεφέρνουν τους αποίκους, μια κι εξαρχής δεν υπήρχε όπλο ούτε για δείγμα εκτός της Γης. Μα η κατάσταση αποσταθεροποιήθηκε ακόμα περισσότερο, όταν και οι άποικοι, έχοντας φτάσει τις εκατοντάδες χιλιάδες, άρχισαν να επηρεάζουν τόσο την γήινη κοινή γνώμη, ώστε προκλήθηκε η εκλογή φιλοαυτόνομων αντιπροσώπων που έφεραν διχόνοια τόσο στις κυβερνήσεις, όσο και τις αντιπολιτεύσεις της Γης.
Το παιχνίδι του γήινου μονοπωλίου θα είχε χαθεί αν η εξέλιξη αυτών των γεγονότων δεν είχε προβλεφθεί από μια συντηρητική και σκιώδη πολιτική κι επιστημονική ελίτ διεθνικής σύστασης, το λεγόμενο Πολυέθνος. Το Πολυέθνος αποτέλεσε τον αντίθετο πόλο της διανόησης που είχε διαφύγει προς τις αποικίες και ξεκίνησε εξαρχής τις πολιτικές απόσχισης. Ήδη από την αρχή του εποικισμού, οι ανώτερες συντηρητικές φατρίες των συνομοσπονδιακών κυβερνήσεων προέβλεψαν τις ελευθεριακές τάσεις που αναμένετο να ξεσπάσουν. Έτσι, σιγά σιγά και μεθοδικά, σχημάτισαν ένα υπόγειο lobby που σε διάστημα μιας δεκαετίας ήλεγχε τα πάντα - τα πάντα, εκτός από τις αποικίες και τους νεοεκλεγμένους φιλοαυτόνομους Γήινους. Κι αυτό γιατί μπορεί στις αποικίες η ανώτερη πολιτική και επιστημονική διοίκηση να ανήκε επίσης στο Πολυέθνος, αλλά ο κύριος όγκος των αποίκων, και άρα η πραγματική ανθρώπινη δύναμη σε τέτοιες εξωανθρώπινες εγκαταστάσεις όπου το παραμικρό τυχαίο ατύχημα μπορούσε να αποβεί μοιραίο, ήταν σαφέστατα αποσχιστές σε επίπεδο εξτρεμισμού. Αλλά εκεί ακριβώς ήθελε το Πολυέθνος να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο, γιατί εκεί βρισκόταν πλέον το σύνολο σχεδόν των ανθρώπινων πόρων.
Έχοντας προλειάνει το έδαφος, το Πολυέθνος περίμενε μιαν αφορμή για να χτυπήσει τις αποικίες και να δημιουργήσει μια έκρυθμη κατάσταση στην Γη που θα του επέτρεπε να αρπάξει την παγκόσμια εξουσία. Και αυτή ήρθε όταν ο πρόεδρος της Ινδοευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας και πιόνι του Πολυέθνους, Μοχάντας Μαχαράστρα, ανακοίνωσε πως οι υδροφόροι ορίζοντες της επικράτειάς του είχαν στερέψει. Απαιτώντας να του δοθεί πρόσβαση στα, επίσης σχεδόν εξαντλημένα, αποθέματα της Ασιατικής Διαφυλετικής Ομοσπονδίας προκάλεσε τον εκτροχιασμό των σχέσεών του με τον Κινέζο Πρόεδρο Ζανγκ Ξιαοτσίν, ο οποίος με την σειρά του είπε πως για να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό έπρεπε κι εκείνος να εξασφαλίσει την βιωσιμότητα της Ομοσπονδίας του αποκτώντας αποκλειστική κυριότητα στα γλυκά νερά της Ανταρκτικής. Εκείνα όμως, επίσης λίγα παρά την έκταση της ηπείρου και ήδη υπερεκμεταλλευμένα, τα μοιράζονταν ουδέτερα και από κοινού η Ασιατική Ομοσπονδία μαζί με την Αφρικανική και την Αυστραλοαμερικανική, αφήνοντας απ'έξω την Ινδοευρωπαϊκή, που είχε έτσι κι αλλιώς εξαντλήσει το μερίδιο που της αναλογούσε. Οι απαιτήσεις του Ξιαοτσίν εξόργισαν τόσο τον Ονιέκου Ομιφούλε της Μαύρης Ηπείρου, όσο και τους Ρόμπερτ Γκλεν και Ιζαμπέλα Φερνάντεζ που συνδιοικούσαν την Αμερική και την Ωκεανία. Οι έντονες αντιδράσεις τους υποδαυλίζονταν φυσικά και από μέλη του Πολυέθνους, που εντέχνως δεν βρίσκονταν στις πρώτες και άμεσα εκτεθειμένες γραμμές της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής αλλά δρούσαν στο παρασκήνιο.
