tag:blogger.com,1999:blog-60708957694104303722012-01-21T12:21:43.131+02:00Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.comBlogger1021100tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-6049896726119879532011-11-09T15:17:00.005+02:002011-11-09T15:28:36.987+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Πόσο όμορφο είναι αυτό το τραγούδι... υπάρχει, πράγματι, μια άλλου τύπου φυσικότητα και ειλικρίνεια στην ερμηνεία της Clare Maguire στην συγκεκριμένη ακουστική έκδοση του original κομματιού. Το λάτρεψα! Συνήθως τα κατηφή τραγούδια δεν μου ταιριάζουν, ακόμα και οι μπαλάντες που προτιμώ θέλω να έχουν ένα κάποιο συναισθηματικό ξέσπασμα, μια αλλιώτικη έπαρση, κάτι που να καίει και να ρημάζει ό,τι ήταν, ό,τι είναι και ό,τι πρόκειται να απομείνει μέσα στο ξερό περιτύλιγμα της μνήμης και του πόνου. Και το "The shiel and the sword" είναι ακριβώς ένα τέτοιο κομμάτι, αν και δεν του φαίνεται... γιατί, πολύ απλά, η δικιά του φλόγα είναι υπόγεια. Καίει μέσα βαθιά, χωρίς να γίνεται αρχικά αντιληπτή, αλλά και για αυτόν τον λόγο καίει πολύ, πολύ περισσότερο.</div><div style="text-align: justify;">Έγραψα πρόσφατα ένα κομμάτι, μια μπαλάντα (δεν τις συνηθίζω) με πιάνο, που έχει κι εκείνο αυτήν ακριβώς την φωτιά μέσα του, αν και το στιχουργικό μοτίβο είναι διαφορετικό. Έχοντας τις ρίζες του σε μια προσωπική κόλαση που πέρασα πριν λίγο καιρό, όπου βίωσα αβάσταχτα τον πόνο μιας συναισθηματικής απώλειας, μην μπορώντας να αποτινάξω την τυφλή και μονομερή λατρεία που είχα απέναντι σε κάποια, λατρεία που εξέφραζα σπασμωδικά και την είδα τελικά να καταρρέει απέλπιδα μπροστά μου, να αλλοιώνεται, να γίνεται στάχτη και τελικά να εξανεμίζεται ακολουθώντας - αναγκαστικά - τους χρονικούς και χωρικούς κανόνες της λογικής, πιστεύω ότι είναι από τα πιο ειλικρινή κομμάτια που έχω γράψει. Και πιστέψτε με, έχω γράψει πολλά, αν και όχι όλα ιδιαίτερα αξιόλογα. Ελπίζω η τελική μορφή αυτής της μπαλάντας, που δουλεύεται ήδη, να έχει έστω και την μισή δύναμη και ωμότητα, θα έλεγε κανείς, με τα οποία προικίζει η Maguire την δική της ερμηνεία.</div><div style="text-align: justify;">Πιθανώς στο μέλλον να αναρτήσω εδώ το προαναφερθέν προσωπικό κομμάτι... προς το παρόν, ας παρασυρθούμε μαζί από την μάχη του σπαθιού και της ασπίδας.</div></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/u6wpUc1A148" width="560"></iframe></div></div><br /><div style="text-align: center;">You and I... felt so good to begin with, didn’t we?<br />Well, now it seems there’s far too many adverts in between.<br />And we don’t speak anymore... so we’re left in constant silence.<br />And it’s haunting me... so I’m ready now to fight this.<br /><br />You have the shield, I’ll take the sword.<br />I no longer love you, no longer love you...<br />I’m not afraid of the danger in the dark.<br />I no longer love you, no longer love you...<br /><br />You and I... aren’t working out.<br />And we're burning on the bridges now.<br />We’re trapped inside...<br />we're screaming "won’t somebody just let me out?"<br /><br />You have the shield, I’ll take the sword.<br />I no longer love you, no longer love you...<br />I’m not afraid of the danger in the dark.<br />I no longer love you, no longer love you...</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br />No, no, no, no... </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">I no longer love you... no longer love you.<br />I no longer love you.<br />I no longer love you.<br /><br />And we don’t speak anymore... so we’re left in this constant silence.<br />It’s haunting me... so I’ll be ready now to fight this, fight this...<br /><br />You have the shield, I’ll take the sword<br />I no longer love you, no longer love you<br />I’m not afraid of the danger in the dark<br />I no longer love you, no longer love you...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">No, no, no, no...</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br />I no longer love you... no longer love you.<br />I no longer love you.<br />I no longer love you.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">You and I... felt so good to begin with, didn’t we?<br />But now it seems thοse shields and swords are haunting me... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-604989672611987953?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-85832446637990499282011-11-02T21:36:00.012+02:002011-11-04T11:22:22.781+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">"Μέσα στην κατήφεια αυτού του Μεταπολέμου, που τόσο τον περιμέναμε, κατήφεια που μέσα από αυτήν ο κόσμος ψάχνει να βρει μιαν όψη πιο σταθερή, πιο ασφαλή, κατήφεια συγκροτημένη από λεπταίσθητες απειλές ενδεχόμενων συγκρούσεων και από την ωμή διακρίβωση προβλημάτων που θέτουν η ανασυγκρότηση και η ειρήνη, κατήφεια που μέσα σ'αυτήν βλέπει κανείς ακόμα να λάμπει μια ελπίδα θεμελιωμένη στην θέληση μαζών, ολοένα κι ευρύτερων, για ένα μέλλον πιο ξεκαθαρισμένο, η ποίηση, είτε το θέλουμε είτε όχι, παίρνει θέσεις ανάλογες με τις διάφορες κοινωνικές τάσεις που συγκρούονται σήμερα. Υπερασπίζεται τις ιδεολογίες των συγκροτημένων πολιτικών ομάδων με τόσο περισσότερη πεποίθηση, ώστε νομίζει ότι η ίδια είναι προφυλαγμένη από τα συμφέροντα που, στην πράξη, τις φέρνουν σε σύγκρουση. Υπάρχουν ποιητές που θέλουν να επιστρέψουν στην παραδεισιακή κατάσταση ενός παρελθόντος, ξεχνώντας να μιλήσουν για τις αθλιότητες και τις καταπιέσεις που λάβαιναν χώρα τότε. Υπάρχουν αυτοί που χωρίς να υπολογίζουν τον χρόνο, θέλουν να σταθούν σε ένα παρόν όπου τίποτα πια δεν κινείται. Και υπάρχουν, τέλος, αυτοί που βλέπουν μέσα στο παρόν την προετοιμασία ενός μέλλοντος, όπου η συγκεκριμένη εικόνα ενός κόσμου πιο σύμφωνου με την αξιοπρέπειά τους είναι το αντικείμενο μιας ολικής και σταθερής προσπάθειας προς την γνώση."</div><div style="text-align: justify;">Έτσι άρχισε, στην Σορβόνη, στις 11 Απριλίου του 1947, η διάλεξη με τίτλο "Ο υπερρεαλισμός και ο Μεταπόλεμος" που έδωσε ο ποιητής και συνιδρυτής του ντανταϊσμού Tristan Tzara. Ο Tzara, που έθεσε σαν απώτερο στόχο της λόγιάς του καριέρας τον συνδυασμό του υπερρεαλισμού και του μαρξισμού, αλλά παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του δέσμιος της φήμης που είχε σαν ντανταϊστής.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2kgSKVVVpU4/TrGYHog2lvI/AAAAAAAABbo/PHWR4CRqxGs/s1600/t11x380dvlrdlvd8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-2kgSKVVVpU4/TrGYHog2lvI/AAAAAAAABbo/PHWR4CRqxGs/s1600/t11x380dvlrdlvd8.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />Φαίνεται πως, κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, οι ιδεώδεις εκφραστές των συνειδησιακών μεταστροφών και των αντιλήψεων που ξεπερνούσαν κατά πολύ τους ίδιους εκείνους που τις διετύπωναν, ήταν οι ποιητές. Και αλήθεια, είναι εύκολο να σκεφτούμε ότι ένας από τους πιο φορτωμένους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας, όσων αφορά γεγονότα παγκόσμιας κλίμακας (είτε αιματηρά, όπως οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, είτε πνευματικά, όπως το πρωτοφανές ξέσπασμα απειράριθμων νέων καλλιτεχνικών κινημάτων, είτε κοινωνικά, με επιρροές από και προς τα παραπάνω και άλλα τόσα) δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει ως ακρογωνιαίο λίθο έκφρασης ανθρώπους που μιλάνε πολυσήμαντα και πολυεπίπεδα. Και ο Tzara, όπως διαπιστώνει κανείς από την συνέχεια της ομιλίας του, θεωρούσε ότι αυτό δεν ήταν χαρακτηριστικό του 20ού μόνο αιώνα, αλλά ήταν και θα συνέχιζε να είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης ιστορίας γενικότερα.</div><div style="text-align: justify;">Θέλω, λοιπόν, έναν ποιητή να περιγράψει το τώρα.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: center;"><br /><b>... </b></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />Όχι; Θέλω, έστω, κάποιον να βρει κάτι πιασάρικο για να πει σχετικά με τον 21ο αιώνα.</div><div style="text-align: center;"><br /><b>... </b></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />Ελάτε, δεν είναι τόσο δύσκολο. Ο 21ος αιώνας μόλις άρχισε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>...</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ακριβώς. Δεν υπάρχει κανείς. Κανείς που να μπορεί να περιγράψει πράγματα απερίγραπτα. Κανείς που να εκφράζει πρόσωπα ανέκφραστα. Κανείς που να ακούει πράγματα ανείπωτα. Αγαπητέ Tzara, δεν ξέρω αν ακούς εκεί που είσαι, παρέα με τον Braque και τον Picasso, αλλά θέλω να σου πω ότι έκανες ένα μεγαλειώδες λάθος. Δεν υπάρχουν ούτε ποιητές που κανιβαλίζουν το παρελθόν, ούτε ποιητές που ρουφάνε ασυλλόγιστα το παρόν, ούτε ποιητές που ονειρεύονται το μέλλον. Δεν υπάρχουν ποιητές που να αποτελούν αυτό που οραματίστηκες ότι μπορούν να αποτελέσουν. Υπάρχουν μόνο απλοί άνθρωποι, "ποιητές", "καλλιτέχνες", "επιστήμονες", "φτωχοί", "πλούσιοι" ή "ο,τιδήποτε άλλο". Και ναι, ό,τι προαναφέρθηκε είναι μέσα σε ομοιωματικά, γιατί στην τελική κάθε ιδιότητα, όσο ισχυρή και να φαντάζει, όσο σκληρά και να δούλεψε κανείς για να την αποκτήσει και/ή να την απολαμβάνει, δεν είναι παρά μια απλή ιδιότητα. Αυτό που δεν μπορεί κανείς να αλλάξει, κανείς να αμφισβητήσει, είναι η ανθρώπινη υπόσταση του καθενός - είτε κάποιος θεωρεί μηδενιστικά ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα (σχετικά) έξυπνο δίποδο θηλαστικό που επιλέγει να ντύνει τις ενστικτώδεις γεννετήσιες ορμές του με υπερεκτιμημένες συμπεριφορές που προκύπτουν από χημικές διεργασίες στον εγκέφαλό του και που τις ονομάζει "συναισθήματα", είτε θεωρεί ότι ο άνθρωπος είναι το δοχείο για κάτι άλλο, αιθέριο, που εκπορεύεται από έναν πανταχού απόντα "Θεό", που τελικά όλοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει αλλά διστάζουν να το παραδεχτούν, ή και αν υπάρχει, φαίνεται πως έχει σημαντικότερες δουλειές να κάνει από το να ασχολείται με μια εύθραυστη μάζα από νέυρα, κόκκαλα και αίμα. Η αλήθεια είναι φυσικά κάπου στην μέση των ακραίων αντιλήψεων... και είναι μία: ουδείς δεν μπορεί να απωλέσει την πρωταρχική ανθρώπινή του υπόσταση.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NL09WhhNquI/TrGYu2ZajuI/AAAAAAAABbw/1ySW64A_OJs/s1600/%25CE%2586%25CE%25BD%25CE%25B8%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2592%25CE%25B9%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%258D%25CE%25B2%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-NL09WhhNquI/TrGYu2ZajuI/AAAAAAAABbw/1ySW64A_OJs/s1600/%25CE%2586%25CE%25BD%25CE%25B8%25CF%2581%25CF%2589%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2592%25CE%25B9%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%258D%25CE%25B2%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />Εφόσον λοιπόν αυτό που χαρακτηρίζει σε θεμελιώδες επίπεδο τον άνθρωπο είναι το γεγονός - ακριβώς - ότι είναι άνθρωπος, πώς έγινε και στο παρελθόν, ακόμα και στο κοντινό παρελθόν του 20ού αιώνα, δευτερεύουσες ιδιότητες του ανθρώπου όπως το να είναι κάποιος ποιητής ή καλλιτέχνης ή επιστήμονας ή ιδεολόγος ή ακόμα και τέρας, δολοφόνος, γενοκτόνος ή βασανιστής, να αποτελέσουν εργαλεία και μοχλό έκφρασης, εξέλιξης και μεταβολής; Με ποιόν τρόπο όλα αυτά, χαρακτηριστικά επίκτητα, που εκπορεύονται από την διάνοια ή την απουσία της διάνοιας του ανθρώπου, έθεσαν τις βάσεις για ένα κάποιο επερχόμενο μέλλον;</div><div style="text-align: justify;">Η απάντηση είναι απλή. Γιατί ποτέ, στην έως τώρα ιστορία, δεν αμφισβητήθηκε η πρωτογενής υπόσταση του ανθρώπου. Ακόμα και ο Hitler, οι ιεροεξεταστές του Μεσαίωνα και ο σαμάνος των Μάγια που έτρωγε την ακόμα ζωντανή καρδιά ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού ήταν άνθρωποι. Απλά για λόγους θρησκευτικούς, ιδεολογικούς, πολιτισμικούς ή επειδή ήταν ψυχανώμαλοι έβγαλαν προς τα έξω την διαστρεβλωμένη, παραμορφωμένη, τερατώδη πλευρά του ανθρώπινου είναι. Όταν μια πυραμίδα έχει εξασφαλισμένη βάση, στερεή και ευρεία, μπορεί να υψωθεί προς ανώτερα κλιμάκια, όλο και στενότερα αλλά όλο και σημαντικότερα. Κλιμάκια που τελικά καθορίζουν τα πάντα, εφόσον υπάρχει η υποστήριξη της βάσης.</div><div style="text-align: justify;">Σιγά σιγά όμως αργοσέρνεται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα - το&nbsp;<a href="http://megalesistories.blogspot.com/2011/08/blog-post.html">ψυχανεμιζόμαστε</a> εδώ και λίγο καιρό - μια τρομακτική διαπίστωση: ότι ο 21ος αιώνας έφερε μια νέα πρόκληση. Μία πρόκληση για την βάση. Η πυραμίδα ταρακουνιέται. Τα ανώτερα κλιμάκια γκρεμίζονται. Οι τέχνες, τα γράμματα, οι επιστήμες, τα κοινωνικά πρότυπα και μηχανισμοί, οι επίκτητες και ανώτερες αυτές έννοιες που πάντα όφειλαν και οφείλουν να αποτελούν την κορωνίδα, περνούν πλέον σε δεύτερη μοίρα. Γιατί ποιός νοιάζεται για την κορυφή όταν το θεμέλιο ραγίζει;</div><div style="text-align: justify;">Ναι, ο 21ος αιώνας έρχεται για να διαλύσει το δεδομένο, το μοναδικό που ήταν πάντα δεδομένο και αυταπόδεικτο. Κάποτε είχαμε τον άνθρωπο που ήταν "ποιητής", "επιστήμονας", "εργάτης" ή "δολοφόνος". Πλέον όλα οδεύουν στο να γίνει ο ίδιος ο άνθρωπος... "άνθρωπος".</div><div style="text-align: justify;">Οι ακραίοι μηδενιστές ή υπερθρησκευόμενοι ή υπερ - ο,τιδήποτε έχουν καταντήσει γραφικοί και ηλίθιοι εδώ και πολύ καιρό. Το ζήτημα όμως είναι ότι και η μέση, ή η τομή αν θέλετε, όλων των παραπάνω, που αποτελεί τον ουσιαστικό καθρέφτη των πάντων, κινδυνεύει να καταντήσει και αυτή γραφική. Και η γραφικότητα πηγάζει πάντα από την αμφισβήτηση. Και ο "άνθρωπος" θα προκύψει αν αμφισβητηθεί η ανθρώπινη υπόσταση σαν σύνολο και ουσία. Αλλά αυτή ακριβώς η υπόσταση δεν είναι ιδεολογία που μπορεί να αμφισβητηθεί από μια άλλη ιδεολογία, ούτε πολιτικό σύστημα που μπορεί να αμφισβητηθεί από ενα άλλο πολιτικό σύστημα. Είναι κάτι θεμελιώδες που αν αμφισβητηθεί και καταρρεύσει, τότε οι συνέπειες ή οι μεταβολές που θα ακολουθήσουν θα είναι ανυπολόγιστα τεράστιες -&nbsp; με έναν τελεσίδικο τρόπο. Και, καλώς ή κακώς, μια τόσο βαθιά και τεράστιας κλίμακας αμφισβήτηση μπορεί να προκύψει μόνο από τον ίδιο μας τον εαυτό.</div><div style="text-align: justify;">Την τελευταία φορά που αμφισβητήθηκε κάτι θεμελιώδες, κάτι τόσο βασικό που φαινόταν τουλάχιστον αστείο για κάποιον να διατυπώσει μια αντίθετη συνθήκη, ήταν όταν ήρθε ένας λιγνός φλωράκος με μεγάλα γυαλιά, ο Lobatzefsky, και μούντζωσε κατάμουτρα τον Ευκλείδη λέγοντας το εξής: "έστω ότι από ένα μοναδικό σημείο εκτός μιας ευθείας διέρχονται περισσότερες από μία παράλληλες προς την προηγούμενη ευθείες". Και αφού μούντζωσε τον Ευκλείδη, πήγε έπειτα και κατούρησε στον τάφο του, όταν βάσει τις θεωρίας του προέκυψαν τα μισά τεχνολογικά θαύματα της εποχής μας. Δηλαδή, ξεκινώντας από μια αδύνατη για τα ανθρώπινα αισθητήρια υπόθεση και μια συνθήκη αμφισβήτησης πολύ πιο άκυρη και πιο ριζοσπαστική από ό,τι αποτελεί, για παράδειγμα, η κβαντική θεωρία σε σχέση με τους πενιχρούς νόμους του Νεύτωνα, κατέληξε σε κάτι που τελικά εφαρμόζεται!<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--bwzTj80sNI/TrGZqfk4wJI/AAAAAAAABb4/Py7ZSL2_-tE/s1600/600px-Hyperbolic_triangle.svg.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/--bwzTj80sNI/TrGZqfk4wJI/AAAAAAAABb4/Py7ZSL2_-tE/s400/600px-Hyperbolic_triangle.svg.png" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />Φανταστείτε λοιπόν να αμφισβητηθεί ο ίδιος ο άνθρωπος. Μην με ρωτάτε πώς και γιατί. Το βλέπουμε να γίνεται. Το κάνουμε. Αν γίνει ολοκληρωτικά κάτι τέτοιο, αν επιτύχει, τί θα προκύψει; Μήπως θα αλλάξει την μορφή κάθε πρωταρχικής δομής, κάθε συστήματος, και θα προξενήσει την απαρχή κάποιου άλλου με χαρακτηριστικά που ούτε μπορούμε και ούτε ίσως θέλουμε τώρα να συνειδητοποιήσουμε; Ή θα καταλήξουμε τελικά στο απόλυτο χάος και - ίσως - στο τέλος;</div><div style="text-align: justify;">Προσωπικά αισθάνομαι ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να παύουν να ισχύουν. Ποτέ. Κι επειδή δεν αντέχω να postάρω ένα τέτοιο βαρύ στοχαστικό κείμενο χωρίς να ρίξω κι ένα μπινελίκι, έτσι για το καλό, αυτό που πιστεύω είναι ότι αν αυτή η αμφισβήτηση αποκτήσει ουσιαστική υπόσταση <b>θα γαμηθούν τα πάντα.</b> Μην περιμένετε κάποιον να σας πει αν και πότε αμφισβητήσατε το τί είστε. Μην περιμένετε κάποιον να βγει και να φωνάξει με μια πρωτόγονη απόγνωση ανάμεικτη με ηδονή ότι "σταμάτησα να είμαι άνθρωπος". Ποτέ δεν θα γίνει αυτό. Αλλά η αλλαγή θα συντελεστεί υπόγεια, παρασκηνιακά, και τα αποτελέσματα θα είναι ξαφνικά και τελεστετικά.</div><div style="text-align: justify;">Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτές είναι μεγάλες κουβέντες για έναν ούτε καν 24χρονο που θα έπρεπε κανονικά να τον ενδιαφέρει μόνο να βγάζει λεφτά για την πάρτη του με αυτό που του αρέσει να κάνει και να βάζει το πουλί του σε εκείνες που θέλει. Το θέμα είναι ότι ο σημερινός 24χρονος έχει κατανόηση του ιστορικού του ρόλου, κατανόηση του τί αποτελεί ο ίδιος σχετικά με την εποχή του (άσχετα με τον βαθμό στον οποίο επιλέγει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα). Γιατί μία εποχή δεν κριτικάρεται μόνο από τις μεταγενέστερες γενιές, αλλά πρώτιστα και από την γενιά που την ζει. Και αν εγώ θα αναζητήσω να βγάλω λεφτά με αυτό που μου αρέσει και ξέρω να κάνω (στο εξωτερικό φυσικά, όχι σε αυτό το απομεινάρι χώρας), και αν το πουλί μου είναι ευχαριστημένο με εκεί όπου μπάινει, το ζήτημα είναι ότι ξέρω για το κάτι παραπάνω το οποίο αποτελώ στο ίχνος της ιστορίας, ξέρω το τί έχω στα χέρια μου - και όπου "εγώ", βάλτε ο "καθένας" και η "καθεμιά". Πραγματικά, πιστεύω ότι καμία άλλη γενιά δεν αντιμετώπιζε τόσο ψυχρά, τόσο αντικειμενικά, τόσο παρατηρητικά την εποχή της. Ακόμα και η γενιά του Μεταπολέμου, η τιγκαρισμένη αυτή γενιά από επιστήμονες, καλλιτέχνες, διανοητές και πολιτικούς - μορφές, παρασυρόταν πάντα από μία διάχυτη αισιοδοξία (φυσικό επακόλουθο του τέλους του πολέμου), αλλά ταυτόχρονα και μια κατήφεια που πήγαζε από το δύσκολο έργο της επανόρθωσης - δύο χαρακτηριστικά αντικρουόμενα, που πάντως αποτέλεσαν τους κινητήριους μοχλούς για όλες τις κινήσεις, από τον καπιταλισμό, τον υπαρκτό σοσιαλισμό και τον Ψυχρό Πόλεμο έως την pop μουσική και τα αφηρημένα γλυπτά. Τώρα όμως δεν υπάρχει <i>τίποτα</i>. Ούτε κατήφεια, ούτε κέφι, όυτε αισιοδοξία, ούτε απαισιοδοξία. Οι πολίτες του αύριο ατενίζουμε την εποχή μας ψυχρά και μονολιθικά, γιατί και αυτή ψυχρά και μονολιθικά μας ατενίζει. Και αυτό που αντικειμενικά και αντικειμενοστραφώς παρατηρούμε δεν είναι παρά το τίποτα - ή το χάος, αυτά αποτελούν άλλωστε δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και κοιτώντας αυτό το τίποτα, αργά ή γρήγορα θα καταλήξουμε κι εμείς στο τίποτα, γενόμενοι έτσι "άνθρωποι", αμφισβητίες και Θωμάδες της ίδιας μας της υπόστασης.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-sAgaTJ-ao8k/TrGaEwDdS9I/AAAAAAAABcA/euJ8CIs6zRw/s1600/The_Incredulity_of_Saint_Thomas_by_Caravaggio.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-sAgaTJ-ao8k/TrGaEwDdS9I/AAAAAAAABcA/euJ8CIs6zRw/s1600/The_Incredulity_of_Saint_Thomas_by_Caravaggio.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />Είδαμε την κατάρρευση ονείρων και κινημάτων, πολιτικών και ιδεολογιών. Σύντομα θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός. Σύντομα πιθανώς θα κορεστούν διάφοροι τομείς της Τέχνης. Σύντομα θα αρχίσουν οι απανταχού θρησκείες να χάνουν όλο και περισσότερους οπαδούς. Όλα αυτά είναι γεγονότα ανεπίστρεπτα και αναπόφευκτα. Όμως τα πράγματα που θα βγουν από την μέση θα αντικατασταθούν από κάποια άλλα, αυτή είναι η φυσική ροή. Το ζήτημα είναι αν στο μεσοδιάστημα μεταξύ εκείνου που γκρεμίζεται κατρακυλώντας κι εκείνου που ανεβαίνει δειλά τα σκαλιά για να πάρει την θέση του προηγούμενου, η βάση&nbsp; - ο άνθρωπος - παραμείνει αρκετά εκτεθειμένη ώστε να γκρεμιστεί και η ίδια, σε μια απέλπιδη προσπάθεια να αντικατασταθεί από κάτι ικανό να στηρίξει την καινούρια κορυφή. Αλλά δεν θα υπάρχει τίποτα για να αντικαταστήσει αυτό που θα χαθεί. Και να υπάρχει όμως... είμαστε σίγουροι ότι το θέλουμε;</div><div style="text-align: justify;">Δεν το θέλω αυτό, ρε γαμώτο. Ούτε εσύ το θέλεις. Κι αν λες ότι το θέλεις, λες ψέματα. Γιατί δεν ξέρεις τί είναι αυτό που θέλεις, ξέρεις μόνο το τί διακυβεύεται αν χαθεί ό,τι πιο βασικό έχεις - τόσο, ώστε τελικά να μην το θέλεις. Υπάρχει λοιπόν λύση; Πώς γίνεται να στηριχτούν όλα τα καινούρια πράγματα που χειμαρρωδώς έρχονται καταπάνω μας, αν δεν αλλάξει η ταλαιπωρημένη και τραυματισμένη βάση; Γίνεται... αν αυτή η βάση ισχυροποιηθεί και επιδιορθωθεί. Αν ιαθεί.</div><div style="text-align: justify;">Η λύση δεν είναι η αμφισβήτηση του ανθρώπου, της θεμελιώδους του υπόστασης. Η λύση είναι η αμφισβήτηση του <i>ρόλου</i> του ανθρώπου. Η αμφισβήτηση της θέσης του στον κόσμο και του τρόπου αντιμετώπισης των προκλήσεων του κόσμου αυτού. Εν προκειμένω, για την γενιά μας, η λύση θα πηγάσει θέλοντας και μη από τον τρόπο αντιμετώπισης του κοινωνικού γίγνεσθαι. Ρομαντισμοί και διανοητικές ακροβασίες δεν χωρούν πλέον, η ψυχρή και αντικειμενική στάση που κρατάμε απέναντι σε μια κοινωνία που διαλύεται θα εξακολουθήσει να είναι έτσι - ψυχρή και αντικειμενική. Απλά είναι ατελέσφορο να σταματήσουμε στην στείρα κριτική. Ας είμαστε ψυχροί και υπολογιστές, αλλά εξετάζοντας τρόπους βελτιστοποίησης. Εμείς πρέπει να το κάνουμε αυτό. Στις δικές μας πλάτες έπεσε το φορτίο. Εμείς είμαστε η ενηλικίωση των έφηβων πατεράδων μας. Πρέπει να το κάνουμε, ώστε να δώσουμε το δικαίωμα σε αυτούς που θα μας διαδεχθούν να είναι και πάλι ρομαντικοί, όσο ρομαντικοί ήταν αυτοί που διαδεχθήκαμε. Με την διαφορά ότι αυτοί που διαδεχθήκαμε ήταν ρομαντικοί από αντίδραση - αυτοί που θα μας διαδεχθούν επιβάλλεται να είναι ρομαντικοί από άποψη.</div><div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα το πετύχουμε αυτό. Η αντίδραση μέσω της πολιτικής και της κοινωνικής κατακραυγής φαίνεται ότι αποτυγχάνει - όχι ότι διανοούμαστε να την σταματήσουμε, το κάθε άλλο. Αλλά ΠΡΕΠΕΙ να αναζητηθεί και κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό. Το τί θα είναι αυτό; Άγνωστο... ακόμα. Αλλά ένα είναι σίγουρο: κανένας πούστης δεν πρέπει ποτέ να τολμήσει να γυρίσει και να μας φτύσει κατάμουτρα ότι αντί για άνθρωποι, είμαστε "άνθρωποι".</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KuBQtPWbWVU/TrGbZ4Qd6nI/AAAAAAAABcQ/wqfXjhY8mbM/s1600/anurvposss.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="305" src="http://2.bp.blogspot.com/-KuBQtPWbWVU/TrGbZ4Qd6nI/AAAAAAAABcQ/wqfXjhY8mbM/s400/anurvposss.jpg" width="400" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-8583244663799049928?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-54740468703030389932011-08-25T17:17:00.000+03:002011-08-25T17:17:45.362+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1ZE4fsGYMGg/TlZXZH9UzyI/AAAAAAAABbk/aeEhs7Q7h6E/s1600/thinker.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-1ZE4fsGYMGg/TlZXZH9UzyI/AAAAAAAABbk/aeEhs7Q7h6E/s1600/thinker.jpg" /></a></div><br />... ή μπορεί, πάλι, να είναι και η ιδέα μου. Μήπως, όμως, όχι; Θα το μάθουμε, πιστεύω, σε λίγες μέρες. Ουδέν κρυπτόν υπό τον οφθαλμόν του Ρα, φίλε μου.</div></div></div><div style="text-align: center;"><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/DfeNRKRqEPQ" width="480"></iframe></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-5474046870303038993?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-4937399778537883412011-06-11T14:06:00.005+03:002011-06-11T15:06:29.194+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-8Z1vOI2rPW0/TfNFk96MQhI/AAAAAAAABbY/Rj6_8CDhLEg/s1600/sayonara-summer1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-8Z1vOI2rPW0/TfNFk96MQhI/AAAAAAAABbY/Rj6_8CDhLEg/s400/sayonara-summer1.jpg" width="400" /></a></div><br />Εδώ και κάμποσα χρόνια έχω συνυφάνει την ιδέα της αρχής του καλοκαιριού με το κάψιμο της εξεταστικής και το ξεκώλιασμα του εντατικού διαβάσματος ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ GOD DAMN ΖΕΣΤΗ! Ξέρετε τώρα, το all time classic μαθητικό και μετέπειτα φοιτητικό τροπάριο: "έλα μωρέ, τι να διαβάσεις, Απρίλιος είναι ακόμα, ας κάνουμε το πολύ πολύ τις εργασίες και αρκούν", "έλα μωρέ, αφού τις κάναμε τις εργασίες, άσε το καθ'αυτό διάβασμα για μετά τις 15 Μαΐου, προλαβαίνουμε", "έλα μωρε, κάτσε να μπει ο Ιούνιος και βλέπουμε", "ωχ μαλάκα, πότε δίνουμε&nbsp; Μηχανική των Ρευστών ρε μαλάκα; ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΑΥΡΙΟ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;!" και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Δεδομένου ότι όλη αυτή η κατάσταση ξεκινάει σε μια πρωτόλεια μορφή ήδη από το Γυμνάσιο, μπορώ να πω ότι γενικά, στους/ις περισσότερους/ες από εμάς, ο γλυκός τρόπος με τον οποίο αρχίζει το καλοκαιράκι να γαργαλάει τα κέντρα ηδονής του εγκεφάλου μας, καταλήγει πλέον στα 20 + μας (ή τα +/- 30 μας, μην τρελαίνεστε, μυγιάγγιχτα πλάσματα!) να μας είναι από ανεπαίσθητος έως ανύπαρκτος.<br />Γαμώ την καταδίκη μας, αυτό είναι μεγάλη ανωμαλία! Στο άνθος της νιότης μας, της (χμμμμμμμμμμμμ...) αισιοδοξίας μας και της σεξουαλικότητάς μας και να μην μπορούμε να χαρούμε τα πρώτα μηνύματα τη αμαρτωλής ραστώνης που απλόχερα μας επιτίθενται από κάθε δυνατή διεύθυνση; Τον χειμώνα τον τρώμε καλά καλά και το μοναδικό που γλυκαίνει το πόσο καλά και βαθιά μας μπαίνει είναι οι χριστουγεννοπρωτοχρονιάτικες διακοπές. Ο ερχομός της άνοιξης γίνεται άμεσα αντιληπτός από τα μάτια μας που δακρύζουν, τς μύτες μας που τρέχουν και τις παλάμες μας που μας φαγουρίζουν. Όταν έρχεται το φθινόπωρο σε πιάνει καντήφλα γιατί ακριβώς τελειώνουν οι (ξανά χμμμμμμμμμμμμ...) διακοπές σου. Τί έμεινε; Η έμπα του καλοκαιριού! Η πιο επική έμπα που έχει σχεδιάσει η Μητέρα Φύση για πάρτη μας και που εμείς δεν της δίνουμε την δέουσα σημασία!<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--VsAZU1VxLA/TfNF_Q0SlMI/AAAAAAAABbc/MJuXbk4xdbg/s1600/watermelon-sm.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/--VsAZU1VxLA/TfNF_Q0SlMI/AAAAAAAABbc/MJuXbk4xdbg/s1600/watermelon-sm.jpg" /></a></div><br />Εγώ που λέτε, φέτος, αν και το άγχος μου έχει καταντήσει να παίρνει τιμές ανάλογες της δύναμης τριβής μεταξύ ενός γυαλόχαρτου με μπηγμένα μπετονόκαρφα και του αξύριστου πηγουνιού του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Danny_Trejo">Danny Trejo</a>, λόγω του τρεξίματος με την διπλωματική (<a href="http://megalesistories.blogspot.com/2011/04/blog-post.html">you know...</a>) και γενικά της όλης προ - πτυχιακής κατάστασης, των τεράστιων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που με επηρεάζουν προσωπικά, όπως και όλους μας και της, συνεχώς αυξανόμενης έντασης, πεποίθησης ότι δεν με χωράει ο τόπος, έκανα εν τούτοις μια τεράστια προσπάθεια να απομονώσω όλα τα παραπάνω σε συγκεκριμένο μέρος του μυαλού μου και να αφεθώ ο υπόλοιπος στην περιδίνηση της θεάς Δήμητρας. Και ναι, το κατάφερα.<br />Κατάλαβα ότι επιτέλους μπήκε το καλοκαίρι, γιατί...<br /><br /><b>... ο Ήλιος γαμεί και δέρνει.</b> Για μπάνιο δεν εχω πάει ακόμη (ναι, αλήθεια), αλλά πηγαίνω συχνά για τρέξιμο στο Σέιχ Σου, μια συνήθεια αγαπημένη, υγιεινή και πάνω απ'όλα γαμάτη, γιατί την κάνω εγώ (sic). Έλα όμως που πλέον, όποια ώρα και να πάω, είτε είναι ξημερώματα, είτε πρωί, είτε μεσημέρι είτε απόγευμα (βράδυ δεν πάω, δεν θέλω να θυσιάσει καμιά αιμοβόρα μαγκούστα το sexy ass μου στον Νυαρλαθοτέπ) και όντας ένας ασκληραγώγητος, καστανόξανθος φύτουλας, γυρνάω κάθε φορά με σβέρκο που μοιάζει κάπως έτσι:<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Pp4Sv3IGzZw/TfIsQ0T55CI/AAAAAAAABYo/smccB6R-tNc/s1600/monkey_ass.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://4.bp.blogspot.com/-Pp4Sv3IGzZw/TfIsQ0T55CI/AAAAAAAABYo/smccB6R-tNc/s400/monkey_ass.jpg" width="400" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><i>Η επιστημονική ορολογία είναι "κώλος της μαϊμούς".</i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από την επόμενη φορά αντηλιακό και Bepanthol γιατί δεν μας βλέπω καλά.<br />&nbsp;<b><i>&nbsp;</i></b><br /><b><i>... </i>τα κουνούπια την έχουν δει kamikaze στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Hirohito.</b> Όταν ζεις σε μέρος με το σκατοκλίμα της Θεσσαλονίκης (υγρασία και κουφόβραση 24/7), είσαι συνηθισμένος στο να ενοχλείσαι από τα κουνούπια σχεδόν όλον τον χρόνο. Συνήθως τα μαλακισμένα που εξακολουθούν να ζουζουνίζουν και τον χειμώνα είναι κάτι γέρικα, νυσταλέα κουνούπια - survivors με γιγαντισμό και αντοχές <a href="http://www.nochucknorris.com/">Chuck Norris</a>, που μπορεί άμα σε τσιμπήσουν να αδυνατήσει να σε συνεφέρει ακόμα και ο dr. House, αλλά είναι τόσο αργά και θεόχαζα που συνήθως καταλήγουν άδοξα κάτω από μια χνουδωτή παντόφλα.</div><div style="text-align: justify;">Το καλοκαίρι, όμως, οι ισορροπίες αλλάζουν. Οι ορμόνες της περιόδου αναπαραγωγής και οι έντονες ανθρώπινες σωματικές οσμές που αναδύονται λόγω της ζέστης, κάνουν τις κουνουπίνες να τρελαίνονται. Ορμάνε, τσιμπάνε, βιάζουν, λεηλατούν και φεύγουν για να οργανώσουν άλλο ρεσάλτο. Στο μεταξύ, το κορμί σου όχι μόνο έχει γεμίσει στάμπες διαμέτρου νομίσματος των 2 ευρώ, αλλά επιπλέον έχεις ξυπνήσει από τον βαθύ σου ύπνο κατατρομαγμένος/η, γιατί όταν τα συφιλιασμένα αποφασίσουν να ορμήσουν σαν Stukas, ορμούν ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΣΟΥ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cJQKBfUsgUc/TfI1dmeq1LI/AAAAAAAABYs/os4ueuqC_a0/s1600/evil_mosquito_t_shirt-d23584001247080425428qr7_210.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-cJQKBfUsgUc/TfI1dmeq1LI/AAAAAAAABYs/os4ueuqC_a0/s400/evil_mosquito_t_shirt-d23584001247080425428qr7_210.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>BANZAAAAAAAAAAAAAAIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII!!!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παρεμπιπτόντως, προηγουμένως είπα "κουνουπίνες" και δεν ήταν τυχαίο. Μόνο τα θηλυκά κουνούπια μας πίνουν το αίμα. Τα αγαθοβιόλικα αρσενικά κάθονται και τρυγούν τα λουλουδάκια, μαζί με τις πεταλουδίτσες και τα άλλα φλώρια του βασιλείου των εντόμων. Το μοναδικό που έχουν να κάνουν οι δύσμοιροι αυτοί είλωτες είναι να εκπληρώσουν τα συζυγικά τους καθήκοντα για μία και μόνη φορά πριν εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο. Αλλά τουλάχιστον τότε του δίνουν και καταλαβαίνει... ο κουνούπος κατέχει τα πρωτεία του πιο "παρ'τα μωρή άρρωστη" πηδήματος στην φύση, αφού σε αυτήν την μία φορά που θα κουτουπώσει την φτερωτή Vampirella θα αφήσει μέσα της ΟΛΟΚΛΗΡΟ το σύστημα αναπαραγωγής του!</div><div style="text-align: justify;">... γιατί τα ξέρω αυτά, την nerdoσύνη μου μέσα;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>... η Δ.Ε.Η. μας προδίδει κάθε τρεις και λίγο.</b> Ο στρουγκανόβλαχος Έλληνας που (μια φορά κι έναν καιρό) είχε πάρει καταναλωτικό δάνειο με 110% επιτόκιο και είχε κόψει το φροντιστήριο της κόρης του για να αγοράσει μεταχειρισμένη cabrio Boxter και να την αφήσει στην συνέχεια να ρημάξει από τις κουτσουλιές γιατί, φυσικά, δεν είχε garage αλλά ούτε και κουκούλα για να την σκεπάσει, είναι ο ίδιος που θα αφήνει ΠΑΝΤΑ και ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ανοιχτό το κλιματιστικό στο κονάκι του. Τι κι αν φύγει για διήμερο στην Αμμουλιανή και δεν είναι κανείς στο σπίτι; Αν έξω πιάσει καμιά δροσερή μπόρα και φυσήξει και λιγάκι; Αν το βράδυ που πέφτει ο Ήλιος, ο χώρος&nbsp; δροσίζεται έτσι κι αλλιώς; Αν αρχίζει και νιώθει τον λαιμό του ξηρό, τα πνευμόνια του κουρασμένα κι έχει στο στόμα του μια μονίμως στυφή γεύση α λα gourmet χλωροφθοράνθρακα; ΧΕΣΤΗΚΕ, φίλε μου. Καρφάκι δεν του καίγεται. Η λογική του "άσε μας μωρέ, από εμάς θα πέσει το δίκτυο;" κυριαρχεί, γιατί ελάχιστοι μόνον βάζουν το μυαλουδάκι τους να δουλέψει και να σκεφτεί ότι πολλαπλασιάζοντας το παραπάνω σκεπτικό επί μερικά εκατομμύρια καταλήγουμε σε μια ωραιότατη ενεργειακή φούσκα. Και ξέρετε, όταν είσαι μέσα στο άγχος, κάθεσαι επί ώρες μέσα στην νύχτα κάνοντας αυτό</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0Cq1IogFpJA/TfI65CS23PI/AAAAAAAABYw/F9pYkSzrSEI/s1600/nerd.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-0Cq1IogFpJA/TfI65CS23PI/AAAAAAAABYw/F9pYkSzrSEI/s1600/nerd.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div>και δεν έχεις προβλέψει, προφανώς, να κουβαλάς και μια πρόχειρη λάμπα ασετυλίνης μαζί σου, τότε δεν θέλεις να σου κοπεί το φως. Όχι, δεν το θέλεις.<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>FUCK! ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!</b></span></div><br /><b>... τα συμπαθέστατα γερόντια περνούν τα πάνδεινα.</b> Και δεν εννοώ μόνο το ότι είναι θύματα του εξής σατανικού, ατέρμονος αλγορίθμου:<br /><br /><b>i)</b> Ζεσταίνονται.<br /><b>ii)</b> Ιδρώνουν.<br /><b>iii)</b> Επειδή δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν το κλιματιστικό και/ή τους ανεμιστήρες, ανοίγουν το ταπεινό τους παραθυράκι.<br /><b>iv)</b> Αν έξω κάνει άπνοια, εξακολουθούν να βγάζουν την μπέμπελη. Αν έξω φυσάει, τους ενοχλεί που χτυπάει το ρεύμα πάνω στα ιδρωμένα τους κορμιά και κρυώνουν, οπότε ξανακλείνουν το παράθυρο.<br /><b>v)</b> GOTO <b>(i)</b>.<br /><br />Δεν αναφέρομαι ούτε καν στα γενικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι καταβεβλημένοι τους οργανισμοί. Αναφέρομαι στα εγγόνια τους. Ω, ναι. Είναι η περίοδος που οι γονείς θέλουν επιτέλους να πάνε κάπου εν όψει της άδειάς τους και ήδη από τις αρχές της εποχής δεν χάνουν την ευκαιρία να φορτώνουν τα κουτσούβελά τους, που συμπεριφέρονται λόγω ζέστης και ορμονών σαν αναβολιασμένοι χιμπαντζήδες, στον παππού και την γιαγιά. Α ρε παππούδες και γιαγιάδες. Καμιά φορά ξεχνούμε πόσο μεγάλο respect αξίζετε.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-h5VwzaznyRs/TfI_gNucbUI/AAAAAAAABY0/Hn6Pf2vjpUE/s1600/crazyoldman062607.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-h5VwzaznyRs/TfI_gNucbUI/AAAAAAAABY0/Hn6Pf2vjpUE/s1600/crazyoldman062607.jpg" /></a></div><br /><b>... συνειδητοποιούμε ότι δεν έπρεπε να φάμε κατά την διάρκεια του χειμώνα τόσα πιτόγυρα, πιτσόνια, γαριδάκια, πάστες, σιροπιαστά κ.τ.λ.</b> Και πάλι, αυτοί που μερίμνησαν να αφιερώσουν - επί μονίμου βάσεως - χρόνο στην γυμναστική κατά την διάρκεια του χειμώνα, την παλεύουν. Οι άλλοι/ες; Εφησυχασμένοι/ες καθώς ήταν από τα 15 πουλοβεράκια και τα 18 μπουφάν που φορούσαν όταν είχε κρύο κι έκρυβαν διάφορες ατέλειες, τους έρχεται ταμπλάς όταν μια μέρα συνειδητοποιούν ότι έχει μπει Ιούνιος κι εκείνοι/ες μοιάζουν σαν όρκες στην εμμηνόπαυση. Και η πλάκα είναι ότι τους έρχεται ταμπλάς ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ! Είναι λες και το μυαλό, αφού περάσει και ο Σεπτέμβριος, κάνει reset για να ξεχάσει την λαχτάρα που δοκίμασε την πρώτη φορά που ο κομιστής του ξεμύτισε στην πλαζ.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5jKzQLJZe1Q/TfJDDa54fyI/AAAAAAAABY4/iMMnhBRC6_M/s1600/fat-person-at-beach.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-5jKzQLJZe1Q/TfJDDa54fyI/AAAAAAAABY4/iMMnhBRC6_M/s1600/fat-person-at-beach.jpg" /></a></div><br />Μην με παρεξηγείτε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ευτραφείς ανθρώπους. Έχω πρόβλημα με την ΓΚΡΙΝΙΑ των ευτραφών ανθρώπων που τέτοια εποχή φτάνει σε αστρονομικά επίπεδα. Άνθρωπέ μου, αν σε πειράζουν τα κιλά σου, το μαγιώ σου μοιάζει με αντίσκηνο, όταν μπαίνεις μέσα στην θάλασσα, βγαίνει έξω το νερό (ο νόμος του Αρχιμήδη) και όλα αυτά ΔΕΝ συμβαίνουν επειδή έχεις κάποιο ορμονικό ή γενετικό πρόβλημα, ε τότε ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ BITCHING, ΦΑΕ πιο λίγο και πιο υγιεινά και ΚΑΝΕ και λίγο τζόκινγκ, διάολε! Με την γκρίνια και την μίρλα δεν προχώρησε κανείς!<br /><br />Χμμμ... αλλιώς το ξεκινήσαμε και αλλιώς μας βγήκε. Φαίνεται ότι μέχρι στιγμής είπαμε μόνο τις καφρίλες. Ας πούμε και τα καλά...<br /><br /><b>... θα κάνουμε επιτέλους μπάνιο στην θάλασσα.</b> Εντάξει, άμα το λέει η καρδιά σας, μπορεί και να αρχίσετε να βουτάτε από τον Φεβρουάριο. Για εμάς τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς όμως, τώρα σηματοδοτείται το τέλος μιας μακράς αναμονής.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CbkcOYe6nRQ/TfJQA-FWeCI/AAAAAAAABZA/4_aZB7PXW5o/s1600/MH0108_FTOC_01f.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-CbkcOYe6nRQ/TfJQA-FWeCI/AAAAAAAABZA/4_aZB7PXW5o/s1600/MH0108_FTOC_01f.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ΓΙΟΥΡΓΙΑ!</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>... παγωτά. Τέλος. </b>Ξέρω ότι τα γούστα είναι γούστα και ότι σε πολλούς αρέσει να τσακίζουν καϊμάκια και μέσα στο καταχείμωνο. Μαγκιά τους. Αλλά όπως και να το κάνουμε, το παγωτό είναι κάτι σαφέστατα καλοκαιρινό. Εκτός από ηδονικό επιδόρπιο, η δουλειά του είναι να σε δροσίζει όταν ο υδράργυρος κοντεύει να εξαερωθεί κι εσύ αισθάνεσαι σαν douchebag μέσα σε παλαιστινιακό οικισμό. Καιι ξέρετε γιατί; Γιατί είναι ΚΡΥΟ. Και όντας κρύο, καθώς εισέρχεται με την κατάποση στον οργανισμό μας, χαμηλώνει την εσωτερική θερμοκρασία μας, βοηθώντας στην ομοιοστατική λειτουργία του σώματός μας. Για αυτό και δεν μπόρεσα ποτέ να φάω παγωτό τον χειμώνα. Να τουρτουρίζω φορώντας υπέρδιπλο μπουφάν με επένδυση και παρ'όλ'αυτά να ρίξω κι άλλο την θερμοκρασία μου χλαπακιάζοντας στρατσιατέλα; Τρελός είμαι;<br />Anyway, τώρα που έχουν σφίξει οι ζέστες, λίγα πράγματα στον κόσμο συγκρίνονται με αυτήν την θέα:<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hGvaDOx0sQw/TfMrxVYJaDI/AAAAAAAABZE/s6M-F6GSekY/s1600/BlogTH259201015122.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-hGvaDOx0sQw/TfMrxVYJaDI/AAAAAAAABZE/s6M-F6GSekY/s1600/BlogTH259201015122.jpg" /></a></div><br /><b>... έχει γεμίσει ο τόπος υπέροχες μυρωδιές.</b> Η συσσωρευμένη μαγιάτικη καρποφορία φτάνει στο απόγειό της στις αρχές του Ιούνη. Η Φύση, έχοντας έρθει σε απανωτούς οργασμούς μέσα στην ανοιξιάτικη αναγέννηση, αρχίζει πλέον και δίνει ζωή στα παιδιά της, τους απογόνους της. Τα λουλούδια μυρίζουν όσο ποτέ, προσπαθώντας να προσελκύσουν τις τελευταίες μέλισσες που ξέμειναν εξερευνώντας. Το πράσινο οργιάζει και ακόμα και τα ταπεινά, ασχημούλικα αγριόχορτα λαμπυρίζουν στον Ήλιο λες και φοράνε τα ακριβότερα κοσμήματα. Τα μπουμπούκια έχουν αρχίσει να σκάνε και τα πρώτα φρούτα να κρέμονται. Για να μην αναφέρω τα διάφορα έντομα, ερπετά, αμφίβια, μικρά θηλαστικά και πουλιά που με την φασαρία τους κάνουν τα πάντα να σφύζουν από τέτοια ζωντάνια, που καταλήγεις να αναρωτιέσαι ποιός θα είχε ποτέ το κουράγιο να σταματήσει με μια πυρκαγιά μια τόσο υπέροχη οχλαγωγία.<br />Σας φαίνεται gay η περιγραφή μου για το καλοκαιρινό ξέσπασμα του οικοσυστήματος; Αν ναι, τότε σίγουρα έχετε ψυχολογικά προβλήματα. Πιστέψτε με, αν κάνετε έστω μία χαλαρή βολτίτσα με τα πόδια μέσα από κάποιο δασωμένο θέρετρο, έστω κι ένα πάρκο, και αφεθείτε πραγματικά και ολοκληρωτικά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της σφύζουσας ζωής, θα αισθανθείτε άλλοι άνθρωποι. Τόσο όμορφα είναι. Και φαίνονται όλα ακόμα ομορφότερα σε όσους από εμάς ζούμε μέσα σε πόλεις και το πλησιέστερο σε πράσινο που έχουμε άμεσα στο οπτικό μας πεδίο είναι η γλάστρα στο μπαλκόνι του γείτονα.<br />Χαρακτηριστικά παραδείγματα ζωντάνιας είναι οι χώροι αναψυχής του Σέιχ Σου, τους οποίους έχω την τύχη να επισκέπτομαι συχνά γιατί μένω εκεί κοντά. Ναι, σας τους προτείνω ανεπιφύλακτα για βόλτα, τρεξιματάκι, ποδήλατο, εναλλακτικό picnic ή ακόμα εναλλακτικότερο sexάκι μέσα στα γρασίδια. Και όχι, δεν υπάρχουν βιαστές, όπως έχω ακούσει πάμπολλες φορές από εξυπνάκηδες που προσπάθησαν, ατυχώς, να κάνουν κρύο humor.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-7n9Gkce2qsQ/TfMw9yC9oNI/AAAAAAAABZI/7ciH9xHv084/s1600/b%25CE%25A3%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2587-%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://3.bp.blogspot.com/-7n9Gkce2qsQ/TfMw9yC9oNI/AAAAAAAABZI/7ciH9xHv084/s400/b%25CE%25A3%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2587-%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-dkPYUbIpHes/TfMxIG5WDeI/AAAAAAAABZQ/zEoiEGvggGA/s1600/DSC01649.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-dkPYUbIpHes/TfMxIG5WDeI/AAAAAAAABZQ/zEoiEGvggGA/s400/DSC01649.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_8oOAGkT-Tg/TfMxRPlFDpI/AAAAAAAABZU/Ije-GCffQgs/s1600/euro_forest.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://3.bp.blogspot.com/-_8oOAGkT-Tg/TfMxRPlFDpI/AAAAAAAABZU/Ije-GCffQgs/s400/euro_forest.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TeHIlFTtus4/TfMxYx5cSoI/AAAAAAAABZY/2VR2zpMa2V0/s1600/seihsou2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-TeHIlFTtus4/TfMxYx5cSoI/AAAAAAAABZY/2VR2zpMa2V0/s1600/seihsou2.jpg" /></a></div><br />Οι ποδηλάτες και οι περιπατητές μπορούν μέσω του Google Maps ή του site του Δήμου Θεσσαλονίκης να βρουν μονοπάτια, περίπτερα και κιόσκια μέσα στο δάσος (ιδιαίτερα στα μέρη εκείνα που δεν είναι τόσο άγρια και σε τόσο μεγάλο υψόμετρο, κυρίως κοντά στον Περιφερειακό και γύρω από τις περιοχές της Τριανδρίας και του Αγίου Παύλου), όπως, για παράδειγμα, <a href="http://www.cyclist-friends.gr/showthread.php?10108-%C8%E5%F3%F3%E1%EB%EF%ED%DF%EA%E7-%CC%EF%ED%EF%F0%DC%F4%E9%E1-%F3%F4%EF-%D3%E5%E9%F7-%D3%EF%F5-%EA%DC%F4%F9-%E1%F0%FC-%D0%E5%F1%E9%F6%E5%F1%E5%E9%E1%EA%FC">αυτά.</a><br /><br /><b>... ξαφνικά θέλεις να φύγεις και να πας ταξίδι.</b> Εδώ ένα έχω να πω. Καλά τα ταξίδια στο εξωτερικό όλον τον υπόλοιπο χρόνο. Το καλοκαίρι όμως, όταν στην καταφρονεμένη μας Ελλαδίτσα έχουμε μέρη όπως <b>αυτό,</b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-zCc2QJIvB8w/TfMzxV_N29I/AAAAAAAABZc/N56-htSQ5rQ/s1600/1204.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-zCc2QJIvB8w/TfMzxV_N29I/AAAAAAAABZc/N56-htSQ5rQ/s1600/1204.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aefRAiZ1LL0/TfMz2kCQFwI/AAAAAAAABZg/Wb5Ru92vj1w/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-aefRAiZ1LL0/TfMz2kCQFwI/AAAAAAAABZg/Wb5Ru92vj1w/s1600/images.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mlkNm138wdU/TfMz6CpQn8I/AAAAAAAABZk/i-V35VgbdZE/s1600/L_Porto+Katsiki.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-mlkNm138wdU/TfMz6CpQn8I/AAAAAAAABZk/i-V35VgbdZE/s1600/L_Porto+Katsiki.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><i>Πόρτο Κατσίκι - Εγκρεμνοί, <u>Λευκάδα</u></i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>αυτά,</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-rqREs2MAOps/TfM0lYe3vuI/AAAAAAAABZo/7Dhk_HDjVD0/s1600/1004.alonissos-megalos-mortias.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-rqREs2MAOps/TfM0lYe3vuI/AAAAAAAABZo/7Dhk_HDjVD0/s1600/1004.alonissos-megalos-mortias.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-k3EQiSJnUPc/TfM0rV1rHJI/AAAAAAAABZs/Unrz9HFY9eM/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-k3EQiSJnUPc/TfM0rV1rHJI/AAAAAAAABZs/Unrz9HFY9eM/s1600/images.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8xjGlii8YzA/TfM0w5vMG6I/AAAAAAAABZw/n-YqkDYNc9M/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25BD.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-8xjGlii8YzA/TfM0w5vMG6I/AAAAAAAABZw/n-YqkDYNc9M/s1600/%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25BD.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>Μεγάλος Μορτιάς και Πατητήρι, <u>Αλόννησος</u></i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>αυτά,</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-bMWNll093G8/TfM1gGg9xkI/AAAAAAAABZ0/b9C77Jtwsyc/s1600/839579572_f9dc082b9b.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-bMWNll093G8/TfM1gGg9xkI/AAAAAAAABZ0/b9C77Jtwsyc/s1600/839579572_f9dc082b9b.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-8r8e_v3NYdU/TfM1ocepWRI/AAAAAAAABZ4/iBF-GNCdbD0/s1600/Samothraki+3652_s.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-8r8e_v3NYdU/TfM1ocepWRI/AAAAAAAABZ4/iBF-GNCdbD0/s400/Samothraki+3652_s.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dAfNLZwSIX8/TfM1ukSQu-I/AAAAAAAABZ8/Wtjgm85F-qY/s1600/samothraki.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-dAfNLZwSIX8/TfM1ukSQu-I/AAAAAAAABZ8/Wtjgm85F-qY/s1600/samothraki.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-j_SuN8KQ3To/TfM17mQR6CI/AAAAAAAABaA/GVrLUToWTuQ/s1600/sn02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-j_SuN8KQ3To/TfM17mQR6CI/AAAAAAAABaA/GVrLUToWTuQ/s1600/sn02.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Βάθρες και βορειοανατολικές παραλίες, <u>Σαμοθράκη</u></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><b>αυτά,</b><i></i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--5yzecQ6C6U/TfM2u-A8h6I/AAAAAAAABaE/NLtu972DBTg/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/--5yzecQ6C6U/TfM2u-A8h6I/AAAAAAAABaE/NLtu972DBTg/s1600/1.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-a_9cGwzWr5w/TfM3DuYvVWI/AAAAAAAABaI/atxkh60DVLk/s1600/18254171.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-a_9cGwzWr5w/TfM3DuYvVWI/AAAAAAAABaI/atxkh60DVLk/s400/18254171.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-IRdlg_jA5W8/TfM3FLf-9qI/AAAAAAAABaM/jBtipq6Oa8I/s1600/parga_16897.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-IRdlg_jA5W8/TfM3FLf-9qI/AAAAAAAABaM/jBtipq6Oa8I/s400/parga_16897.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>Παραλία Βάλτος και Ιονικές ακτές, <u>Πάργα</u></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><b>αυτά,</b><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--G09IBWJ_mA/TfM4Hxm0SgI/AAAAAAAABaQ/6lQP9zQ_Ys0/s1600/505017315_evia_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/--G09IBWJ_mA/TfM4Hxm0SgI/AAAAAAAABaQ/6lQP9zQ_Ys0/s400/505017315_evia_1.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7er_MWnEo6M/TfM4ZArbXNI/AAAAAAAABaU/wy-BEZq3EX0/s1600/evia-beach-dafni1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-7er_MWnEo6M/TfM4ZArbXNI/AAAAAAAABaU/wy-BEZq3EX0/s400/evia-beach-dafni1.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_VA-JJrUub0/TfM4esVJEPI/AAAAAAAABaY/1dfGh6Q9lBc/s1600/pic7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-_VA-JJrUub0/TfM4esVJEPI/AAAAAAAABaY/1dfGh6Q9lBc/s1600/pic7.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-efRjjlsbMfk/TfM4jlEnoSI/AAAAAAAABac/BTYraE1X_5g/s1600/picture_411_0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-efRjjlsbMfk/TfM4jlEnoSI/AAAAAAAABac/BTYraE1X_5g/s400/picture_411_0.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Ακτή Πετάλη, Δάφνη και παραλία Χιλιαδού, <u>Εύβοια</u></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><b>αυτά,</b><i></i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-utPNYahLBrM/TfM509GNTsI/AAAAAAAABag/-HgpjH3szIw/s1600/192_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-utPNYahLBrM/TfM509GNTsI/AAAAAAAABag/-HgpjH3szIw/s1600/192_3.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2SP9vVO0d-k/TfM55m-qXHI/AAAAAAAABak/dbxVtey7IDI/s1600/3272-voulismabeach.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://1.bp.blogspot.com/-2SP9vVO0d-k/TfM55m-qXHI/AAAAAAAABak/dbxVtey7IDI/s400/3272-voulismabeach.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ZyQlH3nynjY/TfM5_IbJhnI/AAAAAAAABao/Cxsqbsy0G5A/s1600/kriti2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZyQlH3nynjY/TfM5_IbJhnI/AAAAAAAABao/Cxsqbsy0G5A/s1600/kriti2.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-gkOnK7it-Jk/TfM6FQ3zCjI/AAAAAAAABas/0ahfNK0E1E0/s1600/matala.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-gkOnK7it-Jk/TfM6FQ3zCjI/AAAAAAAABas/0ahfNK0E1E0/s1600/matala.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xy-7baxBiV4/TfM6J7uAWKI/AAAAAAAABaw/vSKJHD12z8w/s1600/%25CE%259A%25CE%25A1%25CE%2597%25CE%25A4%25CE%2597.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="288" src="http://4.bp.blogspot.com/-xy-7baxBiV4/TfM6J7uAWKI/AAAAAAAABaw/vSKJHD12z8w/s400/%25CE%259A%25CE%25A1%25CE%2597%25CE%25A4%25CE%2597.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Βούλισμα, Μάταλα και άλλες παραλίες, <u>Κρήτη</u></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><b>και αυτά,</b><i></i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DeNlbg6djlY/TfM6i44ZobI/AAAAAAAABa0/RDVWwIXodNc/s1600/%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%2585%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2587%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-DeNlbg6djlY/TfM6i44ZobI/AAAAAAAABa0/RDVWwIXodNc/s1600/%25CF%2580%25CE%25B5%25CF%2585%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2587%25CF%2589%25CF%2581%25CE%25B9.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ddUMYdTTpRc/TfM6tbZduXI/AAAAAAAABa4/e0G_QODeTL4/s1600/IMG_0893.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-ddUMYdTTpRc/TfM6tbZduXI/AAAAAAAABa4/e0G_QODeTL4/s400/IMG_0893.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-VIhbkoXTXIk/TfM7D3F0gVI/AAAAAAAABa8/zZzqUyLK2_0/s1600/417_new1_1272135251.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-VIhbkoXTXIk/TfM7D3F0gVI/AAAAAAAABa8/zZzqUyLK2_0/s400/417_new1_1272135251.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UxWJu6bxsd4/TfM7Y_Y3P8I/AAAAAAAABbA/RiP287HyiD0/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-UxWJu6bxsd4/TfM7Y_Y3P8I/AAAAAAAABbA/RiP287HyiD0/s1600/images.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-neeThyN5qFM/TfM7dj5pBnI/AAAAAAAABbE/8kHRQ79rBT8/s1600/images1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-neeThyN5qFM/TfM7dj5pBnI/AAAAAAAABbE/8kHRQ79rBT8/s1600/images1.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LBEIL23jBhw/TfM75ZMeNHI/AAAAAAAABbI/V8i79_P2LyA/s1600/kallithea.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-LBEIL23jBhw/TfM75ZMeNHI/AAAAAAAABbI/V8i79_P2LyA/s1600/kallithea.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-03fhOcjutAE/TfM8HbjQgPI/AAAAAAAABbM/a_vsulTCXjk/s1600/fourka+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-03fhOcjutAE/TfM8HbjQgPI/AAAAAAAABbM/a_vsulTCXjk/s1600/fourka+3.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>Πευκοχώρι, Ακτή Πορτοκάλι, Ακτή Ονείρου, Καβουρότρυπες, Καλλιθέα και Φούρκα, <u>Χαλκιδική</u> (γιατί, όπως ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ, σαν την Χαλκιδική δεν έχει)</i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;">που είναι μάλιστα μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα σε σχέση με το σύνολο της φυσικής ομορφιάς που μας προσφέρει η ηπειρωτική και νησιώτικη πλευρά της Ψαροκώσταινας, τότε πείτε μου στα αλήθεια, τί να την κάνω την Ρώμη και την Μαδρίτη;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>... οι γυναίκες έχουν βαλθεί, φυσικά, να μας τρελάνουν.</b> Last, but not least. Δεν υπάρχει αυτή η κατάσταση. Όπου και να κοιτάξω γύρω μου βλέπω ανύπαρκτα σορτσάκια, τιραντάκια, στρινγκάκια, βραζιλιάνικα μαγιώ, όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ, όπου κι αν βρεθώ. ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ! Εδώ πέρα είχα πάει να διαβάσω στην Βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ. τις προάλλες, καταπατώντας την πάγια τακτική μου να διαβάζω στο σπίτι, και μέσα σε 15 δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα ότι είχα διαπράξει ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-W4VVTWUS4hY/TfM-7cQujdI/AAAAAAAABbQ/HUU20UuY2Nc/s1600/some-guy-ogling-some-girls-butt1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-W4VVTWUS4hY/TfM-7cQujdI/AAAAAAAABbQ/HUU20UuY2Nc/s1600/some-guy-ogling-some-girls-butt1.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ΩΙΜΕ!</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Περιττό να πω ότι έφυγα σαν κυνηγημένος. Κορίτσια, ένα πράγμα έχω να σας πω: μας βασανίζετε ως εκεί που δεν πάει. Και καλά, όταν βγαίνετε το βράδυ ή όταν πάτε για μπάνιο, φορέστε τα ανύπαρκτα που φοράτε. Όταν όμως τα φοράτε ακόμα και όταν πάτε στο super market ή για διάβασμα, ΤΟ ΣΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟ ΕΧΕΤΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΤΕ; Ανεύρυσμα; Πολλαπλά εγκεφαλικά; Σκοτοδίνη; Ανακοπή; Αλλά όχι, δεν παραπονιέμαι. Το ξέρετε ότι σας λατρεύουμε, για αυτό το κάνετε, πονηρά πλάσματα. Δεν σας κατηγορώ.</div><div style="text-align: justify;">Είναι η εποχή που ο έρωτας και το sex, sex, sex on the beach και οπουδήποτε αλλού είναι οι πρώτες και κύριες σκέψεις όλων. Είναι η εποχή που δεν μπορείς να είσαι μόνος, όπως και να'χει. Αν είσαι σε σχέση, τώρα εκτιμάς περισσότερο από ποτέ τα φόντα του ανθρώπου που έχεις δίπλα σου, άμα είσαι πραγματικά ερωτευμένος/η μαζί του. Αλλά κι αν είσαι single, πόσο θα αντέξεις όταν βλέπεις πράγματα που σε καίνε πιο πολύ κι από την Κόλαση;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>...</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">... όχι, μην περιμένετε τίποτα φωτογραφίες από γυναίκες τόσο καυτές που τσιτσιρίζουν. Κοιτάξτε γύρω σας. Είναι παντού! Κορίτσια, σας ευχαριστούμε. Πραγματικά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PuHHPWY1z30/TfNCvGMLeeI/AAAAAAAABbU/EwcNCM7q6FM/s1600/Miami+Beach+Girls.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-PuHHPWY1z30/TfNCvGMLeeI/AAAAAAAABbU/EwcNCM7q6FM/s1600/Miami+Beach+Girls.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Άντε, και καλό καλοκαίρι να έχουμε.&nbsp; </b>Ακολουθεί ένα τραγουδάκι από εκείνα που έχω ξεχωρίσει με το αλάνθαστο Δημ - ικό μου ένστικτο. Να μου το θυμηθείτε, θα ακουστεί και θα χορευτεί σαν τρελό φέτος στα απανταχού beach bars.</div></div></div></div></div><div style="text-align: center;"><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/-d6b1yn-YhQ" width="560"></iframe></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-493739977853788341?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-62112454681146697452011-05-08T14:49:00.005+03:002011-05-29T13:00:39.167+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Τίποτα δεν ήταν δυνατόν να αντικαταστήσει την πρόσωπο με πρόσωπο εμπειρία. Οι μέσω ολοδικτύου μάχες δεν μπορούσαν να προσομειώσουν ούτε στο ελάχιστο αυτό το παιχνίδι ρόλων, αυτόν τον ψυχολογικό πόλεμο, αυτήν την μάχη εντυπώσεων. Η ίντριγκα της στιγμής, εκείνα που διακυβεύονταν, η ικανοποίηση του να βλέπεις το πρόσωπο του άλλου να κόβεται από την ανησυχία - και η διεγερτική αίσθηση αβεβαιότητας από την γνώση της πιθανότητας ότι μπορούν να είναι όλα μια καλοστημένη μπλόφα... όλα ήταν αναπόσπαστα μέρη του ιδίου συνόλου.</div><div style="text-align: justify;">Ο Καρμάικλ ήταν μεγάλος μάστορας στο πόκερ και το γνώριζε. Ο τρόπος που έπαιζε φαινόταν επικίνδυνος, παρορμητικός, απερίσκεπτος. Κι εδώ ακριβώς ήταν το ατού του. Έβγαζε προς τα έξω την εικόνα του τυχοδιώκτη, αλλά η κάθε κίνησή του ήταν προσεκτικά μελετημένη. Ακόμα και η (σπάνια) ενδεχόμενη ήττα του σε κάποια παρτίδα ήταν λες και υπολογιζόταν μαθηματικά προκειμένου να δημιουργήσει ένα ελαφρό κλίμα προς αποδιοργάνωση των αντιπάλων του, έτσι ώστε να βυθομετρήσει την ψυχολογία τους και να τους ξεφτιλίσει στην επόμενη.</div><div style="text-align: justify;">Ήταν πράγματι ένας από τους πιο δυνατούς παίχτες της γενιάς του. Και για αυτό ήταν περιζήτητος. Τα πιτς που διοργάνωνε συγκέντρωναν την αφρόκρεμα των τζογαδόρων του Πολυέθνους, που άλλοτε έπαιζαν συμβολικά για ποσά ελαχίστων μονάδων και άλλοτε αποφάσιζαν να θυσιάσουν γη, πλούτη και ανθρώπινο δυναμικό απλά και μόνο για να θρέψουν την θηριώδη ματαιοδοξία τους.</div><div style="text-align: justify;">Η συγκεκριμένη βραδιά ήταν ηλεκτρισμένη. Στο τραπέζι διασταύρωναν τα χαρτιά τους οι, κατά γενική ομολογία, καλύτεροι παίχτες της Μεγάπολης. Εκτός από τον Καρμάικλ, το τελικό κουαρτέτο συμπλήρωναν ο Ρίτσαρντ Σέλμπι, γενικός διοικητής της Διαμετακομιστικής Υπηρεσίας και αποκλειστικός κύριος της μεταλλευτικής εμπορίας του λιμένα της Μ4 με τις αποικίες, ο Βέρμοντ Μακάλχι, πρόεδρος του 4ου παραρτήματος του Διαμεγαπολικού Επικοινωνιακού Οργανισμού και η Σοφία Περμέτζιο,&nbsp; άρτι αφιχθείσα μετά από πολυετή παραμονή στην Σελήνη, υπεύθυνη της υπόγειας δεξαμενής βιοποικιλότητας κάτω από τον δυτικό τομέα της Μεγάπολης.<br />"Δεσποινίς Σοφία", έκανε ο Καρμάικλ, "ελπίζω να είστε σίγουρη για το ρέιζ που κάνατε." Πέταξε αυτήν την κουβέντα κοιτώντας την στα μάτια, αυτά τα μεγάλα, κατάμαυρα μάτια. Η Περμέτζιο ήταν σίγουρα μια πολύ σέξυ γυναίκα, αν και το πρόσωπό της είχε μάλλον σκληρά χαρακτηριστικά. Τα λεπτά αλλά έντονα και τοξωτά της φρύδια στεφάνωναν ιδανικά τα λαμπερά μέσα στην σκοτεινιά τους μάτια της, η μύτη της όμως ήταν αρκετά σουβλερή και της προσέδιδε ένα άγριο ύφος. Το σύνολο συμπλήρωνε ένα στόμα με σαρκώδη, ηδυπαθή χείλη, τα οποία άφηναν υπόνοιες και υποσχέσεις που φαίνονταν παράταιρες σε σχέση με το υπόλοιπο, σμιλεμένο της πρόσωπο. Κι όμως, όλο αυτό το ετερόκλητο σύνολο ανέδιδε έναν τρομερό, ακατέργαστο αισθησιασμό. Σε αυτό υποβοηθούσε φυσικά και το εκπληκτικό κορμί της, χαρακτηριστικό βέβαια όχι σπάνιο για υψηλά ιστάμενο μέλος του Πολυέθνους. Η ευγονική έκανε παντού το θαύμα της. Το ζήτημα ήταν όμως το&nbsp; κατά πόσο μπορούσαν να δέσουν το πλούσιο μπούστο, οι χυτές καμπύλες, οι καλοσχηματισμένες κοιλότητες με τον συνολικό αέρα που ανέδιδε η κάθε γυναίκα. Και στην περίπτωση της Περμέτζιο έδεναν, αναμφισβήτητα, εξαιρετικά.<br />"Είμαι απόλυτα σίγουρη, καλέ μου Τζεφ" απάντησε η Σοφία. "Αλλά κι εσείς πρέπει να είστε ιδιαίτερα βέβαιος, γιατί χωρίς δισταγμό μου είπατε ότι τα βλέπετε." "Καλή μου, τα βλέπω ολοκάθαρα. Σχεδόν βλέπω μέσα τους" της έριξε το καρφί ο Καρμάικλ, καθώς το ομοιοστατικό ολοφόρεμα της Περμέτζιο ήταν μεν αδιαφανές αλλά ο τρόπος που αποκάλυπτε τα κάλλη της, με μαστορικά τοποθετημένες οπές, ήταν εξαιρετικός. Η Σοφία πετάρισε τα βλέφαρά της, άλλαξε το σταυροπόδι της και χαμογέλασε. Τόσο ο Σέλμπι όσο και ο Μακάλχι είχαν καταλάβει εδώ και ώρα το υπόγειο παιχνίδι μεταξύ του Καρμάικλ και της Περμέτζιο αλλά αποφάσισαν να μην δώσουν παραπάνω σημασία. Το πάθος του τζόγου είχε εδώ και καιρό βάλει στην άκρη το ερωτικό και σεξουαλικό, τόσο στην περίπτωση του υπερήλικα εμπορικού υπευθύνου όσο και για τον ασεξουαλικό, κρύο και στριφνό Μακάλχι, που αν και τα λεπτά χαρακτηριστικά του προσώπου του και τα στο χρώμα του οινοπνεύματος μάτια του είχαν ιδιαίτερη επιτυχία και στα δύο φύλα, εκείνος ανέκαθεν άφηνε να εννοηθεί ότι δεν έδινε δεκάρα. Για αυτούς τους δύο, η συγκεκριμένη παρτίδα πόκερ δεν διέφερε από οποιαδήποτε άλλη.<br />Πριν λίγο, ο κρουπιέρης είχε ανοίξει πάνω στην τσόχα το 10 και την ντάμα κούπα, καθώς και το 6 σπαθί. Με το που είδε αυτό το κατέβασμα, η Περμέτζιο έκανε ολ ιν, ποντάροντας το ποσό των 25 εκατομμυρίων πιστωτικών μονάδων. Ο Καρμάικλ τα είδε και πόνταρε κι εκείνος το ανάλογο ποσό, μένοντας με πενταροδεκάρες. Ο Σέλμπι κοίταξε το ρέιζ με την μειληχιότητα της ηλικίας του και ύστερα έριξε κι εκείνος μέσα τις μάρκες του, μένοντας στην ουσία με μερικές χιλιάδες μονάδες. Τα φύλλα του δεν ήταν σπουδαία - 2 σπαθί και 4 μπαστούνι - αλλά ήταν υπερβολικά πλούσιος για να τον απασχολεί ιδιαίτερα η ενδεχόμενη απώλειά του. Ήθελε να κερδίσει καθαρά και μόνο λόγω γοήτρου. Όσο για τον Μακάλχι, πήρε μια ξυνισμένη έκφραση έκανε κι εκείνος ολ ιν, καθώς είχε συμπτωματικά το ίδιο ποσό με την Περμέτζιο.<br />Η ίντριγκα που είχε ξεσηκώσει το ρέιζ της κυβερνητικής εκπροσώπου αυξήθηκε όταν ο ντίλερ έκαψε ακόμα ένα φύλλο και άνοιξε το τερν πάνω στο τραπέζι. Ο Μακάλχι γούρλωσε τα μάτια του. Το τέταρτο φύλλο ήταν ο βαλές κούπα. Τα δικά του φύλλα ήταν το 4 καρώ και το 5 μπαστούνι και περίμενε ένα οποιοδήποτε 7άρι για να κάνει κέντα. Ήταν έτοιμος να πει "κολ", όταν η Περμέτζιο, που ήταν πρώτη στην σειρά, είπε "ρέιζ". Ο Καρμάικλ είπε με ενδιαφέρον "με τί θα κάνετε ρέιζ, γλυκιά μου; Ίσως θα έπρεπε να μην βιαστείτε να κάνετε ολ ιν στο προηγούμενο ποντάρισμα." Η Σοφία δεν βιάστηκε να απαντήσει. Σήκωσε με χάρη το ποτήρι της από μετατεφλόν, κατέβασε μια μεγάλη γουλιά από το ακόμα αχνιστό από την πρόσφατη ζύμωσή του κερουίσκι κι έπειτα κοίταξε με τα σπινθηροβόλα μάτια της κατευθείαν μέσα σε εκείνα του Καρμάικλ. "Δεν βιάστηκα. Απλά δεν είναι μυστικό ότι εδώ και καιρό εποφθαλμιώ την κυριότητά σας επάνω στο ανατολικό Μαζικό Προάστιο της Μεγάπολης, την οποία αποκτήσατε σαν δώρο από την μετακυβέρνηση μετά την καταστολή των λαϊκών αντιδράσεων που είχαν ξεσπάσει εκεί το 2308 - ακριβώς πριν ενηλικιωθούν τα πρώτα Δοχεία και μπουν σε εφαρμογή τα σχέδια του Παραρτήματος Κοινωνικού Ελέγχου. Φαντάζομαι λοιπόν ότι θα δεχόσασταν να δείτε το ρέιζ μου, ποντάροντας αυτά ακριβώς τα δικαιώματα κυριότητας." Ο Καρμάικλ εντυπωσιάστηκε από τον δυναμισμό και το θράσος της. Όχι απλά του επιβεβαίωσε μπροστά στα μούτρα του αυτό που ακουγόταν εδώ και καιρό στα κουτσομπολίστικα πηγαδάκια της μετακυβέρνησης, αλλά επιπλέον τον διέταξε, στην ουσία, να ποντάρει αυτό που ήθελε εκείνη για ένα ρέιζ για το οποίο δεν είχε δοθεί ακόμα καμία πληροφορία!<br />Αποφάσισε να παίξει το παιχνίδι της μέχρι τέλους. "Εντάξει. Δέχομαι. Άλλα αφού τα κάναμε ανάποδα, θα σας πω κι εγώ τί να ρισκάρετε ως αντίποδα του δικού μου πονταρίσματος." "Να ακούσω." απάντησε τσαχπίνικα η Περμέτζιο. "Θέλω, γλυκιά μου δεσποινίς, την ιδιοκτησία σας των δεξαμενών βιοποικιλότητας της Σελήνης που προορίζονται για χρήση έκτακτης ανάγκης και αποστολή αγαθών σε περίπτωση που παρουσιαστεί πρόβλημα στην δική μας." "Τις θέλετε όλες;" ρώτησε ανασηκώνοντας το φρύδι η Περμέτζιο. "Όλες. Αλλιώς θα κάνω φολντ και δεν θα κερδίσετε παρά μερικά εκατομμυριάκια μονάδες, που θα σας τα πάρω σίγουρα πίσω στην επόμενη συνεστίασή μας."<br />Η ισχυρή γυναίκα έσφιξε ανεπαίσθητα τα γεμάτα χείλη της. Κοίταξε τα χαρτιά της. Κρατούσε το 9 και το 8 κούπα. Είχε ένα θαυμάσιο στρέιτ φλος και δεν ήθελε καν να μπει στην λογική να σκεφτεί ότι ο Καρμάικλ είχε καλύτερο φύλλο. Για τον Σέλμπι και τον Μακάλχι δεν ανησυχούσε, ήταν φανερό ότι δεν είχαν διάθεση να ακολουθήσουν το επικίνδυνό της παιχνίδι. Αλλά και η ίδια δεν περίμενε να της κάνει τέτοια αντιπρόταση ο Καρμάικλ.<br />Τώρα όμως είχε ξεκινήσει η ίδια τον χορό. Και δεν είχε άλλη επιλογή από το να χορέψει. Χωρίς να αφήσει να φανεί κανένα από τα υπόγεια, συγκεχυμένα, φοβικά της συναισθήματα, είπε "εντάξει." Ο Σέλμπι και ο Μακάλχι έκαναν φολντ, όπως είχε προβλέψει - λεφτά δεν είχαν πρόβλημα να ποντάρουν, όταν όμως το παιχνίδι χόντραινε τόσο, ώστε απειλούσε θέσεις, καρέκλες, αξιώματα και γη, οι εν λόγω κύριοι, σαν άλλοι οπισθογεμείς μπουρζουάδες, δεν είχαν το στομάχι να ανταπεξέλθουν. Ο Καρμάικλ είπε, φυσικά, ότι τα βλέπει.