Τα ξημερώματα της 15ης Φεβρουαρίου του 2210 έπεσε η πρώτη βόμβα φθοράς μάζας στο Πεκίνο και μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ήρθε η απάντηση στο Νέο Δελχί. Ο απολογισμός ήταν 37,5 εκατομμύρια θύματα από την πρώτη και 28 από την δεύτερη. Το τρομερό αυτό όπλο, αντικαθιστώνας τις πάλαι ποτέ πυρηνικές βόμβες σχάσης και μετέπειτα σύντηξης, είχε την δυνατότητα να δημιουργεί ένα ταχέως επεκτεινόμενο δυναμικό πεδίο που αποδομούσε όλη την περιρρέουσα μη εδαφική ύλη, απελευθερώνοντας έτσι τεράστιες ποσότητες ενέργειας που στην ουσία επέκτειναν το πεδίο ακόμα περισσότερο χωρίς να αφήνουν κατάλοιπα. Δεδομένου ότι μία και μόνο από αυτές τις βόμβες μπορούσε έτσι να καταπιεί ό,τι υπήρχε πάνω στον γήινο φλοιό, καθεμιά τους ήταν εξοπλισμένη με ανασχετήρες που μετά από μια συγκεκριμένη ακτίνα δράσης δημιουργούσαν ένα κουκούλι κενού που σταματούσε την καταστροφική της μανία.
Μετά από το σύμφωνο που είχαν υπογράψει χρόνια πριν, κάθε μία από τις τέσσερις συνομοσπονδίες περιόρισε τον αριθμό των βομβών φθοράς μάζας που κατείχε σε μία. Τις πρώτες ώρες της σύρραξης, έπεσαν και οι τέσσερις. Ο απολογισμός ήταν μισό δισεκατομμύριο θύματα, λόγω και του γεγονότος ότι οι ανασχετήρες της βόμβας που έπεσε στην Καλιφόρνια άργησαν, λόγω μη προβλεπόμενης δυσλειτουργίας, να τεθούν σε δράση - προκαλώντας έτσι την εξολόθρευση κάθε είδους ζωής στο σύνολο σχεδόν της αμερικανικής ηπείρου, της Ιαπωνίας, του μισού Ατλαντικού και του βόρειου Ειρηνικού. Τα επόμενα πέντε χρόνια προστέθηκαν περίπου ενάμιση δισεκατομμύριο θάνατοι από τις λυσσαλέες μάχες που διεξήχθησαν κυρίως στην Ανταρκτική και την Ωκεανία. Στο μεταξύ, τακτικά σώματα στρατού στάλθηκαν από ισχυρά μέλη του Πολυέθνους στις αποικίες, όπου κατέσφαξαν, με την πρόφαση ότι εκείνοι υποστήριζαν προδοτικά και με πόρους την μία ή την άλλη συνομοσπονδία, όλους τους αποίκους εκτός της ηγεσίας - η οποία είχε στο μεταξύ φροντίσει, ελέγχοντας πλήρως τα συστήματα διαστημικής μετάδοσης κι επικοινωνίας, να αποκρύπτει εδώ και χρόνια από τις επίσημες γήινες αρχές ότι η τεχνολογία ολικής ανακύκλωσης του νερού είχε τελειοποιηθεί από τους επιστήμονες της Σελήνης και του Άρη και μπορούσε πλέον να χρησιμοποιηθεί σε πλανητική κλίμακα και όχι μόνο για τις ανάγκες μιας αποικίας μερικών δεκάδων χιλιάδων κατοίκων.
Η αυγή του 2215 βρήκε την ανθρωπότητα αποδεκατισμένη. Τότε, μέσα από το κουφάρι της εμφανίστηκαν, σαν σκουλήκια που ριγούσαν στο φως του Ήλιου, τα επιζήσαντα μέλη του Πολυέθνους. Έχοντας εγκολπίσει όλες τις εναπομείνασες ανθρώπινες διάνοιες κάθε επιστημονικού κλάδου και κρατώντας την αποκλειστική πλέον κυριότητα στους φυσικούς και βιολογικούς πόρους των αποικιών, το Πολυέθνος εγκαθίδρυσε την απόλυτη δικτατορία. Κατήργησε τα σύνορα, τις γλώσσες, τις θρησκείες, τις ιδέες, την πρόσβαση στην γνώση. Επέβαλλε παντού μια υβριδική γλώσσα που αποτελούσε συνονθύλευμα των τριών που μιλιόντουσαν προ των πολέμων από τους περισσότερους ανθρώπους του κόσμου - της Κινέζικης, της Ινδικής και της Αγγλικής - και που η μελέτη και διάδοσή της καταστρωνόταν μυστικά ήδη από την εποχή του πρώτου εποικισμού. Εισήγαγε επιτέλους την τεχνολογία της ανακύκλωσης του νερού και της γονιδιακής μαζικής καλλιέργειας από τις αποικίες κι άρχισε να φτιάχνει τις τιτάνιες υπόγειες, υπέργειες και υποθαλάσσιες δεξαμενές βιοποικιλότητας και βιοεξέλιξης του Ατλαντικού, του Ειρηνικού και των εδαφών του πρώην Καναδά, όπως και τα αχανή θερμοκήπια της Ανταρκτικής. Η κατασκευή αυτών ήταν απαραίτητη, καθώς η ξηρά και οι ωκεανοί της Γης είχαν γίνει ακατάλληλα για ελεύθερη επιβίωση. Ο αέρας ήταν σε τέτοια κλίμακα γεμάτος από ελεύθερα μόρια βαρέων ουσιών, λόγω της αποδόμησης που προκάλεσαν οι βόμβες φθοράς μάζας, ώστε οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αναπτύξουν την τεχνολογία των μεταμασκών, των ομοιοστατικών στολών και των εξελιγμένων φίλτρων για τον αερισμό των κλειστών χώρων. Οι δε θάλασσες είχαν σε τέτοιο βαθμό γεμίσει σε αλκαλικές ενώσεις λόγω της καταστροφικής δράσης της βόμβας της Καλιφόρνιας που έπληξε τους δύο μεγάλους ωκεανούς, ώστε ακόμα και με την τεχνολογία της ανακύκλωσης του νερού τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Έτσι, η διατήρηση των ζώων και των φυτών που επανεισήχθησαν από τις βιοκαλλιέργειες των αποικιών λάμβανε χώρα σε αυτές τις τεράστιες και προστατευμένες εγκαταστάσεις.
Παράλληλα, η μετακυβέρνηση, όπως ονομάστηκε, του Πολυέθνους προχώρησε στην οικοδόμηση του συστήματος των Μεγαπόλεων. Πανύψηλα οικήματα από μεταχάλυβα ανεγείρονταν με ταχύτατους ρυθμούς στο ερειπωμένο γήινο έδαφος, με ακρίβεια και πρότερη τεχνογνωσία που δεν είχε χαθεί, με τέτοιο τρόπο ώστε το πολεοδομικό σύστημα κάθε ηπείρου να αποτελείται από ένα δίκτυο Μεγαπόλεων οι οποίες ήταν προβλεπόμενο να συνενωθούν. Χώρος άλλωστε υπήρχε. Ούτε δάση, ούτε πάρκα διατήρησης της άγριας ζωής, ούτε μικρότεροι ανθρώπινοι οικισμοί μπορούσαν να ανακόψουν την πορεία απλώματος αυτών των τερατωδών οικοδομικών μεγαθηρίων. Είχαν όλα χαθεί. Η οικοδομική ανάπτυξη δε των αποικιών είχε σταματήσει πλήρως, αφού εκεί πλέον στέλνονταν ελεγχόμενα τόσο προσωπικό όσο χρειαζόταν για τις διάφορες φυσικές και βιογενετικές μελέτες και τις εργασίες εξόρυξης κι εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, το οποίο μάλιστα ανανεωνόταν τακτικά. Μόνιμοι άποικοι - κάτοικοι δεν υπήρχαν.