<br />Ο κρουπιέρης έκαψε το επόμενο φύλλο και άνοιξε στο τραπέζι την πέμπτη και τελευταία κάρτα, την ρίβερ. Ήταν το 10 μπαστούνι. "Παρακαλώ, ανοίξτε τα φύλλα σας" έκανε ο νεαρός, και η Περμέτζιο με θριαμβευτικό ύφος ακούμπησε το 9άρι και το 8άρι της. Ο Καρμάικλ κοίταξε με την σειρά την ντάμα, τον βαλέ, το 10άρι, το 9άρι και το 8άρι. "Εκπληκτικό" μονολόγησε με σκυθρωπό ύφος. "Δεν το περίμενα ότι είχατε τέτοιο φύλλο, Σοφία. Στο εξής θα πρέπει να ανησυχώ για τα ρέιζ σας. Φαίνεται ότι τα κάνετε εκ του ασφαλούς, και μάλλον θα έχετε τον τρόπο σας με την τράπουλα, γιατί αυτό το ασφαλές σας κάθεται καλά." "Όλοι χάνουμε κάποτε, Τζεφ" είπε εκείνη, αλλά ο Καρμάικλ την έκοψε ξαφνικά. "Μισό λεπτό. Είπα ότι εντυπωσιάστηκα με το φύλλο σας. Δεν είπα ότι κερδίσατε." Και τότε, κατά την προσφιλή του συνήθεια, ακούμπησε κάτω τα δύο του χαρτιά, κλειστά, και τα&nbsp; άνοιξε ένα ένα.<br />Ρήγας κούπα. Και μετά άσσος κούπα. Φλος ρουαγιάλ.<br />Η Περμέτζιο πάνιασε. Ο Καρμάικλ της είπε γλυκά "μου δώσατε ένα ακόμα κίνητρο να ξαναεπισκεφτώ όσο το δυνατόν γρηγορότερα το αγαπημένο μας φεγγαράκι. Για την συμβολαιογραφική ψηφιοποίηση της συναλλαγής μας θα επιμεληθούν οι γραμματείες μας." Σηκώθηκε με χάρη. "Και τώρα, διασκέδαση. Οι παρτίδες σχεδόν σε όλα τα τραπέζια, σαν και το δικό μας, έχουν ήδη τελειώσει και οι περισσότεροι καλεσμένοι βρίσκονται στο σαλόνι." Πριν όμως τελειώσει αυτές του τις κουβέντες, η οργισμένη αλλά συγκρατημένη γυναίκα είχε ήδη σηκωθεί και κατευθυνόταν έξω από την αίθουσα χαρτοπαιξίας, με ύφος πληγωμένης αγριόγατας.<br />Τα πάρτυς που διοργάνωνε ο Μπάτσος ήταν ονομαστά σε ολόκληρη την Μεγάπολη. Λόγω της λατρείας του οικοδεσπότη για το πόκερ, η αρχή τους συνίστατο κυρίως στην πολύωρη χαρτοπαιξία κι έπειτα στην καθιερωμένη κραιπάλη. Εν τούτοις όμως, οι μη χαρτοπαίχτες καλεσμένοι μπορούσαν άνετα να περάσουν απευθείας στο ψητό. Όπως και οποιοδήποτε άλλο πάρτυ των υψηλών κλιμακίων του Πολυέθνους, έτσι κι εκείνα του Καρμάικλ διακρίνονταν για την παντελή τους έλλειψη αιδούς. Όλοι έκαναν ό,τι ήθελαν, όπου ήθελαν. Οι περισσότεροι καλεσμένοι - που αυτήν την φορά δεν ξεπερνούσαν τους εκατό - γνωρίζονταν ήδη και είχαν στο παρελθόν ξανασυνευρεθεί σεξουαλικά μεταξύ τους, σε διάφορους συνδυασμούς. Σε μία γωνία, μια ξανθιά μικρόσωμη γυναίκα με στενή λεκάνη και μικρά, σφιχτά στήθη χαλούσε τον κόσμο με τις οργασμικές κραυγές της καθώς την είχαν περιλάβει δύο εξωτερικοί συνεργάτες του τμήματος Καταστολής. Στο πολυπρωτονικό συντριβάνι στην μέση της τεράστιας σάλας, η μικρότερη αδελφή της Περμέτζιο, Κρίστα, μαζί με την Τρέισι Κάλογουει, την διάσημη τραγουδίστρια της τεχνόπερας και κατά δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερή της, πρόσφεραν ένα εκπληκτικό θέαμα στους κυρίους που είχαν μαζευτεί γύρω τους και που χωρίς αμφιβολία θα έπαιρναν οσονούπω μέρος σε αυτό το αυτοσχέδιο όργιο. Παρέες σχημάτιζαν διάφορα πηγαδάκια εδώ κι εκεί, παίζοντας σεξουαλικά παιχνίδια, διασκεδάζοντας με τα φωτορυθμικά ολογράμματα, ακούγοντας την δυνατή τεχνομουσική για την οποία είχε προνοήσει ο κεντρικός οικιακός μεταϋπολογιστής και καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες από κερουίσκι, που αν και επαύξαινε την ένταση της εγκεφαλικής δραστηριότητας - ανεβάζοντας παράλληλα και την λίμπιντο - δεν παρουσίαζε εν τούτοις κανένα από τα ενοχλητικά συμπτώματα της μέθης, που ήταν τυπικό αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης των αρχαίων οινοπνευματωδών ποτών. Όλοι μπορούσαν να διασκεδάσουν, ακόμα και ο γεροπαράξενος Σέλμπι και ο ξεπλυμένος από σχεδόν κάθε ικανότητα απόλαυσης Μακάλχι, αρκεί να άφηναν τους εαυτούς τους να παρασυρθούν από αυτήν την ατμόσφαιρα ρωμαϊκής ακολασίας.<br />Η Σοφία καθόταν μόνη της στον εξώστη. Εκείνος περιβαλλόταν από έναν αόρατο δυναμικό κλωβό που, εκτός των συνθηκών θερμικής άνεσης που προσέφερε, φίλτραρε την περιρρέουσα ακτινοβολία και τον μολυσμένο αέρα της Μεγάπολης κι έτσι δεν χρειαζόταν να φοράει την μεταμάσκα της. Κοιτούσε πέρα, μακριά, τα τιτάνια και σαν σωφρονιστήρια για φρενοβλαβείς οικιστικά συγκροτήματα στα οποία συνωστίζονταν τα κατώτερα στρώματα, οι κύριοι αποδέκτες των διαδικασιών κοινωνικού ελέγχου - το ανατολικό Μαζικό Προάστιο της Μεγάπολης. Το μέρος όπου πριν λίγα χρόνια σημειώθηκε η τελευταία κοινωνική εξέγερση της προ Δοχείων περιόδου - εξέγερση που έληξε με την συνοπτική εγκεφαλική ουδετεροποίηση δέκα χιλιάδων αυτονομιστών, διαδικασία στην οποία ηγήθηκε ο ίδιος ο Καρμάικλ. Παρά όμως αυτήν την δραστική λύση, η μετακυβέρνηση συνέχισε να ανησυχεί για το ενδεχόμενο να αποτελεί ακόμα αυτή η περιοχή ένα κοιμώμενο ηφαίστειο. Έτσι, εναπόθεσε την φροντίδα της στην σιδερένια πυγμή του Μπάτσου, μετατρέποντάς τον σε έναν άτεγκτο δικτατορίσκο, προτού τον ισχυροποιήσει ακόμα περισσότερο παραχωρώντας του και την θέση του επικεφαλής του παραρτήματος Κοινωνικού Ελέγχου. Η κυριότητα αυτή αποτελούσε, θεωρητικά, μεγάλο προνόμιο... στην ουσία όμως ήταν ένας δυνατός πονοκέφαλος, άσχετα με το γεγονός ότι ο Καρμάικλ συνέχισε να τον υπομένει προκειμένου να μην δείξει την παραμικρή ικμάδα αδυναμίας που θα σήμαινε η τυχόν αποποίηση οποιασδήποτε ευθύνης.<br />Η Περμέτζιο είχε τους λόγους της που παζάρεψε εγκαταστάσεις ανυπολόγιστης οικονομικής και βιολογικής αξίας για εκείνο το κωλοχανείο. Τόσο καιρό χρησιμοποιούσε την πλάγια οδό προκειμένου να αποσπάσει σχετικά οφέλη δια της παρασκηνιακής δράσης. Όμως ο Καρμάικλ είχε αποδειχτεί υπερβολικά αδιάφθορος αναφορικά με τα συμφέροντα της μετακυβέρνησης, υπερβολικά άκαμπτος... και υπερβολικά κυνικός. Έτσι, αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα αφήνοντας το πράγμα στην τύχη και χρησιμοποιώντας ως μοναδικό όπλο το ταλέντο της στο πόκερ. Αλλά ακόμα και αυτές οι ύστατες προσπάθειές της δεν ήταν τελικά αρκετές. Για μία ακόμα φορά, ο Καρμάικλ είχε κερδίσει.<br />Την πλησίασε από πίσω και, μαντεύοντας τις σκέψεις της, την ρώτησε με βαθιά φωνή "γιατί, Σοφία; Γιατί το έκανες;" Η Περμέτζιο γύρισε και τον κοίταξε με τα αναμμένα, βαθιά της μάτια. "Επιτέλους", είπε. "Σταμάτησε ο γελοίος πληθυντικός που μεταχειριζόσουν στο τραπέζι." Κρυφογέλασε και συνέχισε. "Έχουμε να τα πούμε πολλά χρόνια, Τζεφ. Η Σελήνη είναι, ξέρεις, πολύ γοητευτικός τόπος. Πηγαίνεις εκεί για τα λίγα χρόνια που διορίζεσαι ως εντεταλμένο μέλος του διασυστημικού επιστημονικού προσωπικού και όταν αυτά παρέλθουν, παρακαλάς κάθε διασύνδεση που τυχόν έχεις στην μετακυβέρνηση ώστε να παραταθεί ο χρόνος παραμονής σου. Τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα. Και από ό,τι ξέρω, οι περισσότεροι που ζουν κι εργάζονται στην Σελήνη την ερωτεύονται κατά παρόμοιο τρόπο." Ξανακούμπησε στην κουπαστή από μεταχαλύβδινο μορφοσωλήνα και συνέχισε. "Ξέρω τί λένε για το θέμα αυτό οι μετακυβερνητικοί εκπρόσωποι. Ότι όλοι εκεί πάνω περιμένουν πώς και πώς να έρθει η ώρα τους για να φύγουν και να επιστρέψουν στην Γη. Ίσως αυτό να συμβαίνει στους αποίκους του Άρη, δεν ξέρω. Έχω πάει ελάχιστες φορές εκεί - δεν μας άφηναν ούτε αφήνουν να πηγαινοερχόμαστε περισσότερες φορές από όσες κρίνονται απολύτως απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία των αποικιών. Στον Άρη, όλη αυτή η κοκκινίλα σου τρώει την ψυχή και οι τεράστιες υψομετρικές αντιθέσεις σε καταπλακώνουν, ακόμα και στις περιοχές που έχουν γεωποιηθεί. Ενώ στην Σελήνη... αυτό το σκληρό αλλά ταυτόχρονα εξομαλυμένο κατάλευκο ανάγλυφο, σαν πολυκαιρισμένη, πολυφορεμένη αλλά και αγαπημένη παλαιοδαντέλα, η υπέροχη θέα της Γης, που από μακριά φαίνεται ακόμα γαλάζια και όμορφη σαν τα εικονικά ολογράμματα του παρελθόντος που βλέπαμε μικρά στο μετακέντρο παιδικής εκπαίδευσης, οι μικρές αλλά αυτόνομες κοινότητες που ευνοούν την σύσφιγξη των κοινωνικών σχέσεων μεταξύ των αποίκων... μα την αλήθεια, μου λείπουν ήδη. Η άμοιρη η δρ. Σάμσον θα ήταν κατά μία έννοια ευτυχισμένη που άφησε την τελευταία της πνοή εκεί πάνω." "Μου έχεις πει όλα τα άλλα, αλλά δεν απάντησες στην ερώτησή μου" απεφάνθη ψυχρά ο Καρμάικλ. Η Περμέτζιο ξαναγύρισε προς το μέρος του. Τον πλησίασε τόσο, ώστε η αναπνοή της του έκαιγε τα χείλη, καθώς ήταν ελάχιστα κοντύτερη από εκείνον. "Δεν ξεφεύγεις ποτέ από τον στόχο σου, ε; Τζεφ Καρμάικλ, ο φύλακας άγγελος της μετακυβέρνησης. Αυτός που πάντα ελέγχει χωρίς να ελέγχεται. Αυτός που ακολουθεί μια στρατηγική ακόμα και όταν λέει καλημέρα." Χαμογέλασε ειρωνικά και ταυτόχρονα πικρά. "Έχεις αλλάξει, Τζεφ. Δεν είσαι ο Τζεφ που γνώριζα. Δεν είσαι ο Τζεφ που λάτρευα πριν φύγω για την Σελήνη, που με λάτρευε πριν βυθιστεί μέσα στο ρόλο του καταστολέα. Δεν έχω παρά ελάχιστες εβδομάδες που επέστρεψα, κι όμως μόνο η τωρινή μας ολιγόωρη συνάντηση ήταν αρκετή για να επιβεβαιωθούν όλα όσα άκουγα όλα αυτά τα χρόνια." "Γιατί το έκανες;" ξαναρώτησε πιεστικά ο Καρμάικλ, που είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του - όχι τόσο από το κλωθογύρισμα της κουβέντας στο οποίο επέμενε να αναλώνεται η Περμέτζιο, όσο από το ότι τα λόγια της, που αναφέρονταν σε μια άλλη, περασμένη εποχή, γελοία αθώα, ξεφτιλισμένα αμόλυντη, επέμεναν να ανασκαλεύουν την μνήμη του και να του θυμίζουν πράγματα που εδώ και χρόνια είχε απωθήσει από τις σκέψεις του.<br />"Ναι, επιβεβαιώθηκαν. Είσαι ένας ψυχρός, υπολογιστικός αμοραλιστής." Τον κοίταξε στα μάτια με ολοφάνερη επιθετικότητα. "Και δεν πρόκειται να σου πω τίποτα περισσότερο, Τζεφ Καρμάικλ. Ό,τι σου έχω πει ως τώρα για μένα, το ήξερες ήδη. Ήθελα αυτήν την περιοχή για δικούς μου λόγους. Δεν θα τους μάθεις ποτέ. Άσε με τώρα ήσυχη!" Ο Καρμάικλ τότε την έπιασε και την πέταξε απότομα πάνω στο μεταδάπεδο του εξώστη, τα νανοκυκλώματα του οποίου δούλεψαν άμεσα και μετέτρεψαν την μοριακή δομή της επιφάνειάς του, προσδίδοντάς της την υφή και την απαλότητα φίνου κλινοσκεπάσματος. Έπειτα ρίχτηκε από πάνω της κι αιχμαλωτίζοντας τα χέρια της στα δικά του και τα πόδια της με το βάρος του, της είπε ασθμαίνοντας άγρια "κι εσύ; Εσύ τί είσαι; Για χρόνια δεν επικοινωνούσες μαζί μου κι έβρισκες δικαιολογίες για να μην απαντάς στις νευροκλήσεις μου, μέχρι που σταμάτησα να προσπαθώ να σε πετύχω. Τα μοναδικά νέα που είχα από εσένα ήταν οι ομιχλώδεις μηχανορραφίες που έπλεκες εκεί ψηλά, στην ασφάλεια της τόσο πολύτιμης Σελήνης σου. Και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, έρχεσαι και με προκαλείς <i>στο σπίτι μου,</i> οδηγώντας με στο να παίξω στα χαρτιά κάτι για το οποίο αρνείσαι να δικαιολογήσεις τον λόγο που το ήθελες και μάλιστα όταν σου έχω αποσπάσει κάτι τόσο πολύτιμο, κάτι που παρ'όλ'αυτά θα μπορούσα με μια κουβέντα σου κι εν είδει καλής θέλησης να σου επιστρέψω! Πες μου, γαμώτο, ποιός είναι ο αμοραλιστής; Ε; Πώς διαφέρεις εσύ από εμένα ή οποιονδήποτε άλλον που συντηρεί και υπηρετεί αυτό το γαμημένο σύστημα;" Η Περμέτζιο είχε αφηνιάσει από την οργή κι έβγαζε άναρθρες κραυγές. Κι όμως, κανείς από τους υπόλοιπους παρευρισκομένους, απορροφημένος καθώς ήταν από το θορυβώδες ομαδικό όργιο που είχε πλέον επεκταθεί απ'άκρη σε άκρη της εσωτερικής σάλας, δεν φάνηκε να πρόσεξε την σκηνή που διαδραματιζόταν στην βεράντα. "Προσαρμόζομαι" είπε τελικά εκείνη πνιχτά και, καθώς ο Καρμάικλ της έσφιξε φουρκισμένος ακόμα περισσότερο τα χέρια, τίναξε με μια φιδίσια κίνηση το κεφάλι της για να του δαγκώσει τα χείλη. Ο Καρμάικλ την απέφυγε τελευταία στιγμή, χαλαρώνοντας ελάχιστα την λαβή του. Η Περμέτζιο προσπάθησε και δεύτερη φορά, πάλι ανεπιτυχώς. Θα προσπαθούσε και τρίτη αλλά την πρόλαβε ο Καρμάικλ. Αφήνοντας απότομα τα χέρια της, τής έπιασε το κεφάλι, την τράβηξε από τα μαλλιά και την φίλησε βίαια. Εκείνη αντιστάθηκε για μερικά δευτερόλεπτα αλλά στην συνέχεια έπλεξε τα χέρια της γύρω από τον αυχένα και τα πόδια της γύρω από την μέση του, άνοιξε τα πληγιασμένα από την ορμή του χείλη της και η γλώσσα της ακολούθησε την φρενίτιδα της δικής του.<br />Με μια ταυτόχρονη κίνηση άγγιξαν ένα κύκλωμα αφής στα νευρωνικά τους περικάρπια και οι ομοιοστατικές τους ενδυμασίες αποκολλήθηκαν από την σάρκα τους, στην οποία εφάρμοζαν τέλεια, κι έπεσαν άτονα στο πλάι. Κατρακύλισαν πάνω στο δάπεδο και η Περμέτζιο βρέθηκε από πάνω, φιλώντας και δαγκώνοντάς τον με μανία, ενώ ο Καρμάικλ ασχολούνταν με το στήθος της, εκείνο το υπέροχο, πλούσιο στήθος. Σιγά σιγά αποχωρίστηκε τα ταλαιπωρημένα του χείλη και προχώρησε προς τα κάτω, αφήνοντας ένα ίχνος με την γλώσσα της πάνω στο στέρνο, τους κοιλιακούς και την ήβη του. Όταν όμως άνοιξε το στόμα της, εκεί ο Καρμάικλ χάθηκε. Τον ήξερε ακόμα όσο καμία άλλη κι έτσι μπορούσε να τον τρελαίνει όπως μόνο αυτή μπορούσε. Την έπιασε, αναστενάζοντας βαθιά, από τα μαλλιά και της έδωσε αυτός ρυθμό, γενόμενος βίαιος πάνω στην τρέλα του και πνίγοντάς την, ξέροντας όμως παράλληλα ότι αυτό άναβε κι εκείνη όλο και περισσότερο. Σε κάποια στιγμή, παραμερίζοντας για λίγο την λαβή του αλλά προσέχοντας να μην τον αποχωριστεί στιγμή από το στόμα της, γύρισε ανάποδα πάνω του και πίεσε το σημείο της που έκαιγε πιο πολύ από κάθε άλλο στα χείλη του.<br />Ο Καρμάικλ βάδιζε σε γνώριμα μονοπάτια, μονοπάτια που είχε να επισκεφτεί χρόνια αλλά δεν είχε ποτέ ξεχάσει. Η γλώσσα του, τα χείλη του, τα δάχτυλά του, όλα έψαχναν κι έβρισκαν ξανά τα σημεία που περίμεναν να βρεθούν, τις λεπτές εκείνες οριακές γραμμές που διέκριναν την ηδονή από την έκσταση. Χρησιμοποιούσε τα όπλα του με μαεστρία και άλλαζε τον ρυθμό του με μοναδικό σκοπό να ξεπεράσει κάθε όριο διέγερσης. Την βασάνιζε και το ήξερε, καθώς την είχε σε μια σύνεχη κατάσταση αναμονής, χωρίς να της επιτρέπει να τελειώσει, να ανακουφιστεί, να ξεσπάσει. Εκείνη είχε βραχνιάσει κι ελευθερώνοντας το στόμα της άρχισε να βογκάει ακανόνιστα. Έχοντας φτάσει στο όριο της αντοχής της, προσπάθησε αδύναμα να ξεφύγει από την σαδιστική λαβή του Καρμάικλ. Αλλά δεν μπόρεσε, κι άλλωστε δεν το ήθελε στα αλήθεια. Έχοντας όμως πλέον εξουθενωθεί κι αισθανόμενη τις απαρχές ενός επίπονου μουδιάσματος, γύρισε το κεφάλι της και κοιτώντας τον με την άκρη του ματιού της, του είπε παρακλητικά, ικετευτικά, παραδομένα "δεν μπορώ άλλο, Τζεφ... δεν μπορώ... δεν μπορώ άλλο..." Αλλά ο Καρμάικλ το είχε ήδη καταλάβει. Πριν καλά καλά ολοκληρώσει την φράση της, αύξησε απότομα την ταχύτητά του. Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ένα τρέμουλο απλώθηκε από ην λεκάνη στους γοφούς και ύστερα σε όλο της το σώμα. Έβγαλε μερικές μόνο πνιχτές φωνές καθώς αισθάνθηκε τις ριπές να έρχονται, αλλά όταν το πρώτο κύμα του οργασμού συντάραξε το είναι της, άρχισε να φωνάζει χωρίς σταματημό κι αισθάνθηκε ότι ζαλίζεται. Και ύστερα ήρθε το δεύτερο κύμα. Και το τρίτο. Κι έπειτα το μέτρημα έχασε κάθε νόημα. Ο Καρμάικλ την είχε φέρει σε τέτοιο παροξυσμό που ήταν στο όριο της λιποθυμίας. Αλλά κι εκείνος δεν θα άντεχε πλέον για πολύ ακόμα. Μόλις συνειδητοποίησε ότι η Σοφία είχε αρχίσει να ηρεμεί και να ξεθολώνει, την πέταξε απότομα από πάνω του, σηκώθηκε, την σήκωσε κι αυτήν και την έστησε στα τέσσερα, πιέζοντας τα χέρια και το πρόσωπό της στον εξωτερικό τοίχο. Η Περμέτζιο έσταζε από παντού. Θολωμένος, ο Καρμάικλ μπήκε απότομα μέσα της. Την πόνεσε πολύ, αλλά ήταν εκείνο του είδους του πόνου που μαζοχιστικά αποζητιέται και λατρεύεται. Οι κραυγές της σκέπασαν όλο το συγκεχυμένο κουρνιαχτό του που έβγαινε από το σαλόνι, ενώ στις άκρες των ματιών της και κάτω από τις πυκνές, βαριές της βλεφαρίδες είχαν σχηματιστεί δάκρυα.<br />Κάτι παραπάνω από μια ώρα αργότερα, ορισμένοι καλεσμένοι είχαν φύγει, κάποιοι κοιμόντουσαν, αλλά οι περισσότεροι ήταν απλά βυθισμένοι στην μετοργασμική τους ενατένιση και ηρεμία. Ο Καρμάικλ καθόταν μισοξαπλωμένος, ακουμπώντας στο στηθαίο της βεράντας, με την Περμέτζιο στην αγκαλιά του και κοιτούσε τον απροσδιόριστα μολυβένιο βραδινό ουρανό. "Ήταν απίστευτο γαμήσι" είπε εκείνη, διακόπτοντας την νυχτερινή ησυχία που διέκρινε τα πολυτελή διαμερίσματα στους υψηλότατους ορόφους, μακριά καθώς ήταν από την οχλαγωγία της πάντα ανήσυχης Μεγάπολης. "Ναι, ήταν" απάντησε ο ακόμα ιδρωμένος άνδρας. Η Περμέτζιο ανακάθισε, ελευθερώνοντας τους ώμους της από την αγκαλιά του και προσφέροντας με την στάση της αυτή μία ακόμα οπτική των θεϊκών καμπυλών της. "Ξέρεις πως τα τελευταία χρόνια η μετακυβέρνηση παρουσιάζει μια ανεπαίσθητη αποσταθεροποίηση. Ανεπαίσθητη για τους πολλούς, αλλά σε εμάς που ξέρουμε τα πράγματα εκ των έσω, διαφαίνεται ήδη η πιθανότητα σχηματισμού ενός διπόλου - κατ'ελάχιστο. Αυτό σημαίνει πως η επιρροή&nbsp; η δική σου και των προϊσταμένων σου θα αρχίσει να φθίνει, Τζεφ... ενώ η δική μου θα μεγαλώνει. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι δεν πρόκειται να σταματήσω μέχρι να αποκτήσω αυτό που θέλω - και ό,τι άλλο προκύψει στην πορεία." Ο Καρμάικλ την κοίταξε βαθιά, εξεταστικά, με ανεξιχνίαστο ύφος. "Κι εσύ καταλαβαίνεις, Σοφία, πως αυτό σημαίνει πόλεμος." "Ασφαλώς" απάντησε εκείνη και ύστερα σηκώθηκε ανάλαφρα φορώντας αυτόματα, χάρη στο περικάρπιό της, το ολοφόρεμά της. Στην συνέχεια πρόχωρησε ανάμεσα στα γυμνά ανθρώπινα κορμιά που συστρέφονταν ήσυχα στο σαλόνι, καθώς οι νανομηχανισμοί καθαρισμού πάσχιζαν να διασπάσουν τους λεκέδες από ιδρώτα και σπέρμα που βρίσκονταν παντού πάνω στα κλασικού τύπου διακοσμητικά παλαιοχαλιά. Φτάνοντας κοντά στο δυναμικό πεδίο της εξόδου και πριν το απασφαλίσει, σταμάτησε για να ενεργοποιήσει την νευρωνική της μεταμάσκα. Ύστερα γύρισε, κοίταξε τον Καρμάικλ για μερικές ατελείωτες στιγμές κι έπειτα βγήκε σιωπηλή από το σπίτι του.<br />Ο Καρμάικλ της αντιγύρισε με θέρμη αυτό το τελευταίο βλέμμα. Αλλά όσο και να προσπάθησε μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα οπτικής επαφής, δεν κατάφερε να διακρίνει στο πρόσωπό της καμία έκφραση. Τίποτα, εκτός από μια παγερή αποφασιστικότητα.<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />"Ανρί; Είσαι καλά; Ανρί, μίλα μου." Εκείνος τινάχτηκε ξαφνικά από την μορφοκουκέτα του, ξυπνώντας απότομα από το επίμονο σκούντημα της 209. "Τί... τί συνέβη; Πού είμαι;" ρώτησε κοντανασαίνοντας, ενώ περνώντας την παλάμη του πάνω από το μέτωπό του συνειδητοποίησε ότι ήταν λουσμένος σε κρύο ιδρώτα. "Ξαπλώσαμε λίγο να χαλαρώσουμε και φαίνεται ότι πήρες έναν υπνάκο... αλλά ξαφνικά άρχισες να παραμιλάς! Τι σου συμβαίνει, Ανρί; Τί έχεις πάθ... να σου πω, Ανρί, με ακούς;" Αλλά ήταν φανερό ότι εκείνος ήταν στον κόσμο του. "Τον σκότωσαν... τον σκότωσαν..." έλεγε μέσα στην παραζάλη του. "Τον σκότωσαν... σκότωσαν τον Μαρά... αυτή η πουτάνα τον δολοφόνησε μέσα στο μπάνιο του..." Γύρισε και κοίταξε απότομα την άτριχη, ονειρικά όμορφη κοπέλα που είχε στο πλάι του. "Μινιόν; Μωρό μου; Εσύ... εσύ είσαι; Μ... μετά από τόσο καιρό; Ω, Κύριε των Δυνάμεων, τί απέγιναν τα μαλλιά σου;" Η 209 τον κοιτούσε αποσβωλομένη. Δεν καταλάβαινε απολύτως τίποτα από όσα&nbsp; της έλεγε. Και δεν ήταν μόνο το ότι είχε άγνωστες λέξεις - ήταν ότι δεν αντιλαμβανόταν επ'ουδενί την βάση πάνω στην οποία εκείνος μιλούσε. Τον έπιασε απότομα, σταθερά αλλά και τρυφερά από τα μάγουλα και, αποφασίζοντας σε μία έκλαμψη εξυπνάδας να του απευθύνει τον λόγο αναφέροντας το κωδικό του νούμερο και όχι το όνομα με το οποίο ο ίδιος είχε ζητήσει να τον προσφωνεί, του είπε αυστηρά "212, σύνελθε. Σύνελθε!"<br />Στο άκουσμα της επιτακτικής της φωνής, ήταν λες κι ενεργοποιήθηκε μια ασφάλεια στο μυαλό του. "209... δεν... δεν αισθάνομαι καλά..." Αλλά όπως η ασφάλεια των αρχαίων όπλων εκπυρσοκρότησης μπορούσε να φθαρεί από την συνεχή τάνυσή της λόγω της εφελκύουσας δύναμης της σκανδάλης, έτσι και η δικλείδα στο μυαλό του, ήδη μισοκατεστραμμένη από την τελευταία Πλήρωση, απώλεσε κάθε δυνατότητα περιορισμού των υποσυνείδητων και συνειδητών αναμνήσεών του. Ένας τρομερός πόνος ξεχύθηκε από την παρεγκεφαλίδα του και εξαπλώθηκε τόσο προς τα κάτω, κατά μήκος της σπονδυλικής του στήλης και μέχρι τον κόκκυγά του, όσο και προς τα πάνω, γεμίζοντας το κεφάλι του, διαλύοντας τους κροτάφους του και τινάζοντας τα ιγμόριά του. "Ααααααααααα..." έκανε διώχνοντας τα λεπτά χέρια της 209 και πιάνοντας σφιχτά το κεφάλι του, προσπαθώντας να το κρατήσει καθώς είχε την αίσθηση ότι αυτό ξεκολλούσε. "... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!" ούρλιαξε, ενώ ένιωθε πυρωμένα δάχτυλα να οδηγούν το μαρτύριό του σε ένα δυσβάσταχτο κρεσέντο. Έπεσε στο μεταδάπεδο σφαδάζοντας ανεξέλεγκτα και αφρίζοντας σαν λυσσασμένο παλαιοσκυλί.<br />Η 209 είχε κοκκαλώσει από τον τρόμο της. Για αρκετά δευτερόλεπτα παρακολουθούσε ανήμπορη τον 212 να είναι εκτός εαυτού. Ακούγοντας όμως ποδοβολητά έξω από την αίθουσα μαζικής ανάπαυσης, συνειδητοποίησε ότι όλη αυτή η σκηνή είχε γίνει αντιληπτή και από τους φύλακες - οι οποίοι δεν μπορούσαν εξαρχής να εντοπίσουν το περιστατικό, καθώς η παρακολούθηση των Δοχείων μέσω ολοκυκλωμάτων εικόνας και ήχου απαγορευόταν προκειμένου να προστατευθούν τα πλάσματα από κάθε είδους ακτινοβολία. Αισθανόμενη ξαφνικά λιγότερο ανήμπορη, έτρεξε να τους προϋπαντήσει.<br />Το δυναμικό πεδίο της εσωτερικής εισόδου του χώρο ξεκούρασης των Δοχείων αποσυμφορήθηκε και μέσα όρμησαν ο Ρότζερς, ο Κερμπ και ο Ντάνιελς. Η 209 έπεσε πυρετικά πάνω στον πρώτο και του μίλησε γρήγορα και μπερδεμένα, σαν παιδί που τρέχει να προστατευτεί στον κόρφο της μητέρας του. "Ο 212... φωνάζει... δεν είναι καλά... βοήθησέ τον... βοήθησέ τον!" "Ήρεμα!" της φώναξε ο Ρότζερς παραμερίζοντάς την απότομα. Μαζί με τους άλλους δύο έφτασε κοντά στην κουκέτα του 212 και κοίταξε αποσβολωμένος το θέαμα. "Η τελευταία Πλήρωση φαίνεται πως τον τρέλανε για τα καλά" είπε ο Κερμπ, αλλά ο Ρότζερς τον σώπασε. "Μην λες τέτοιες κουβέντες εδώ, ηλίθιε. Ακινητοποίησε τα πόδια του και μαζί με τον Ντάνιελς κρατήστε τον ήσυχο" πρόσταξε, ενώ ο ίδιος έβγαζε από μια τσέπη της στολής του μια ταχυσίριγγα με άμεσο νευροκατασταλτικό. Ακριβώς όμως εκείνη την στιγμή, ο 212 ηρέμησε. Ο Κερμπ και ο Ντάνιελς χαλάρωσαν την λαβή τους. Οι τρεις φύλακες έσκυψαν από επάνω του, όπως εξάλλου και η 209 και όλα τα υπόλοιπα Δοχεία που είχαν μαζευτεί ένα γύρω.<br />Ο 212 κειτόταν απόλυτα ακίνητος, σε τέλεια αντίθεση με την προηγούμενη κρίση του. Τα μάτια του ήταν γυάλινα και ανάσαινε αργά. "Τί έπαθε; Ρότζερς, τί έπαθε;" Ρωτούσε με αγωνία η 209 αλλά ο φύλακας δεν της έδωσε καμία σημασία. "Μου φαίνεται πως πρέπει να τον πάρουμε από εδώ. Να τον πάμε προσωρινά στην πτέρυγα ανάρρωσης και να μιλήσουμε μετά στον καλό μας δρ. Περκάσκι για να μας πει τί θα κάνουμε. Αν και... μου φαίνεται πως ο τυπάς από εδώ σύντομα θα μας αφήσει χρόνους." είπε σιγανά στους άλλους δύο. "Τί είναι αυτά που λες, Ρότζερς; Να τον πάτε πού; Να του κάνετε τί;" ρωτούσε επίμονα η 209. Ο Ρότζερς την κοίταξε εκνευρισμένα, αλλά σε μία κρίση επαγγελματισμού ολότελα ξένη για την ιδιοσυγκρασία του, της μίλησε ήρεμα και αόριστα. "Θα τον πάμε για ύπνο, 209. Σαν την 195. Θα τον ξαναδείς σε λίγο καιρό." "Ρότζερς..." ακούστηκε τότε η φωνή του Κερμπ πίσω από την πλάτη του. Εκείνος γύρισε κι έμεινε αποσβολωμένος.<br />Ο 212 είχε σηκωθεί. Στεκόταν ευθυτενής, με ανοιχτά τα χέρια και κλειστά τα μάτια του. Είχε γυρίσει το κεφάλι του προς τα πάνω και φαινόταν σαν να αφουγκραζόταν κάτι απροσδιόριστο. Έμεινε σε αυτή την στάση για αρκετά δευτερόλεπτα, όταν ο Ντάνιελς πήγε να τον πιάσει από το μπράτσο. Και τότε ο 212 γύρισε ξαφνικά και τον κάρφωσε με το βλέμμα του. Ο φρουρός πάγωσε στην θέση του. Σιγά σιγά το στόμα του άρχισε να χάσκει, τα χέρια του να κρεμάνε και τα πόδια του να λυγίζουν. Δεν μπορούσε πλέον να συγκρατήσει τα σάλια μέσα στο στόμα του και η όψη του έγινε τελείως αξιοθρήνητη. Σιγά σιγά, προοδευτικά, άρχισε να καταρρέει, σχεδόν να χύνεται προς τα κάτω, μέχρι που σωριάστηκε ψυχορραγώντας σε μια ασυνήθιστη στάση, θυμίζοντας πιο πολύ μπόγο από σάρκες και οστά, παρά ανθρώπινο ον που κάποτε είχε ορισμένο σχήμα.<br />Ο Κερμπ, βλέποντας την κατάντια του συναδέλφου του και προσπαθώντας μάλλον να ξορκίσει τον τρόμο του παρά να πράξει ο,τιδήποτε ουσιαστικό και ασφαλές για τον ίδιο, όρμησε φωνάζοντας κάτι ακατάληπτο προς το άτριχο ον που μέχρι πρότεινως θεωρούσε τελείως άκακο. Ενεργοποιώντας τα παλμικά συστήματα της ομοιοστατικής υπηρεσιακής του στολής, ετοιμάστηκε να πιάσει τον γυμνό 212 μεταδίδοντάς του ένα ισχυρό σοκ που θα τον αναισθητοποιούσε. Αλλά ο τελευταίος, ασύλληπτα πιο γρήγορος και ακριβής στις κινήσεις του, τινάχτηκε πρώτος εναντίον του φρουρού, τον έριξε βίαια κάτω πλακώνοντάς τον με το βάρος του και τον κοίταξε επίμονα μέσα στα μάτια. Δεν πέρασαν παρά μερικά δευτερόλεπτα και ο φρουρός άρχισε να ουρλιάζει, ενώ αίμα ανάβλυζε από κάθε οπή του κεφαλιού του. Μετά από μία σύντομη και αδύναμη αντίσταση, ο Κερμπ σταμάτησε να αναπνέει και ο 212 τον άφησε να κείτεται, με το κεφάλι μισοβυθισμένο στην λίμνη αίματος και υγροποιημένης φαιάς ουσίας που κάποτε ήταν ο εγκέφαλός του.<br />Το Δοχείο σηκώθηκε αργά και πριν καν γυρίσει προς το μέρος του Ρότζερς, εκείνος είχε ήδη επιδοθεί σε ένα τρελό τρέξιμο, κάτωχρος από τον τρόμο του και λαχανιάζοντας ακανόνιστα. Βγαίνοντας από την αίθουσα ενεργοποίησε με τα ασύρματα κυκλώματα της στολής του τον συναγερμό του κεντρικού τερματικού. Αμέσως, όλα τα δυναμικά πεδία σε κάθε διαχωριστική κι εξωτερική πύλη του κτιρίου ασφαλίστηκαν, οι σειρήνες ξέσπασαν σε ένα φρενιτιώδες ουρλιαχτό, τα οπλικά συστήματα του συγκροτήματος τέθηκαν σε λειτουργία και οι φρουροί ειδοποιήθηκαν και όρμησαν προς την αίθουσα ανάπαυσης.<br />Ο 212 κοίταξε γύρω του ψύχραιμα. Γύρισε και είδε τα υπόλοιπα Δοχεία να κάθονται όλα μαζί, τρομαγμένα, δακρυσμένα, μην καταλαβαίνοντας τίποτα, γευόμενα για πρώτη φορά στην ζωή τους τον φόβο, τον πανικό, την ψυχρή απορία και το τετελεσμένο του θανάτου. Ένιωσε λύπη και συμπάθεια για αυτά τα πλάσματα, ένα από τα οποία ήταν κάποτε κι εκείνος, μια εποχή που ενώ απείχε από την τωρινή του κατάσταση μόλις μερικά λεπτά, την ένιωθε ήδη αιώνες πίσω - τόσο μακριά από την στιγμή που έσπασαν τα στεγανά της εγκεφαλικής του συγχρονικότητας, ώστε τώρα ένιωθε κάτι τελείως διαφορετικό, ένα τελείως αλλιώτικο πλάσμα. Ένιωσε λύπη και συμπάθεια, αλλά ήξερε ότι για την ώρα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα περισσότερο. Έπρεπε να αποδράσει - και μάλιστα γρήγορα. Δεν γνώριζε ακόμα πώς, δεν γνώριζε γιατί, δεν γνώριζε για πού - αλλά γνώριζε ότι κάθε στιγμή που συνέχιζε να περνάει σε εκείνην την φυλακή τον έφερνε πιο κοντά στον χαμό του. Για πρώτη φορά, όλο το μπερδεμένο πέπλο μιας ζωής χαμένης σε ονειροπολήσεις, ψεύτικες αναμνήσεις, νοητική καταστολή και σπαταλημένης μέσα σε μια φυλακή, μια φυλακή για το μυαλό του και το σώμα του, ξεκαθάρισε πλέον σε αυτήν την απλούστατη διαπίστωση: πρέπει να φύγω, αλλιώς θα πεθάνω.<br />Κι ενώ μετρούσε σαν υπολογιστής τις πιθανότητές του, ένα γνώριμο πρόσωπο και μια αγαπημένη φωνή του τράβηξαν την προσοχή. "212... τ... τί έκανες; Τί συμβαίνει;" Η 209 τον κοίταζε πλήρως παραδομένη και ανήμπορη. "Μινιόν" της είπε, προφέροντας το όνομα με πλήρη φυσικότητα "πρέπει να φύγω. Πρέπει όλοι να φύγουμε, αλλά δεν μπορώ να μας βγάλω όλους έξω για την ώρα. Όμως με εσένα... μπορώ να φύγω μαζί με εσένα. Μόνο μαζί με εσένα. Θα έρθεις μαζί μου;" Η 209 - Μινιόν, χαμένη μέσα στον κυκεώνα των γεγονότων και το ουρλιαχτό του συναγερμού, δεν κάθισε να το σκεφτεί πάρα πολύ. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά όλος ο κόσμος της είχε καταρρεύσει και το μοναδικό που της είχε απομείνει για να κρατιέται, να αισθάνεται, να αφουγκράζεται ήταν εκείνος. Ήταν λες και η πρωτόγνωρη συνειδητοποίηση και αυτογνωσία του 212 - Ανρί την είχε τραβήξει μαζί του σε ένα άγνωστο και δύσβατο μονοπάτι που δεν είχε ακόμα διαβεί, αλλά την είχε αποκόψει για πάντα από την μεγάλη, γυαλισμένη και φωτισμένη λεωφόρο που μέχρι τότε διέσχιζε μαζί με όλους τους ομοίους της, μόλις τώρα συνειδητοποιώντας ενδόμυχα ότι η λεωφόρος αυτή θα έβγαζε για πάντα σε αδιέξοδο. Του έπιασε σφιχτά τα χέρια. "Θα έρθω."<br />Η διαμπερής σάλα της ανάπαυσης ήταν αποκλεισμένη από παντού καθώς τα δυναμικά πεδία ήταν ενεργοποιημένα στην μέγιστη ισχύ, σε όλη την έκταση του ισογείου καθώς και στον εξωτερικό περιβάλλοντα χώρο της Μεγάπολης, σε ακτίνα ενός οικοδομικού τετραγώνου, είχαν ενεργοποιηθεί πεδία πλάσματος και παλμικά όπλα έτοιμα να αναισθητοποιήσουν αλλά και να υγροποιήσουν ο,τιδήποτε ζωντανό και οι φρουροί της μετακυβέρνησης&nbsp; - ανάμεσά τους και ο χλωμός Ρότζερς - είχαν περικυκλώσει την αίθουσα, περιμένοντας τον δόκτορα Περκάσκι να έρθει προσωπικά και να τους παραγγείλει την επόμενή τους ενέργεια - ο γενετιστής είχε ειδοποιηθεί κι ερχόταν ταχύτατα από το σπίτι του.<br />Ο Ανρί γύρισε στην Μινιόν. "Μινιόν, άκουσέ με. Πρέπει να με εμπιστευτείς. Με εμπιστεύεσαι;" Η εμπιστοσύνη, μια έννοια κανονικά άγνωστη σε ένα παιδικό μυαλό με ημιτελείς εμπειρίες, φώτισε τώρα μέσα στον νου της με μια νέα, ασύλληπτη δύναμη. Ήξερε τί σημαίνει "εμπιστεύομαι", γιατί ακριβώς αυτό ένιωθε τώρα - κι ας μην το είχε ξανανιώσει ποτέ. "Ναι, σε εμπιστεύομαι." "Ωραία. Θέλω να με αγκαλιάσεις και να κοιτάξεις τον τοίχο. Μαζί μου. Κοίτα τον και σκέψου ότι σπάει." "Ότι... ότι σπάει;" "Ναι. Σκέψου ότι γίνεται κομμάτια, ότι δεν υφίσταται πλέον. Σκέψου ότι σπάει και σταματάει να υπάρχει." Η Μινιόν τον κοιτούσε όλο λατρεία, χωρίς να συνειδητοποιεί τί ήταν αυτό που ένιωθε. "Θα νιώσεις περίεργα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά ξέρω ότι μπορείς να το νιώσεις γιατί μπορώ να το νιώσω κι εγώ. Το ίδιο έκανα και με τους Κερμπ και Ντάνιελς. Ένιωσα ότι μπορούσα να τους δω ανήμπορους, ότι μπορούσα να τους κάνω να πεθάνουν. Μόνο αυτό μπορώ να σου πω Μινιόν. Όχι το πώς, αλλά το ότι μπορείς."<br />Η Μινιόν στύλωσε τα μάτια της στον τοίχο από μεταχάλυβα και πολυμακρομόρια μαζί με τον Ανρί. Αλλά δεν έβλεπε τίποτα άλλο, παρά μόνον έναν τοίχο. Πιέστηκε, προσπάθησε, αλλά δεν εξακολουθούσε να βλέπει και να αισθάνεται κάτι διαφορετικό. Εκείνη την στιγμή άκουσε την φωνή του να της λέει "μαζί... σκέψου ότι σπάει..." Γύρισε και τον κοίταξε. Τα χείλη του δεν κινούνταν. Η φωνή του όμως συνέχισε "... μαζί..." Ένιωσε μια τσιμπιά στο στήθος της. Πώς ήταν δυνατόν να τον ακούει τόσο καθαρά, ενώ εκείνος δεν μιλούσε; Ασυναίσθητα, αφέθηκε στην θέρμη της αγκαλιάς του, επικεντρώθηκε στην αίσθηση του λείου του δέρματος και αφουγκράστηκε και πάλι την φωνή του, ενώ γύρω τους είχε αρχίσει να γίνεται ένας πανζουρλισμός από τις φωνές των φρουρών που για κάποιο λόγο είχαν πάρει την πρωτοβουλία να απασφαλίσουν από μόνοι τους τα δυναμικά πεδία και να ορμήσουν μέσα στην αίθουσα. Αντί να στυλώσει τα μάτια της στον τοίχο, τα στύλωσε τουναντίον μέσα στα δικά του, προσπαθώντας να βυθιστεί μέσα στο σκοτεινό τους μυστήριο.<br />Και τότε η Μινιόν κατάλαβε.&nbsp; Κατάλαβε πως μπορούσε να κοιτάξει τον Ανρί, όπως και τον τοίχο, όπως και ο,τιδήποτε άλλο, σαν να ήταν μέρος της. Μπορούσε να είναι το μέσα και το έξω, το φως και το σκοτάδι, η υφή και η οντότητα, αρκεί να το συνειδητοποιούσε και να είχε μαζί της έναν οδηγό, κάποιον που θα μπορούσε να της δείξει τον δρόμο αλλά ταυτόχρονα να τον περπατήσει και μαζί της, ξέροντας πως μόνο μαζί, ο ένας με τον άλλον, θα μπορούσαν να τον διαβούν. Όπως και ο Ανρί, ένιωσε πως μια από καιρό κλειδωμένη αίθουσα στο μυαλό της, γεμάτη μυστικά και απίστευτες δυνατότητες, άνοιξε διάπλατα, βρωμοκοπώντας ακόμα κλεισούρα αλλά και σκορπίζοντας μέσα από τις ορθάνοιχτες πύλες της άπλετο φως. Τα μάτια της έγιναν ένα με τα δικά του και μπόρεσε να δει μαζί του τις καμπύλες που συνέκλειναν γύρω τους, το παλλόμενο πλέγμα που ήταν αόρατο και όμως τόσο εκπληκτικά ορατό, το πεδίο που είχε για κέντρα του τον εγκέφαλό της και τον δικό του, ετερόσημους και όμως τελείως όμοιους, πανίσχυρους κι εν δυνάμει ανεξέλεγκτους.