Έτσι, σχεδόν εκατό χρόνια μετά, το Πολυέθνος είχε καταφέρει να ξαναχτίσει από την αρχή τον Νέο Γήινο Πολιτισμό. Επέδειξε μάλιστα πρωτοφανή ζήλο για την ανοικοδόμηση αυτή, σχεδόν τον ίδιο με αυτόν που μεθόδευσε τον θάνατο του 1/4 του ανθρώπινου πληθυσμού. Μπαίνοντας όμως στον 24ο αιώνα, που το μεγαλύτερο μέρος της ανοικοδόμησης είχε συντελεστεί, κατάλαβε πως τότε είχε έρθει η ώρα της καθ'αυτής διοίκησης. Η παγκόσμια πληθυσμιακή μάζα κρατιόταν πολύ χαμηλά, σχεδόν σε άνοη κατάσταση, καθώς υπήρχε αυστηρή λογοκρισία στην εκπαίδευση και την διασκέδαση, κανένα δικαίωμα ψήφου, καμία ανάμειξη με τον μεταΤύπο, καμία πρόσβαση στην πνευματική κληρονομιά των περασμένων αιώνων και καμία πιθανότητα ανέλιξης σε υψηλή πολιτική, επιστημονική ή κοινωνική θέση. Σχεδόν επτά δισεκατομμύρια ανθρώπων κρατιόντουσαν με τα μάτια κλειστά και το μυαλό ναρκωμένο, προορισμένα να δουλεύουν για τις λειτουργικές ανάγκες των Μεγαπόλεων και στις εγκαταστάσεις της Ανταρκτικής, του Ειρηνικού, του Ατλαντικού και όποιες άλλες καινούριες κατασκευάζονταν ανά την υφήλιο, ώστε να θρέψουν τους εαυτούς τους αλλά κυρίως μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέλη - αντιπροσώπους του Πολυέθνους, που κυβερνούσαν οικογενειοκρατικά με το σύστημα της απόλυτης ολιγαρχίας.
Αλλά το Πολυέθνος, χάρη στην διαβολική οξυδέρκεια μερικών παλαιότερων κυρίως μελών του που όντες υπερήλικες είχαν επιζήσει των πολέμων, γνώριζε πως όλα αυτά δεν αρκούσαν για να κρατηθεί ο πληθυσμός υπό έλεγχο. Κι αυτό γιατί η ιδέα της επανάστασης, της αποτίναξης, της ανεξαρτητοποίησης, μπορούσε να γεννηθεί στην πιο ανύποπτη στιγμή και ακόμα και στον πιο αποχαυνωμένο και αμαθή υπάνθρωπο. Η μετακυβέρνηση δεν μπορούσε να ρισκάρει την δημιουργία κανενός κινήματος, καθώς η εμπειρία είχε δείξει ότι άπαξ και αυτό συνέβαινε, η οποιαδήποτε μετέπειτα καταστολή του δεν θα ξερίζωνε τον σπόρο που σίγουρα θα μεταφυτευόταν και θα δηλητηρίαζε τα κενά μυαλά της μάζας. Επιπλέον, υπήρχε ο φόβος του ξεσηκώματος του υπεράριθμου πλήθους που δύσκολα ελεγχόταν, καθώς  τα όπλα μαζικής καταστροφής είχαν διαγραφεί και σαν έννοια ακόμα. Η επιβίωση της ανθρώπινης βιόσφαιρας κρεμόταν πλέον από μια κλωστή και μια νέα έκρηξη βόμβας φθοράς μάζας θα σήμαινε τον ολοκληρωτικό αφανισμό. Έτσι, όλα τα εναπομείναντα όπλα αυτού του τύπου μαζί με κάθε ίχνος τεχνογνωσίας σχετικά με την κατασκευή τους φορτώθηκαν σε μη επανδρωμένα φορτηγά διαστημόπλοια που στάλθηκαν κατευθείαν προς καταστροφή στον Ήλιο.
Συνεπώς, η μετακυβέρνηση έπρεπε να χειραγωγήσει το μυαλό των ανθρώπων. Όχι να τους απαγορέψει να σκεφτούν ελεύθερα ή να αυτενεργήσουν, γιατί αυτό θα έφερνε λόγω της λογικής αντίδρασης ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα, αλλά να κάνει τους ίδιους να απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε τέτοια ιδέα. Και τότε συνελήφθη το σχέδιο των Πληρώσεων.
Η όλη ιδέα ήταν απλή και διεστραμμένα έξυπνη. Με την εντατική εργασία κοινωνιολόγων και ιστορικών  δημιουργήθηκε μια βάση δεδομένων σχετική με τα γεγονότα όλων των επαναστάσεων που είχαν ποτέ ξεσπάσει στην ανθρώπινη ιστορία. Με βάση αυτές δημιουργήθηκαν σαν σε ταινία και άλλα, φανταστικά γεγονότα. Έπειτα, ανεξάρτητα με την πραγματική έκβαση των γενομένων, και τα αληθινά και τα φτιαχτά γεγονότα μπολιάστηκαν με τις ιδέες του θανάτου, της τελικής αποτυχίας, της φρίκης και του χάους που οδήγησε στην καταστροφή και τους πολέμους - που για πολλούς ήταν ακόμα νωποί στην μνήμη... αλλά και με την ιδέα της ανωτερότητας, της σταθερότητας και της ασφάλειας που πρόσφερε το καθεστώς του Πολυέθνους. Γιατί να υποκινηθεί εξέγερση εναντίον της μετακυβέρνησης, όταν αυτή προστάτευε τον κόσμο από όλα τα κακά που θα μπορούσε να φέρει μια καταστροφική επανάσταση;
Η πλύση των εγκεφάλων έπρεπε να γίνει προσεκτικά, υπόγεια, ύπουλα, μέσω της υπνοπαιδείας και της πρώιμης σχολικής εκπαίδευσης για τα παιδιά και των ολοεικόνων και κάθε είδους ερεθισμάτων που δέχονταν στην δουλειά, την διασκέδαση και γενικά την υποτυπώδη κοινωνική τους ζωή, για τους ενήλικες. Αλλά για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε να μεταφορτωθούν πρώτα οι αρχικές εικόνες και πλαστές αναμνήσεις σε ανθρώπους - πειραματόζωα, ώστε αυτοί να ζήσουν συνειδητά και υποσυνείδητα τις εμπειρίες που ήθελε το καθεστώς να ζήσουν κι έπειτα με συναισθησιακά ερεθίσματα βασισμένα σε καταγραφές των εμπειριών αυτών να γίνει η νοητική χειραγώγηση του πληθυσμού.
Οι πρώτες προσπάθειες στέφθηκαν με αποτυχία. Οι άνθρωποι που απάγονταν για να δοκιμαστεί η Πλήρωση των εγκεφάλων τους με τις αναμνήσεις από ένα γεγονός στο οποίο δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ - τυχαίοι κακομοίρηδες σε μη νευραλγικές θέσεις της τελευταίας βαθμίδας της κοινωνικής πυραμίδας - δεν επέζησαν της διαδικασίας καθώς ο εγκέφαλός τους υπερλειτούργησε σε τέτοιο βαθμό που υγροποιήθηκε. Η πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν κλώνοι ή εξαρχής εργαστηριακά κατασκευασμένα ανθρωποειδή απορρίφθηκε, καθώς τόσο οι μεν όσο και τα δε γεννιόντουσαν ή δημιουργούνταν κατά βάση παραμορφωμένοι, βραδύνοοι, βραδύγλωσσοι και με ψυχολογικές διαταραχές που οδηγούσαν συνήθως στην αυτοκτονία. Οι επιστήμονες είχαν πέσει ήδη από τον προηγούμενο αιώνα σε τέλμα σχετικά με την πλήρη αποκρυπτογράφηση και δημιουργία από το μηδέν του πολύπλοκου ανθρώπινου DNA, καθώς το κατείχαν πλέον κατά 99,99999999999999%, αλλά όχι 100%.