<br />Κοίταξε τον τοίχο. Και τότε, για πρώτη φορά στην ζωή της, τον <i>είδε</i>. Είδε τα κρυσταλλικά πλέγματα, είδε τις πτυχές, τα αυλάκια, τις συνδέσεις, είδε τους δεσμούς, είδε την ουσία της ύλης. Και σκέφτηκε ότι αυτή η ουσία μπορούσε να καταλυθεί, να μεταλλαχθεί σε κάτι απλούστερο, ευγενέστερο. Ένιωσε ότι ήθελε να δει έξω από τον τοίχο, πέρα από αυτόν.<br />Ένα εκτυφλωτικό φως που δεν θα μπορούσε παρά να έρχεται από την ίδια και τον Ανρί πλημμύρισε όλη την αίθουσα. Μια απροσδιόριστη βαβούρα, τρομαγμένες φωνές, θυμωμένες κραυγές, διαταγές, συριστικοί παλμικοί ήχοι, όλα γέμιζαν το περιβάλλον τους, κι όμως εκείνοι δεν άκουγαν παρά μια μακρινή ηχώ. Καθώς η ένταση αύξαινε, καθώς ο,τιδήποτε άλλο γύρω τους έμοιαζε σαν σκιά που βούλιαζε μέσα στον εαυτό της, η Μινιόν, ο Ανρί και ο τοίχος είχαν γίνει ένα. Ένιωσε κάθε κύτταρό της να γίνεται ένα με τα δικά του. Τον ένιωθε μέσα της κι εκείνος ολόγυρά του, καθώς μια πρωτοφανής ταλάντωση μεταξύ του νοητικού τους πεδίου και των μορίων του τοίχου έσειε τα είναι τους. Καθώς έφτασαν στο σημείο συντονισμού, μια ρωγμή εμφανίστηκε στο στερεό και πλήρως απαραμόρφωτο υπερθωρακισμένο τοιχείο και το φως έγινε τόσο εκτυφλωτικό που ξέπλυνε από πάνω τους κάθε έννοια οργανικής αδυναμίας.<br />Ελάχιστα λεπτά αργότερα, ο δρ. Περκάσκι, άρτι αφιχθείς και αγχωμένος, προσπαθούσε να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στους φρουρούς. Όταν έφτασε κοντά στον υπεύθυνο του θαλάμου, αντίκρισε ένα θέαμα που τον έκανε να πισωπατήσει.<br />Τα Δοχεία ήταν όλα μαζεμένα σε μια άκρη, κρύβοντας τα κεφάλια τους, τρέμοντας από τον πανικό και δεχόμενα τις απέλπιδες φροντίδες του γενετιστικού και ιατρικού προσωπικού, που μερίμνησαν ώστε να απομονώσουν τον χώρο συγκέντρωσής τους από την υπόλοιπη αίθουσα με έναν δυναμικό κλωβό, προκειμένου να τα προστατέψουν από το νυχτερινό κρύο, την ακτινοβολία και τον μολυσμένο αέρα της Μεγάπολης, καθώς εκείνα ήταν γυμνά και χωρίς ομοιοστατικές στολές και μεταμάσκες. Δύο φρουροί κείτονταν, ο ένας νεκρός, με ρουφηγμένα στις κόγχες τους μάτια και με το κεφάλι του μέσα σε μια αηδιαστική, κολλώδη κόκκινη λίμνη και ο άλλος ολοφάνερα τρελός, ψελλίζοντας σιγανά και αφρίζοντας, στριφογυρνώντας άτονα, χωρίς όμως να συγκινεί το ιατρικό προσωπικό που για την ώρα ήταν ακόμα απασχολημένο με τα Δοχεία. Εκείνο ωστόσο που τραβούσε ιδιαίτερα την προσοχή ήταν ο διαλυμένος τοίχος του ισογείου, ο πανίσχυρος, αδιαπέραστος&nbsp; - κάποτε - αυτός τοίχος, που είχε θρυμματιστεί σαν παλαιογυαλί και είχε σκορπίσει τα κομμάτια του σε μια ακτίνα δεκάδων μέτρων. Ο Περκάσκι πλησίασε τα συντρίμμια. "Ο κρότος... αυτή η εκκωφαντική έκρηξη... ήταν ο τοίχος, έτσι;" ρώτησε με σπασμένη φωνή.&nbsp; "Μάλιστα, κύριε. Ήταν ο τοίχος. Έσκασε..." "Μα, πώς; Πώς;" Ο βαθμοφόρος κοίταξε τον αυστηρό επιστήμονα. Για πρώτη φορά τον έβλεπε ανήμπορο, αποδεχόμενο την ήττα του πριν καν ακούσει την ιστορία πίσω από την έκρηξη και δοκιμάζοντας τα όρια της επιστημονικής του πραγματογνωμοσύνης. "Ήταν... ήταν δύο Δοχεία, κύριε. Ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό, αγκαλιασμένα. Πάνω στην ώρα που ορμήσαμε μέσα στην αίθουσα, κάτι σαν φωτεινός δυναμικός κλωβός περιέβαλλε το ζευγάρι και το προστάτευε από τα παλμικά σοκ και τις ριπές πλάσματος των μη - εκρηκτικών όπλων μας. Στο μεταξύ, οι φιγούρες τους είχαν αλλοιωθεί, το ίδιο και ο τοίχος. Έπρεπε να το δείτε, κύριε. Τόσο εκείνοι όσο και ο τοίχος ταλαντώνονταν κι έμοιαζαν να πλησιάζουν σε περιοδική σύζευξη." Ο Περκάσκι κοιτούσε με δέος. "Διακρότημα... συνδυάστηκαν σε ένα διαρμονικό διακρότημα..." μουρμούριζε, αλλά ο θαλαμοφύλακας, απορροφημένος καθώς ήταν από την ίδια του την αφήγηση και κοιτώντας το σημείο της καταστροφής, συνέχισε "έμοιαζαν να είναι, κατά κάποιον τρόπο, <i>ενωμένοι</i> με τον τοίχο. Φρουροί μπήκαν στην μέση αυτής της, ας πούμε, ροής, αλλά εκείνοι οι δύο λες και δεν παρατηρούσαν τίποτα άλλο. Λες και κοιτούσαν μέσα και πίσω από τους φρουρούς. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα, μια ακόμα πιο εκτυφλωτική από πριν λάμψη ξεχύθηκε από τα κορμιά τους και το μοναδικό που πρόλαβα να δω πριν κλείσω τα μάτια μου ήταν τον τοίχο να ρηγματώνεται. Έπειτα... η έκρηξη - που την ακολούθησαν και άλλες εκρήξεις. Όταν συνήλθα, όχι μόνο ο τοίχος είχε γίνει συντρίμμια αλλά και όλα τα οπλικά συστήματα του προαυλίου χώρου είχαν καταστραφεί. Ήταν λες και από οπουδήποτε περνούσαν αυτοί οι δύο, μέχρι να βρεθούν σε ελεύθερο έδαφος, κατέστρεφαν τα πάντα."<br />"Πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία;" ρώτησε κουρασμένα ο γιατρός. "Με την δολοφονία του Κάιλ Κερμπ και την απόπειρα δολοφονίας του Έρικ Ντάνιελς, και των δύο φρουρών, από το αρσενικό Δοχείο. Ο Ντάνιελς δε, μπορεί να την γλίτωσε αλλά είναι σε αξιοθρήνητη κατάσταση, όπως βλέπετε κι εσείς. Αυτόπτης μάρτυρας αυτών των περιστατικών ήταν ο Ματ Ρότζερς. Εκείνος ήταν άλλωστε που ενεργοποίησε τον συναγερμό." "Ο Ρότζερς;" " Μάλιστα κύριε, ένας φύλακας." "Να μου τον στείλετε αμέσως στο γραφείο μου" έκανε ξαφνικά και απροσδόκητα δυναμικά ο καθηγητής. "Έπειτα να μου στείλετε την δεσποινίδα Τσαντραβασαγιάνα με πλήρη αναφορά για τις ενέργειες του προσωπικού σχετικά με την διασφάλιση της υγείας των υπόλοιπων Δοχείων καθώς και μια πρώτη εκτίμηση για την κατάσταση του Ντάνιελς. Τέλος, να μπουν ταχύτατα σε λειτουργία οι κτιριακές συσκευές και οι νανομηχανισμοί αναδόμησης για την συνθετική επαναδημιουργία αυτού του καταραμένου τοίχου. Εμπρός, γρήγορα!" Καθώς τα παραγγέλματά του εκτελούνταν, ο Περκάσκι κίνησε συννεφιασμένος για το γραφείο του.<br />Λίγη ώρα αργότερα, το ολόγραμμα του γενετιστή τελείωνε την αφήγησή του μπροστά στο σκυθρωπό πρόσωπο του Καρμάικλ. Ο Μπάτσος περπατούσε νευρικά γύρω από την κυκλική συσκευή επικοινωνίας, κοιτώντας την παλλόμενη ραδιοφιγούρα του γιατρού και αισθανόμενος πως μπορούσε ακόμα και μέσα από αυτήν να ακούσει το καρδιοχτύπι του συγκλονισμένου επιστήμονα. "Υπάρχει εξήγηση για όλα αυτά;" ρώτησε, προσπαθώντας να κρατήσει το γεγονός σε πρακτικά επίπεδα. "Όσο και να φαίνεται παράξενο, ίσως υπάρχει" είπε ο Περκάσκι. " Το ειρωνικό είναι ότι μια σκέψη για αυτές τις δυνατότητες προέκυψε από τις μελέτες μου πάνω στην τελευταία Πλήρωση στην οποία υπεβλήθη ο 212, αποτελέσματα για τα οποία είχα σκοπό να σας ενημερώσω προσωπικά αύριο το πρωί. Φαίνεται όμως ότι τα γεγονότα μας πρόλαβαν." "Ναι, μας πρόλαβαν" συμφώνησε παγερά ο Καρμάικλ. "Δρ. Περκάσκι, δεν έχω σκοπό να πράξω τίποτα και να ειδοποιήσω κανέναν αν πρώτα δεν έχω στο μυαλό μου την πλήρη εικόνα. Καθαρίστε τον τόπο της καταστροφής, τελειώστε την αναδόμηση του τοίχου, συντάξτε τις αναφορές σας και τελειοποιείστε τα βασικά στοιχεία των συμπερασμάτων και της θεωρίας σας. Έχετε ακριβώς οχτώ ώρες μέχρι να συναντηθούμε προσωπικά και να με ενημερώσετε ενδελεχώς για τα πάντα." "Μα, οχτώ ώρες; Δεν προλ..." "Οχτώ ώρες, γιατρέ. Ούτε λεπτό παραπάνω." "Μάλιστα, κύριε Καρμάικλ" είπε ο Περκάσκι, κατεβάζοντας ηττημένος το κεφάλι. Οι στερεοσκοπικές προβολικές συσκευές στο πάτωμα του διαμερίσματος του Καρμάικλ πολώθηκαν κι έσβησαν και το ολόγραμμα εξαφανίστηκε.<br />Ο Μπάτσος απέμεινε να κοιτάζει για μερικές στιγμές το μέρος όπου βρισκόταν πριν η εικόνα του δόκτορα. Έπειτα, σιωπηλός, βγήκε έξω στον εξώστη του. Καθώς φορούσε ήδη την ομοιοστατική του στολή, απενεργοποίησε τον δυναμικό κλωβό της βεράντας του και άφησε τον ψυχρό νυχτερινό αγέρα να τον μαστιγώσει. Έσκυψε και άγγιξε με τα ακροδάχτυλά του το μέρος όπου αυτός και η Περμέτζιο μονομάχησαν και τελικά παραδόθηκαν ο ένας στον άλλον, πριν μερικές μόνο ώρες. Το άγγιξε προσπαθώντας να ξεχωρίσει το αποτύπωμα του κορμιού της... κάθε όμως ίχνος του είχε πλέον εξαφανιστεί. Οι νανομηχανισμοί είχαν κάνει την δουλειά τους.<br />Σηκώθηκε όρθιος και αγκάλιασε με την ματιά του την Μεγάπολη. Κάπου μέσα σε όλον αυτόν τον ανθρώπινο συφερτό έτρεχαν δύο πλάσματα που έμοιαζαν με ανθρώπους, αλλά δεν ήταν. Δύο πλάσματα που κατάφεραν μόνα, γυμνά, να του ξεφύγουν μέσα από τα γεμάτα τεχνολογία και δύναμη χέρια του. Δύο πλάσματα τόσο επικίνδυνα, ώστε ανατρίχιασε στην προοπτική οποιουδήποτε μέλλοντος με αυτά απέναντί του.<br />Ένα σαρδόνιο, αυτοσαρκαστικό, ειρωνικό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του. "Την έχουμε πατήσει... την έχουμε πατήσει για τα καλά" μουρμούρισε. Αλλά την ίδια στιγμή που ξεστόμιζε αυτές τις λέξεις, το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς πάνω σε στοιχεία που δεν είχε αλλά φανταζόταν και ήδη επεξεργαζόταν ένα πιθανό σχέδιο δράσης. Ήταν απόλυτα, δογματικά βέβαιος πως η Περμέτζιο κάποια στιγμή θα ανακατευόταν σε αυτό το ζήτημα - αν δεν είχε ανακατευτεί ήδη - και μαζί της και όλη η μετακυβέρνηση. Ένιωσε τόσο δυσκίνητος, τόσο πνιγμένος από την ευθύνη της συμφοράς που είχε να διαχειριστεί, που αισθάνθηκε την όρασή του να θολώνει. Αλλά, κατά την προσφιλή του συνήθεια, απομόνωσε κάθε συναίσθημα φόβου και άγχους πίσω από μια ψυχρή, εξουσιαστική μάσκα - κι ας μην υπήρχε κανείς άλλος εκεί για να τον δει - και με αποφασιστικότητα κάρφωσε με την ματιά του το κτίριο του Παραρτήματος Κοινωνικού Ελέγχου, που αχνοφαινόταν στο βορειοανατολικό άκρο της πόλης. Μια νέα, ακόρεστη όρεξη για δράση τον πλημμύρισε. "Μου ξεφύγατε" μονολόγησε. "Αλλά όχι για πολύ ακόμα."<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />Το παιδί, ντυμένο με μια υφασμάτινη ολόσωμη φόρμα, ένα άνορακ από ανακλαστικό ύφασμα και μια μάσκα που του κάλυπτε όλο το κεφάλι, προχώρησε κοντά στα συντρίμμια του ορίου της οικιστικής περιοχής. Μετά τις ταραχές του 2308, μια ερειπωμένη γραμμή ξεχώριζε και γκετοποιούσε το ανατολικό Μαζικό Προάστιο της Μ4, γραμμή που συνήθως δεν είχαν όρεξη να παραβιάζουν τα μέλη του Πολυέθνους, εκτός κι αν έπρεπε. Ο κυβερνοσκύλος του κοριτσιού αιωρήτο δίπλα του ήσυχος, όταν ξαφνικά ανέπτυξε ταχύτητα και σταμάτησε πάνω από έναν μπόγο, χαλώντας τον κόσμο με τα σφυρίγματά του. "Τέστι, βούλωσ'το" γρύλισε νευριασμένη η κοπελίτσα. Μόλις όμως κοίταξε στο σημείο που έδειχνε ανυπόμονα ο Τέστι με τους προβολείς του, αναφώνησε. '"ΠΑΠΠΟΥ!" "Έλα, Λέμα;" ακούστηκε από λίγο πιο μακριά μια κουρασμένη φωνή, που ανήκε σε έναν εξίσου κουρασμένο αλλά αξιαγάπητο γεράκο. "Παππού! Ο Τέστι βρήκε εδώ δύο ανθρώπινα κορμιά! Μπλιαχ, πώς είναι έτσι;" "Κορμιά; Τί είναι Λέμα, πτώματα; Μην τα πλησιάζεις" είπε ο παππούς, καθώς έφτανε κι εκείνος στο εν λόγω σημείο. "Πτώματα; Χμμμ... Α! Όχι παππού, όχι! Αναπνέουν!" Ο κύριος Πάβελ, ο παππούς της Λέμα, έσκυψε τότε μέσα στην εσοχή που του έδειξε η εγγονή του, κάτω από το βρώμικο τόξο μιας μισοκατεστραμμένης εισόδου και στην σκιά του τεράστιου κυβερνοκτιρίου που είχε στηθεί μερικές εκατοντάδες μέτρα και αρκετές χιλιάδες ανθρώπινες ζωές μακριά. Είδε δύο γυμνούς, πανέμορφους, άτριχους ανθρώπους, σκεπασμένους με μια λερή λινάτσα που είχαν βρει επιτόπου, ημιαναίσθητους κι εκτεθειμένους στο μολυσμένο περιβάλλον. "Ας τους μαζέψουμε, Λέμα" είπε ο καλός παππούλης. "Ας τους πάμε σπίτι και θα δούμε αν μπορέσουμε να τους αποστειρώσουμε, να τους καθαρίσουμε και να τους ξυπνήσουμε." "Ναι, παππού" είπε το κοριτσάκι κι έπιασε πρώτα τους αστραγάλους του πλάσματος που έμοιαζε με γυναίκα.<br /><br /><div style="text-align: center;"><b>ΤΕΛΟΣ 3ου ΜΕΡΟΥΣ</b></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-6211245468114669745?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-21942549222710640762011-04-28T14:42:00.000+03:002011-04-28T14:42:25.752+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/S4q7n_Qh3j8" width="480"></iframe></div></div><br /><div style="text-align: justify;">Ο συμπαθής όσο και φαρμακόγλωσσος Tus περιγράφει πολύ γλαφυρά το τί ακριβώς γεννάει στο κοινό αίσθημα η παντελής έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα (όπου πραγματικότητα βλέπε φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία, μηδενική μελλοντική προοπτική σε κάθε τομέα, πολιτική αστάθεια και γαμωτοκεφαλισμός) της ζωής που έκανε και κατά τα φαινόμενα συνεχίζει να κάνει η γνωστή ξανθόψειρα και με υπερβολή εστεμμένη ως εθνική pornstar Τζούλια, που επειδή γύρισε δύο (μετριότατες, θα έλεγα) τσόντες, την είδε και πρωταγωνίστρια των Brazzers και περιφέρει μέσα στα μούτρα μας τα παραφουσκωμένα λεμφατικά της στήθη μουσκεμένα με ακριβή Dom Pérignon. Παρομοίως, το άκουσμα και μόνο των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα και, πολύ περισσότερο, την Θεσσαλονίκη, προκαλούν τον συνειδητό σχηματισμό (και μάλιστα με <b>μεγάάάάάάάάάάάάάάλη</b> γραμματοσειρά) των εξής απλών, καθημερινών, αυθεντικότατων φράσεων:</div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-large;"><b>ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ, ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ. ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ.</b></span></div><br /><div style="text-align: justify;">Ας μην αναφερθούμε στο τί συνέβη χτες στην Αθήνα. Ήταν κάτι μεμονωμένα, άκυρα επεισόδια - για τα οποία άλλωστε μόλις που έγινε λόγος σε μερικές πρωινές εκπομπές, που κι αυτές άντε να μην πω με τί τόνο και με τί μαλακισμένο υφάκι δημαγωγούν, θεμουσχώραμ' που έλεγε και η γιαγιά μου. Ας επικεντρωθούμε, τουναντίον, στο τί συνέβη την Τρίτη 26/04 στην Θεσσαλονίκη, καθώς και την προϊστορία των συμβάντων αυτών.</div><div style="text-align: justify;">Ήδη από την Μεγάλη Εβδομάδα (με επιφύλαξη λέγοντάς το, αλλά ίσως και νωρίτερα) ήταν καθημερινό σχεδόν φαινόμενο στην Θεσσαλονίκη να κλείνουν τμήματα της Αγ. Δημητρίου και της Εγνατίας, τις απογευματινές περίπου ώρες, προκειμένου να λαμβάνουν χώρα συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας οπαδών της ομάδας του Ηρακλή για την τραγική πορεία της Κ.Α.Ε., αλλά και πολύ περισσότερο, για την πτώση στην Β' Εθνική της Π.Α.Ε. (οι ιθύνοντες του συλλόγου κατέθεσαν αυτές τις μέρες έφεση στην Επιτροπή Αδειοδότησης της Ε.Π.Ο., αλλά δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποιο θετικό για τον Γηραιό αποτέλεσμα). Οι κινήσεις αυτές συνεχίζονταν σχεδόν ανεμπόδιστες (που και που καιγόταν κανένας κάδος, πετιόταν καμιά κροτίδα, συνηθισμένα πράγματα), μέχρι που τα πράγματα εκτραχύνθηκαν την Τρίτη που μας πέρασε, αφού αργά το απόγευμα μαζεύτηκαν στην πλατεία της Καμάρας καμιά κατοσταριά κρανοφόρα άτομα (Π.Α.Ο.Κ.ια, ως επί το πλείστον, ίσως και όλοι) και άρχιζαν να φωνάζουν συνθήματα κατά των ήδη συγκεντρωμένων Ηρακλειδέων. Την ίδια ώρα, άλλοι μάζευαν καδρόνια και πέτρες και να τα εκσφενδόνιζαν προς τους δεύτερους. Εκείνοι, άλλοι κάφροι και του λόγου τους, δεν κοίταξαν να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να απομακρύνουν, έστω και κακήν κακώς, τους κρανοφόρους και τελικά, πριν περάσει πολύ ώρα, γινόταν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης της πουτάνας. Ξυλίκι, σπασμένες βιτρίνες, κάδοι που φλέγονταν, κλειστοί δρόμοι, μανία, μίσος, παράνοια. Για τους μπάτσους μην μιλήσω, έφτασαν ως συνήθως κατόπιν εορτής και δεν έκαναν τίποτα - φαίνεται πως το χοιρινό τους είχε κάτσει άσχημα στο στομάχι και τους βάραινε, αλλά για να πούμε και την αλήθεια, κι εγώ άμα κανιβάλιζα βαρύ θα μου έπεφτε. Τα επεισόδια τελικά δεν άργησαν πολύ να τελειώσουν, αλλά ήταν αρκετά σφοδρά για να δυσλειτουργήσει για μία ακόμα φορά οποιαδήποτε διαδικασία της πόλης από την πλατεία Ναυαρίνου ως την οδό Ιασωνίδου και ακόμα παραπέρα. Για να πάρετε μια γεύση, ορίστε ένα απόσπασμα από το τέλος περίπου του χαμού:</div></div><div style="text-align: center;"><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/egqfoND9_Lc" width="480"></iframe></div><br />Μετά από όλον αυτόν τον πρόλογο, μάλλον θα καταλάβατε στο πού θέλω να καταλήξω.<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ. ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ. ΤΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΕΧΕΤΕ ΤΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΕΙΣ, ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ. ΤΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΛΕΨΕΙΣ, ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙΣ, ΝΑ ΚΛΑΨΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΣΕΙΣ. ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΓΕΝΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ&nbsp; ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΚΑΘΙΚΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΠΕΥΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΛΕΨΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ. ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ, ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΧΥΣΟΥΜΕ ΙΔΡΩΤΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑΣΟΥΜΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΕΞΥΠΝΑΚΗΔΕΣ ΚΑΙ ΔΥΣΩΔΕΙΣ ΓΑΜΩΣΠΙΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ...</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Ε ΛΟΙΠΟΝ, ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. ΑΝΤ'ΑΥΤΟΥ, ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΝΑ ΣΥΡΕΤΕ ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΑΚΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ ΠΕΦΤΕΙ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ Ή ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ Ο Π.Α.Ο.Κ. ΦΑΓΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥ Ή ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙ Ο ΑΡΗΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΚΤΟΣ ΕΚΕΙΝΟΥ ΤΗΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Ή ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΛΑΜΟΓΙΟ, Ο ΒΑΖΕΛΟΣ Ή Ο ΓΑΥΡΟΣ.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-_s-PaRGSPI8/TbkmRZfuHKI/AAAAAAAABYM/uXryL3YTals/s1600/3b36a7f0a7da338549f881e1d6ad62fd.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-_s-PaRGSPI8/TbkmRZfuHKI/AAAAAAAABYM/uXryL3YTals/s400/3b36a7f0a7da338549f881e1d6ad62fd.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-size: x-large;">Ε, ΣΤ'ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ!</span> (ή <i>στις ωοθήκες μας</i>, όσων αφορά τις sexy αγανακτισμένες αναγνώστριες)</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-large;"><b>ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΖΩΑ!</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Ρε καταλαβαίνουμε τί συμβαίνει εδώ;! Το νιώθουμε;! Άρτος και θεάματα γαμώ την Πομπηίο και όλο του το σόι! ΑΡΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΑ! Κάθε φορά που ένα κράτος περνάει από το καθεστώς της δικτατορίας, ο εκάστοτε τύραννος ΕΥΝΟΕΙ κι ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ την διαδικασία του αποκοιμίζειν και αποχαυνώνειν τον κοινό νου, την πολιτική λογική, την κάθε διάθεση για σκέψη και δράση, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ προς αυτήν την κατεύθυνση κάθε μέσο μαζικού επηρεασμού συνειδήσεων.&nbsp; Τα ομαδικά αθλήματα αποδεικνύονται τρόπον τινά ιδανικά εργαλεία στα χέρια του κάθε δοσίλογου, ειδικά με την ισχυροποίηση του οπαδικού κινήματος. Και τί καλύτερο για να εξυπηρετηθεί αυτός ο σκοπός, από το λαοφιλέστερο των παραπάνω αθλημάτων, το ποδόσφαιρο;</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Make no mistake, αγαπητοί/ές. Η Nationalmanschaft γαμούσε κι έδερνε επί Hitler και οι Γερμανοί ήταν φανατισμένοι όσο ποτέ. Ο Franco έριχνε αμύθητα ποσά στην Real και ακόμα περισσότερα στην προπαγάνδα πειθούς του κόσμου που έμενε στην ισπανική πρωτεύουσα ότι το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να υποστηρίζουν την ομάδα του "λατρευτού τους </span></span>caudillo<span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">". Ο Παπαδόπουλος φρόντισε να κάνει τα αδύνατα δυνατά για την προώθηση του Παναθηναϊκού στο τότε Κύπελλο Πρωταθλητριών, άσχετο αν η ομάδα του Δομάζου έφτασε τελικά στον τελικό με την αξία της. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται κι εμείς δεν το παίρνουμε χαμπάρι.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Δεν λέω να ασχολούμαστε μόνο με την κρίση και την γενική δυστυχία μας. Σαφώς και όχι, στην τελική επιβάλλεται να είμαστε αισιόδοξοι. Ούτε λέω να μην ασχολούμαστε σε οπαδικό επίπεδο με το ποδόσφαιρο ή οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Εγώ ο ίδιος συνεχίζω να πηγαίνω στο γήπεδο για να υποστηρίξω την ομάδα μου (οι γνωρίζοντες/ουσες με προσωπικά ξέρουν ποιά είναι, άλλωστε δεν το κρύβω) αν και αυτό που βλέπω δεν είναι παρά κλωτσοπατινάδα και η κατάσταση στις κερκίδες κάνει ακόμα πιο ελεεινή την όλη φάση - μάλιστα, τώρα στα play offs σκοπεύω να μην χάσω match για match. Επιπλέον, γράφω μια στο τόσο κι&nbsp;<a href="http://tritomati.blogspot.com/">εδώ</a>. Αλλά είναι μόνο μια ενασχόληση. Μια υγιής ενασχόληση, μια διασκέδαση μπορείτε να πείτε, που δεν τρώει από τον εβδομαδιαίο χρόνο μου παρά μόνο ενενήντα λεπτά για τον αγώνα και λίγες ώρες για όόόόόόλες τις αθλητικές συζητήσεις που υπάρχει περίπτωση να κάνω με τους φίλους και γνωστούς μου. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ. ΤΕΛΟΣ. <b>ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟ να φανατίζεσαι και να κάνεις πορείες, να πλακώνεσαι, να τα γαμάς όλα για την ομάδα σου ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ.</b></span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-CKujIqPYGKM/Tbk-Bmo_S-I/AAAAAAAABYc/cGFTikPN9Ts/s1600/priorities-buy-a-prada-bag-or-feed-the-kids-demotivational-poster-1251137015.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="345" src="http://2.bp.blogspot.com/-CKujIqPYGKM/Tbk-Bmo_S-I/AAAAAAAABYc/cGFTikPN9Ts/s400/priorities-buy-a-prada-bag-or-feed-the-kids-demotivational-poster-1251137015.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Και μην ακούσω τίποτα του τύπου "το να είσαι οπαδός της τάδε ομάδας είναι θέμα ιδεολογίας" γιατί θα ξεράσω. Ο σοσιαλισμός είναι ιδεολογία. Ο αναρχισμός ειναι ιδεολογία. Ο διαλεκτικός υλισμός είναι φιλοσοφία που οδηγεί στην ιδεολογία. Ο εθνικισμός είναι ιδεολογία. Ακόμα και ο φασισμός είναι ιδεολογία, άσχετα με το γεγονός ότι αν τον ασπάζεται κάποιος είναι ένα υπανθρώπινο και ανώμαλο καθίκι. ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΠΑΔΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. Είσαι οπαδός της τάδε ομάδας γιατί ήταν και ο μπαμπάς σου, ο μεγαλύτερος αδερφός σου ή οι φίλοι σου. Και αυτό να μην συμβαίνει, μπορεί να επέλεξες την ομάδα που επέλεξες απλά και μόνο γιατί σου άρεσε ο τρόπος που έπαιζε, η ιστορία της, οι επιτυχίες της, οι παίχτες της, οι προοπτικές της ή απλά γιατί έτσι γούσταρες. Για αυτούς τους λόγους - και μόνο. Τώρα το αν κάποιοι no lifers καίνε τα μυαλά τους, τα κορμιά τους και τις ζωές τους με μοναδικό γνώμονα το να αποκτήσουν κοινωνική υπόσταση μέσα από τα βρισίδια και τα μπάχαλα στον αγωνιστικό χώρο, στο όνομα πάντα της ομαδάρας τους, τότε συγγνώμη, αλλά δεν είναι ιδεολόγοι. Είναι ηλίθιοι και κακομοίρηδες.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Από το κράξιμο φυσικά εξαιρούνται οι ειλικρινείς οπαδοί - φίλαθλοι που δίνουν από το υστέρημά τους για να αγοράσουν ένα εισιτήριο, περνάνε σχεδόν κάθε Κυριακή τους μέσα στο εκδρομικό λεωφορείο για να πάνε να υποστηρίξουν τον σύλλογο της καρδιάς τους που παίζει στην Άνω Διαολουμάνα και ρίχνουν κι ένα "άει γαμήσου" στις κερκίδες. Ακόμα και αυτοί όμως, οι ελάχιστοι πλέον, δεν είναι "ιδεολόγοι οπαδοί", ούτε ονομάζουν τους εαυτούς τους ως τέτοιους και οπωσδήποτε δεν βάζουν την ομάδα τους πάω από τις οικογένειές ή την ζωή τους! Μα είμαστε καλά;! Το ποδόσφαιρο και το κάθε άθλημα, εκτός από το ότι υποτίθεται πως προάγει τον πολιτισμό, την ευγενή άμιλλα και την εκγύμναση προκειμένου να γίνει κοινό βίωμα το, τόσο κακοποιημένο, ρητό</span><span style="font-size: small;"> "νους υγιής εν σώματι υγιεί", αποτελεί, πάνω από όλα, κι ένα είδος διασκέδασης! Δεν γίνεσαι ιδεολόγος ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ με κάτι που υπάρχει πρωτίστως για να σε διασκεδάζει! Σαν να λέμε ότι σε 100 χρόνια από τώρα θα κονταροχτυπιέται για την κυβερνητική ηγεσία της Ιαπωνίας το κόμμα PlayStation 12 εναντίον του κόμματος XBOX 7500! Συνέλθετε, ρε!</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jsRU_PjjV9c/Tbk8UBc04PI/AAAAAAAABYU/SOu6SKZE63Q/s1600/PS3_vs_XBox_550x350.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-jsRU_PjjV9c/Tbk8UBc04PI/AAAAAAAABYU/SOu6SKZE63Q/s1600/PS3_vs_XBox_550x350.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Το κείμενο λοξοδρόμησε τώρα προς το τέλος επικεντρώνοντας τα βέλη του στην υποκρισία που διαπνέει τα τελευταία χρόνια το φερόμενο ως οπαδικό κίνημα. Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω εδώ, άλλωστε άμα αρχίσω να λέω για την παρασκηνιακή, συνδεσμιτική, συλλογική, μαφιόζικη βρωμιά του ελληνικού (και όχι μόνο) πρωταθλήματος, θα χρειαστώ τέσσερα blogs - πιστέψτε, ξέρω εκ των έσω κάποια πράγματα και άμα ανοίξω το στόμα μου, μετά δεν θα τους ξεπλένει μερικούς μερικούς ούτε ο Αλιάκμονας. Ωστόσο, η λοξοδρόμηση αυτή εξυπηρέτησε τον σκοπό της, το να καταδείξει δηλαδή ποιό τελικά μερίδιο της ζωής μας αξίζει να επενδύουμε για μια ασπρόμαυρη, πορτοκαλί ή λευκή μπάλα. Και πόσο μάλλον τώρα, όταν βλέπουμε ότι η ενέργεια, η οργή, η όρεξη και η διάνοια συνομίληκών μου και όχι μόνο ανθρώπων διοχετεύεται στο να τα σπάνε επειδή ένας Ηρακλής πέφτει στην Β' Εθνική ή ένας Π.Α.Ο.Κ. σφάζεται από την διαιτησία και όχι στο να σηκώνουν κεφάλι απέναντι στο κάθε λαμόγιο που θα τους υποχρεώσει να ζουν με μισθό πείνας μέχρι να πάρουν σύνταξη στα 85 και να πεθάνουν δύο χρόνια μετά από τις στερήσεις. Είναι θέμα προτεραιτήτων ρε γαμώτο, πώς να το κάνουμε. Προτεραιοτήτων, κοινής λογικής κι ενός δικαίου αισθήματος εγωισμού. Απέναντι σε κάθε είδους αποχαύνωση, απέναντι στην μαζική οχλαγωγία, πρέπει να αντιπαραβάλλεται η ορθή σκέψη, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Αλλιώς... χαθήκαμε.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pyG6Qz5ILW8/Tbk5vMbS4oI/AAAAAAAABYQ/jhbz03bhhnM/s1600/Wake-The-Fuck-Up-Sticker-%25285125%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-pyG6Qz5ILW8/Tbk5vMbS4oI/AAAAAAAABYQ/jhbz03bhhnM/s400/Wake-The-Fuck-Up-Sticker-%25285125%2529.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Υ.Γ.1. Το ξέρω ότι θα με διαβάσουν και μερικοί ορκισμένοι/φανατικοί/πωρωμένοι οπαδοί, από φιλικά αθλητικά blogs και μη. Αν καταλάβατε τί θέλω να πω, το νόημα όσων γράφω, το οποίο είναι σαφέστατα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ και ΠΟΛΙΤΙΚΟ και μόνο επιδερμικά οπαδικό και αθλητικό, τότε το δίχως άλλο θα συμφωνήσετε μαζί μου. Αν πάλι δεν καταλάβατε Χριστό, στραβώσατε γιατί δεν μπορεί να πήξει το μυαλό στο κεφάλι σας και αρχίσετε βρισίδια, trollαρίσματα, spamίδια&nbsp; και λοιπές ηλιθιότητες, τότε πραγματικά σας λυπάμαι κι εκ των προτέρων σας λέω ότι δεν θα με νοιάξει περισσότερο από το αν κατούρησε ο σκύλος του γείτονα σε ένα πάρκο στην Καλλιθέα. Να'μαστε 'ξηγημένοι.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">Υ.Γ.2. Κι ένα δωράκι για να ξυπνήσουμε λίγο. Το video clip είναι λίγο off, αλλά οι στίχοι είναι ταμάμ. Κι έπειτα είναι Megadeth, και οι Megadeth ταιριάζουν πάντα με τα πάντα.&nbsp;</span></span><span class="postbody"><span style="color: #0000bf;"><span style="font-weight: bold;"> </span></span></span></div></div></div><div style="text-align: center;"><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/QtPQ_QJpFIU" width="560"></iframe></div><br /><div style="text-align: center;">You take a mortal man</div><div style="text-align: center;">and put him in control.<br />Watch him become a god,</div><div style="text-align: center;">watch peoples heads a'roll.<br />A'roll, a'roll...</div><div style="text-align: center;"><br />&nbsp;Just like the Pied Piper,</div><div style="text-align: center;">led rats through the streets...<br />We dance like marionettes,</div><div style="text-align: center;">swaying to the Symphony of Destruction.<br /><br />Acting like a robot...</div><div style="text-align: center;">its metal brain corrodes.<br />You try to take its pulse</div><div style="text-align: center;">before the head explodes.<br />Explodes, explodes...<br />&nbsp;</div><div style="text-align: center;">Just like the Pied Piper,</div><div style="text-align: center;">led rats through the streets...<br />We dance like marionettes,</div><div style="text-align: center;">swaying to the Symphony... of Destruction.</div><div style="text-align: center;">&nbsp; </div><div style="text-align: center;">The earth starts to rumble,</div><div style="text-align: center;">world powers fall.<br />A'warring for the heavens,&nbsp;</div><div style="text-align: center;">a peaceful man stands tall.<br />Tall, tall...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Just like the Pied Piper,</div><div style="text-align: center;">led rats through the streets...<br />We dance like marionettes,</div><div style="text-align: center;">swaying to the Symphony... of Destruction.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-2194254922271064076?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-24486019611691066202011-04-24T02:00:00.001+03:002011-04-24T20:32:37.820+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><i><b>Πριν τρία χρόνια, στην Ιερουσαλήμ...</b></i></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/CDUkqiEz8dA" title="YouTube video player" width="480"></iframe></div></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--XgLNTKfxmI/TbNUS603d3I/AAAAAAAABX4/fHipQqeyK_I/s1600/1303412422-94.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/--XgLNTKfxmI/TbNUS603d3I/AAAAAAAABX4/fHipQqeyK_I/s640/1303412422-94.jpg" width="533" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><i><b>Φέτος, στην Ιερουσαλήμ...</b></i></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6NwFzSbX5jU/TbNWzXnH4mI/AAAAAAAABYE/lWrdH7fKKL4/s1600/6a00d8341bffb053ef01156f43b604970b-500wi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-6NwFzSbX5jU/TbNWzXnH4mI/AAAAAAAABYE/lWrdH7fKKL4/s1600/6a00d8341bffb053ef01156f43b604970b-500wi.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">... αν συνεχιστούν τα πράγματα να είναι όπως είναι, θα προστεθεί στην παρέα και ο Frank Zappa και μετά μην τον είδατε τον Χριστούλη. Δεν χρωστάει τίποτα ο (Θε)άνθρωπος να κάθεται και να ακούει το κάθε έρπον απόπτυγμα (βλέπε αντιπρόσωπο του παπαδοσυναφιού) να κυρήττει στο όνομά Του και μετά να τα κάνει όλα πουτάνα στον βωμό του χρήματος, της ανωμαλίας και της παραπολιτικής εξουσίας. Υπάρχουν και κάάάάάάποιες φωτεινές εξαιρέσεις βέβαια, αλλά klein mein τώρα, το ξέρετε και το ξέρω ότι ο κλήρος κατήντησε να γίνει ό,τι βρωμερότερο υπάρχει. Το τί είδα και άκουσα πάλι φέτος για ιερατικά σκάνδαλα, δεν λέγεται. Ακόμα κι εδώ, στην γειτονιά μου.</div><div style="text-align: justify;">Άσε, τους έχω πολύ άχτι τους τραγόπαπες. Κόκκινο πανί, σου λέω.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-2448601961169106620?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-63619326047025626572011-04-22T11:01:00.001+03:002011-04-22T11:09:57.924+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-chyC30bGmfI/TbEzLQOyB2I/AAAAAAAABXc/6zI5HJiqtLA/s1600/2452Happy4Easter.