Οι επιστήμονες δεν ήθελαν απλά κάποιους ανθρώπους για τις Πληρώσεις. Ήθελαν τους τέλειους ανθρώπους. Ανθρώπους που όχι μόνο θα επιβίωναν των πειραμάτων, αλλά θα τους έδιναν και υψηλή ποιότητα καταγραφών και με μια απλή διαγραφή μνήμης θα ήταν έτοιμοι να ξαναχρησιμοποιηθούν. Και την λύση σε αυτό έδωσε η ευγονική. Οι άνθρωποι πλέον, και ιδίως οι ανήκοντες στα ανώτερα Πολυεθνικά στρώματα, ζούσαν κοντά στις δυο εκατονταετίες και δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση για διαιώνιση του είδους. Οι περισσότεροι αναζητούσαν σκέτη την σεξουαλική απόλαυση κι έκαναν ένα, το πολύ δύο παιδιά κατά την διάρκεια της μακρόχρονης ζωής τους. Έχοντας οι περισσότεροι απαξιώσει την δημιουργία απογόνων, τους ήταν το πλέον εύκολο να κάνουν ένα παιδί και μετά να το πετάξουν - τόσο πολύ και με μηδενικό πλέον ρίσκο ασθενειών που ζούσαν, μπορούσαν κάνουν αργότερα όσα ήθελαν. Για αυτό, μέσα από έναν μεγάλο κυβερνητικό μηχανισμό που είχε κινηθεί, επιλέχτηκαν και ζευγάρωσαν μεταξύ τους οι πιο επιφανείς, δυνατοί σωματικά κι ευφυείς αντιπρόσωποι του Πολυέθνους. Μετά από τρεις γενιές, ο καρπός αυτών των προσπαθειών ήταν τα Δοχεία.
Η μόνη χτυπητή διαφορά των Δοχείων από τους κανονικούς ανθρώπους ήταν το ότι ήταν τελείως άτριχα και χωρίς νύχια, με απόλυτα λείο δέρμα. Οι επιστήμονες είχαν διαπιστώσει ότι η Πλήρωση ήταν πιο εύκολο να επιτευχθεί αν το Δοχείο και οι υδατοστεγανοί μηχανισμοί που συνδέονταν στις νευρικές συνάψεις του κατώτερου τμήματος του εγκεφάλου του βυθίζονταν σε μια δεξαμενή με απεσταγμένο νερό εμπλουτισμένο με ένζυμα που διευκόλυναν την νάρκωση και την απομόνωση του εγκεφαλικού στελέχους. Τα ένζυμα όμως αυτά διασπούσαν την κερατίνη και, προκειμένου να αποφευχθεί η μόλυνση του αποστειρωμένου υγρού των δεξαμενών από το υλικό της κυτταρικής αποσύνθεσης, οι γενετιστές προτίμησαν να πειράξουν απλά τα ανάλογα χρωμοσώματα των εμβρύων της τελευταίας γενιάς ώστε να γεννηθούν όπως έπρεπε.
Κατά τα άλλα, τα Δοχεία αποτελούσαν θαυμάσια ανθρώπινα δείγματα. Τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια μεγάλωναν κι έπειτα ζούσαν ως ενήλικες σε εξαιρετικές συνθήκες διαβίωσης. Η σωματική τους διάπλαση ήταν τέλεια και ο εγκέφαλός τους ευρωστότατος, όπως έπρεπε, για να αντέξει πολλές διαδοχικές Πληρώσεις. Ωστόσο, δεν διακρίνονταν για την εξυπνάδα τους. Παρ'όλο που ζούσαν όλα μαζί, άνδρες και γυναίκες, μια και οι μελέτες είχαν δείξει ότι η κοινωνικότητα αποτελούσε καταλυτικό παράγοντα για την διασφάλιση της πνευματικής τους υγείας, τα βασικά στοιχεία της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς εξέλειπαν. Η στοιχειώδης εκπαίδευσή τους πάνω στην γραφή, την ανάγνωση και τα απλά μαθηματικά γινόταν μόνο και μόνο για να διευκολυνθεί η επικοινωνία μεταξύ τους και με τους επιστήμονες που τα παρακολουθούσαν. Οι φιλίες και άλλες διαδραστικές σχέσεις επιτρέπονταν σε πρωτογενή μορφή, αλλά η οποιαδήποτε σεξουαλική τους επαφή είχε εξαλειφθεί με την ελεγχόμενη καταστολή της ερωτικής τους επιθυμίας. Δεν ήταν λοιπόν παράξενο που τα Δοχεία κυκλοφορούσαν στους κοινούς τους χώρους συνήθως γυμνά, για λόγους άνεσης, αφού έτσι κι αλλιώς αυτό δεν τους έκανε καμία αίσθηση. Ο πολυχώρος όπου ζούσαν, το Άσυλο, τους πρόσφερε την δυνατότητα να διασκεδάσουν με τους ομοίους τους, να παίξουν, να αθληθούν διατηρώντας και βελτιώνοντας την έτσι κι αλλιώς αψεγάδιαστη σωματική τους διάπλαση, αλλά κυρίως τους απομόνωνε από τον έξω κόσμο - για τον οποίο δεν είχαν την παραμικρή ιδέα. Μια απομόνωση που επιτυγχανόταν και με την προσωπική εκμηδένιση κάθε υπαρξιακής αγωνίας του τύπου "ποιός είμαι, πού βρίσκομαι, τί κάνω, γιατί έχω έναν αριθμό για όνομα" με μεθόδους νοητικού ελέγχου και με πλήρη διαγραφή των εναπομεινασών αναμνήσεων του εκάστοτε Δοχείου μετά το τέλος κάθε Πλήρωσης.