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-chyC30bGmfI/TbEzLQOyB2I/AAAAAAAABXc/6zI5HJiqtLA/s1600/2452Happy4Easter.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">... για αυτό και δεν θα μπορούσα να μην σας ευχηθώ καλή Ανάσταση και ένα γεμάτο ανοιξιάτικες ευωδιές υπόλοιπο διακοπών. Για όσους κάνουν διακοπές, τέλος πάντων. Για λίγες μέρες ας μείνουν οι σκοτούρες πίσω και, πιστεύει δεν πιστεύει κάποιος/α, ας αφεθεί σε αυτό το κλίμα αναγέννησης που αναδύεται πάντα τέτοιες μέρες. Πέρυσι, <a href="http://megalesistories.blogspot.com/2010/04/blog-post.html">ήταν οι αμφιβολίες που οδήγησαν στην συγγραφή.</a> Αυτές οι αμφιβολίες υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Φέτος όμως, το μυαλό είναι πολύ κουρασμένο για να αναρωτηθεί παραπάνω από όσο η νόηση του τού επιτρέπει.</div><div style="text-align: justify;">Έστω λοιπόν και αυτήν την φορά, ας παρακολουθήσουμε την ροή των πραγμάτων χωρίς αμφισβήτηση. Ας αφήσουμε την παράδοση να μας ταξιδέψει. Έστω και για μία και μόνη φορά. Δεν πειράζει.</div><div style="text-align: justify;">Κι επειδή, κακά τα ψέματα. ήταν πολύ ξενέρωτη η φωτογραφία με τα αυγουλάκια, ας αφήσουμε να μας ευχηθεί καλές γιορτές κι ένα πραγματικό Πασχαλινό λαγουδάκι:<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QSnbFUkcRp0/TbE0KfDjuaI/AAAAAAAABXg/rimQl98eyQ0/s1600/0511-0812-2121-0657_Easter_Bunny_Running_With_a_Sack_Full_of_Easter_Eggs_clipart_image.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-QSnbFUkcRp0/TbE0KfDjuaI/AAAAAAAABXg/rimQl98eyQ0/s1600/0511-0812-2121-0657_Easter_Bunny_Running_With_a_Sack_Full_of_Easter_Eggs_clipart_image.jpg" /></a></div><br />... τί είναι αυτά, ρε; ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ Πασχαλινό λαγουδάκι, είπαμε!<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-PpIzVf-J_EE/TbE0syfPRiI/AAAAAAAABXk/pKZ9qIRTeX4/s1600/sophiehowardsexyshoot3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-PpIzVf-J_EE/TbE0syfPRiI/AAAAAAAABXk/pKZ9qIRTeX4/s1600/sophiehowardsexyshoot3.jpg" /></a></div><br />... έτσι μπράβο. Η Sophie Howard είναι ένα πραγματικό Πασχαλινό λαγουδάκι. Α, και το ματσούκι που κρατάει είναι για να ταχτοποιεί τα αυγουλάκια μέσα στο καλαθάκι της. Μην γελιέστε.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-6361932604702562657?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-9201923660281205282011-04-14T21:39:00.019+03:002011-04-15T11:37:56.033+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><i>Μία παρέκβασις με ηθικόν δίδαγμα, πρότυπον ηθικής διαπαιδαγωγήσεως και ιδανικόν ανάγνωσμα διά τα απαίδευτα μειράκια και τας αθώας κορασίδας.</i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μία φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό ενός όμορφου, απομακρυσμένου, καταπράσινου νησιού, ο Κώτσος, μικρότερος γιός μιας κάποιας ήρεμης, ευτυχισμένης φαμίλιας, έλαβε σαν πασχαλινό δώρο από την θεία του κάτι που έμελλε να λατρέψει: ένα μικρό, κάτασπρο, χνουδωτό κουνελάκι. Το κουνελάκι ήταν σαν μπαλίτσα, με κατεβασμένα αυτιά που το έκαναν ακόμα πιο συμπαθητικό και μαύρα ματάκια που έλαμπαν. Όταν, εκστασιασμένος, κράτησε για πρώτη φορά το τοσοδούλι πλασματάκι στα χέρια του, βάλθηκε μονομιάς να χαϊδεύει την απαλή του γουνίτσα και να γελάει με τον αστείο τρόπο που κουνούσε την μουσούδα του.</div><div style="text-align: justify;">Μην μπορώντας να καταλάβει τί στο καλό ήταν το κουνελάκι, αρσενικό ή θηλυκό, θεώρησε ότι η τόση χαριτωμενιά του υποδείκνυε πως είχε να κάνει με κοριτσάκι. Το έβγαλε λοιπόν Ασπρούλα, που γρήγορα συντομεύτηκε σε Ρούλα - γιατί, όπως και να το κάνουμε, το Ρούλα έχει σαν όνομα άλλη αίγλη.</div><div style="text-align: justify;">Τα παιδιά των γειτόνων κοροϊδεύανε τον μικρό, λέγοντάς του πως το κούτσικο κουνελάκι του ήταν βλαμμένο σε σύγκριση με τους δικούς τους σκύλαρους. Το ζήτημα ήταν πως ο μικρός άρχισε να το πιστεύει και ο ίδιος, αφού αρκετό καιρό μετά και ύστερα από ένα σωρό άκαρπες προσπάθειες να κάνει την Ρούλα να παίξει μαζί του ή τουλάχιστον να τον ακολουθεί μέσα στο σπίτι, η κουνέλα περιοριζόταν απλά στο να χοροπηδάει άσκοπα πέρα δώθε και να κοπανάει την κεφάλα της στο κλουβί όταν αργούσαν να της δώσουν καρότα ή μαρούλια.</div><div style="text-align: justify;">Ώσπου μια μέρα... η αποκάλυψη. Καθώς ο Κώτσος εγκατέλειπε για άλλη μια φορά την μάταιη προσπάθεια να μάθει στην Ρούλα να σπρώχνει προς το μέρος του την μπαλίτσα που της πετούσε, της γύρισε την πλάτη κι έκανε να φύγει απηυδισμένος από το δωμάτιο, αφήνοντας την μπάλα μαζί της και μέσα στο κλουβάκι που της είχαν φτιάξει γιατί είχε πλέον αρχίσει να τους γεμίζει το σπίτι με βρωμιές. Ξαφνικά, άκουσε έναν περίεργο ήχο. Γυρνώντας, είδε την Ρούλα να έχει καβαλήσει την μπάλα και να της αλλάζει τον αδόξαστο. Έχοντας παγώσει από τον τρόμο του για το ακατανόητο θέαμα που έβλεπε, ο Κώτσος δεν είχε καν το κουράγιο να φωνάξει τους γονείς του. Αλλά ο συριστικός ήχος του λαστίχου που τριβόταν από το mojo του κουνελιού είχε έτσι κι αλλιώς ειδοποιήσει την μαμά και τον μπαμπά, που καταλαβαίνοντας τί είχε συμβεί βάλθηκαν να καθησυχάσουν τον γιό τους λέγοντας πως το κουνελάκι του ήταν τελικά αγοράκι και όχι κοριτσάκι και πως αυτό που έκανε ήταν φυσιολογικό, μιας και τα αρσενικά κουνελάκια είχαν στο τσουτσούνι τους (ναι βρε, το τσουτσούνι τους) μια σχεδόν μόνιμη φαγούρα. Έτσι, η Ρούλα έγινε Μίλτος.</div><div style="text-align: justify;">Οι μέρες περνούσαν και ο Κώτσος διεπίστωνε με φρίκη πως η φαγούρα του Μίλτου όλο και χειροτέρευε, γιατί όχι μόνο δεν άφηνε πλέον μπάλα για μπάλα ήσυχη, αλλά ορμούσε και στα κάγκελα του κλουβιού του, στα χαλάκια, στα χαμηλά ντουλάπια, στις χνουδωτές παντόφλες της οικογένειας όταν τον έβγαζαν από το κλουβί του, ακόμα και στα μαρούλια του. Οι γονείς του, με την σειρά τους, διεπίστωναν πως οι καύλες του κουνελιού τους θα μπορούσαν να τους κάνουν ρεζίλι στους γείτονες, γιατί φαντάσου τώρα να έρθει η Μαριώ με τον γιό της, εκείνον με τα σιδεράκια, να τον πάρει μαζί του ο Κώτσος για να παίξουν με τον Μίλτο και να καταλήξει ο κούνελος να του πηδάει τα παπούτσια! Οπότε, σκέφτηκαν την λύση: επισκέφτηκαν την θεία του Κώτσου, εκείνη την ίδια που του είχε δωρίσει τον τριχωτό Rocco Siffredi και η οποία εξέτρεφε γενικά κουνέλια όλων των ειδών, της εξήγησαν την κατάσταση και την παρακάλεσαν να τους δώσει ένα τροφαντό θηλυκό, ώστε να την έχει ο Μίλτος και να της αλλάζει τα φώτα, μήπως και ησυχάσουν.</div><div style="text-align: justify;">Η θεία, δίχως να το πολυσκεφτεί κι έχοντας στο μυαλό της ότι έτσι κι αλλιώς ήθελε να αποκτήσει καινούρια μωρά κουνελάκια προς πώληση, διάλεξε ένα παχουλό θηλυκό και τους το έδωσε.</div><div style="text-align: justify;">Με το που έσκασε μύτη το δύστυχο χοντρούλι κουνέλι μέσα στο κλουβί, ο Μίλτος δεν έχασε καιρό. Και δώσ'της. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά... Το άμοιρο, όταν κατάφερνε να ξεφεύγει από το τρομερό παπάρι του Μίλτου, πήγαινε κάγκελο κάγκελο από τον τρόμο του. Αλλά ο αχόρταγος κούνελος έβρισκε πάντα τον τρόπο να κάνει την δουλειά του. Η μάνα του Κώτσου είχε πάθει την πλάκα της και αναρωτιόταν μήπως τελικά ο Μίλτος δεν ήταν κουνέλι αλλά κανένα άλλο, άγνωστο πλάσμα, με υπεραυξημένη λίμπιντο. Όπως και να είχε το πράγμα, οι γκρίνιες προς τον άντρα της, ειδικά το βράδυ στο κρεβάτι, είχαν αυξηθεί από τότε που ο Μίλτος είχε βρει παρέα κι επιδιδόταν περήφανα, μπροστά σε όλους, στο έργο του.</div><div style="text-align: justify;">Όταν μετά από μια εβδομάδα γεμάτη σεξ και βία η θεία πέρασε να πάρει την κουνέλα της, την βρήκε σε τραγική κατάσταση. Η καημένη είχε αδυνατίσει και τα αυτιά της είχαν ζαρώσει, καθώς ο Μίλτος δεν την άφηνε καν να φάει. Ευτυχισμένη η θεία, μια και είχε βεβαιωθεί από τον ίδιο τον Κώτσο ότι η κουνέλα είχε καταντήσει έτσι γιατί ο Μίλτος δεν την είχε αφήσει σε χλωρό κλαρί, την πήρε μαζί της κι έσπευσε σπίτι της.</div><div style="text-align: justify;">Μετά από έναν περίπου μήνα, η θεία είπε στους γονείς του Κώτσου ότι ο Μίλτος ήταν τζούφιος - καθώς η κουνέλα, που θα έπρεπε να είχε γεννοβολήσει ως τότε, δεν ήταν καν έγκυος. Απαντώντας στις ερωτήσεις τους σχετικά με την πιθανότητα να είναι η κουνέλα στείρα και όχι ο Μίλτος, η θεία απάντησε ότι πριν καμιά εβδομάδα την είχε πάει στον κτηνίατρο κάτω στην πόλη και ότι θα ξανακατέβαινε σύντομα για να πάρει τα αποτελέσματα που σίγουρα θα είχαν βγει εδώ και μέρες. Στο μεταξύ, για να μην χάσει καιρό και πεπεισμένη έτσι κι αλλιώς για την γονιμότητά της, την είχε κλείσει μαζί με ένα άλλο αρσενικό κουνέλι για τα δέοντα - όχι τόσο δραστήριο όσο ο Μίλτος, αλλά κατά τα άλλα άντρακλας με τα όλα του.</div><div style="text-align: justify;">Όταν το απόγευμα γύρισε σπίτι της μετά την επίσκεψη στο κτηνιατρείο, η θεία ένιωθε πνιγμένη στις ενοχές. Το κουνελάκι της τελικά δεν ήταν στείρο. Απλά... ήταν αρσενικό. Βρε τί πράγμα είναι αυτό με τα κουνέλια, σκέφτηκε, να μην φαίνεται εξαρχής εύκολα αν έχουν πιπί ή τσουτσού! Και τί πράγμα&nbsp; και με τα άλλα κουνέλια, που πηδάνε αβέρτα ό,τι βρουν, όπου βρουν, χωρίς διάκριση! Χαμένη στις σκέψεις της, δεν απόρησε ιδιαίτερα όταν, ανοίγοντας το κλουβάκι, βρήκε τον παρεξηγημένο, πρώην χοντρό και νυν σκελετωμένο κούνελό της, να κείτεται ψόφιος μετά από το αδικαιολόγητο και ασταμάτητο κωλοξεσκίδι τόσων εβδομάδων, πρώτα από τον Μίλτο και μετά από τον αντικαταστάτη του.</div><div style="text-align: justify;">Όσο για τον Μίλτο, αυτός στενοχωρήθηκε τόσο πολύ από την απώλεια του χνουδωτού του lover girl που ήταν στην πραγματικότητα lover boy, ώστε πλέον έκοψε το άθλημα και μόνο αραιά και πού παρενοχλούσε καμιά μπάλα, for old times' sake.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Η ιστορία βασίζεται σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ γεγονότα και η οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις ΔΕΝ είναι ΚΑΘΟΛΟΥ συμπτωματική.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Λοιπόν. Από πού να τα πιάσω; Από που να τα μαζέψω; Δεν ξέρω. Ειλικρινά. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι. Ακολουθεί ένα μακροσκελές κείμενο - εξομολόγηση - κόλαφος, όπου θα μιλάω για μένα, για μένα και, το βρήκατε, για μένα. Για αυτό, καλύτερα να το χωνέψετε εξαρχής. Μετά θα σας αρέσει, έτσι κι αλλιώς.</div><div style="text-align: justify;">Όλα ξεκίνησαν όταν πριν από καιρό μου ήρθε ξαφνικά η επιφοίτηση. Είχα αυτήν την φαεινή ιδέα, αυτήν την αναλαμπή, αυτό το φωτάκι πάνω το κεφάλι μου. Και σκέφτηκα ευθύς αμέσως για το πώς θα γινόταν να την αξιοποιήσω. Δεν ήξερα τί θα μπορούσε να αξίζει αυτή η ιδέα, αλλά το είδα ιδιαίτερα ιδεαλιστικά και σκέφτηκα ότι το καθήκον μου σαν επιστήμονας - έστω και όχι επίσημα μια και πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον Ιούλιο ή τον Σεπτέμβριο για να πάρουμε το κουρελόχαρτο, όπως το έχουν καταντήσει οι διαδοχικές υποτιμήσεις της αξίας της επιστημονικής κατάρτισης και της ερευνητικής δουλειάς που γίνεται στα πανεπιστήμια και ειδικά τα Πολυτεχνεία της χώρας - ήταν να την μοιραστώ. Ακόμα και αν, τελικά, δεν άξιζε τίποτα. Ακόμα και αν ήταν μία μαλακία και μισή. Θεώρησα λοιπόν ότι ο προσφορότερος δρόμος για να δώσω στην περιώνυμη ιδέα μου σάρκα και οστά ήταν να προσπαθήσω να αποδείξω την ισχύ της όσο ακόμα φοιτούσα.</div><div style="text-align: justify;">Έπεσε διάβασμα. Πολύ διάβασμα. Έπρεπε να στηρίξω αυτό που είχα κατά νου σε σωστό θεωρητικό υπόβαθρο. Ο καινούριοι εφαρμοσμένοι Ευρωκώδικες δεν άλλαζαν τις θεμελιώδεις αρχές πίσω από την μηχανική συμπεριφορά των δομικών στοιχείων στο σύνολό τους, αλλά έθεταν νέα standards σχετικά με τα όρια εφαρμογής. Όμως σύντομα κατάλαβα ότι αυτό, τελικά, δεν θα με προβλημάτιζε ιδιαίτερα καθώς εγώ είχα, άκου να δεις, κάτι άλλο στο μυαλό μου.</div><div style="text-align: justify;">Όλα αυτά μέχρι πέρυσι. Πέρυσι, που ήρθε η ώρα να πάρω το τελικό θέμα για την εκπόνηση της διπλωματικής μου διατριβής, όπως κάθε φέρελπις τελειόφοιτος. Μόνο που, ανάποδος μια ζωή, είπα να μην ακολουθήσω την πεπατημένη. Αντί να κάνω αίτηση για να μπω στην τάδε ομάδα του τάδε καθηγητή για το τάδε υπολογιστικό/αναλυτικό/μελετητικό αντικείμενο, παρουσιάστηκα μόνος μου στον καθηγητή που είχα αποφασίσει, μετά από τις δασκαλίστικες καφρίλες που είχα νιώσει την τελευταία πενταετία, ότι ήταν ένας από τους λίγους που ενδιαφέρονταν έστω κι ένα δράμι για το φοιτητιλίκι και ο πλέον κατάλληλος για να με βοηθήσει να μετουσιώσω εγώ ο ίδιος - πράγμα πρωτάκουστο - την πολύτιμη ιδέα μου σε αντικείμενο διπλωματικής.<br />Και του έδειξα τί είχα στο μυαλό μου.</div><div style="text-align: justify;">Μπορώ να πω ότι ο άνθρωπος ενθουσιάστηκε. Και το σχέδιό μου μπήκε σε εφαρμογή. Μόνο που αυτή η εφαρμογή περνούσε, έπρεπε να περάσει, από την πειραματική οδό. Μα καλά, ποιός τρελός θα κάνει ερευνητική/πειραματική διπλωματική, να δουλεύει οχτώ ώρες σε καθημερινή βάση στα υπόγεια εργαστήρια ανάμεσα σε γερανογέφυρες και διατάξεις τεχνητών σεισμών που απειλούν ανά πάσα στιγμή να του πάρουν το κεφάλι, να του βγουν τα χέρια κουβαλώντας σίδερα, τσιμέντα και αδρανή, να του σκιστούν τα ρούχα και το δέρμα δένοντας με τις ώρες συνδετήρες και σπείρες, να του καούν τα μάτια κάνοντας ηλεκτροσυγκολλήσεις, να του γαριάσουν τα δάχτυλα, τα ίδια αυτά δάχτυλα με τα οποία ζωγραφίζει και παίζει κιθάρα (και όχι μόνο) και υποτίθεται πως τα προσέχει, κόβοντας με τον τροχό χάλυβες και μελαμίνες, να περνά με τις ώρες με το κεφάλι σκυμμένο μέσα στην μπετονιέρα εδάφους του μισού τόνου, σπαζοκεφαλιάζοντας για την σύνθεση που πρέπει δοσολογήσει και μετά από όλα αυτά, αντί να γυρνά σπίτι του και να ξεκουράζεται ή να κάνει σεξ, να κάθεται και να βγάζει τα μάτια του στον υπολογιστή προσπαθώντας να βελτιώσει το μαθηματικό μοντέλο της θεωρίας;</div><div style="text-align: justify;">Ε, μαντέψτε ποιός.</div><div style="text-align: justify;">Να με πάρει ο διάολος, ζορίστηκα πάρα πολύ. Πάρα πολύ, λέμε. Αλλά είχα μέσα μου αυτήν την φλόγα, την καταραμένη φλόγα που δεν έλεγε να σβήσει. Έκανα κάτι <i>δικό μου</i>, κάτι που μετά θα το έδειχνα προς τα έξω και που θα ήταν χρήσιμο. Και δεν με ένοιαζε. Δούλευα με μεράκι. Στην αρχή, η απειρία μου με οδηγούσε στο να τα κάνω θάλασσα ακόμα και στα πιο απλά, βοηθητικά κατασκευάσματα που έπρεπε να στήσω. Αλλά σιγά σιγά, το μάτι έμαθε και το χέρι συνήθισε. Και για αυτά τα δύο, ξέρετε τί λένε: ό,τι το μάτι βλέπει στην αρχή ως βουνό, το χέρι το μετατρέπει σε λόφο. Και σύντομα, φάνηκαν τα πρώτα καλά νέα. Η προσπάθειά μου είχε πλέον γίνει γνωστή. Άρχισε να περνάει κόσμος από εκεί που δούλευα, άρχισαν να με ρωτούν, άρχισα να κινώ το ενδιαφέρον. Οι καθηγητές που ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ μαζί τους ψιλοξίνιζαν, κάτι τσαχπίνες πρωτοετίνες που περνούσαν κάθε μέρα με αντιμετώπιζαν σαν τρελό μωρό μεν (όπως πάντα) αλλά και σαν τρελοεπιστήμονα - φρικιό - dr. Frankenstein που ξημεροβραδιαζόταν χωμένος στα μπετά δε, και γενικά είχα γίνει ένα είδος mascot. Να σας πω την αλήθεια, διόλου δεν με πείραζε, εφόσον με άφηναν να δουλεύω με την ησυχία μου. Αλλά το σημαντικότερο από όλα το έμαθα από τον επιβλέποντα καθηγητή μου, έναν άνθρωπο που και μόνο το γεγονός ότι δεν προσπάθησε ούτε λεπτό να καρπωθεί την ιδέα μου ως δική του (όπως θα έκαναν οι περισσότεροι επιστημονίσκοι της πούτσας) αλλά αντ'αυτού με βοήθησε με κάθε δυνατό τρόπο, τουλάχιστον μέχρι κάποιο σημείο, τον κάνει πανάξιο εκτίμησης: με δική του πρωτοβουλία, άρχισαν να κινούνται διαδικασίες από τον Ο.Β.Ι. που είχαν να κάνουν με την χρησιμοποίηση του πλάνου μου.</div><div style="text-align: justify;">Ο.Β.Ι.&nbsp; Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, σύμφωνα με το ακρωνύμιο.</div><div style="text-align: justify;">Με άλλα λόγια... Dimos, πας για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, παλικάρι μου. Πας για πατέντα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ΠΑΤΕΝΤΑ; ΠΑΤΕΝΤΑ;! ΠΛΑΚΑ Μ<u>Ε</u> ΚΑΝΕΙΣ!</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα ήμουν υποκριτής και ψευτοταπεινομουσίτσα αν σας έλεγα ότι δεν αισθάνθηκα περήφανος με τον εαυτό μου. Ναι ρε πούστη μου, ναι. Δεν ήμουν ούτε ο καλύτερος φοιτητής με τους υψηλότερους βαθμούς, ούτε είχα τελειώσει γαμιώντας στα πέντε έτη, ούτε είχα θυσιάσει, εκτός ίσως των εξεταστικών&nbsp; περιόδων και μόνο τον τελευταίο χρόνο, την προσωπική και σεξουαλική μου ζωή για να καώ στο διάβασμα. Αλλά η ειλικρινής μου αγάπη για το αντικείμενο που σπουδάζω και πλέον απειλείται με κατακερματισμό, η ενδελεχής μελέτη πάνω σε αυτά που με ενδιέφεραν, το ρημάδι το νιονιό που αποφάσισα να βάλω κάτω και να το ξεπατώσω στην δουλειά και μια αντίληψη ότι ως μέλλοντας επιστήμονας ΟΦΕΙΛΩ να προσπαθήσω, αν μπορώ, να ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΩ ό,τι μου δίνεται, μου έδωσαν τελικά τα εχέγγυα να κάνω ένα νοητικό άλμα. Θα μπορούσε να το είχε κάνει κάποιος άλλος. Θα μπορούσε και να μην το είχε κάνει κανείς. Τί σημασία είχε; Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν ότι το έκανα εγώ. Και το ενδιαφέρον που είχε αρχίσει να συγκεντρώνει η ιδέα του φοιτητάκου από την Θεσσαλλλλλλλλονίκη αποδείκνυε ότι ήταν κάτι με ιδιαίτερη αξία.</div><div style="text-align: justify;">Αγχώθηκα λίγο, αλλά τελικά όλες αυτές οι εξελίξεις με έκαναν να δω ακόμα σοβαρότερα το όλο θέμα. Ξεκίνησω να δουλεύω με την διπλάσια όρεξη. Σιγά σιγά άρχισαν και οι παραινέσεις περί βιομηχανικής εχεμύθειας και άλλες τέτοιες μπούρδες, παραινέσεις που παρ'όλ'αυτά, και μετά από όσα τελικά έγιναν, συνεχίζουν να με κυνηγούν (γιατί νομίζετε ότι τόση ώρα σας αναφέρω την "ιδέα" και την "ιδέα", χωρίς να σας λέω τί είναι;) και μάλλον δεν θα τους ξεφύγω εύκολα.</div><div style="text-align: justify;">Όλα ωραία και καλά... μέχρι πριν από κανένα δίμηνο. Πάνω κάτω, την περίοδο που με χάσατε.</div><div style="text-align: justify;">Όλες οι διπλωματικές εργασίες έχουν κάποια συγκεκριμένα και κοινά χαρακτηριστικά. Κατ'αρχάς, δεν είναι ούτε διδακτορικά, ούτε μεταπτυχιακά προγράμματα που μπορούν να διαρκέσουν από δύο έως πέντε χρόνια. Από την στιγμή που η διπλωματική ξεκινήσει, θα πρέπει να περατωθεί μέσα σε ένα εξάμηνο, το πολύ έναν χρόνο, καθώς πρέπει να ρυθμιστούν οι ορκωμοσίες, τα μητρώα των τελειοφοίτων, τα πιστοποιητικά που συνοδεύουν τα πτυχία κ.τ.λ. Έτσι, παρ'όλο που εγώ θα μπορούσα να είχα δουλειά για πολύ καιρό, αναγκάστηκα να συμμαζέψω λίγο το υλικό που ο ίδιος είχα απλώσει, να ερευνήσω τα αρχικά του στάδια και να κουμαντάρω έτσι την εργασία μου ώστε να την τελειώσω σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα αλλά και να μπορέσει παράλληλα να μου χρησιμεύσει ως πρώτη ύλη για περεταίρω μεταπτυχιακή έρευνα.</div><div style="text-align: justify;">Και τότε άρχισαν τα άσχημα. Μάλλον θα ξέρετε ότι έχει κοπεί πλέον η οποιαδήποτε χρηματοδότηση στο Α.Π.Θ. Δεν ξέρω τί στον διάολο κάνει η Πρυτανεία, η Κοσμητεία, η καθηγητική νομενκλατούρα, η Διεύθυνση. Αλλά, <b>ΓΑΜΩ ΤΟ Δ.Ν.Τ. ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΔΟΣΙΛΟΓΟ ΚΑΡΙΟΛΗ, ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΘΑΡΑ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗΣ, ΟΤΑΝ ΚΟΒΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΤΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ;</b> Έτυχα, που να μην τύχαινα, πάνω στην χρονιά που κόπηκαν τα πάντα. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.</div><div style="text-align: justify;">Δεν υπάρχει πια συνδρομή σε επιστημονικά περιοδικά και σε προγράμματα άλλων πανεπιστημίων. Δεν υπάρχουν υλικά. Δεν υπάρχει εξοπλισμός. Δεν υπάρχουν πόροι. Δεν υπάρχει τίποτα, πλέον. Μέχρι τις αρχές Μαρτίου έκανα ό,τι μπορούσα με τα ήδη διαθέσιμα. Αλλά εκείνα, αναπόφευκτα, τελείωσαν. Και, αλίμονο, η διπλωματική ήταν ακόμα στα 3/5. Αλλά είπα, ρε γαμιόληδες, δεν θα σας περάσει. Θα ξεσκιστώ, θα μου βγει η πίστη, αλλά θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να ολοκληρώσω την δουλειά μου.</div><div style="text-align: justify;">Έτσι, αν και στο Υπουργικό καταστατικό δηλώνεται ρητότατα ότι ένας φοιτητής δεν νοείται να πληρώνει για εργασίες των οποίων την υλική υποδομή καλείται να παρέχει το πανεπιστήμιο (δημόσιο δεν είναι, τρομάρα του;), εγώ έβαλα χρήματα. Και χρόνο. Και κούραση. Ξυπνούσα επί σειρά ημερών 5 και 6 η ώρα τα ξημερώματα για να τραβιέμαι σε σιδηρουργεία εκτός Θεσσαλονίκης, δίνοντας τα μαλλιοκέφαλά μου σε βενζίνες και πέφτοντας μετά με τα μούτρα στην δουλειά μέχρι το απόγευμα. Ο καθηγητής μου έκανε ό,τι μπορούσε για να προμηθευτούμε δομικά υλικά, επικαλούμενος παλιές συμφωνίες και υποχρεώσεις για να γεφυρώσουμε τα αγεφύρωτα. Φίλησα κατουρημένες ποδιές προκειμένου να πρωτοκολλήσω παλιόχαρτα για απλές υπηρεσίες που θα έπρεπε να μου προσφέρει έτσι κι αλλιώς το Α.Π.Θ. και τελικά κατέληξα, αηδιασμένος από την σιχαμένη γραφειοκρατία από την οποία φυσικά δεν ξέφυγε το πανεπιστήμιο, σαν δημόσια υπηρεσία που είναι, να κάνω την δουλειά μου εκτός του campus - με το αζημίωτο βέβαια. Αν μιλήσω και για λοιπά υλικά, εργαλεία, εξοπλισμό κ.λπ., γάμα το. Είδα την άλλη πλευρά του Αριστοτελείου, την πλευρά που μόνο όσοι ανακατεύονται με τα (υποτίθεται) χορηγούμενα κονδύλια βλέπουν. Τη πλευρά για την οποία το 95% των φοιτητών όλων των σχολών της Θεσσαλονίκης έχει, ευτυχώς για εκείνους, παντελή άγνοια. Με την οικονομική μου κατάσταση τραγική και έχοντας εβδομάδες που κοιμόμουν καθημερινά μόνο κάτι τετράωρα, το πολύ πεντάωρα, κατέληξα να βγαίνω μια στο τόσο, ίσα ίσα για να μην μου στρίψει.</div><div style="text-align: justify;">Κατέληξα σε αυτό που φοβόμουν, από την αρχή ακόμα που άρχισαν να διαφαίνονται τα εμπόδια στον ορίζοντα: το να μισήσω αυτό που έκανα. Να το μισήσω και να αρχίσω να χωνεύω την ιδέα ότι μπορεί να μην καταφέρω να το ολοκληρώσω. Τζάμπα τόσος χρόνος, τόση δουλειά, τόσο τρέξιμο, τόση αγωνία! Δεν πα να γαμηθεί και η ιδέα μου και όλα! Να τρελαθώ εγώ επειδή οι άλλοι με εμποδίζουν να πραγματοποιήσω αυτό που θέλω; Ας πάει στον διάολο, δεν θα το κάνω! Έλα όμως, που σαν Dimos έχω (βλέπε προφίλ) κι έναν καταραμένο εγωισμό. Και είπα όχι, θα το τελειώσω που να πάρει η ευχή. Ακόμα και αν δεν τηρήσω το χρονοδιάγραμμα του Ο.Β.Ι. Ακόμα κι αν δεν το πατεντάρω, ακόμα και αν δεν δημοσιευτεί σε γερμανικές εισηγήσεις, όπως υπεραισιόδοξα μου είχαν πει διάφορα άτομα που λόγω του κύρους τους με έκαναν να τους πιστέψω, φουσκώνοντάς μου τα μυαλά. Θα το τελειώσω, θα προσπαθήσω με αυτό να προχωρήσω την αναθεματισμένη την επιστήμη μου, θα προσφέρω ό,τι μπορώ να προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο, και ας το κάνω και μόνος μου! Γίνομαι κτητικός και σκατόψυχος, ε; Ε λοιπόν, ΝΑΙ. ΓΙΝΟΜΑΙ. Μετά από όσα τράβηξα, δεν θα αφήσω κανέναν να πάρει το παραμικρό credit για την αγωνία που με κατέτρεχε και συνεχίζει να με κατατρέχει.</div><div style="text-align: justify;">Φυσικά, κι επειδή ουδέν κακόν αμιγές κι άλλου κακού, στις αρχές του Μάρτη χώρισα κιόλας, οπότε το γλυκό έδεσε. Εντάξει, περιττό να πω ότι η διάθεσή μου πάτωσε πιο πολύ και από τα μαστάρια της Madelein Albright. Το στήριγμα που είχα κι εκεί χάθηκε και απέμεινα να βολοδέρνω ανάμεσα στα μπετά μου. Η συμβουλή των φίλων μου, ανδρών και γυναικών - "βρες κανένα τσαχπίνικο μωρό, get laid big time και όλα θα στρώσουν" - φυσικά έπεσε στο κενό, γιατί πώς να ψάξω για γκομενίτσες όταν ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΩ; Εγώ προλάβαινα ίσα ίσα να κοιμηθώ, πού να έβγαινα και για hunting; Και πριν βιαστείτε να ρωτήσετε αν δεν υπήρχε και κάποια "φίλη" πρόθυμη να με "παρηγορήσει", "φιλικά" πάντα, θα σας πω ότι στην παρούσα φάση ΕΥΤΥΧΩΣ που δεν υπήρχε τέτοια "φίλη". Δεν ήθελα να μου καταστραφεί και άλλο η&nbsp; ψυχολογία. Κατά τα άλλα, η μπάντα μου είναι στο όριο της διάλυσης, αν και ξαναρχίζει να διαφαίνεται μια επανάκαμψη στη πορεία της, μια έκθεση με σκίτσα που θα στεγαστεί στο Silver Dollar σε μερικές μέρες και που την σιρόπιαζα από τις αρχές του Ιανουαρίου αποτελεί πλέον παρελθόν για μένα γιατί δεν πρόλαβα να ετοιμάσω κάτι ώστε να πάρω μέρος, και το blogging... ε, για αυτό ξέρετε. Πλήρης ξηρασία.</div><div style="text-align: justify;">Μετανιώνω για όλα αυτά. Όλα. Αλλά ποιός μπορεί, αλήθεια, να μου προσάψει κάτι; Να με ψέξει; Να με επικρίνει;</div><div style="text-align: justify;">Εν πάσει περιπτώσει, δεν έχω κάτι άλλο να πω... προς το παρόν. Το υπόσχομαι, αν μη τι άλλο, στον εαυτό μου και εσάς, να μην ξαναπαρατήσω έτσι το blogging. Όχι από υποχρέωση, κανείς δεν έχει υποχρέωση σε κανέναν. Κι εγώ την ζωή μου έχω κι εσείς γραμμένο με έχετε εκτός της λίγης ώρας που αφιερώνετε για να διαβάσετε κάθε φορά τα κατεβατά μου, πράγμα απολύτως φυσιολογικό και σύνηθες. Απλά πιστεύω πως εδώ έχουμε κάτι, μια επικοινωνία, πείτε το όπως θέλετε, που αξίζει να διασωθεί.</div><div style="text-align: justify;">Η σύντομη αναφορά στο Δ.Ν.Τ. δεν είχε σκοπό να λειτουργήσει ως έναυσμα για οχετό κραξίματος εναντίον της Τρόικας. Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουμε όλοι, τα λουζόμαστε όλοι, καταλαβαινόμαστε, ας μην επαναλαμβάνω χιλιοειπωμένα πράγματα. Απλά δεν περίμενα ποτέ, πέρα από την τραγική πτώση του βιοτικού μας επιπέδου και την κατακρεούργηση κάθε ικμάδας αξιοπρέπειας που μας είχε απομείνει, ότι αυτή η κατάσταση θα επηρέαζε και την πορεία προς την γνώση και την ανάπτυξη, πορεία στην οποία πάντα πρωτοστατούσαμε και για πάντα θα πρωτοστατούμε εμείς, τα φυντάνια της κοινωνίας - κάτι το οποίο λέω χωρίς το παραμικρό ίχνος ειρωνείας.</div><div style="text-align: justify;">Να ξέρετε κάτι, μπάσταρδοι που μας κλέβετε την ζωή. Θα έρθει η στιγμή για να πληρώσετε. Και όπως και άλλοι δεν λυγίζουν, έτσι κι εγώ δεν θα λυγίσω. Αυτό που έχω να κάνω, θα το κάνω. Και θα το πατεντάρω, και θα το δημοσιεύσω, και θα το δω να εφαρμόζεται στην πράξη. Έστω κι έτσι, με αυτόν τον ασήμαντο τρόπο, με την αξιοποίηση μιας ιδέας, με την περάτωση μιας διπλωματικής, θα σας πολεμήσω, μουνόπανα.</div><div style="text-align: justify;">Και ειλικρινά το λέω, αν ξανακούσω κανέναν βουλευτή ή κυβερνητικό εκπρόσωπο ή ακόμα και δημοσιοκάφρο να παραπονιέται που οι Έλληνες φοιτητές και ιδίως οι μελλοντικοί επιστήμονες προτιμούν να φεύγουν στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές και ίσως και για να ψάξουν την απαρχή της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας, αντί "να προτιμήσουν να κάτσουν εδώ, στην χώρα τους, για να βοηθήσουν στην ανάκαμψή της", όπως άκουσα πρόσφατα να λέγεται, θα πετάξω την οθόνη μου από το παράθυρο και θα ανέβω στον Χορτιάτη να ζήσω με τις αρκούδες. Δηλαδή, τί θέλετε να κάνουμε, ζώα; Μετά από όσα περάσαμε, ειδικά εμείς που προσπαθήσαμε να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, νομίζετε ότι θα μείνουμε κιόλας; Γιατί; Για να θαφτεί κάθε μας προσπάθεια; Για να ξεσκιστούμε να πετύχουμε κάτι που θα χαθεί τελικά στα γρανάζια της γραφειοκρατίας ή σε κάποιες βαθιές τσέπες; Για να δούμε τις αφεντομουτσουνάρες σας να μας χαμογελούν ψεύτικα σε 5, 10, 15 χρόνια που θα μας έχετε ανάγκη; Αμ δεν σφάξανε, σιχαμένοι φασίστες. Μπορούμε να βοηθήσουμε και από το εξωτερικό στην τόσο πολύτιμή σας "ανάκαμψη", αρκεί να μην βάζετε τα βρωμόχερά σας στην μέση.<br /><br />Υ.Γ. Αφήνω στην διακριτική σας ευχέρεια την αποκρυπτογράφηση των νοημάτων της ιστοριούλας με τον Μίλτο. Θα τα ξαναπούμε (ελπίζω) σύντομα, τρελιάρηδες αναγνώστες και καυτές αναγνώστριες. Να περνάτε καλά.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-920192366028120528?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-7365732149033288132011-03-20T23:13:00.003+02:002011-04-16T23:12:45.621+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-4mg2GhGacNE/TYZp9ZVL0wI/AAAAAAAABXY/HDvSEGCT-t8/s1600/keep_walking_69818.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="https://lh3.googleusercontent.com/-4mg2GhGacNE/TYZp9ZVL0wI/AAAAAAAABXY/HDvSEGCT-t8/s400/keep_walking_69818.jpg" width="400" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Το blog είχε να δει καινούρια ανάρτηση εδώ και σχεδόν έναν μήνα. Και η πλάκα είναι ότι έχω μπόλικες μισοέτοιμες ή στα σκαριά. Και την συνέχεια των "Δοχείων", και για τον καριόλη τον Gaddafi, και για την Ιαπωνία, και, και, και... αλλά μου συνέβησαν πολλά αυτές τις εβδομάδες. Πάρα πολλά, γαμώτο.</div><div style="text-align: justify;">Και να σκεφτεί κανείς ότι τα τελευταία, μέχρι πρώτινως, posts μου, ήταν μες στην τρελή χαρά. Φαίνεται ίσως αχαριστία το να είναι ένας Dimos μέσα στις μαύρες του λόγω προσωπικών, εντοπισμένων, καθημερινών προβλημάτων, όταν αλλού στον κόσμο έχουν χαθεί δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι και άλλοι τόσοι, ίσως πολλοί περισσότεροι, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο ενός νέου πυρηνικού εφιάλτη. Αλλά ο καθένας αναμετράται, τελικά, με τους δικούς του Λαιστρυγόνες. Για τους τελευταίους δε, ένα πράγμα έχω να πω.</div><div style="text-align: justify;"><b>Να πάνε να γαμηθούν οι Λαιστρυγόνες και όλο τους το σόι.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">... πάντως, όπως και να έχει, επέστρεψα.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-736573214903328813?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-37381445389731952442011-02-24T02:15:00.007+02:002011-02-24T11:48:41.962+02:00<div style="text-align: justify;">Πίνακα ανακοινώσεων το έχω κάνει εδώ μέσα. Πρώτα η προηγούμενη ανάρτηση, τώρα αυτή, τέλος πάντων... Θα ήθελα την προσοχή σας, κουκλάρες και αλάνια. Ήταν πάρα πολλές οι συμπτώσεις, υπερβολικά πολλές για να αγνοηθούν. 21 του μηνός, Δευτέρα, είχα γενέθλια. 22 του μηνός, Τρίτη, τελείωσε αυτή η βαρύτατη εξεταστική. 24 του μηνός πέφτει η&nbsp; Τσικνοπέμπτη. Ε, του πούστη, ένα party νομίζω πως επιβάλλεται! Για αυτό και ήρθα σε συνεννόηση με παιδικό μου φίλο και γνωστό P.R. guy της Παραλιακής -&nbsp; που είχε έτσι κι αλλιώς σκοπό να διοργανώσει some crazy shit την Τσικνοπέμπτη μαζί με συναδέλφους του - και τα βολέψαμε κατάλληλα ώστε να πραγματοποιηθεί το πιο γαμάτο party γενεθλίων ever και ταυτόχρονα το πιο sexy event που πρόκειται να λάβει χώρα στην Θεσσαλονίκη φέτος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BJlaawWiO3c/TWWbgM-eAOI/AAAAAAAABXI/-qg2nJ3CD1I/s1600/no+bar+party.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="386" src="http://3.bp.blogspot.com/-BJlaawWiO3c/TWWbgM-eAOI/AAAAAAAABXI/-qg2nJ3CD1I/s400/no+bar+party.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το γεγονός θα τα σπάσει στο μέρος όπου βρίσκεται το υποκατάστημα της σχολής χορού Danza Fuerte, δηλαδή τον δεύτερο όροφο του κτιρίου της Βασ. Ηρακλείου 30. Κανένα από τα δύο αναγραφόμενα τηλέφωνα δεν είναι δικό μου, αν θέλετε να με ρωτήσετε κάτι προσωπικά στείλτε μου κάποιο e-mail. Τυπικά η έναρξη είναι στις 23:00.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hBEqYAjLMJ8/TWWkL35Fn8I/AAAAAAAABXQ/DDJc4EXfQQo/s1600/xartis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="190" src="http://2.bp.blogspot.com/-hBEqYAjLMJ8/TWWkL35Fn8I/AAAAAAAABXQ/DDJc4EXfQQo/s400/xartis.jpg" width="400" /></a></div><br />Δυστυχώς ή ευτυχώς, προκειμένου να πραγματοποιηθεί το όλο σκηνικό έπρεπε να βρεθούν οι κατάλληλοι sponsors, να νοικιαστεί ο χώρος, η κάβα, τα μηχανήματα, τα φωτορυθμικά, να εκτυπωθούν αφίσες, να, να, να, της Παναγιάς τα μάτια, εξού και οι απαραίτητες τιμές εισόδου και κάβας. Αλλά βέβαια, θα είναι και πάλι καλύτερες (όπως πιθανώς θα διαπιστώσετε) από οπουδήποτε αλλού την συγκεκριμένη βραδιά, μια και, όπως ξέρουμε όλοι, αυτή αποτελεί κάθε χρόνο μια ιδανική ευκαιρία για να αισχροκερδίσουν διάφοροι επιτήδειοι. Τα πάντα έχουν διοργανωθεί με πολύ μεράκι από 4 με 5 άτομα - στην κάβα εμείς, στα decks εμείς, παντού εμείς, αν και οι άλλοι έτρεξαν πολύ περισσότερο από εμένα, για να πω την αλήθεια... εν πάσει περιπτώσει, το νόημα είναι ένα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-CXnyQiF2xrM/TWWesjiQj4I/AAAAAAAABXM/qwevxftqTLA/s1600/ass.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://1.bp.blogspot.com/-CXnyQiF2xrM/TWWesjiQj4I/AAAAAAAABXM/qwevxftqTLA/s400/ass.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>GET YOUR SEXY ASSES OVER HERE.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ειδικά οι Θεσσαλονικείς/ιές δεν έχετε δικαιολογία, κωλόπαιδα. Κοιτάξτε να έρθετε, αλλιώς... εσείς θα χάσετε. Πού ξέρετε, μπορεί και να με συναντήσετε. Αλλά αυτό δεν θα σας το συνιστούσα, είναι επικίνδυνο και μπορεί να έχει ιδιαιτέρως απρόοπτη κατάληξη.</div><div style="text-align: justify;">Α, και να μην το ξεχάσω. <b>Το party είναι ΜΑΣΚΕ.</b> Κανονίστε να μου έρθετε ντυμένοι/ες. Ή γδυμένοι/ες (μμμ, καλύτερα μόνο γδυμένες, παρά γδυμένοι - με το συμπάθειο). Your choice.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-3738144538973195244?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-79450305687747738202011-02-21T13:42:00.003+02:002011-02-21T13:50:56.065+02:00<div style="text-align: justify;">Η 21η του Φεβρουαρίου πρέπει, πιστεύω, να καθιερωθεί ως μια ημέρα άξια ενθύμησης. Γιατί αυτήν την ημέρα, εκτός από την έναρξη της δίκης της Jan D'arc (ελληνιστί, Ιωάννας της Λωραίνης) το 1431, την έκδοση του "Κοινωνικού Μανιφέστου" από τους Marx κι Engels το 1848, την οριστική απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τον τουρκικό ζυγό το 1913, την πρώτη εξέγερση διαμαρτυρίας κατά της Χούντας το 1973 (κατά την οποία τέσσερις χιλιάδες φοιτητές της Νομικής κατέλαβαν στην Αθήνα το κτίριο της σχολής επί της οδού Σόλωνος), συνέβη στην Θεσσαλονίκη, το 1988, λίγο πριν τις 06:00 τα ξημερώματα, ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της τελευταίας 30ετίας. Αγαπητοί και αγαπητές μου, πιστεύω πως καταλάβατε τί θέλω τόση ώρα να σας πω, πασπαλίζοντάς το με μια ανησυχητικά υπερτροφική δόση ψωνίσματος. Σήμερα,<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-KoctL_B8guE/TWJLA2s7vOI/AAAAAAAABW8/1McOXerMnr8/s1600/happy-birthday-sexy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-KoctL_B8guE/TWJLA2s7vOI/AAAAAAAABW8/1McOXerMnr8/s1600/happy-birthday-sexy.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ΕΧΩ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ε ναι λοιπόν! Σήμερα συμπληρώνεται άλλος ένας χρόνος από τότε που το πλανητικό οικοσύστημα και το γυναικείο φύλο άρχισαν να πλήττονται ανεπανόρθωτα. Εν αντιθέσει με ελάχιστους (άνδρες, γιατί στις δεσποινίδες συμβαίνει γενικά) που κλαίγονται την συγκεκριμένη επέτειο, εγώ πάντα το καίω. Γιατί, όπως και να το κάνουμε,</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">&nbsp; </span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PORrJBZgHm4/TWJL_MVCoDI/AAAAAAAABXA/XQjvw8L8G1E/s1600/birthday-sexy.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-PORrJBZgHm4/TWJL_MVCoDI/AAAAAAAABXA/XQjvw8L8G1E/s1600/birthday-sexy.gif" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b> </b></span><b>&nbsp;</b></div><div style="text-align: center;"><b>Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΜΑΣ ΜΕΣΤΩΝΕΙ ΟΣΟ ΜΕΣΤΩΝΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ.</b></div></div><div style="text-align: center;"><br /><div style="text-align: justify;">Περιττό να σας πω ότι τα τελευταία χρόνια είναι κοινό ανέκδοτο ανάμεσα στους φίλους και τις φίλες μου το γεγονός ότι κατά τον εορτασμό των γενεθλίων μου συνήθως γίνομαι λιάρδα και κάνω πράγματα που ο ίδιος δεν θυμάμαι έπειτα... αλλά φροντίζουν μου το θυμίζουν την επόμενη ημέρα τα φωτογραφικά ντοκουμέντα τα οποία ΠΑΝΤΑ υπάρχουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Το ξέρω, κάποια μέρα θα το μετανιώσω αυτό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-urBPV_4D3sM/TWJNc6Z4d-I/AAAAAAAABXE/YVm2qbNsMaI/s1600/happy_birthday_new.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-urBPV_4D3sM/TWJNc6Z4d-I/AAAAAAAABXE/YVm2qbNsMaI/s1600/happy_birthday_new.jpg" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-7945030568774773820?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-32261776334756389172011-02-18T13:40:00.003+02:002011-02-18T13:43:06.516+02:00<div style="text-align: justify;">Με αποκαλείς κλέφτη και λαμόγιο. Μήπως είσαι εσύ, που όσο φτιαχνόταν το ΔΙΚΟ ΣΟΥ σπίτι:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- είχα τις ευθύνες</b> του μισού Ποινικού Κώδικα φορτωμένες στην πλάτη μου κι ας μην ήμουν καν ο επώνυμος κατασκευαστής;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- τσακωνόμουν</b> για να γίνει η δουλειά σωστά με τον κάθε αλμπάνη μάστορα που μου κουβαλούσες για να αντικατασταστήσει το δικό μου συνεργείο επειδή ακριβώς ήταν "φτηνός" (στην ουσία γνωστός - συγγενής - ρουσφετοβαλμένος);</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- τσιγκουνεύτηκες</b> στα μπετά και τα σίδερα αλλά στα πλακάκια έδωσες ρέστα;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- άκουγες</b> τον φίλο, ξάδερφο, γείτονα, μπατζανάκη, όλους τους άσχετους μη - μηχανικούς, εκτός από εμένα;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- έτρεχες και κλαιγόσουν σε εμένα,</b> μετά τον ερχομό της τσιμπίδας της Πολεοδομίας, προκειμένου να σου βρω το κατάλληλο κονέ στην υπηρεσία για να λαδώσεις, να καλυφθούν οι παρανομίες σου και να γλιτώσεις τα πρόστιμα;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- όταν έπεφτες</b> σε υπάλληλο μηχανικό που ΕΣΥ επέμενες να φέρεις προκειμένου να γλιτώσεις ακόμα και το ψωροευρώ κι εκείνος δεν τα'πιανε, φώναζες απελπισμένος "πού πέσαμε!" κι ερχόσουν πάλι σε εμένα;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- έσκασες</b> 5000 ευρώ στον μεσίτη, ενώ τσιγκουνεύτηκες να δώσεις ένα 300άρι για να πάρεις έναν μηχανικό να σε συμβουλέψει και τώρα χτυπάς το κεφάλι σου με την μούφα που πήγες κι ψώνισες;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- εις γνώσιν σου αγόρασες</b> κλεισμένο ημιυπαίθριο από τον χθεσινό μπακάλη - σήμερα κατασκευαστή - υπογράφοντας πλαστά συμβόλαια και τώρα σου φτάιει ο μηχανικός που σε τηλεφωνεί για την νομιμοποίηση;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;<b>- βγάζεις</b> τώρα άχτι γιατί ανήκεις σε έναν επαγγελματικό κλάδο που του γάμησαν - δίκαια ή άδικα, περισσότερο άδικα - τα βάρδουλα με το κάθε νομοσχέδιο της πούτσας που προσπαθούν ύπουλα να περάσουν;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b>ΟΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ.</b><br /><b>ΟΤΑΝ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΕΦΤΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ, ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΙ ΕΚΕΙΝΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ.</b></span><br /><br /><span style="font-size: small;"><b>&nbsp;</b></span><span style="font-size: large;"><b>ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΟΙΒΗ ΜΟΥ.</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-3226177633475638917?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-38604316891840674212011-02-06T19:30:00.011+02:002011-02-06T20:51:16.977+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TU7SaoSL-eI/AAAAAAAABW4/PbwdcLnTZuA/s1600/a_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TU7SaoSL-eI/AAAAAAAABW4/PbwdcLnTZuA/s1600/a_1.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η εκδρομή κάθε καλοκαίρι στο φοιτητικό camping του Ποσειδίου αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση παράδοσης ανάμεσα στο φοιτηταριό του Α.Π.Θ. Άλλοι/ες πηγαίνουν γιατί γουστάρουν. Άλλοι/ες γιατί τους/τις τραβάνε οι γκόμενες/οί τους. Άλλοι/ες γιατί τους το επιβάλλουν τα τεράστια Εγώ τους, θεωρώντας ότι το να περνάνε τα καλοκαίρια τους αποκλειστικά σε μια διαδρομή Ποσείδι - Αρμενιστής - Ίος - Σαμοθράκη ή (για τους πιο hardcore free - campάδες) Ακτή Πορτοκάλι - Φολέγανδρος - Αλόννησος και (νοτιότερα) Ακτή Πετάλη, κοιμώμενοι υποχρεωτικά πάνω στα κατσάβραχα και κάνοντας sex πάνω στα πουρνάρια (αν και αυτό δεν είναι καθόλου κακό), χωρίς απαραίτητα να τους αρέσει ιδιαίτερα, είναι ο μοναδικός τύπος διακοπών που ταιριάζει στον αριστερισμό - επαναστατισμό - έξω-από-τα-τετριμμενισμό τους και γενικώς όλα εκείνα τα οποία, σε μια άλλη όψη του ιδίου νομίσματος, αποδεικνύουν ότι σε κάθε ευκαιρία και περίσταση δείχνουμε δηθενιά με το τσουβάλι. Μην με παρεξηγείτε, οι πολιτικές μου απόψεις και ιδεολογία είναι γνωστά σε όσους έχουν κάνει τον κόπο να διαβάσουν και παλαιότερα κείμενά μου. Απλά πολλά από αυτά που σκεπάζονταν ανέκαθεν από μια ρομαντική αχλή ελαφρομυαλιάς, φοιτητικής ανευθυνότητας κι ευκολολογίας, μπορεί να τα ενστερνίζομαι ακόμα μέχρι έναν βαθμό σαν υπόβαθρο, αλλά οπωσδήποτε τώρα που είμαι με το ένα πόδι στο πτυχίο, έχοντας ήδη βγει στην αγορά εργασίας και τρώγοντας πλέον κατά πρόσωπο όλο το βρωμερό απόπτυγμα της αποσαθρωμένης και μαλακισμένης ελληνικής κοινωνίας, βλέπω τα πράγματα ρεαλιστικότερα.</div><div style="text-align: justify;">Ας μην ξεφεύγουμε όμως. Παρά τους όποιους λόγους και τις εκάστοτε καταστάσεις, δεν έλειψα ούτε καλοκαίρι από το Ποσείδι από τότε που πέρασα στο Πολυτεχνείο, την περίοδο 2005 - 2006, άσχετα με τις λοιπές διακοπές μου σε άλλα μέρη τα τελευταία χρόνια. Κάθε χρόνο πήγαινα με φίλους, με γκόμενες ή και τα δύο μαζί και σκοπεύω να πάω και φέτος, που θα είναι και η τελευταία μου επίσκεψη σε αυτό ως φοιτητής (αν όλα πάνε καλά φυσικά και δεν μας γαμηθεί η ψυχολογία στην παρούσα εξεταστική και αυτήν του Ιουνίου). Σίγουρα, δεν είναι και το καλύτερο camping, πέρα από το προφανές πλεονέκτημα ότι είναι κατά βάση δωρεάν για τους φοιτητές του Α.Π.Θ. Από την πλήρη ανοργανωσιά μέχρι και το 2007 φτάσαμε στην εκπαλατοποίηση του 2010 όπου μπορεί να σε λοξοκοιτάξουν επειδή κατούρησες στο ύπαιθρο, σε κάτι βάτα στου διαόλου την μάνα. Μόλις πριν δύο χρόνια εδέησαν να οργανώσουν μια βάση δεδομένων με υπολογιστές για εύκολο κι εποπτικό έλεγχο των εισερχομένων κι εξερχομένων, ενώ παλαιότερα πάλευαν με κάτι χειρόγραφες κάρτες την στιγμή που στριμώχνονταν στην είσοδο και μέσα στο λιοπύρι καμιά 500αριά άτομα. Χώρια που πλέον την πρώτη περίοδο (μέχρι τα μέσα Ιουλίου), όπου σκάει μύτη και η κουτσή Μαρία, γίνεται παντού του καραμπουρδέλου το κάγκελο από δήθεν Ελληνάρες που στήνουν την σκηνή τους με τον ίδιο τρόπο που παρκάρουν και δήθεν γκόμενες που κάνουν κατάληψη στις τουλέτες από τις εννιά μέχρι τις δύο το βράδυ βάζοντας πάνω στα κατά τα άλλα υπέροχα μουτράκια τους μισό κιλό σοβά και φορώντας 12ποντα τακούνια για να πάνε για τρεις ώρες στο beach bar όπου, φυσικά, η άμμος, τα ποτά που φεύγουν προς όλες τις κατευθύνσεις, το μεθύσι, το τσιγαριλίκι, ο ιδρώτας και η γενικότερη χύμα κατάσταση που επικρατεί απολύτως φυσιολογικά σε ένα camping θα τις κάνει να απηυδήσουν, να φύγουν και να επιστρέψουν χαλαρές, ξεφουσκωμένες από την ψωροπερηφάνειά τους και φορώντας τα μαγιώ τους, όπως θα ήταν το λογικό να κάνουν από την αρχή. Παρ'όλ'αυτά, το αγαπάω το ρημάδι. Έχω περάσει υπέροχες στιγμές εκεί, τόσο με φιλαράκια, όσο και με κοπέλες, είτε ήταν ήδη μαζί μου είτε τις γνώρισα εκεί. Ίσως να οφείλεται στο ότι επικρατεί εκεί μια γενικότερη ελευθεριακή, αρχετυπικά φοιτητική ατμόσφαιρα, κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε να καταλάβω, που με κάνει κάθε χρόνο να ξαναπηγαίνω για δέκα, δώδεκα ή ακόμα και δεκαπέντε μέρες την φορά. Ή μπορεί να είναι απλά και το εκπληκτικό γεγονός ότι όλοι, παντού και πάντα, πηδιούνται σαν τα κουνέλια.</div><div style="text-align: justify;">Ήταν μία φάση από αυτές όταν πριν από 3 - 4 χρόνια, τον Ιούλιο μετά το δεύτερο έτος της φοίτησής μου, πήγα να κατασκηνώσω για μερικές μέρες στο Ποσείδι, ζευγαράκι με μια κοπέλα με την οποία ήμουν μαζί τότε κι εν όψει μιας άλλης, πιο εκτεταμένης εκδρομής που σχεδιάζαμε για τον επόμενο μήνα. Περνούσαμε υπέροχα τα δυο μας, όταν το δεύτερο ή τρίτο βράδυ μας εκεί γνωρίσαμε μια αγοροκοριτσοπαρέα. Πρόσχαρα παιδιά όλοι τους, μας τράβηξαν και τους τραβήξαμε κι έτσι καθήσαμε όλοι μαζί για το υπόλοιπο της παραμονής μας.</div><div style="text-align: justify;">Ανάμεσα στα άτομα εκείνης της παρέας ήταν κι ένα παλικάρι, δεν θυμάμαι&nbsp; πλέον το όνομά του, καναδυό χρόνια μεγαλύτερος από εμένα. Ήταν ένας και γαμώ τους τύπους που σπούδαζε στην Ιατρική, πλακατζής, ευχάριστος κι ετοιμόλογος. Μάλιστα, μία από τις κοπέλες της παρέας τον γλυκοκοίταζε όλη την ώρα, άσχετα αν εκείνος δεν είχε χαμπαριάσει. Αλλά κάτι περίεργο μου έκανε εντύπωση πάνω του: έπινε μπύρες όλη την ώρα. Όταν λέμε όμως όλη την ώρα, εννοούμε όλη την ώρα. Ξυπνούσε και είχε ήδη ανοιχτό ένα μπουκάλι. Έτρωγε πίνοντας μπύρα, έμπαινε στην θάλασσα πίνοντας μπύρα, πήγαινε για την τουαλέτα του πίνοντας μπύρα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι δεν τον είχα δει στιγμή να πίνει νερό, χυμό, αναψυκτικό, ακόμα και κάποιο άλλο ποτό, γενικά οποιοδήποτε υγρό εκτός από μπύρα.</div><div style="text-align: justify;">Ένα απόγευμα κάθισα μαζί του παίζοντας κιθαρίτσα και πιάσαμε την κουβέντα. Είχα απορήσει τόσο με το φαινόμενο της ακατάσχετης μπυροποσίας που του έκανα νύξη για το θέμα, προσέχοντας να μην τον προσβάλλω κι έχοντας στο μυαλό μου ότι μπορεί να πρόκειται για μια ενδεχόμενη περίπτωση αλκοολισμού - αν και το να είναι ήδη αλκοολικός κάποιος σε τέτοια ηλικία είναι από σπάνιο έως αδύνατο... χώρια που οι πραγματικοί αλκοολικοί για να νιώσουν θέλουν βαριά ξύδια, τί να τους κάνει η ταπεινή μπυρίτσα; Ο φίλος ήταν τελικά, παρ'όλους τους ενδοιασμούς μου, ομιλητικότατος και ακομπλεξάριστος επί του θέματος... αν και δεν περίμενα να ακούσω εκείνο που άκουσα.</div><div style="text-align: justify;">Το παιδί έπινε την μπύρα σαν υποκατάστατο. Ήταν εξαρτημένος στο μπάφο. Κανονικά εξαρτημένος κατά τα λεγόμενά του, δηλαδή δεν έκανε απλά ένα τσιγαριλίκι μια στις τόσες, κάτι που έχει περάσει σαν ηλίθια μόδα στον φοιτητόκοσμο στις μέρες μας. Μου είπε ότι επί σειρά ετών έκανε την μία φούντα πίσω από την άλλη. Είχε φυσικά ένα backround προβλημάτων με οικογένεια, σπίτι και τα λοιπά γνωστά και μη εξαιρετέα που οδηγούν τους πιο αδύναμους και μη ανεχόμενους την πίεση χαρακτήρες στην χρήση και κατάχρηση, αλλά το γεγονός ήταν ότι προσπαθούσε να το κόψει. Μου είχε πει ότι η σταγόνα που είχε ξεχειλίσει το ποτήρι ήταν όταν, μαζί με μια παρέα του, είχε κάνει μια φούντα και στο καπάκι είχε πάρει "σπόρια", όπως τα είχε πει - από ό,τι κατάλαβα, ήταν σπόροι της οπιούχου παπαρούνας, από την οποία βγαίνει και η ηρωίνη. Στην επόμενη φάση μετά την κατάποση που συνειδητοποίησε την ύπαρξή του, ήταν πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, ξαπλωμένος δίπλα στα ξερατά του και με τον πατέρα του να προσπαθεί να τον συνεφέρει.</div><div style="text-align: justify;">Πέρα από το κίνημα για την νομιμοποίηση του χόρτου και παρά τους στηρίζοντες και μη στηρίζοντες, είναι γεγονός ότι η κατάχρηση σε αυτό οδηγεί βραχυπρόθεσμα και με μαθηματική ακρίβεια&nbsp; σε εθισμό&nbsp; σε ισχυρότερα ήδη ναρκωτικών και μακροπρόθεσμα στο μοιραίο... πράγμα που άλλωστε συμβαίνει και με την κατάχρηση ακόμα και σε πολιτικώς πιο ορθά ναρκωτικά, όπως για παράδειγμα το τσιγάρο και το αλκοόλ που οδηγούν στο έμφραγμα, τον καρκίνο των πνευμόνων, την κίρρωση του ήπατος κ.ά. αντίστοιχα. Γιατί μην μου πείτε τώρα ότι και η νικοτίνη ή το υπερβολικό αλκοόλ δεν αποτελούν ναρκωτικές ουσίες, με την στενότερη μάλιστα έννοια του όρου. Έτσι και το παιδί αυτό, φτάνοντας πλέον στο μεταίχμιο μεταλλαγής από το μπάφο σε κάτι άλλο, πειραματίστηκε με τα "σπόρια", που αποτελούν στην ουσία νωπή ακατέργαστη ηρωίνη. Μετά από το χουνέρι που έπαθε, όμως, αποφάσισε να μειώσει σταδιακά τα τσιγαριλίκια που έστριβε με την προοπτική να τα κόψει παντελώς. Αλλά η διαδικασία αυτή τον δυσκόλευε πιο πολύ από ό,τι περίμενε. Το στερητικό του σύνδρομο δεν ήταν τόσο βίαιο όπως π.χ. στους ηρωινομανείς και αποτελούσε περισσότερο τον υπερθετικό βαθμό του συνδρόμου ενός μανιώδους καπνιστή που το έκοψε απότομα. Έστω κι έτσι όμως, ήταν βασανιστικό. Κατέληξε λοιπόν στην λύση (λύση;) της ακατάσχετης μπυροποσίας, έτσι ώστε αφενός να βρίσκεται σε μια διαρκώς φευγάτη κατάσταση που προσομειώνει σε μία, έστω κι ελάχιστη, κλίμακα την μαστούρα (ένα υποκατάστατο, όπως είναι αναλογικά η μεθαδόνη για την ηρωίνη) και αφετέρου για να μην γίνει κομμάτια από το μεθύσι, όπως θα συνέβαινε αν έπινε εξαρχής και σε τέτοιες ποσότητες κάτι πιο δυνατό.</div><div style="text-align: justify;">Όμως αυτή δεν ήταν λύση. Τί προσπαθούσε να πετύχει; Συζητώντας μαζί του τον ρώτησα αν είχε σκεφτεί ποτέ την εθελούσια εισαγωγή σε κάποιο κέντρο αποκατάστασης. Μπορεί να μην είχε πέσει ακόμα στα σκληρά, αλλά οπωσδήποτε θα ήταν καλύτερο να χτυπήσει το πρόβλημα τότε, πριν εκείνο διογκωθεί. Αλλά το παιδί δεν σκεφτόταν καν αυτήν την προοπτική, ήταν για αυτόν καμένο χαρτί. Την απέρριπτε κατηγορηματικότατα, για δικούς του λόγους, έτσι κι εγώ δεν επέμεινα παραπάνω. Στην τελική, δική του ήταν η ζωή, μεγαλύτερος από εμένα ήταν στην ηλικία, ανένδοτες απόψεις είχε... δεν μπορούσα εγώ να του αλλάξω τα μυαλά και για αυτό ούτε το προσπάθησα καν. Απλά του εξέθεσα την γνώμη μου στα πλαίσια μιας φιλικής συζήτησης. Αλλά μέσα μου το ήξερα ότι το ημίμετρο αυτό δεν θα αρκούσε για να τον κάνει να ξεφύγει.</div><div style="text-align: justify;">Μετά το τέλος της παραμονής μας η παρέα διασπάστηκε σε δύο μέρη, σε αυτούς που θα επέστρεφαν στην Θεσσαλονίκη την συμφωνημένη ημερομηνία κι εκείνους που αποφάσισαν να κάνουν ένα ακόμα μπανάκι και να γυρίσουν την επόμενη. Τόσο εγώ, όσο κι εκείνος ήμασταν στην πρώτη ομάδα. Στον δρόμο της επιστροφής στην όμορφή μας πόλη και πάνω στο λεωφορείο πήγα σε μια στιγμή να καθίσω κοντά του. Και τότε το απαίσιο προαίσθημά μου επιβεβαιώθηκε. Βλέποντάς τον σε μια ψιλοχαμένη κατάσταση, τον ρώτησα τί είχε. Και τότε μου είπε "δεν αντέχω άλλο. Θα πάω να βρω τις άκρες μου." Προφανώς κατάλαβα τι εννοούσε: ότι η προσπάθεια που είχε καταβάλλει τις τελευταίες εβδομάδες, η εκ προοιμίου αποτυχημένη, δεν είχε αποδώσει και πλέον ζητούσε απεγνωσμένα το τσιγαριλίκι του. Έτσι, με το που θα γύριζε στην πόλη θα έβρισκε τους προμηθευτές του. Σε μια κρίση ελαφρότητας μάλιστα, με ρώτησε αν θα ήθελα κι εγώ λίγο "πράγμα" - κάτι που φυσικά απέρριψα χωρίς δεύτερη σκέψη. Του είπα ότι εκτός από το ότι ψιλοήμουν fitness freak, το σημαντικότερο ήταν ότι δεν είχα βάλει καν κανονικό τσιγάρο στο στόμα μου. Πώς θα μπορούσα λοιπόν να καπνίσω ποτέ αυτόν τον θάνατο; Κοιτάζοντάς με έντονα, ο φίλος με είπε "καλά κάνεις, αδερφέ. Καλά κάνεις."</div><div style="text-align: justify;">Στον τότε σταθμό των Κ.Τ.Ε.Λ. Χαλκιδικής της Θεσσαλονίκης χώρισαν οι δρόμοι μας. Έκτοτε δεν τον ξαναείδα... μέχρι την Τετάρτη που μας πέρασε.</div><div style="text-align: justify;">Ήταν μεσημέρι και κατέβαινα στην σχολή για την διόρθωση μίας εργασίας. Σταματώντας στην στάση μπροστά από το Καυταντζόγλειο, στην Αγ. Δημητρίου, προχώρησα λίγο με τα πόδια κι έστριψα αριστερά στην 3ης Σεπτεμβρίου για να μπω στο Πολυτεχνείο από την πίσω μεριά όπου βρίσκεται το φοιτητικό parking. Στο σημείο όπου ενώνεται η Αγ. Δημητρίου με την 3ης Σεπτεμβρίου και παίρνοντας αυτήν την αριστερή στροφή που πήρα εγώ για να κατεβώ προς τα κάτω (όχι προς τα δεξιά που πάει για Ευαγγελίστρια), αυτό που παρατηρεί κανείς στην κατιούσα πλευρά του δρόμου είναι κάτι περιφραγμένες με τσιμεντένιο τοιχάκι αλάνες που οδηγούν από την μία στο τεράστιο μισοτελειωμένο κτίριο στην προέκταση της Αγ. Δημητρίου που υποτίθεται πως θα χρησίμευε για ιδιωτικό parking αλλά που έμεινε στην μέση επειδή ο εργολάβος το έσκασε με τα λεφτά του χρηματοδότη (τώρα παρκάρει εκεί όποιος να'ναι, όποτε να'ναι) και από την άλλη, προς τα κάτω, στις αρχές του πανεπιστημιακού campus όπου δεσπόζει ο πύργος του Παιδαγωγικού κι έπειτα η πίσω πτέρυγα των Μηχανολόγων του Πολυτεχνείου - απέναντι, στην άλλη πλευρά του δρόμου, είναι η Λέσχη. Σε αυτό το σημείο μπορεί κανείς να παρατηρήσει, σπάνια είναι η αλήθεια αλλά από καιρού εις καιρόν, κακομοιριασμένα πρεζόνια να λιώνουν πάνω στο πεζουλάκι. Περνώντας κι εγώ, είδα έναν τύπο να κάθεται σε ημιάθλια κατάσταση, μόλις καταλαβαίνοντας τον κόσμο γύρω του, μέσα στην βρώμα και παίζοντας ανάμεσα στα δάχτυλά του κάτι κέρματα. Καθώς μου φάνηκε αδιόρατα γνωστός, σταμάτησα και τον κοίταξα. Μου κόπηκαν τα πόδια.</div><div style="text-align: justify;">Ήταν εκείνος. Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια τον πέτυχα τυχαία σε εκείνο το σημείο, σε εκείνη την κατάσταση. Ήταν φανερό ότι είχε κατρακυλίσει στα σκληρά. Είχαν πάει λοιπόν όλα κατά διαόλου. Αυτός ο πούστης ο διάβολος, αν υπάρχει, φαίνεται πως κάνει χρυσές δουλειές.</div><div style="text-align: justify;">Το πρόσωπό του είχε αλλοιωθεί αλλά είχε κρατήσει ακόμα ψήγματα της ευγενικής του φυσιογνωμίας. Καθώς στάθηκα για αρκετά δευτερόλεπτα κοιτώντας τον, με πήρε χαμπάρι και γύρισε να με κοιτάξει. Ούτε που με αναγνώρισε... ή μπορεί και να το έκανε, αφού θα μπορούσε κάλλιστα να ζητιανέψει, όπως έκανε με οποιονδήποτε άλλο περαστικό. Αντ'αυτού, και μετά το σύντομο βλέμμα που μου έριξε, μου γύρισε την πλάτη, σηκώθηκε με κόπο και περπάτησε σερνάμενος και κακήν κακώς προς τα πάνω και την Αγ. Δημητρίου.</div><div style="text-align: justify;">Δεν ήξερα τί να κάνω. Τον ακολούθησα για λίγο, αλλά το κατάλαβε, γύρισε και με κοίταξε τσαντισμένος. Δεν είχα ιδέα τί μπορεί να συνέβαινε μέσα στο κενό του κεφάλι, οπότε κι εγώ σταμάτησα να του γίνομαι κολαούζο. Έμεινα ακίνητος κι έπειτα απομακρύνθηκα.</div><div style="text-align: justify;">Κι έτσι εκείνος έφυγε. Απλά, έφυγε.</div><div style="text-align: justify;">Βλέπουμε σε εκπομπές, διαβάζουμε σε περιοδικά κι εφημερίδες, ακούμε στο ραδιόφωνο για τον Γολγοθά ανθρώπων που μπλέχτηκαν στα δίχτυα αυτού του κτήνους και κουνάμε το κεφάλι, κατηγορώντας την άτιμη κοινωνία που τους οδήγησε στο να κατεβούν το κολασμένο μονοπάτι της καταστροφής. Κοιτάζουμε τα ανώνυμα πρεζάκια που συναντούμε δεξιά και αριστερά και νιώθουμε οίκτο. Μπορεί να νομίζουμε ότι συμπάσχουμε ή ότι αγκαλιάζουμε με ειλικρινή συμπάθεια τέτοιες περιπτώσεις, αλλά μόνο όταν συμβεί το κακό σε κάποιον που ξέρουμε κατ'ιδίαν καταλαβαίνουμε τί πάει να πει πόνος. Εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον είχα γνωρίσει πριν χρόνια και για μερικές μέρες. Δεν ήταν ούτε στενός μου φίλος, ούτε συγγενής. Ήταν μία γνωριμία σε μία παρέα. Αλλά παρ'όλ'αυτά ξεσκίστηκα όταν τον είδα έτσι. Και ταυτόχρονα πάγωσα, πελάγωσα. Δεν ήξερα τί να κάνω. Να του δώσω λεφτά; Για ποιό λόγο, για να επισπεύσω την λήψη της επόμενης, πιθανώς θανατηφόρας, δόσης; Να του μιλήσω; Και να του πω τί; Να προσπαθήσω να τον οδηγήσω κάπου; Πώς θα το έκανα αυτό, την στιγμή που εκείνος έδειξε αγριεμένος και μόνο με το γεγονός ότι τον ακολούθησα για λίγο και σε απόσταση δεκαπέντε μέτρων; Να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με κάποιον, με την οικογένειά του, με κάποιον φίλο του, με οποιονδήποτε μπορούσε να τον βοηθήσει; Πώς, από την στιγμή που δεν ήξερα κανέναν τους και μάλιστα όταν το γεγονός ότι ήταν πεταμένος έτσι έξω, μόνος, αβοήθητος, μπορούσε κάλλιστα να σημαίνει ότι τον είχαν διώξει ή δεν ενδιαφέρονταν έτσι κι αλλιώς για εκείνον;<br />Η απόφαση να μην πράξω κάποιο από τα παραπάνω σημαίνει τίποτα; Ότι είμαι δειλός; Ότι είμαι απάνθρωπος; Ότι είμαι αδιάφορος; Γιατί έγραψα αυτό το κείμενο; Για να ξορκίσω τις τύψεις μου, αν υπάρχουν; Για να ευαισθητοποιήσω όσους το διαβάσουν; Για να κάνω απλά κάτι; Γιατί, γαμώτο;</div><div style="text-align: justify;">Ίσως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Το γεγονός είναι ότι τον άφησα, απλά, να φύγει. Μπορεί να είναι ήδη νεκρός... ή να οδεύει προς τα εκεί.</div><div style="text-align: justify;">Τον άφησα να φύγει. Και την ίδια στιγμή αισθάνθηκα βρώμικος.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-3860431689184067421?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-74392163840225229632011-01-30T13:49:00.004+02:002011-01-30T14:25:52.341+02:00<div style="text-align: justify;">Αυτή είναι η Μεσόγειος Θάλασσα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVHcJWSLAI/AAAAAAAABVM/mWChMmqoqzk/s1600/800px-Mediterranian_Sea_16.61811E_38.99124N.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVHcJWSLAI/AAAAAAAABVM/mWChMmqoqzk/s1600/800px-Mediterranian_Sea_16.61811E_38.99124N.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ονομάζεται έτσι διότι περικλείεται, εν είδει λεκάνης, από τις στεριές τριών ηπείρων, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Επικοινωνεί δυτικά με τον Ατλαντικό Ωκεανό μέσω του στενού περάσματος στο Gibraltar, βορειοανατολικά με την Μαύρη Θάλασσα μέσω των νερών του Ελλησπόντου και νοτιοανατολικά με την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Suez. Οι χώρες που βρέχονται από την Μεσόγειο είναι:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>- από τις ευρωπαϊκές</b>&nbsp; η Ισπανία, η Γαλλία, το Μονακό, η Ιταλία, η Μάλτα, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βοσνία - Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο, η Αλβανία, η Ελλάδα και η Κύπρος,</div><div style="text-align: justify;"><b>- από τις ασιατικές</b> η Τουρκία, η Συρία, ο Λίβανος, το Ισραήλ και η Παλαιστίνη,</div><div style="text-align: justify;"><b>- από τις αφρικανικές</b> το Μαρόκο, η Αλγερία, η Τυνησία, η Λιβύη και η Αίγυπτος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Πριν από λίγες μέρες, συνέβησαν στην Τυνησία τα ακόλουθα:</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJtACMaqI/AAAAAAAABVQ/4en8tNqiUs8/s1600/0000488084.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJtACMaqI/AAAAAAAABVQ/4en8tNqiUs8/s1600/0000488084.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJzGtoubI/AAAAAAAABVU/OTEeqEfvsu0/s1600/1602693.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJzGtoubI/AAAAAAAABVU/OTEeqEfvsu0/s1600/1602693.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJ6pAZAeI/AAAAAAAABVY/7-thsXCKmBc/s1600/crisis+in+tunisia1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="276" src="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJ6pAZAeI/AAAAAAAABVY/7-thsXCKmBc/s400/crisis+in+tunisia1.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJ_v3iMpI/AAAAAAAABVc/2bGJShjtdww/s1600/tunis-426-129509039985828500.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVJ_v3iMpI/AAAAAAAABVc/2bGJShjtdww/s1600/tunis-426-129509039985828500.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVKE6L3TJI/AAAAAAAABVg/cdKzkSNDo8U/s1600/tunisia-riot.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVKE6L3TJI/AAAAAAAABVg/cdKzkSNDo8U/s1600/tunisia-riot.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLvRfTVxI/AAAAAAAABWE/LfWudyxu2S0/s1600/2ed79dbb-721a-4d9e-8d66-23d03fd31785-444x333.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLvRfTVxI/AAAAAAAABWE/LfWudyxu2S0/s1600/2ed79dbb-721a-4d9e-8d66-23d03fd31785-444x333.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLytnXrMI/AAAAAAAABWI/JHczIMQ26kA/s1600/tunisia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="270" src="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLytnXrMI/AAAAAAAABWI/JHczIMQ26kA/s400/tunisia.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><b>Καθώς διαβάζετε αυτές τις πενιχρές αράδες, συμβαίνουν στην Αίγυπτο αυτά:</b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVK-XZMhLI/AAAAAAAABVk/G6nLxH6r7Io/s1600/assets_LARGE_t_942_36476789_type11585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="288" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVK-XZMhLI/AAAAAAAABVk/G6nLxH6r7Io/s400/assets_LARGE_t_942_36476789_type11585.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLElv_4mI/AAAAAAAABVo/AiU6cyfWzyw/s1600/egyp_112011_diadilosi-474x291.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLElv_4mI/AAAAAAAABVo/AiU6cyfWzyw/s1600/egyp_112011_diadilosi-474x291.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLJM5tjXI/AAAAAAAABVs/-PESw0cxAAE/s1600/egypt-2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLJM5tjXI/AAAAAAAABVs/-PESw0cxAAE/s400/egypt-2.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLN01ZxcI/AAAAAAAABVw/E_CXFhNu6DM/s1600/egypt_1811015c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLN01ZxcI/AAAAAAAABVw/E_CXFhNu6DM/s1600/egypt_1811015c.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLUJ_wG5I/AAAAAAAABV4/4hd-GRAYA7Y/s1600/hgetimgora9-2-thumb-large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLUJ_wG5I/AAAAAAAABV4/4hd-GRAYA7Y/s400/hgetimgora9-2-thumb-large.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLaCQYfDI/AAAAAAAABWA/lBR-1aAzSJA/s1600/r.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVLaCQYfDI/AAAAAAAABWA/lBR-1aAzSJA/s1600/r.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMJpTjZ2I/AAAAAAAABWM/95U43u6AHzg/s1600/1600137.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="273" src="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMJpTjZ2I/AAAAAAAABWM/95U43u6AHzg/s400/1600137.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMQ6vLPtI/AAAAAAAABWQ/vTOmOY5P3_0/s1600/egypt_episodia_575_355.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMQ6vLPtI/AAAAAAAABWQ/vTOmOY5P3_0/s1600/egypt_episodia_575_355.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMq5MJFqI/AAAAAAAABWU/_ADvai5OtkE/s1600/egypt2-458x315.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMq5MJFqI/AAAAAAAABWU/_ADvai5OtkE/s1600/egypt2-458x315.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMwQGRwKI/AAAAAAAABWY/qj4RXie9f8s/s1600/egypt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVMwQGRwKI/AAAAAAAABWY/qj4RXie9f8s/s1600/egypt.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVT4tKAMQI/AAAAAAAABWg/4WGNSxe3FZ0/s1600/201112518532108797_8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVT4tKAMQI/AAAAAAAABWg/4WGNSxe3FZ0/s400/201112518532108797_8.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVT_2RuZ-I/AAAAAAAABWk/dEUPPRG1yKw/s1600/2011125185722726876_8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVT_2RuZ-I/AAAAAAAABWk/dEUPPRG1yKw/s400/2011125185722726876_8.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVUEm1UGVI/AAAAAAAABWo/9OZBy95TrZM/s1600/rCA3GP9TX.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVUEm1UGVI/AAAAAAAABWo/9OZBy95TrZM/s1600/rCA3GP9TX.jpg" /></a></div><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Άραγε, πού θα συμβούν τα επόμενα;</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVNfXrRRII/AAAAAAAABWc/mcBbpiYgntk/s1600/BLANK.