Έτσι, τα Δοχεία, αν και είχαν τα φόντα να αναπτύξουν εξαιρετική ευφυία, στις περισσότερες πτυχές της ζωής τους δεν διέφεραν από παιδιά προσχολικής ηλικίας.
Με το που εισήγαγαν τον 212 στον τεράστιο και κλειστό προαύλιο χώρο του Ασύλου, το οποίο καταλάμβανε τους πρώτους πενήντα ορόφους αυτού του ίδιου κτιρίου όπου είχε νοσηλευτεί και όπου γίνονταν οι Πληρώσεις, έτρεξε να βρει τους φίλους του. Λαχταρούσε περισσότερο να δει τον 201, την 195 και την 209... ίσως λίγο περισσότερο την 209. Μπαίνοντας στον χώρο των παιχνιδιών, η 209 τον είδε πρώτη κι έτρεξε να τον συναντήσει. Φτάνοντάς τον, το ελαφρύ λαχάνιασμα από το τρέξιμό της έκανε το υπέροχο στήθος της να τρέμει ελαφρά. Τον αγκάλιασε κολλώντας το σφριγηλό της κορμί πάνω του και υγραίνοντας το ευρύ και γυμνασμένο του στήθος με τον ιδρώτα της. Το σφριγηλό αυτό κορμί, όπως και τα κορμιά των υπολοίπων θυληκών Δοχείων, δεν σήμαινε για τον 212 τίποτα περισσότερο από το δικό του κορμί ή το κορμί ενός άνδρα. Αντιθέτως, εκτιμείτο δεόντως από τους φύλακες των εγκαταστάσεων του Ασύλου. Και όχι μόνο το κορμί της. Η ομορφιά της ήταν τόση, με τα καταπράσινα μάτια της, την ίσια, μικρούλα, λεπτή της μύτη και τα γεμάτα χείλη της, που σε συνδυασμό με την έλλειψη μαλλιών και φρυδιών την έκανε να μοιάζει αλλόκοσμη. Μάλιστα ένας φύλακας, ο Ρότζερς, φώναζε την 209 "καύλα" και όποτε το έκανε, εκείνη πήγαινε χαρούμενα κοντά του, αναγνωρίζοντας πως αναφέρεται σε αυτήν αλλά μην έχοντας το παραμικρό στοιχείο για το τί θα μπορούσε να είναι η καύλα. Ο Ρότζερς συνήθιζε τότε να την κοιτάζει άπληστα και να την βάζει να κάνει ανοίγματα μπροστά του, χωρίς φυσικά να τολμάει να προσπαθήσει ο,τιδήποτε άλλο, μια και το να αγγίξει ή να προσπαθήσει να συνευρεθεί σεξουαλικά με οποιοδήποτε Δοχείο, που άλλωστε αποτελούσε μία από τις ακριβότερες επενδύσεις της μετακυβέρνησης, απαγορευόταν αυστηρότατα και επέσυρε την ποινή της ολικής διαγραφής μνήμης και της παροχέτευσης του εκάστοτε ενόχου στην πληθυσμιακή μάζα. Το άγρυπνο σύστημα ολοπαρακολούθησης εξασφάλιζε ότι κανένας από τους άφρονες που θα τολμούσαν ποτέ να πράξουν κάτι τέτοιο δεν υπήρχε πιθανότητα να ξεφύγει. Έτσι ο γεμάτος ορμές Ρότζερς περιοριζόταν στο να παίρνει μάτι, όπως έκαναν και τόσοι άλλοι και που δεν απαγορευόταν, κι έπειτα να... ξεφορτώνει καμιά φορά στις τουαλέτες των θαλάμων.