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVNfXrRRII/AAAAAAAABWc/mcBbpiYgntk/s1600/BLANK.bmp" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVNfXrRRII/AAAAAAAABWc/mcBbpiYgntk/s1600/BLANK.bmp" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVNfXrRRII/AAAAAAAABWc/mcBbpiYgntk/s1600/BLANK.bmp" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVNfXrRRII/AAAAAAAABWc/mcBbpiYgntk/s1600/BLANK.bmp" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TUVNfXrRRII/AAAAAAAABWc/mcBbpiYgntk/s1600/BLANK.bmp" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Έχω μια διαβολικά έντονη υποψία ότι ξέρω οι εικόνες ποιάς μεσογειακής χώρας θα γεμίσουν αυτά τα μαύρα, κενά πλαίσια.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-7439216384022522963?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-64195078426192699582011-01-22T02:47:00.012+02:002011-01-22T20:38:38.450+02:00<div style="text-align: justify;">"Κοιτάξτε το, κ. Καρμάικλ. Κοιτάξτε το Οικοδόμημά μας."</div><div style="text-align: justify;">Ο Τζεφ Καρμάικλ πλήσιασε το εκτατό ολοπαράθυρο που όριζε την περίμετρο του τεράστιου ελλειψοειδούς γραφείου. Με μιαν απλή επιλογή στην επιφάνεια αφής του τζαμιού, τα αόρατα νανοκυκλώματα που υπήρχαν στην ίδια την αργιλική μοριακή του δομή μπορούσαν να ανασυγκροτηθούν και να προσφέρουν στον χρήστη διάφορες επιλογές: ζουμάρισμα σε συγκεκριμένο σημείο, φιλτράρισμα του εξωτερικού φωτός, σύνδεση με το ολοδίκτυο για εμφάνιση πάνω στην επιφάνεια αφής πληροφοριών για μια επιλεγμένη τοποθεσία, ακόμα και στερεοσκοπική προβολή ολογραμμάτων από το πρόγραμμα της ολοτηλεόρασης. Αλλά ο αστεία κορδωμένος άνδρας που κάλεσε τον Τζεφ να πλησιάσει δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά. Στεκόταν εκεί, και από το ύψος του 238ου ορόφου ενός από τα τρία κεντρικά Κυβερνοκτίρια παρατηρούσε την θάλασσα από ανθρώπινους θύλακες που απλωνόταν, με τεχνοκρατική αρμονία, προς όλες τις κατευθύνσεις. Από ένα ύψος που τον έκανε να αισθάνεται σαν θεϊκός δυνάστης, ο Άιζακ Κόλμαν σκέπαζε με την ματιά του την Μεγάπολη Μ4.<br />"Κοιτάξτε την αρμονία. Κοιτάξτε την ακρίβεια. Κοιτάξτε την τελειότητα. Αγαπητέ μου Καρμάικλ, κοιτάξτε το απόγειο του πολιτισμού μας". Ο Καρμάικλ κοίταξε, αλλά δεν ήξερε τί έπρεπε να δει. Η Μεγάπολη Μ4 δεν διέφερε σε τίποτα από τις υπόλοιπες εκατό και βάλε Μεγαπόλεις που κείτονταν διάσπαρτες στον ταλαιπωρημένο γήινο φλοιό. Η κυριαρχία του μεταχάλυβα ήταν σχεδόν καθολική, με μικρή μόνο παρουσία άλλων οικοδομικών υλικών, καθώς μετά την αυγή του 23ου αιώνα οι μοναδικές πηγές μεταλλευμάτων και ορυκτών προς εξόρυξη βρίσκονταν στην Σελήνη και τον Άρη - η μητέρα Γη είχε αδειάσει πλήρως από τους φυσικούς της πόρους, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, στους πολέμους του 2210. "Οι Πόλεμοι του Νερού", όπως ονομάστηκαν, έληξαν μια πενταετία αργότερα με την ανάληψη της παγκόσμιας κυριαρχίας από το συνδυαστικό Πολυέθνος κι αφήνοντας μια κληρονομιά ερείπωσης, δισεκατομμυρίων θυμάτων, πλήρως κατεστραμμένου οικοσυστήματος και μιας Γης που είχε αποστεγνωθεί από ό,τι είχε και πρόσφερε στον άνθρωπο επί χιλιετίες.<br />Αλλά ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώσει μέσα από τις στάχτες της καταστροφής που ο ίδιος&nbsp; είχε σπείρει. Οι αποικίες στο κοντινό ηλιακό σύστημα που ίδρυσε την Χρυσή Πεντηκοταετία 2120 - 2170 χρησίμευσαν σαν δεξαμενές επανάντλησης της ζωής, καθώς εκεί, με μια παράδοξα προνοητική κίνηση, είχαν πρότερα αποθηκευτεί δείγματα DNA από σχεδόν κάθε ζωντανό οργανισμό που είχε ανακαλύψει ο άνθρωπος πάνω στην γεννέτηρά του. Φυσικά, απειράριθμα ήδη μικροοργανισμών, εντόμων, υδρόβιων ζώων και φυτών που ζούσαν στον πυθμένα των αβυσσαλέων θαλασσών και τόσων άλλων που ο άνθρωπος δεν είχε προλάβει να ανακαλύψει, χάθηκαν για πάντα - οι θάλασσες είχαν από καιρό μετατραπεί σε αλκαλικές λίμνες και ο αέρας ήταν ακατάλληλος για αναπνοή αν προηγουμένως δεν φιλτράρονταν. Μόνο η οζονόσφαιρα είχε επαναδημιουργηθεί, χάρη σε μια προσπάθεια που είχε ξεκινήσει από τα τέλη του 20ού αιώνα. Κι αυτό ήταν ευχής έργων, καθώς και αν ακόμα αντιμετώπιζε όλα τα άλλα, ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να δαμάσει την ζωογόνα αλλά και καταστροφική δύναμη του Ηλίου.<br />Έτσι, το Πολυέθνος εκμεταλλεύτηκε τους εξωγήινους πόρους του - σουλφίδια, σίδηρο και άνθρακα από τον Άρη για ανασυγκρότηση, ήλιο-3 από την Σελήνη για καύσιμο - και ξαναέχτισε τα πάντα από την αρχή, καθώς ο γήινος φλοιός είχε εξαντληθεί λόγω της υπερεκμετάλλευσης και κανένας δεν τολμούσε να σκάψει ως τον μανδύα. Εκμεταλλεύτηκε τις εξωγήινες οικοαποικίες του για να επανεισάγει την ζωή στον πλανήτη, διατηρώντας την πλέον σε υπέργειες και υποθαλάσσιες δεξαμενές βιοποικιλότητας και σε τεράστια θερμοκήπια στην εποικισμένη ήπειρο της Ανταρκτικής, που λόγω του λιωσίματος των πάγων είχε αποκαλύψει μεγάλο μέρος του εδαφικού της υποστρώματος. Σε ένα μάλλον ειρωνικό γύρισμα της πλανητικής ιστορίας, η ζωή που είχε εξαχθεί στην διαστημική γειτονιά της Γης χρησίμευσε σαν τονωτική ένεση για την ίδια... και το αίμα της ξερής αδερφής της και του κόκκινου αδελφού της χρησιμοποιήθηκε για ζωογόνα μετάγγιση. Παρά λοιπόν τις ανεπανόρθωτες πληγές της, παρά τον καρκίνο που συνέχισε να την κατατρώει, η ζωή στην Γη συνεχίστηκε. Αν και σαν έννοια, κατέληξε να είναι σχετική.<br />Ο Κόλμαν γύρισε να κοιτάξει τον Καρμάικλ που, χαμένος στις σκέψεις του, κοιτούσε χωρίς να βλέπει τον μεταλλικό οχετό της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Τα ευφυή αλλά ύπουλα χαρακτηριστικά του συσπάστηκαν, το στόμα του σφίχτηκε, τα ρουθούνια της κάπως μεγάλης και γαμψής του μύτης πετάρισαν. Ο Κόλμαν εκνευριζόταν όταν ο συνομιλητής του δεν καταλάβαινε κάτι που για τον ίδιο ήταν προφανές αλλά ποτέ δεν το έδειχνε ανοιχτά και ποτέ, μα ποτέ, δεν εκρηγνυόταν. Στρώνοντας προς τα πίσω στο μεγάλο του κεφάλι τα κοντά αλλά ατίθασα λευκά του μαλλιά, είπε "κ. Καρμάικλ, θέλω να δείτε το μεγαλείο μας. Το μεγαλείο του ανθρώπου και του Πολυέθνους. Ελάχιστα παραπάνω από έναν αιώνα μετά τους πολέμους, τα πάντα έχουν ξαναχτιστεί, τα πάντα λειτουργούν και πάλι. Και όλα λειτουργούν προς όφελός μας. Ασθένειες πια δεν υπάρχουν και οι πάντες θα μπορέσουμε κάποτε να γιορτάσουμε τα 150ά γενέθλιά μας χαίροντας άκρας υγείας. Η πρόοδος της κάθε είδους επιστήμης συμβαίνει με γεωμετρικούς ρυθμούς. Οι άνθρωποι με την ανάπτυξη και την συνένωση των Μεγαπόλεων έχουν πλέον πολύ περισσότερο ζωτικό χώρο από ό,τι είχαν, ας πούμε, τον 21ο αιώνα. Ζώα και φυτά απαραίτητα για τις τροφές και διάφορα άλλα προϊόντα μας διατηρούνται εδώ και στις αποικίες μας σε ποσότητες τέτοιες που δεν παρουσιάζεται ποτέ έλλειμμα. Τα πάντα λειτουργούν ακριβέστατα. Και όλοι είναι ευχαριστημένοι... για αυτό και κανείς δεν θέλει να φύγει. Οι αποικίες μας επιδοτούνται γενναία, αγαπητέ μου Καρμάικλ, αλλά οι γενετιστές, οι μηχανικοί, οι γεωπόνοι και οι υπόλοιποι άποικοι δουλεύουν εκεί με σύμβαση και για καμιά πενταετία το πολύ. Ύστερα γυρνάνε εδώ, στην Γη τους, την Γη μας. Το μοναδικό μέρος που θα αποτελεί για πάντα το σπιτικό του ανθρώπου." Γύρισε και το βλέμμα του γέμισε και πάλι με την έκταση της Μεγάπολης. "Το πληρώσαμε ακριβά αυτό. Οι θάλασσές μας, ο άερας μας, οι άνθρωποί μας... όλα όσα θυσιάστηκαν... αποτελούν απώλειες. Αλλά καμιά θυσία δεν είναι ανώφελη. Όλα μας εξυπηρέτησαν. Όλα οδήγησαν στο να εδραιωθεί ο άνθρωπος ως ο μοναδικός κυρίαρχος αυτού του πλανήτη και σύντομα ολόκληρου του Ηλιακού μας Συστήματος. Αλλά όλα αυτά, κ. Καρμάικλ, δεν μπορούν να διατηρηθούν, ούτε να αναπτυχθούν&nbsp; περεταίρω, χωρίς οργάνωση."<br />Ο Καρμάικλ κατάλαβε πως ο Κόλμαν έφτανε επιτέλους στο συμπέρασμά του. "Στην δεκαετή σας σταδιοδρομία ως προϊστάμενος του Τμήματος Καταστολής υπηρετήσατε πιστά το δόγμα ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι. Ξέρετε, αγαπητέ μου, αυτό το motto δεν προέκυψε τυχαία. Τούτη η αρχή ισχύει παντού και πάντα, ακόμα και στα έργα των χεριών μας. Σάμπως σε μια συσκευή δεν υπάρχουν κυκλώματα διαφορετικών μεγεθών που το καθένα επιτελεί διαφορετικό έργο και όλα συνδυάζονται αρμονικά; Θα μπορούσε άραγε η συσκευή αυτή να λειτουργήσει αν όλα ήταν ιδίου μεγέθους; Σαφώς και όχι. Χάρη σε αυτήν την λογική επιβιώσαμε μετά τον πόλεμο, χάρη σε αυτήν επαναναπτυχθήκαμε, χάρη σε αυτήν είμαστε τώρα εδώ που είμαστε. Η σταθερότητα και ο αυστηρός ταξικός μας διαχωρισμός αποτελεί την βάση του τρόπου ζωής μας, του μοναδικού που είναι πλέον εφικτός. Και αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει." Κατάπιε και συνέχισε. "Χάρη στα λαμπρά δείγματα αφοσίωσης, διαφάνειας και οξυδέρκειας που δείξατε αυτά τα δέκα χρόνια, η μετακυβέρνηση του Πολυέθνους σας έβαλε επικεφαλής του παραρτήματος Κοινωνικού Ελέγχου. Θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή, γιατί το παράρτημα αυτό αποτελεί ίσως ένα από τα σημαντικότερα τμήματα της μετακυβέρνησής μας. Η καινούρια σας θέση είναι δύσκολη, επισφαλής,&nbsp; επικίνδυνη αλλά και εξαιρετικά υπεύθυνη. Επαφύομαι όμως στην πρόνοιά σας και είμαι σίγουρας πως πολύ σύντομα θα δείξετε σε όλη την ηγεσία, όπως και σε εμένα, ότι η εκλογή σας δεν ήταν τυχαία." "Ευχαριστώ πολύ, κ. Κόλμαν" είπε ο Καρμάικλ και, αφού χαιρέτησε με μια θερμή χειραψία τον ασπρομάλλη κυβερνητικό εκπρόσωπο, έφυγε από το γραφείο του κι επιβιβάστηκε στο νετρονικό μετόχημά του.<br />Λίγο αργότερα καθόταν στο, εδώ και λίγες μέρες, νέο του γραφείο, περιμένοντας τον επικεφαλής του ερευνητικού τομέα, τον δόκτορα Περκάσκι. Καθισμένος στην άνετη μεταμορφική του πολυθρόνα, αναλογιζόταν τί θα του παρουσιαζόταν στο νέο πεδίο στο οποίο πλέον θα ηγείτο. Στο Τμήμα Καταστολής κατάφερε να ανελιχθεί χάρη στην φυσική του ροπή προς την δράση και τις άμεσες λύσεις, ιδιότητα που του χάρισε το χαϊδευτικό προσωνύμιο "ο Μπάτσος" - μια αρχαϊκή έννοια με την οποία τον προσφωνούσαν οι ομότιμα ιστάμενοί του. Το παράρτημα Κοινωνικού Ελέγχου, όμως, ήταν κάτι πολύ βαθύτερο. Εδώ πέρα τα πάντα είχαν να κάνουν με το μυαλό, την χειραγώγηση και τον αποτελεσματικό εξανδραποδισμό των μαζών και απαιτούσαν προσεκτικό προσχεδιασμό και στοχευμένες ενέργειες. Από αυτό το παράρτημα και στην ουσία το δικό του γραφείο συντηρείτο, εν πολλοίς, το ολοκληρωτικό καθεστώς της μετακυβέρνησης.<br />Οι αισθητήρες στον προθάλαμο του εργασιακού ενδιαιτήματός του ανήγγειλαν την άφιξη αυτών που περίμενε. Δίχως να χρονοτριβήσει, ο Καρμάικλ απομόνωσε το δυναμικό πεδίο της εισόδου και τους έγνεψε να μπουν.<br />Ο Στάνλεϊ Περκάσκι μπήκε με φούρια, ακολουθούμενος πάντα από την Ναντίρα Τσαντραβασαγιάνα. Τα χαρακτηριστικά του δόκτορα ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένα και κουρασμένα και η έκφραση του φαινόταν ενοχλημένη. Και πράγματι, είχε κάθε λόγο να είναι μες στα νεύρα. Το προηγούμενο βράδυ ένα πείραμα Πλήρωσης - με χρονική αναμετάβαση στην αρχαία επανάσταση ενός εξαφανισμένου έθνους που ζούσε στις βόρειες όχθες της σχεδόν ξεραμένης τώρα Μεσογείου - πήγε τελείως στραβά και κατέληξε στον θάνατο του θηλυκού αυτήν την φορά Δοχείου. Το πλάσμα πάνω στους επιθανάτιους σπασμούς του κατέστρεψε αρκετές συνδεδεμένες με αυτό βιοσυσκευές, ώσπου τελικά πέθανε, ενώ το αίμα του έρεε από κάθε οπή του σώματός του. Αλλά εκτός αυτού του περιστατικού, είχε κι άλλα στο κεφάλι του. Δεν έβλεπε την αλλαγή της ηγεσίας με καθόλου καλό μάτι. Η προηγούμενη επικεφαλής, η δρ. Σάμσον, ήταν μια γυναίκα συζητήσιμη, ήπια, μειλήχια και όντας η ίδια επιστήμονας, βιολόγος μάλιστα, είχε διοικήσει αυτό το παράρτημα με την δέουσα προσοχή που άρμοζε στο έργο που επιτελείτο. Αλλά γνώρισε τραγικό θάνατο αφότου αποσύρθηκε στις βιομελέτες της στην Σελήνη, όταν έπαθε βλάβη ο αναπνευστικός της μηχανισμός και απεβίωσε μόνη της έξω από έναν απομονωμένο ηλιακό κλωβό όπου καλλιεργούνταν βρώσιμα λαχανικά. Λαχανικά! Τι άλογη σπατάλη ενός λαμπρού μυαλού! Αλλά και τί ανόητη η απόφαση των προϊσταμένων να διορίσουν στην θέση της τον Καρμάικλ! Τον Καρμάικλ,&nbsp; τον Μπάτσο! Αυτός ήταν οπαδός της πίπτουσας ράβδου, πώς θα καταλάβαινε τον προσεκτικό μηχανισμό του νοητικού ελέγχου των μαζών που εδώ και τόσα χρόνια τελειοποιούσαν τα πιο λαμπρά μυαλά του Πολυέθνους;<br />Επιπλέον, διεπίστωνε με δυσφορία ότι αυτή η Τσαντραβασαγιάνα του είχε γίνει κολαούζο. Ήξερε ότι ανήκε σε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της Μεγάπολης Μ4 και ότι συνδεόταν με τον γιο του τον Μάρτιν που ανελισσόταν ταχύτατα στα κλιμάκια της μετακυβέρνησης. Για αυτό κι έκανε υπομονή, έχοντας στο μυαλό του ότι το σπλάχνο του θα μπορούσε σε μερικά χρόνια, και με την υποστήριξη της οικογενείας της, να καταλήξει και μεταϋπουργός. Αλλά η πιθανή αυτή μέλλουσα απολαβή δεν σήμαινε ότι ευχαριστιόταν στην προοπτική να ανέχεται καθημερινά εκνευριστικές καταστάσεις που πήγαζαν από το πού έβαζε το πουλί του ο μοναχογιός του.<br />"Τι συνέβη χτες στην μονάδα σας, δόκτωρ; Τι κράτησε εδώ εσάς και το προσωπικό σας όλο το βράδυ;" ρώτησε ο Καρμάικλ, κοιτώντας εξεταστικά τον Περκάσκι. "Είχαμε καταστροφική αποτυχία ενός πειράματος, κ. Καρμάικλ", απάντησε εκείνος. "Η Πλήρωση του εγκεφάλου του Δοχείου Νο. 195 υπήρξε ατελής, με αποτέλεσμα το ανώτερο νευρικό του σύστημα να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη, οι νευρικές του συνάψεις κυριολεκτικά να ψηθούν και να έχει βίαιο σπασμωδικό θάνατο. Εκτός από τις καταστροφές που προκάλεσε το ίδιο στις μικροεγκαταστάσεις της αίθουσας εισαγωγής, οι ολοϋπολογιστές χρειάστηκε να επαναπρογραμματιστούν εξαιτίας της βραχυκυκλωματικής χρονικής παλινδρόμησης που προκάλεσε και τον προαναφερθέντα θάνατο. Ευτυχώς η βάση των δεδομένων διεσώθη πλήρως." "Και τα αποτελέσματα του εν λόγω πειράματος;" "Αυτά, κ. Καρμάικλ, δεν μπορούσαν να διασωθούν. Δυστυχώς." Ακούγοντας αυτές τις λέξεις, ο Μπάτσος σηκώθηκε, τέντωσε το εντυπωσιακό του παράστημα και τις ανοιχτές του πλάτες, έντεχνα κρυμμένες κάτω από την μοδάτη ομοιοστατική του στολή, και πλησίασε το επιστημονικό δίδυμο. Ο Περκάσκι τον κοιτούσε σταθερά και με ηρεμία, ενώ αυθάδης Ινδή με το ανοιχτό ντεκολτέ έκανε την αδιάφορη - αλλά μέσα της έκαιγε από ανησυχία για την αντίδρασή του. "Δρ. Περκάσκι" είπε τότε, στεκόμενος μπροστά τους με τα χέρια πλεγμένα πίσω του. "Το παράρτημα αυτό είναι μια ασταμάτητη ρουφήχτρα κονδυλίων. Τόσο τα πειράματα εδώ, όσο και τα παραλειπόμενά τους σχετικά με την διάθεση των αποτελεσμάτων στις κατώτερες τάξεις και την διαδραστική πλύση των εγκεφάλων τους, αποτελούν μια από τις πιο φιλόδοξες επενδύσεις της μετακυβέρνησης. Και αυτή η επένδυση πρέπει να παρουσιάζει ασταμάτητα νέα αποτελέσματα, αποφεύγοντας ατραπούς σαν την χθεσινή, ώστε να δικαιολογήσει τα κεφάλαια που προορίζονται για αυτήν. Έγινα σαφής;" "Μάλιστα, κ. Καρμάικλ." "Έχω λοιπόν τον λόγο σας ότι θα καταβάλλετε κάθε δυνατή και αδύνατη προσπάθεια ώστε μεμονωμένα περιστατικά σαν το χθεσινό και όποιο άλλο έτυχε στο παρελθόν να εκλείψουν στο μέλλον;" "Τον έχετε, κ. Καρμάικλ." "Θαυμάσια" έκοψε την κουβέντα ο επικεφαλής. Ύστερα γύρισε στην Τσαντραβασαγιάνα και την ρώτησε "κατά τα άλλα, πώς πάει η υπόθεση του Δοχείου Νο. 212;" "Σήμερα το πρωί έγινε η επανεισαγωγή του στο Άσυλο. Έχει αναρρώσει πλήρως." "Μάλιστα. Πότε θα μπορέσει να υποβληθεί σε νέα Πλήρωση;" Η νεαρή γυναίκα τον κοίταξε με τα σπιρτόζικα μάτια της και του είπε "πρέπει να ξεκουραστεί λίγο. Αλλά από εκεί και πέρα, το συντομότερο δυνατό."<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><br />Οι πρώτες ώρες αφότου συνήλθε ήταν πολύ συγκεχυμένες. Η εξάντληση που ένιωθε και το μεταλλικό ημίφως του υποφωτισμένου δωματίου του δημιουργούσαν συνεχώς την διάθεση να ξανακοιμάται. Έχοντας για πολλές μέρες χαμένη την αίσθηση της πραγματικότητας και βολοδέρνοντας μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, μπερδευόταν ανάμεσα στις εικόνες και τα ερεθίσματα του περιβάλλοντός του και στα όνειρά του. Άλλοτε ένιωθε πως βρισκόταν κλεισμένος μέσα σε ένα υγρό πέτρινο υπόγειο με μεταλλικούς χαλκάδες περασμένους γύρω από τα χέρια του, άλλοτε είχε σχιστά μάτια και καθόταν με την θέλησή του ακίνητος μπροστά στην πορεία μιας κινούμενης μεταλλικής πολεμικής μηχανής, άλλοτε καθόταν σκυφτός, δεμένος, περιμένοντας μια λεπίδα να του κόψει το κεφάλι... κι άλλοτε συνειδητοποιούσε ότι βρισκόταν ξαπλωμένος μέσα σε ένα απλό υπόλευκο δωμάτιο, διασωληνωμένος και δεχόμενος κάθε λίγο και λιγάκι την επίσκεψη κάτι απρόσωπων πλασμάτων που του άλλαζαν τους ορούς.<br />Αλλά αυτή η κατάσταση δεν κράτησε πολύ. Σε λίγες μέρες το Δοχείο Νο. 212 είχε πλήρη συναίσθηση της ύπαρξής του και σιγά σιγά άρχισε να ξαναστέκεται στα πόδια του. Συγκεχυμένες αναμνήσεις γεγονότων που δεν μπορούσε να καταλάβει, καθώς και μία λέξη,<i> Ανρί</i>, γυρνούσαν στο μυαλό του, αλλά υπακούοντας σε μια ακατάληπτη εσωτερική παρόρμηση δεν μίλησε για αυτά στους νοσηλευτές που τον περιποιούνταν, παρ'όλο που ήξερε πως μπορούσε να τους απευθύνει τον λόγο, αν ήθελε, και πως αυτοί θα τον καταλάβαιναν. Το καλογυμνασμένο του σώμα έσφυζε και πάλι από υγεία και δύναμη, ενώ το ταλαιπωρημένο αλλά συγκροτημένο του μυαλό υποδείκνυε μια αξιοθαύμαστη διαύγεια.<br />Το πρωί της τέταρτης ημέρας της νοσηλείας του τον επισκέφτηκε η υπεύθυνη του θαλάμου, η Μάντι. "Γειά σου, 212, είμαι η Μάντι" του είπε. "Γειά σου, Μάντι" είπε λαχανιασμένος ο 212 που εκείνη την ώρα έκανε κάμψεις. Έπειτα σηκώθηκε και, ολόγυμνος όπως ήταν, γύρισε να κοιτάξει την συμπαθητική αλλά άτεγκτη φυσιογνωμία της μεσόκοπης αρχινοσηλεύτριας. Εκείνη, κοιτάζοντας άθελά της το εντυπωσιακό του σφρίγος, ένιωσε να της κόβεται η ανάσα - αλλά γρήγορα συνήλθε. Άλλωστε, είχε να κάνει με ένα παιδί. Και μάλιστα αναλώσιμο. "Πώς αισθάνεσαι, 212;" τον ρώτησε. "Μια χαρά, Μάντι", απάντησε εκείνος. "Δεν ζαλίζομαι πια και από χτες πεινάω όλο και περισσότερο. Αλλά με στενοχωρεί λίγο αυτό το δωματιάκι." "Αυτό κανονίζεται. Ήρθα να δω την κατάστασή σου, να δω αν είσαι έτοιμος να φύγεις. Και από ό,τι φαίνεται, είσαι μια χαρά. Οπότε..." "Οπότε θα πάω στους φίλους μου;" είπε με λαχτάρα ο 212. Η Μάντι χαμογέλασε. "Οπότε θα πας στους φίλους σου."<br />Αργότερα το μεσημέρι, οι νοσηλευτές τον οδήγησαν σε μια ομάδα μαυροντυμένων αντιπροσώπων, όπου του έκαναν μια τελευταία βιοεξέταση, του φόρεσαν μια απλή ομοιοστατική στολή και μια νευρωνική μεταμάσκα και τους τον παρέδωσαν για να επιστραφεί στο Άσυλο.<br />Το Άσυλο... το μέρος όπου συλλαμβάνονταν και ξεκινούσε η εφαρμογή των ισχυρότερων μεθόδων εκδούλευσης που είχαν ποτέ εμφανιστεί στην ανθρώπινη ιστορία.<br />Οι Πόλεμοι του Νερού όφειλαν την ονομασία τους σε ένα πρόσχημα. Αν και ήταν γνωστό σε όλους πως αυτοί έγιναν για την ιδιοκτησία πάνω στους τελευταίους εναπομείναντες υδροφόρους ορίζοντες που ήταν κατάλληλοι για την ανθρώπινη πόση και χρήση, ελάχιστοι γνώριζαν πως η τεχνολογία πλήρους ανακύκλωσης του ύδατος, βασισμένη στην απλή, απλούστατη διαδικασία της ώσμωσης, είχε αναπτυχθεί εντυπωσιακά στις αποικίες του Άρη και της Σελήνης για την ευκολότερη διαβίωση των εκεί κατοίκων. Αυτή η εξέλιξη είχε αποσιωπηθεί εντέχνως προκειμένου να οδηγηθεί η Γη σε έναν πόλεμο που εξυπηρέτησε το μεγαλύτερο πραξικόπημα στην μέχρι τότε Ιστορία της. Το πραξικόπημα του Πολυέθνους.<br />Ο πολιτισμός προ των Πολέμων είχε φτάσει στην ακμή του την περίοδο 2120 - 2170, την λεγόμενη Χρυσή Πεντηκοταετία. Ήταν η εποχή του εποικισμού, του πλούτου, της ανέλιξης. Μετά από αιώνες ζυμώσεων τα κράτη είχαν διαταχθεί σε συνομοσπονδίες, γενόμενα πλέον αυτόνομα και όχι ανεξάρτητα. Συνδυασμένα, ένωναν τις δυνάμεις και τις τεχνογνωσίες τους κινούμενα από τον κοινό στόχο της εποίκισης. Προβλήματα υπήρχαν, βέβαια - οι κοινωνικές ανισότητες είχαν αμβλυνθεί αλλά δεν είχαν εξαφανιστεί, ο συστημικός καπιταλισμός είχε αποκτήσει ένα πρόσωπο πρόνοιας αλλά ήταν παρ'όλ'αυτά υπαρκτός, η φτώχεια, η πείνα και οι ασθένειες δεν είχαν ακόμα καταπολεμηθεί παντού, η περιβαλλοντική οικοϊσορροπία είχε διαταραχθεί ανεπανόρθωτα σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά η προοπτική των νέων πόρων, των νέων ανακαλύψεων, του επιπλέον ζωτικού χώρου, της εξέλιξης γενικά που θα έφερνε ο εποικισμός έκανε τα περισσότερα παιδιά της Γης να συνεργάζονται με αγαστή σύμπνοια.<br />Τα περισσότερα. Όχι όλα.<br />Προς το τέλος της Χρυσής Πεντηκοταετίας άρχισε να γίνεται εμφανές πως ο εποικισμός θα κατέληγε σιγά σιγά να γίνει υπόθεση των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Άνθρωποι φτωχοί, διωγμένοι, κατατρεγμένοι, από κράτη που ακόμα πάσχιζαν να πιάσουν, χωρίς να το καταφέρνουν, τον ρυθμό των υπολοίπων, αποτελούσαν το μεγαλύτερο ποσοστό των αποίκων που έφευγαν εθελοντικά, πρώτα για την Σελήνη και αργότερα για τον Άρη. Βλέποντας πως η ζωή στην Γη δεν τους είχε φερθεί καλά, αναχωρούσαν, στην αρχή σε μικρές ομάδες και ύστερα μαζικά, για να ξεκινήσουν από την αρχή σε ένα παρθένο έδαφος. Σιγά σιγά άρχισαν να τους ακολουθούν εργάτες, λαϊκοί αντιπρόσωποι αλλά και επιστήμονες, κοινωνιολόγοι, καλλιτέχνες και συγγραφείς που είχαν ελευθεριακές ιδέες κι έβλεπαν τον εποικισμό σαν ευκαιρία για την δημιουργία προοδευτικών κοινωνιών που θα λειτουργούσαν ουσιαστικά και ολιστικά, διαβλέποντας ότι η επίπλαστη ευδαιμονία της Γης, που υφίστατο ουσιαστικά μόνο και μόνο λόγω της συνένωσης των ανθρώπινων πνευμάτων εν όψει της άνθισης του εποικισμού, έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της.<br />Οι γήινες συνομοσπονδιακές κυβερνήσεις δεν είχαν στην αρχή άλλη επιλογή από το να δεχτούν αγόγγυστα αυτό το μαζικό μεταναστευτικό ρεύμα. Η ανάγκη για εύρεση ενός ικανού αριθμού πιονέρων που θα έθεταν τα θεμέλια των αποικιών και θα έτρωγαν όλη την σκόνη και τις κακουχίες της αρχής δεν τις άφησε άλλη επιλογή από το να δεχτούν ασυζητητί οποιαδήποτε νόμιμη αίτηση μετανάστευσης. Έτσι, με την συνοδεία ενός μικρού αριθμού κυβερνητικών αντιπροσώπων που αποτελούσαν ως επί το πλείστον την βάση του επιστημονικού και μηχανολογικού προσωπικού αλλά και της υποτυπώδους τοπικής αυτοδιοίκησης των αποικιών, έφευγαν ολόκληρες ομάδες στο μέγεθος κωμόπολης. Αυτές οι ομάδες ήταν γενικά απασχολημένες με το κοπιαστικό έργο της γεωποίησης από το μηδέν και υπάκουαν χωρίς δεύτερη σκέψη στις επιταγές του επιστημονικού και διοικητικού κυβερνητικού προσωπικού, γιατί διακυβευόταν η άμεση επιβίωσή τους. Με το πέρασμα όμως των δεκαετιών έγινε εμφανές πως οι αποικίες ήταν πλέον κάτι παραπάνω από βιώσιμες. Μάλιστα, με την ανακάλυψη όλο και μεγαλύτερων κοιτασμάτων μεταλλευμάτων, ορυκτών και καυσίμων σαν το ήλιο-3, την αλματώδη εξέλιξη της τεχνολογίας ανακύκλωσης του νερού και την βιοανάπτυξη ζώων και φυτών, άρχισε να αχνοφαίνεται η πιθανότητα της πλήρους αυτονόμησης των αποικιών, με το εμπόριο μεταξύ τους να ανθεί και την Γη, γερασμένη και πολυκαιρισμένη, να περνάει σε δεύτερο ρόλο.<br />Οι αποσχιστικές τάσεις έγιναν εμφανέστατες με τις πρώτες αφίξεις στις αποικίες διανοούμενων κι επιστημόνων που δεν επρόσκειντο στις συνομοσπονδιακές κυβερνήσεις. Η νέα γενιά αποίκων, έχοντας πλέον αφήσει πίσω της τις δυσκολίες της αρχής που αντιμετώπισαν οι πιονέροι, άρχισε να έχει ιδιαίτερα εριστικούς τρόπους αναφορικά με την αναγκαιότητα της αποστολής στην Γη όλου του ορυκτού πλούτου που εξορυσσόταν, όλων των επιτευγμάτων που η σεληνιακή και αρειανή επιστήμη πετύχαινε, γενικά όλου του κέρδους που έφερνε η εκμετάλλευση των αποικιών. Άρχισαν να μην καλοβλέπουν το γεγονός ότι ήταν τα αποπαίδια των Γήινων. Και πάνω σε αυτήν την ιδέα άρχισαν και οι αντιδράσεις. Αυτονομιστικές τάσεις εκδηλώθηκαν σε κάθε μία από τις 47 αποικίες της Σελήνης και τις 22 του Άρη και οι κυβερνήσεις ξεκίνησαν την αποστολή ομάδων καταστολής για να συνεφέρνουν τους αποίκους, μια κι εξαρχής δεν υπήρχε όπλο ούτε για δείγμα εκτός της Γης. Μα η κατάσταση αποσταθεροποιήθηκε ακόμα περισσότερο, όταν και οι άποικοι, έχοντας φτάσει τις εκατοντάδες χιλιάδες, άρχισαν να επηρεάζουν τόσο την γήινη κοινή γνώμη, ώστε προκλήθηκε η εκλογή φιλοαυτόνομων αντιπροσώπων που έφεραν διχόνοια τόσο στις κυβερνήσεις, όσο και τις αντιπολιτεύσεις της Γης.<br />Το παιχνίδι του γήινου μονοπωλίου θα είχε χαθεί αν η εξέλιξη αυτών των γεγονότων δεν είχε προβλεφθεί από μια συντηρητική και σκιώδη πολιτική κι επιστημονική ελίτ διεθνικής σύστασης, το λεγόμενο Πολυέθνος. Το Πολυέθνος αποτέλεσε τον αντίθετο πόλο της διανόησης που είχε διαφύγει προς τις αποικίες και ξεκίνησε εξαρχής τις πολιτικές απόσχισης. Ήδη από την αρχή του εποικισμού, οι ανώτερες συντηρητικές φατρίες των συνομοσπονδιακών κυβερνήσεων προέβλεψαν τις ελευθεριακές τάσεις που αναμένετο να ξεσπάσουν. Έτσι, σιγά σιγά και μεθοδικά, σχημάτισαν ένα υπόγειο lobby που σε διάστημα μιας δεκαετίας ήλεγχε τα πάντα - τα πάντα, εκτός από τις αποικίες και τους νεοεκλεγμένους φιλοαυτόνομους Γήινους. Κι αυτό γιατί μπορεί στις αποικίες η ανώτερη πολιτική και επιστημονική διοίκηση να ανήκε επίσης στο Πολυέθνος, αλλά ο κύριος όγκος των αποίκων, και άρα η πραγματική ανθρώπινη δύναμη σε τέτοιες εξωανθρώπινες εγκαταστάσεις όπου το παραμικρό τυχαίο ατύχημα μπορούσε να αποβεί μοιραίο, ήταν σαφέστατα αποσχιστές σε επίπεδο εξτρεμισμού. Αλλά εκεί ακριβώς ήθελε το Πολυέθνος να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο, γιατί εκεί βρισκόταν πλέον το σύνολο σχεδόν των ανθρώπινων πόρων.<br />Έχοντας προλειάνει το έδαφος, το Πολυέθνος περίμενε μιαν αφορμή για να χτυπήσει τις αποικίες και να δημιουργήσει μια έκρυθμη κατάσταση στην Γη που θα του επέτρεπε να αρπάξει την παγκόσμια εξουσία. Και αυτή ήρθε όταν ο πρόεδρος της Ινδοευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας και πιόνι του Πολυέθνους, Μοχάντας Μαχαράστρα, ανακοίνωσε πως οι υδροφόροι ορίζοντες της επικράτειάς του είχαν στερέψει. Απαιτώντας να του δοθεί πρόσβαση στα, επίσης σχεδόν εξαντλημένα, αποθέματα της Ασιατικής Διαφυλετικής Ομοσπονδίας προκάλεσε τον εκτροχιασμό των σχέσεών του με τον Κινέζο Πρόεδρο Ζανγκ Ξιαοτσίν, ο οποίος με την σειρά του είπε πως για να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό έπρεπε κι εκείνος να εξασφαλίσει την βιωσιμότητα της Ομοσπονδίας του αποκτώντας αποκλειστική κυριότητα στα γλυκά νερά της Ανταρκτικής. Εκείνα όμως, επίσης λίγα παρά την έκταση της ηπείρου και ήδη υπερεκμεταλλευμένα, τα μοιράζονταν ουδέτερα και από κοινού η Ασιατική Ομοσπονδία μαζί με την Αφρικανική και την Αυστραλοαμερικανική, αφήνοντας απ'έξω την Ινδοευρωπαϊκή, που είχε έτσι κι αλλιώς εξαντλήσει το μερίδιο που της αναλογούσε. Οι απαιτήσεις του Ξιαοτσίν εξόργισαν τόσο τον Ονιέκου Ομιφούλε της Μαύρης Ηπείρου, όσο και τους Ρόμπερτ Γκλεν και Ιζαμπέλα Φερνάντεζ που συνδιοικούσαν την Αμερική και την Ωκεανία. Οι έντονες αντιδράσεις τους υποδαυλίζονταν φυσικά και από μέλη του Πολυέθνους, που εντέχνως δεν βρίσκονταν στις πρώτες και άμεσα εκτεθειμένες γραμμές της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής αλλά δρούσαν στο παρασκήνιο.<br />Τα ξημερώματα της 15ης Φεβρουαρίου του 2210 έπεσε η πρώτη βόμβα φθοράς μάζας στο Πεκίνο και μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ήρθε η απάντηση στο Νέο Δελχί. Ο απολογισμός ήταν 37,5 εκατομμύρια θύματα από την πρώτη και 28 από την δεύτερη. Το τρομερό αυτό όπλο, αντικαθιστώνας τις πάλαι ποτέ πυρηνικές βόμβες σχάσης και μετέπειτα σύντηξης, είχε την δυνατότητα να δημιουργεί ένα ταχέως επεκτεινόμενο δυναμικό πεδίο που αποδομούσε όλη την περιρρέουσα μη εδαφική ύλη, απελευθερώνοντας έτσι τεράστιες ποσότητες ενέργειας που στην ουσία επέκτειναν το πεδίο ακόμα περισσότερο χωρίς να αφήνουν κατάλοιπα. Δεδομένου ότι μία και μόνο από αυτές τις βόμβες μπορούσε έτσι να καταπιεί ό,τι υπήρχε πάνω στον γήινο φλοιό, καθεμιά τους ήταν εξοπλισμένη με ανασχετήρες που μετά από μια συγκεκριμένη ακτίνα δράσης δημιουργούσαν ένα κουκούλι κενού που σταματούσε την καταστροφική της μανία.<br />Μετά από το σύμφωνο που είχαν υπογράψει χρόνια πριν, κάθε μία από τις τέσσερις συνομοσπονδίες περιόρισε τον αριθμό των βομβών φθοράς μάζας που κατείχε σε μία. Τις πρώτες ώρες της σύρραξης, έπεσαν και οι τέσσερις. Ο απολογισμός ήταν μισό δισεκατομμύριο θύματα, λόγω και του γεγονότος ότι οι ανασχετήρες της βόμβας που έπεσε στην Καλιφόρνια άργησαν, λόγω μη προβλεπόμενης δυσλειτουργίας, να τεθούν σε δράση - προκαλώντας έτσι την εξολόθρευση κάθε είδους ζωής στο σύνολο σχεδόν της αμερικανικής ηπείρου, της Ιαπωνίας, του μισού Ατλαντικού και του βόρειου Ειρηνικού. Τα επόμενα πέντε χρόνια προστέθηκαν περίπου ενάμιση δισεκατομμύριο θάνατοι από τις λυσσαλέες μάχες που διεξήχθησαν κυρίως στην Ανταρκτική και την Ωκεανία. Στο μεταξύ, τακτικά σώματα στρατού στάλθηκαν από ισχυρά μέλη του Πολυέθνους στις αποικίες, όπου κατέσφαξαν, με την πρόφαση ότι εκείνοι υποστήριζαν προδοτικά και με πόρους την μία ή την άλλη συνομοσπονδία, όλους τους αποίκους εκτός της ηγεσίας - η οποία είχε στο μεταξύ φροντίσει, ελέγχοντας πλήρως τα συστήματα διαστημικής μετάδοσης κι επικοινωνίας, να αποκρύπτει εδώ και χρόνια από τις επίσημες γήινες αρχές ότι η τεχνολογία ολικής ανακύκλωσης του νερού είχε τελειοποιηθεί από τους επιστήμονες της Σελήνης και του Άρη και μπορούσε πλέον να χρησιμοποιηθεί σε πλανητική κλίμακα και όχι μόνο για τις ανάγκες μιας αποικίας μερικών δεκάδων χιλιάδων κατοίκων.<br />Η αυγή του 2215 βρήκε την ανθρωπότητα αποδεκατισμένη. Τότε, μέσα από το κουφάρι της εμφανίστηκαν, σαν σκουλήκια που ριγούσαν στο φως του Ήλιου, τα επιζήσαντα μέλη του Πολυέθνους. Έχοντας εγκολπίσει όλες τις εναπομείνασες ανθρώπινες διάνοιες κάθε επιστημονικού κλάδου και κρατώντας την αποκλειστική πλέον κυριότητα στους φυσικούς και βιολογικούς πόρους των αποικιών, το Πολυέθνος εγκαθίδρυσε την απόλυτη δικτατορία. Κατήργησε τα σύνορα, τις γλώσσες, τις θρησκείες, τις ιδέες, την πρόσβαση στην γνώση. Επέβαλλε παντού μια υβριδική γλώσσα που αποτελούσε συνονθύλευμα των τριών που μιλιόντουσαν προ των πολέμων από τους περισσότερους ανθρώπους του κόσμου - της Κινέζικης, της Ινδικής και της Αγγλικής - και που η μελέτη και διάδοσή της καταστρωνόταν μυστικά ήδη από την εποχή του πρώτου εποικισμού. Εισήγαγε επιτέλους την τεχνολογία της ανακύκλωσης του νερού και της γονιδιακής μαζικής καλλιέργειας από τις αποικίες κι άρχισε να φτιάχνει τις τιτάνιες υπόγειες, υπέργειες και υποθαλάσσιες δεξαμενές βιοποικιλότητας και βιοεξέλιξης του Ατλαντικού, του Ειρηνικού και των εδαφών του πρώην Καναδά, όπως και τα αχανή θερμοκήπια της Ανταρκτικής. Η κατασκευή αυτών ήταν απαραίτητη, καθώς η ξηρά και οι ωκεανοί της Γης είχαν γίνει ακατάλληλα για ελεύθερη επιβίωση. Ο αέρας ήταν σε τέτοια κλίμακα γεμάτος από ελεύθερα μόρια βαρέων ουσιών, λόγω της αποδόμησης που προκάλεσαν οι βόμβες φθοράς μάζας, ώστε οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αναπτύξουν την τεχνολογία των μεταμασκών, των ομοιοστατικών στολών και των εξελιγμένων φίλτρων για τον αερισμό των κλειστών χώρων. Οι δε θάλασσες είχαν σε τέτοιο βαθμό γεμίσει σε αλκαλικές ενώσεις λόγω της καταστροφικής δράσης της βόμβας της Καλιφόρνιας που έπληξε τους δύο μεγάλους ωκεανούς, ώστε ακόμα και με την τεχνολογία της ανακύκλωσης του νερού τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Έτσι, η διατήρηση των ζώων και των φυτών που επανεισήχθησαν από τις βιοκαλλιέργειες των αποικιών λάμβανε χώρα σε αυτές τις τεράστιες και προστατευμένες εγκαταστάσεις.