Ο 212 την αγκάλιασε κι αυτός γελώντας, χωρίς το παραμικρό ίχνος στύσης. "Πού ήσουν, νιάνιαρο;" τον πείραξε η 209, καθώς ήταν κατά τρία χρόνια μεγαλύτερή του, όπως υποδήλωνε και ο αριθμός της σειράς της. "Μμμμ... ήμουν ξαπλωμένος. Παρακοιμήθηκα την τελευταία φορά που με έβαλαν για ύπνο" απάντησε εκείνος αθώα. "Α, ναι; Ξέρεις, και η 195 πήγε να κοιμηθεί χτες. Λογικά θα την ξαναδούμε αύριο." "Κρίμα! Ήθελα να την συναντήσω σήμερα. Τέλος πάντων... τί παίζετε;" "Κυνηγητό!" απάντησε η 209 ενθουσιασμένη. "Ξέρεις, αυτές τις μέρες που έλειπες, ο 201 μας ζάλιζε βάζοντάς μας να παίζουμε όλη την ώρα μήλα γιατί δεν είναι καλός στο τρέξιμο. Παραείναι ψηλός. Όταν μάθαμε όμως ότι επρόκειτο να έρθεις, στήσαμε κυνηγητό!" Η 209 συνειδητοποίησε ότι περπατούσε μόνη της και μιλούσε στον αέρα. Γυρνώντας  είδε τον 212 να μιλάει στην 215. Νιώθοντας ένα αδιόρατο τσίμπημα στο στήθος της, που δεν το καταλάβαινε αλλά και δεν της άρεσε, του έπιασε απότομα το χέρι και τον τράβηξε μαζί της. "212! Πάμε!" "Α; Ε; Α, ναι" απάντησε σπασμωδικά ο 212, που χαιρέτησε την 215 και ακολούθησε την πρασινομάτα. Ξαφνικά της είπε "να σου πω, θα'θελες να με φωνάζεις Ανρί;" "Ανρί;" απάντησε ξαφνιασμένη η 209. "Τί είναι αυτό;" "Ιδέα δεν έχω. Ίσως κάποιος καινούριος αριθμός." "Και πώς σου ήρθε αυτό το Ανρί; Αστείο ακούγεται." "Χμμμ..." έκανε ο 212. "Δεν ξέρω. Απλά το έχω συνεχώς στο μυαλό μου. Αυτό και κάτι περίεργες εικόνες... όλα από την τελευταία φορά που κοιμήθηκα." "Εικόνες; Από τότε που κοιμήθηκες; Μα πώς είναι δυνατόν;" απόρησε η 209. "Όταν κοιμάται κάποιος δεν βλέπει μετά εικόνες στον ξύπνιο του." Ο 212 δεν απάντησε. "Τέλος πάντων. Πάμε να παίξουμε;" "Πάμε" είπε χαρούμενα ο 212, συμπληρώνοντας παρ'όλ'αυτά "αλλά μετά θα σου πω για αυτές τις εικόνες. Ίσως να μου πεις εσύ τί είναι, γριούλα!" "Νιά - νιά - νιάνιαρο! 212, είσαι νιάνιαρο!" του φώναξε η 209 βγάζοντας την γλώσσα της. "Ή μάλλον όχι. Πώς το είπες το άλλο; Ανρί! Για πιάσε με, αν μπορείς, Ανρί!" Και βάλθηκε να τρέχει χαχανίζοντας.
Εκείνη την στιγμή, εξαιτίας ενός λάθους κι ενός μυαλού ασυνήθιστα δυνατού, ο μικρός, πανίσχυρος, δηλητηριώδης σπόρος που τόσο καιρό έκανε τα μεγάλα κεφάλια της μετακυβέρνησης να πονάνε και να πασχίζουν για την ολοκληρωτική του εξόντωση, φυτεύτηκε ήσυχα, απαλά, αθώα, μέσα στους ίδιους τους κόλπους της.

ΤΕΛΟΣ 2ου ΜΕΡΟΥΣ