<br />Παράλληλα, η μετακυβέρνηση, όπως ονομάστηκε, του Πολυέθνους προχώρησε στην οικοδόμηση του συστήματος των Μεγαπόλεων. Πανύψηλα οικήματα από μεταχάλυβα ανεγείρονταν με ταχύτατους ρυθμούς στο ερειπωμένο γήινο έδαφος, με ακρίβεια και πρότερη τεχνογνωσία που δεν είχε χαθεί, με τέτοιο τρόπο ώστε το πολεοδομικό σύστημα κάθε ηπείρου να αποτελείται από ένα δίκτυο Μεγαπόλεων οι οποίες ήταν προβλεπόμενο να συνενωθούν. Χώρος άλλωστε υπήρχε. Ούτε δάση, ούτε πάρκα διατήρησης της άγριας ζωής, ούτε μικρότεροι ανθρώπινοι οικισμοί μπορούσαν να ανακόψουν την πορεία απλώματος αυτών των τερατωδών οικοδομικών μεγαθηρίων. Είχαν όλα χαθεί. Η οικοδομική ανάπτυξη δε των αποικιών είχε σταματήσει πλήρως, αφού εκεί πλέον στέλνονταν ελεγχόμενα τόσο προσωπικό όσο χρειαζόταν για τις διάφορες φυσικές και βιογενετικές μελέτες και τις εργασίες εξόρυξης κι εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, το οποίο μάλιστα ανανεωνόταν τακτικά. Μόνιμοι άποικοι - κάτοικοι δεν υπήρχαν.<br />Έτσι, σχεδόν εκατό χρόνια μετά, το Πολυέθνος είχε καταφέρει να ξαναχτίσει από την αρχή τον Νέο Γήινο Πολιτισμό. Επέδειξε μάλιστα πρωτοφανή ζήλο για την ανοικοδόμηση αυτή, σχεδόν τον ίδιο με αυτόν που μεθόδευσε τον θάνατο του 1/4 του ανθρώπινου πληθυσμού. Μπαίνοντας όμως στον 24ο αιώνα, που το μεγαλύτερο μέρος της ανοικοδόμησης είχε συντελεστεί, κατάλαβε πως τότε είχε έρθει η ώρα της καθ'αυτής διοίκησης. Η παγκόσμια πληθυσμιακή μάζα κρατιόταν πολύ χαμηλά, σχεδόν σε άνοη κατάσταση, καθώς υπήρχε αυστηρή λογοκρισία στην εκπαίδευση και την διασκέδαση, κανένα δικαίωμα ψήφου, καμία ανάμειξη με τον μεταΤύπο, καμία πρόσβαση στην πνευματική κληρονομιά των περασμένων αιώνων και καμία πιθανότητα ανέλιξης σε υψηλή πολιτική, επιστημονική ή κοινωνική θέση. Σχεδόν επτά δισεκατομμύρια ανθρώπων κρατιόντουσαν με τα μάτια κλειστά και το μυαλό ναρκωμένο, προορισμένα να δουλεύουν για τις λειτουργικές ανάγκες των Μεγαπόλεων και στις εγκαταστάσεις της Ανταρκτικής, του Ειρηνικού, του Ατλαντικού και όποιες άλλες καινούριες κατασκευάζονταν ανά την υφήλιο, ώστε να θρέψουν τους εαυτούς τους αλλά κυρίως μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέλη - αντιπροσώπους του Πολυέθνους, που κυβερνούσαν οικογενειοκρατικά με το σύστημα της απόλυτης ολιγαρχίας.<br />Αλλά το Πολυέθνος, χάρη στην διαβολική οξυδέρκεια μερικών παλαιότερων κυρίως μελών του που όντες υπερήλικες είχαν επιζήσει των πολέμων, γνώριζε πως όλα αυτά δεν αρκούσαν για να κρατηθεί ο πληθυσμός υπό έλεγχο. Κι αυτό γιατί η ιδέα της επανάστασης, της αποτίναξης, της ανεξαρτητοποίησης, μπορούσε να γεννηθεί στην πιο ανύποπτη στιγμή και ακόμα και στον πιο αποχαυνωμένο και αμαθή υπάνθρωπο. Η μετακυβέρνηση δεν μπορούσε να ρισκάρει την δημιουργία κανενός κινήματος, καθώς η εμπειρία είχε δείξει ότι άπαξ και αυτό συνέβαινε, η οποιαδήποτε μετέπειτα καταστολή του δεν θα ξερίζωνε τον σπόρο που σίγουρα θα μεταφυτευόταν και θα δηλητηρίαζε τα κενά μυαλά της μάζας. Επιπλέον, υπήρχε ο φόβος του ξεσηκώματος του υπεράριθμου πλήθους που δύσκολα ελεγχόταν, καθώς&nbsp; τα όπλα μαζικής καταστροφής είχαν διαγραφεί και σαν έννοια ακόμα. Η επιβίωση της ανθρώπινης βιόσφαιρας κρεμόταν πλέον από μια κλωστή και μια νέα έκρηξη βόμβας φθοράς μάζας θα σήμαινε τον ολοκληρωτικό αφανισμό. Έτσι, όλα τα εναπομείναντα όπλα αυτού του τύπου μαζί με κάθε ίχνος τεχνογνωσίας σχετικά με την κατασκευή τους φορτώθηκαν σε μη επανδρωμένα φορτηγά διαστημόπλοια που στάλθηκαν κατευθείαν προς καταστροφή στον Ήλιο.<br />Συνεπώς, η μετακυβέρνηση έπρεπε να χειραγωγήσει το μυαλό των ανθρώπων. Όχι να τους απαγορέψει να σκεφτούν ελεύθερα ή να αυτενεργήσουν, γιατί αυτό θα έφερνε λόγω της λογικής αντίδρασης ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα, αλλά να κάνει τους ίδιους να απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε τέτοια ιδέα. Και τότε συνελήφθη το σχέδιο των Πληρώσεων.<br />Η όλη ιδέα ήταν απλή και διεστραμμένα έξυπνη. Με την εντατική εργασία κοινωνιολόγων και ιστορικών&nbsp; δημιουργήθηκε μια βάση δεδομένων σχετική με τα γεγονότα όλων των επαναστάσεων που είχαν ποτέ ξεσπάσει στην ανθρώπινη ιστορία. Με βάση αυτές δημιουργήθηκαν σαν σε ταινία και άλλα, φανταστικά γεγονότα. Έπειτα, ανεξάρτητα με την πραγματική έκβαση των γενομένων, και τα αληθινά και τα φτιαχτά γεγονότα μπολιάστηκαν με τις ιδέες του θανάτου, της τελικής αποτυχίας, της φρίκης και του χάους που οδήγησε στην καταστροφή και τους πολέμους - που για πολλούς ήταν ακόμα νωποί στην μνήμη... αλλά και με την ιδέα της ανωτερότητας, της σταθερότητας και της ασφάλειας που πρόσφερε το καθεστώς του Πολυέθνους. Γιατί να υποκινηθεί εξέγερση εναντίον της μετακυβέρνησης, όταν αυτή προστάτευε τον κόσμο από όλα τα κακά που θα μπορούσε να φέρει μια καταστροφική επανάσταση;<br />Η πλύση των εγκεφάλων έπρεπε να γίνει προσεκτικά, υπόγεια, ύπουλα, μέσω της υπνοπαιδείας και της πρώιμης σχολικής εκπαίδευσης για τα παιδιά και των ολοεικόνων και κάθε είδους ερεθισμάτων που δέχονταν στην δουλειά, την διασκέδαση και γενικά την υποτυπώδη κοινωνική τους ζωή, για τους ενήλικες. Αλλά για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε να μεταφορτωθούν πρώτα οι αρχικές εικόνες και πλαστές αναμνήσεις σε ανθρώπους - πειραματόζωα, ώστε αυτοί να ζήσουν συνειδητά και υποσυνείδητα τις εμπειρίες που ήθελε το καθεστώς να ζήσουν κι έπειτα με συναισθησιακά ερεθίσματα βασισμένα σε καταγραφές των εμπειριών αυτών να γίνει η νοητική χειραγώγηση του πληθυσμού.<br />Οι πρώτες προσπάθειες στέφθηκαν με αποτυχία. Οι άνθρωποι που απάγονταν για να δοκιμαστεί η Πλήρωση των εγκεφάλων τους με τις αναμνήσεις από ένα γεγονός στο οποίο δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ - τυχαίοι κακομοίρηδες σε μη νευραλγικές θέσεις της τελευταίας βαθμίδας της κοινωνικής πυραμίδας - δεν επέζησαν της διαδικασίας καθώς ο εγκέφαλός τους υπερλειτούργησε σε τέτοιο βαθμό που υγροποιήθηκε. Η πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν κλώνοι ή εξαρχής εργαστηριακά κατασκευασμένα ανθρωποειδή απορρίφθηκε, καθώς τόσο οι μεν όσο και τα δε γεννιόντουσαν ή δημιουργούνταν κατά βάση παραμορφωμένοι, βραδύνοοι, βραδύγλωσσοι και με ψυχολογικές διαταραχές που οδηγούσαν συνήθως στην αυτοκτονία. Οι επιστήμονες είχαν πέσει ήδη από τον προηγούμενο αιώνα σε τέλμα σχετικά με την πλήρη αποκρυπτογράφηση και δημιουργία από το μηδέν του πολύπλοκου ανθρώπινου DNA, καθώς το κατείχαν πλέον κατά 99,99999999999999%, αλλά όχι 100%.<br />Οι επιστήμονες δεν ήθελαν απλά κάποιους ανθρώπους για τις Πληρώσεις. Ήθελαν τους τέλειους ανθρώπους. Ανθρώπους που όχι μόνο θα επιβίωναν των πειραμάτων, αλλά θα τους έδιναν και υψηλή ποιότητα καταγραφών και με μια απλή διαγραφή μνήμης θα ήταν έτοιμοι να ξαναχρησιμοποιηθούν. Και την λύση σε αυτό έδωσε η ευγονική. Οι άνθρωποι πλέον, και ιδίως οι ανήκοντες στα ανώτερα Πολυεθνικά στρώματα, ζούσαν κοντά στις δυο εκατονταετίες και δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση για διαιώνιση του είδους. Οι περισσότεροι αναζητούσαν σκέτη την σεξουαλική απόλαυση κι έκαναν ένα, το πολύ δύο παιδιά κατά την διάρκεια της μακρόχρονης ζωής τους. Έχοντας οι περισσότεροι απαξιώσει την δημιουργία απογόνων, τους ήταν το πλέον εύκολο να κάνουν ένα παιδί και μετά να το πετάξουν - τόσο πολύ και με μηδενικό πλέον ρίσκο ασθενειών που ζούσαν, μπορούσαν κάνουν αργότερα όσα ήθελαν. Για αυτό, μέσα από έναν μεγάλο κυβερνητικό μηχανισμό που είχε κινηθεί, επιλέχτηκαν και ζευγάρωσαν μεταξύ τους οι πιο επιφανείς, δυνατοί σωματικά κι ευφυείς αντιπρόσωποι του Πολυέθνους. Μετά από τρεις γενιές, ο καρπός αυτών των προσπαθειών ήταν τα Δοχεία.<br />Η μόνη χτυπητή διαφορά των Δοχείων από τους κανονικούς ανθρώπους ήταν το ότι ήταν τελείως άτριχα και χωρίς νύχια, με απόλυτα λείο δέρμα. Οι επιστήμονες είχαν διαπιστώσει ότι η Πλήρωση ήταν πιο εύκολο να επιτευχθεί αν το Δοχείο και οι υδατοστεγανοί μηχανισμοί που συνδέονταν στις νευρικές συνάψεις του κατώτερου τμήματος του εγκεφάλου του βυθίζονταν σε μια δεξαμενή με απεσταγμένο νερό εμπλουτισμένο με ένζυμα που διευκόλυναν την νάρκωση και την απομόνωση του εγκεφαλικού στελέχους. Τα ένζυμα όμως αυτά διασπούσαν την κερατίνη και, προκειμένου να αποφευχθεί η μόλυνση του αποστειρωμένου υγρού των δεξαμενών από το υλικό της κυτταρικής αποσύνθεσης, οι γενετιστές προτίμησαν να πειράξουν απλά τα ανάλογα χρωμοσώματα των εμβρύων της τελευταίας γενιάς ώστε να γεννηθούν όπως έπρεπε.<br />Κατά τα άλλα, τα Δοχεία αποτελούσαν θαυμάσια ανθρώπινα δείγματα. Τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια μεγάλωναν κι έπειτα ζούσαν ως ενήλικες σε εξαιρετικές συνθήκες διαβίωσης. Η σωματική τους διάπλαση ήταν τέλεια και ο εγκέφαλός τους ευρωστότατος, όπως έπρεπε, για να αντέξει πολλές διαδοχικές Πληρώσεις. Ωστόσο, δεν διακρίνονταν για την εξυπνάδα τους. Παρ'όλο που ζούσαν όλα μαζί, άνδρες και γυναίκες, μια και οι μελέτες είχαν δείξει ότι η κοινωνικότητα αποτελούσε καταλυτικό παράγοντα για την διασφάλιση της πνευματικής τους υγείας, τα βασικά στοιχεία της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς εξέλειπαν. Η στοιχειώδης εκπαίδευσή τους πάνω στην γραφή, την ανάγνωση και τα απλά μαθηματικά γινόταν μόνο και μόνο για να διευκολυνθεί η επικοινωνία μεταξύ τους και με τους επιστήμονες που τα παρακολουθούσαν. Οι φιλίες και άλλες διαδραστικές σχέσεις επιτρέπονταν σε πρωτογενή μορφή, αλλά η οποιαδήποτε σεξουαλική τους επαφή είχε εξαλειφθεί με την ελεγχόμενη καταστολή της ερωτικής τους επιθυμίας. Δεν ήταν λοιπόν παράξενο που τα Δοχεία κυκλοφορούσαν στους κοινούς τους χώρους συνήθως γυμνά, για λόγους άνεσης, αφού έτσι κι αλλιώς αυτό δεν τους έκανε καμία αίσθηση. Ο πολυχώρος όπου ζούσαν, το Άσυλο, τους πρόσφερε την δυνατότητα να διασκεδάσουν με τους ομοίους τους, να παίξουν, να αθληθούν διατηρώντας και βελτιώνοντας την έτσι κι αλλιώς αψεγάδιαστη σωματική τους διάπλαση, αλλά κυρίως τους απομόνωνε από τον έξω κόσμο - για τον οποίο δεν είχαν την παραμικρή ιδέα. Μια απομόνωση που επιτυγχανόταν και με την προσωπική εκμηδένιση κάθε υπαρξιακής αγωνίας του τύπου "ποιός είμαι, πού βρίσκομαι, τί κάνω, γιατί έχω έναν αριθμό για όνομα" με μεθόδους νοητικού ελέγχου και με πλήρη διαγραφή των εναπομεινασών αναμνήσεων του εκάστοτε Δοχείου μετά το τέλος κάθε Πλήρωσης.<br />Έτσι, τα Δοχεία, αν και είχαν τα φόντα να αναπτύξουν εξαιρετική ευφυία, στις περισσότερες πτυχές της ζωής τους δεν διέφεραν από παιδιά προσχολικής ηλικίας.<br />Με το που εισήγαγαν τον 212 στον τεράστιο και κλειστό προαύλιο χώρο του Ασύλου, το οποίο καταλάμβανε τους πρώτους πενήντα ορόφους αυτού του ίδιου κτιρίου όπου είχε νοσηλευτεί και όπου γίνονταν οι Πληρώσεις, έτρεξε να βρει τους φίλους του. Λαχταρούσε περισσότερο να δει τον 201, την 195 και την 209... ίσως λίγο περισσότερο την 209. Μπαίνοντας στον χώρο των παιχνιδιών, η 209 τον είδε πρώτη κι έτρεξε να τον συναντήσει. Φτάνοντάς τον, το ελαφρύ λαχάνιασμα από το τρέξιμό της έκανε το υπέροχο στήθος της να τρέμει ελαφρά. Τον αγκάλιασε κολλώντας το σφριγηλό της κορμί πάνω του και υγραίνοντας το ευρύ και γυμνασμένο του στήθος με τον ιδρώτα της. Το σφριγηλό αυτό κορμί, όπως και τα κορμιά των υπολοίπων θυληκών Δοχείων, δεν σήμαινε για τον 212 τίποτα περισσότερο από το δικό του κορμί ή το κορμί ενός άνδρα. Αντιθέτως, εκτιμείτο δεόντως από τους φύλακες των εγκαταστάσεων του Ασύλου. Και όχι μόνο το κορμί της. Η ομορφιά της ήταν τόση, με τα καταπράσινα μάτια της, την ίσια, μικρούλα, λεπτή της μύτη και τα γεμάτα χείλη της, που σε συνδυασμό με την έλλειψη μαλλιών και φρυδιών την έκανε να μοιάζει αλλόκοσμη. Μάλιστα ένας φύλακας, ο Ρότζερς, φώναζε την 209 "καύλα" και όποτε το έκανε, εκείνη πήγαινε χαρούμενα κοντά του, αναγνωρίζοντας πως αναφέρεται σε αυτήν αλλά μην έχοντας το παραμικρό στοιχείο για το τί θα μπορούσε να είναι η καύλα. Ο Ρότζερς συνήθιζε τότε να την κοιτάζει άπληστα και να την βάζει να κάνει ανοίγματα μπροστά του, χωρίς φυσικά να τολμάει να προσπαθήσει ο,τιδήποτε άλλο, μια και το να αγγίξει ή να προσπαθήσει να συνευρεθεί σεξουαλικά με οποιοδήποτε Δοχείο, που άλλωστε αποτελούσε μία από τις ακριβότερες επενδύσεις της μετακυβέρνησης, απαγορευόταν αυστηρότατα και επέσυρε την ποινή της ολικής διαγραφής μνήμης και της παροχέτευσης του εκάστοτε ενόχου στην πληθυσμιακή μάζα. Το άγρυπνο σύστημα ολοπαρακολούθησης εξασφάλιζε ότι κανένας από τους άφρονες που θα τολμούσαν ποτέ να πράξουν κάτι τέτοιο δεν υπήρχε πιθανότητα να ξεφύγει. Έτσι ο γεμάτος ορμές Ρότζερς περιοριζόταν στο να παίρνει μάτι, όπως έκαναν και τόσοι άλλοι και που δεν απαγορευόταν, κι έπειτα να... ξεφορτώνει καμιά φορά στις τουαλέτες των θαλάμων.<br />Ο 212 την αγκάλιασε κι αυτός γελώντας, χωρίς το παραμικρό ίχνος στύσης. "Πού ήσουν, νιάνιαρο;" τον πείραξε η 209, καθώς ήταν κατά τρία χρόνια μεγαλύτερή του, όπως υποδήλωνε και ο αριθμός της σειράς της. "Μμμμ... ήμουν ξαπλωμένος. Παρακοιμήθηκα την τελευταία φορά που με έβαλαν για ύπνο" απάντησε εκείνος αθώα. "Α, ναι; Ξέρεις, και η 195 πήγε να κοιμηθεί χτες. Λογικά θα την ξαναδούμε αύριο." "Κρίμα! Ήθελα να την συναντήσω σήμερα. Τέλος πάντων... τί παίζετε;" "Κυνηγητό!" απάντησε η 209 ενθουσιασμένη. "Ξέρεις, αυτές τις μέρες που έλειπες, ο 201 μας ζάλιζε βάζοντάς μας να παίζουμε όλη την ώρα μήλα γιατί δεν είναι καλός στο τρέξιμο. Παραείναι ψηλός. Όταν μάθαμε όμως ότι επρόκειτο να έρθεις, στήσαμε κυνηγητό!" Η 209 συνειδητοποίησε ότι περπατούσε μόνη της και μιλούσε στον αέρα. Γυρνώντας&nbsp; είδε τον 212 να μιλάει στην 215. Νιώθοντας ένα αδιόρατο τσίμπημα στο στήθος της, που δεν το καταλάβαινε αλλά και δεν της άρεσε, του έπιασε απότομα το χέρι και τον τράβηξε μαζί της. "212! Πάμε!" "Α; Ε; Α, ναι" απάντησε σπασμωδικά ο 212, που χαιρέτησε την 215 και ακολούθησε την πρασινομάτα. Ξαφνικά της είπε "να σου πω, θα'θελες να με φωνάζεις Ανρί;" "Ανρί;" απάντησε ξαφνιασμένη η 209. "Τί είναι αυτό;" "Ιδέα δεν έχω. Ίσως κάποιος καινούριος αριθμός." "Και πώς σου ήρθε αυτό το Ανρί; Αστείο ακούγεται." "Χμμμ..." έκανε ο 212. "Δεν ξέρω. Απλά το έχω συνεχώς στο μυαλό μου. Αυτό και κάτι περίεργες εικόνες... όλα από την τελευταία φορά που κοιμήθηκα." "Εικόνες; Από τότε που κοιμήθηκες; Μα πώς είναι δυνατόν;" απόρησε η 209. "Όταν κοιμάται κάποιος δεν βλέπει μετά εικόνες στον ξύπνιο του." Ο 212 δεν απάντησε. "Τέλος πάντων. Πάμε να παίξουμε;" "Πάμε" είπε χαρούμενα ο 212, συμπληρώνοντας παρ'όλ'αυτά "αλλά μετά θα σου πω για αυτές τις εικόνες. Ίσως να μου πεις εσύ τί είναι, γριούλα!" "Νιά - νιά - νιάνιαρο! 212, είσαι νιάνιαρο!" του φώναξε η 209 βγάζοντας την γλώσσα της. "Ή μάλλον όχι. Πώς το είπες το άλλο; Ανρί! Για πιάσε με, αν μπορείς, <i>Ανρί!</i>" Και βάλθηκε να τρέχει χαχανίζοντας.<br />Εκείνη την στιγμή, εξαιτίας ενός λάθους κι ενός μυαλού ασυνήθιστα δυνατού, ο μικρός, πανίσχυρος, δηλητηριώδης σπόρος που τόσο καιρό έκανε τα μεγάλα κεφάλια της μετακυβέρνησης να πονάνε και να πασχίζουν για την ολοκληρωτική του εξόντωση, φυτεύτηκε ήσυχα, απαλά, αθώα, μέσα στους ίδιους τους κόλπους της.<br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>ΤΕΛΟΣ 2ου ΜΕΡΟΥΣ</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-6419507842619269958?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-37978904266378270872011-01-13T11:17:00.130+02:002011-01-13T19:24:31.223+02:00<div style="text-align: justify;">Είναι γεγονός πως ξετυλίγοντας το γαϊτανάκι της εξέλιξης και προϊστορίας όλων των σύγχρονων διεθνών μουσικών σκηνών και genres, το καθένα από τα οποία αποτελεί μίξη και διαδοχή άλλων προγενέστερων, καταλήγουμε πως τα πάντα είχαν ως κοινή βάση τα blues και τα gospel. Τα πάντα. Τα απειράριθμα παρακλάδια του rock, του metal και του punk, η pop με τις αμέτρητες μεταλλαγές κι εκφάνσεις της τα τελευταία τριάντα χρόνια, η rap, η hip hop, το κάθε είδος ηλεκτρονικού κοπανητού, ακόμα και συνθετότερες εκφράσεις της νεώτερης μουσικής κουλτούρας, όπως η jazz, όλα αποτελούν παιδιά της λεγόμενης μαύρης μουσικής. Σκεφτείτε το ακολουθώντας την λογική της αντίστροφης διαδικασίας, όπως έκαναν και οι φυσικοί για να ισχυροποιήσουν την θεωρία του Bing Bang. Θα διαπιστώσετε πως τα προαναφερθέντα πράγματι ισχύουν. Και αφού το σκεφτείτε, χαμογελάστε απηυδισμένοι καθώς θα συνειδητοποιείτε παράλληλα πως ό,τι ακούγεται διεθνώς στον δυτικό κόσμο τον τελευταίο αιώνα προήλθε από την εξέλιξη της μουσικής των σκλάβων που ο ίδιος δυτικός κόσμος ξερίζωσε από την Αφρική. Πού να πάρει η ευχή, η Ιστορία επιμένει να επιδεικνύει την διεστραμμένη αίσθηση ειρωνείας που την χαρακτηρίζει ακόμα και στα πιο απλά πράγματα.</div><div style="text-align: justify;">Παρ'όλ'αυτά, μπορεί κανείς με ασφάλεια να θεωρήσει πως το rock και το metal γεννήθηκαν σαν καθεαυτά είδη στο Ηνωμένο Βασίλειο (βασίλειο - μην χέσω! Αλλά ας μην αρχίσω να αραδιάζω τώρα την γνώμη μου για την Ελισάβετ, τον Κάρολο, το σόι τους και όλο το συνάφι τους στην Ευρώπη και ανά τον κόσμο. Το θέμα μας είναι άλλο). Οι Η.Π.Α. μπορεί έθεσαν τις βάσεις του ήχου του rock με μία μίξη του original blues ηχοχρώματος και στοιχείων της επαρχιακής country και hillbilly, ακολουθώντας την έμπνευση μιας σωρείας καλλιτεχνών των αρχών του 20ού αιώνα και στρώνοντας το έδαφος για τον Elvis, αλλά εν τούτοις, το rock άνθισε με όλη την σημασία της λέξης στην Γηραιά Αλβιώνα χάρη στην σαρωτική πορεία τεσσάρων ιδιοφυών και τελείως ηλίθια κουρεμένων κολεόπτερων από το Liverpool. Πράγματι, οι Beatles, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, είναι και οι πατριάρχες του rock. Μπορεί στην εποχή τους να αναγνωρίζονταν ως pop είδωλα (με την έννοια ότι η μουσική τους ήταν popular, δημοφιλής) και να έλεγαν ακόμα και οι ίδιοι ότι η αρχή των πάντων ήταν ο Presley, αλλά αδιαμφισβήτητα υπήρξαν το σημαντικότερο σημείο αναφοράς, έστω και υποσυνείδητα, κάθε γνωστής και άγνωστης rock μπάντας την τριακονταετία '60 - '90.</div><div style="text-align: justify;">Στο θέμα του metal, αντίθετα, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία σχετικά με την διαλογή μεταξύ Η.Π.Α. και Ηνωμένου Βασιλείου. Η γέννησή του οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις βρετανικές κιθάρες με το ξέσπασμα στα τέλη του '70 και τις αρχές του '80 του κινήματος του NWOBHM. To ίδιο το ακρωνύμιο είναι συντόμευση του πολυλεκτικού όρου New Wave of British Heavy Metal. Οι Αμερικανοί ακολούθησαν με διαφορά μερικών ετών.<br />Πάντως, η μετέπειτα εξέλιξη και ξεπέταγμα των διαφόρων subgenres στις ευρύτερες ενότητες του rock και του metal ακόλουθησαν μια παράλληλη πορεία και στις δύο άκρες του Ατλαντικού, με τις Η.Π.Α. να γίνονται περισσότερο αισθητές μέχρι το '90 στο χώρο του extreme metal (thrash, progressive - η λατρεία μου -, death, black, doom κ.λπ. metal σκηνές, που αν και είχαν σημαντικούς Ευρωπαίους εκπροσώπους, καμία δεν άνθισε τόσο όσο στην Αμερική, τουλάχιστον μέχρι την αυγή της νέας χιλιετίας) και του εναλλακτικού rock (χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή του Detroit που ξεπέταξε προ 25ετίας το κίνημα του grunge, το οποίο έζησε έντονα και για λίγο), ενώ η Μ. Βρετανία εξερεύνησε άλλου είδους μονοπάτια που διαμορφώνουν εν ολίγοις τις σημερινές post rock/alternative/new wave σκηνές.<br />Από τις Η.Π.Α. λοιπόν προέρχεται ένα subgenre το οποίο με συγκινεί ιδιαίτερα, και περισσότερο τις στιγμές που χαλαρώνω και θέλω να ταξιδέψω, όχι στο διάστημα, αλλά σε ένα φαράγγι, όχι για να δω τα αστέρια, αλλά για να νιώσω την μεσημεριανή ραστώνη να μου αδειάζει τις σκοτούρες του μυαλού μου. Μιλάω για το southern rock. Όπως μαρτυρά και η ονομασία του, το είδος αυτό αναπτύχθηκε κυρίως από μπάντες των νότιων Πολιτειών. Φυσικά, όλοι έχουμε στο μυαλό μας τί πάει, ως επί το πλείστον, να πει νότιες Πολιτείες: αγραμματοσύνη, redneckισμός, πουριτανισμός, θρησκοληψία, god - bless - Americισμός, τεράστια φορτηγά, γκόμενες με ονόματα του στυλ Mary Lue ή Susie Q, γενικά βλαχιά και άλλα τόσα στερεότυπα που δυστυχώς οι ίδιοι οι κάτοικοι των περιοχών αυτών φροντίζουν να επιβεβαιώνουν και μόνο με το ποιούς εξακολουθούν να εκλέγουν ως αντιπροσώπους τους στο Κογκρέσο. Εν τούτοις, το southern rock (με σημαντικότερους εκπροσώπους του παλαιότερα τους Lynyrd Skynyrd και ακόμα πιο παλιά τους Creedence Clearwater Revival) αποτελεί ένα ιδιαιτέρως αισθαντικό άκουσμα, ατμοσφαιρικό και με υπερτονισμένο το country στοιχείο μόνο τόσο ώστε να του δώσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.<br />Από τον χώρο του southern rock λοιπόν επέλεξα για αυτήν την φορά μια εξαίσια μπαλάντα. O τιτανομέγιστος Zakk Wylde είναι ευρύτερα γνωστός ως ο κιθαρίστας που στο πλευρό του Ozzy κατάφερε για πολλά χρόνια να γεμίσει το κενό του πρόωρα χαμένου και δυσαναπλήρωτου Randy Rhoads, βάζοντας μάλιστα και του δική του μουσική σφραγίδα, και ως ο ιδρυτής των Black Label Society. Με άλλα λόγια, αποτελεί εμβληματική μορφή στον χώρο του metal. Εν τούτοις, λίγοι γνωρίζουν ότι πριν τους Black Label Society, πριν ακόμα και το ακουστικό solo album του (το <i>Book of shadows</i> - κυκλοφόρησε το 1996), ο Wylde άφησε την σφραγίδα του και στον χώρο του southern rock&nbsp; με ένα και μοναδικό album που κυκλοφόρησε το 1994 και θεωρείται πλέον κλασικό, ονόματι <i>Pride &amp; glory</i>, υπό την ετικέτα του ομώνυμου συγκροτήματος. Από την εν λόγω συλλογή ακολουθεί το υπέροχο, νοσταλγικό "Fadin' away", στο οποίο ο Ζάκαρος παίζει κιθάρα και πιάνο και τραγουδάει με μιαν υπέροχη, βραχνή, κλασική "αμερικάνικη" (με την καλή έννοια του όρου) φωνή. Enjoy.<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/puxKK-jEpLA?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/puxKK-jEpLA?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><br /><div style="text-align: center;">Should I feel lost?<br />Or should I feel found?<br />What should it be?<br />Up or down?<br /><br />Won't you please help me...<br /><br />I'm searching high, I'm searching low...<br />where might it be?<br />A loss for words, babe...<br /><br />That'll set me free. That'll set me free...<br /><br />Fadin', oh, fadin' away, yeah...<br />mama, it's been a year to the day.<br />I'm just fadin', oh, fadin' away, yeah...<br />mama, it's been a year to the day.<br /><br />You ask for this, they sell you that.<br />A better place... is where I hope you're at.<br /><br />Who's gonna live and who's gonna die?<br />Is it hello or goodbye?<br />Tell me how...<br />could you tell me why?<br /><br />Fadin', oh, fadin' away, yeah...<br />mama, it's been a year, oh, to the day.<br />I'm just fadin', yeah, fadin' away, yeah...<br />mama, it's been a year to the day.<br /><br />Oh yeah, when the daisies are growing over top of me,<br />where is it that I go?<br />Running out of time, Lord, I need to know...<br />oh, I need to know.<br /><br />Fadin', fadin' away, yeah...<br />mama, it's been a year, Lord, to the day, yeah...<br />Fadin', fadin' away, oh yeah...<br />mama, it's been a year to the day.<br /><br />Oh yeah mama, it's been a year, oh to the day.<br />Mama, it's been a year, yeah, to the day... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-3797890426637827087?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-51459064396576038252011-01-02T20:58:00.022+02:002011-02-10T12:20:49.928+02:00<div style="text-align: center;"><i>Το φως σου, γλυκέ&nbsp; μου, τα μάτια μου ταράζει...</i></div><div style="text-align: center;"><i>η φωνή σου, τρυφερέ μου, βελούδο που σκεπάζει.</i></div><div style="text-align: center;"><i>Ο ήχος, καλέ μου, της φωνής σου βαθύς,</i></div><div style="text-align: center;"><i>με ανακουφίζει το δειλινό σαν τα χάδια της βροχής.</i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Την ομορφιά σου, καλή μου, πουθενά μην την δώσεις...</i></div><div style="text-align: center;"><i>μόνο σε μένα, τρυφερή μου, για την καρδιά μου να σώσεις.</i></div><div style="text-align: center;"><i>Αλησμόνητα, γλυκιά μου, τα φιλιά που χαρίζεις,</i></div><div style="text-align: center;"><i>για πάντα, και τώρα, την ζωή μου ορίζεις.</i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Πάρε με μαζί σου, πάρε με,</i></div><div style="text-align: center;"><i>φύλαξέ με σαν χώμα του τόπου μας αγαπημένο.</i></div><div style="text-align: center;"><i>Κρύψε με απ'όλους και φίλα με,</i></div><div style="text-align: center;"><i>άσε με να γευτώ τον γλυκό καρπό τον απαγορευμένο.</i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Σώσε με για πάντα, σώσε με,</i></div><div style="text-align: center;"><i>γιατί με πετάνε και με πληγώνουν οι σκέψεις της σκοτεινιάς.</i></div><div style="text-align: center;"><i>Νιώσε με βαθιά, νιώσε με,</i></div><div style="text-align: center;"><i>γιατί κρυώνω και ζητάω την προστασία μιας αγκαλιάς.</i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Το τέλος θε να'ρθει απόψε,</i></div><div style="text-align: center;"><i>μα το καλωσορίζω σαν ανάμνηση που γλυκά με πονά.</i></div><div style="text-align: center;"><i>Ο τόπος που αφήνω με ζητάει και με διώχνει,</i></div><div style="text-align: center;"><i>μα κρύβει την λαχτάρα μέσ'από βλέφαρα σφαλιστά.</i><br /><br /><i>Δεν φοβάμαι να πάω εκεί που δεν βλέπω,</i><br /><i>γιατί θα'σαι εσύ μαζί μου, φυλαχτό και κουράγιο.</i><br /><i>Δεν φοβάμαι να σαλπάρω, στην άγνωστη θάλασσα να χαθώ,</i><br /><i>γιατί ξέρω πως θα με περιμένεις εσύ στο μουράγιο.</i><br /><br /><i>Γίνε μαζί μου ένα, γίνε,</i><br /><i>γεύσου τον πόνο και το βάσανο σαν να ήτανε δικά σου.</i><br /><i>Δέσε με και μην με χάσεις για κανένα,</i><br /><i>για δεσμά αρκούν οι λέξεις και η ματιά σου.</i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>Τέλειωσέ με τώρα, τέλειωσε,</i></div><div style="text-align: center;"><i>γιατί δίχως απώλεια δεν στάζει μέλι απ'την κηρήθρα της ζωής.</i></div><div style="text-align: center;"><i>Σκότωσέ με την νύχτα, σκότωσε,</i></div><div style="text-align: center;"><i>γιατί δίχως σκοτάδι δεν φέρνει ελπίδα το φως της αυγής.</i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Ανρί διάβαζε και ξαναδιάβαζε τους στίχους του. Του άρεσαν, του άρεσαν πολύ, αλλά ένιωθε πως ολοκλήρωναν τον κύκλο τους, πως ό,τι είχαν να πουν το έλεγαν, συμπυκνωμένα, τελεσίδικα. Και ο Ανρί θα ήταν ικανοποιημένος με αυτό αν οι στίχοι του αποτελούσαν ένα απλό ποίημα, μια ωδή, μια μπαλάντα. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι αυτές οι αράδες έπρεπε, στο μυαλό του Γάλλου, να μετουσιωθούν σε ένα θεατρικό έργο, σε ένα ερωτικό, εσωτερικό, λυρικό καταπίστευμα της έμπνευσής του.</div><div style="text-align: justify;">Ο νεαρός άφησε κάτω την πένα του και κοίταξε τα κιτρινωπά χαρτιά του, συλλογισμένος και νυσταγμένος. Τα υγρά, καστανά του μάτια έλαμπαν στο αποστεγνωμένο, αυστηρό αλλά όμορφο πρόσωπό του.&nbsp; Η λεπτή, ίσια του μύτη, τα γεμάτα αλλά σφιγμένα χείλη του, τα τοξωτά του φρύδια, η ουλή που ξεκινούσε από την ράχη της μύτης του κι εκτεινόταν ως το μέτωπό του, όλα πρόδιναν την άτεγκτη αλλά και έντονη ιδιοσυγκρασία του. Όλα ήταν στοιχεία που φανέρωναν μια ζωή μόχθου, δράσης αλλά και κακουχιών - μέσα στην οποία κατάφερναν και χωρούσαν φιλοδοξίες αναγνωρισιμότητας ως ερωτικού θεατρικού συγγραφέα. "Αυτές σου οι φιλοδοξίες σε μάραναν, ζώον", μονολόγησε. Αλλά ήταν γεγονός ότι χωρίς αυτές του τις φιλοδοξίες θα παρατούσε την συγγραφή - κάτι που δεν θα το άντεχε ο ευαίσθητος και παρορμητικός χαρακτήρας του. Ο Ανρί ήθελε να γράφει ερωτικά έργα, γεμάτα πάθος, διπλοπροσωπίες, τρίγωνα, τετράγωνα, πειρασμούς αλλά και μια γενναία δόση παλιομοδίτικου ρομαντισμού, περίτεχνα εμφωλευμένου μέσα στο ηδονιστικό περιβάλλον των κόσμων που έστηνε επί σκηνής. Όμως τώρα δεν ήταν ο καιρός για τέτοια. Η απόφαση της Συμβατικής ήταν σαφής. Ο λαός χρειαζόταν έξαψη της φιλοπατρίας του. Χρειαζόταν επαγρύπνηση. Από παντού οι εχθροί τον έζωναν. Στο εξωτερικό οι Αυστριακοί και οι Άγγλοι. Στο εσωτερικό οι αριστοκράτες, οι αντιδημοκράτες, οι συκοφάντες, οι φιλοβασιλικοί. Συνωμοσίες πλέκονταν, συμβόλαια θανάτου εξυφαίνονταν. Όλα επιβουλεύονταν την αξία της νεότευκτης Δημοκρατίας, της τόσο ακριβοπληρωμένης κι εύθραυστης. Για αυτό έπρεπε τα πάντα, ακόμα και το θέατρο, τα τραγούδια και η Τέχνη στην ολότητά της να θυμίζουν τους λαϊκούς αγώνες και να κρατούν σε εγρήγορση όλους όσους ευελπιστούσαν να καρπωθούν στο μέλλον τα οφέλη που κρατούσε στον κόρφο της και θα σκορπούσε απλόχερα η μετέπειτα μούσα του Ντελακρουά.</div><div style="text-align: justify;">Έτσι και ο Ανρί, μαζί με όλους τους άλλους θεατρικούς συγγραφείς, νεαρούς και μη, που κατείχαν το πιστοποιητικό των δημοκρατικών φρονημάτων τους και ταυτόχρονα ανακατεύονταν με την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, φρόντιζε να γράφει στρατευμένα έργα. Σατυρικά, τραγικά, κωμικά, φαρσικά - δεν είχε σημασία. Αρκεί να εξυπηρετούνταν ο σκοπός της Συμβατικής. Ακολουθώντας αυτήν την νόρμα, ο νεαρός θεατράνθρωπος είχε κερδίσει μεγάλη αναγνωρισιμότητα στο Παρίσι όταν, μερικούς μήνες πριν, είχε ανεβάσει στην πάλαι ποτέ σκουληκότρυπα των λερών αριστοκρατών, το Θέατρο Φεϊντό, την φάρσα του <i>Τα φουστάνια της Αυστριακιάς</i>. Η καρατόμηση της Μαρίας Αντουανέτας είχε πάρει την μορφή κοσμικού γεγονότος, σε σημείο μάλιστα που ανάγκασε τα μέλη της Επιτροπής, ακριβώς πριν εκτελεστεί η ποινή της έκπτωτης βασίλισσας και για λόγους κυρίως συμβολιστικούς αλλά και χωρικής επάρκειας, να επιστρέψουν την γκιλοτίνα από το σημείο που ατυχώς είχαν επιλέξει να μετακινήσουν στην πρότερη θέση της: μεσούσης της Πλας ντε λα Κονκόρτ, της Πλατείας της Επανάστασης. Ο ντόρος που δημιουργήθηκε μετατράπηκε σύντομα σε λαϊκό πανηγύρι που κράτησε εβδομάδες. Ήταν φυσικό λοιπόν ότι όποιος καλλιτέχνης εμπνεόταν από το γεγονός και παρουσίαζε κάτι αξιόλογο και προσφιλές θα χτυπούσε λαβράκι.</div><div style="text-align: justify;">Ο Ανρί δεν είχε χάσει καιρό. Είχε γράψει, μέσα σε πυρετό έμπνευσης και χωρατατζίδικης διάθεσης εντελώς ξένης με το μακάβριο γεγονός του αποκεφαλισμού, μια φάρσα που τα περιείχε όλα. Χλευασμό για τον υπερβολικό πλούτο και χλιδή των Βερσαλλιών την στιγμή που ο λαός φυτοζωούσε, μια σύντομη αλλά επική πράξη που απεικόνιζε την ρωμαλέα και ένδοξη έκρηξη της Επανάστασης, μια φροντισμένη σκηνικά αναπαράσταση της καρατόμησης του Λουδοβίκου του ΙΣΤ' με κωμικά γκαγκ στημένα πάνω στην ατσουμπαλιά του τροφαντού πρώην βασιλιά,&nbsp; μια λεπτομερή έκθεση των ανοήτων δολοπλοκιών που εξύφαινε η σιχαμένη Βιεννέζα μέσα από το κελί της και τελικά μια ισοπεδωτική τελική σκηνή που γελοιοποιούσε την Αυστριακιά και ταυτόχρονα έπλεκε το εγκώμιο της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και του Ροβεσπιέρου. Είχε μάλιστα την φαεινή ιδέα να προσαρμόσει τοπικά ένα ψευδοπάτωμα στο δάπεδο της σκηνής, με μια τρύπα στο μέγεθος κεφαλιού, που αξιοποιήθηκε ως εξής: αφού οι φρουροί θα οδηγούσαν την Αντουανέτα στο ικρίωμα, η αυλαία θα έκλεινε στιγμιαία και ταυτόχρονα η γκιλοτίνα θα έπεφτε κάνοντας εκείνον τον χαρακτηριστικό συριστικό ήχο. Στο μεταξύ θα τοποθετούσαν ένα ακέφαλο σκιάχτρο στην θέση του υποτιθέμενου πτώματος και η ηθοποιός θα σερνόταν μέσα στο ψευδοδάπεδο, από όπου θα εξείχε μόνο το κεφάλι της. Έπειτα η αυλαία θα άνοιγε και το κεφάλι θα παραδεχόταν τα κρίματα που διέπραξε η έκφυλη βασίλισσα και θα εγκωμίαζε τους Δημοκράτες που της έδωσαν αυτήν την δίκαιη τιμωρία.</div><div style="text-align: justify;">Το έργο σημείωσε τεράστια επιτυχία και ο Ανρί παρίστατο σε μια υπαίθρια γιορτή που στήθηκε προς τιμήν του στον κήπο του Κεραμεικού, κάτω από το αυστηρό βλέμμα των προτομών του Μαρά που είχαν στηθεί σε κάθε πιθανή και απίθανη γωνία και παρόντων αρκετών εκατοντάδων επιφανών και μη Δημοκρατών - ανάμεσά τους του ίδιου του Ροβεσπιέρου. Ο Αδιάφθορος μάλιστα συνεχάρη πρόσωπο με πρόσωπο τον νεαρό, δηλώνοντάς του ότι το είχε καταδιασκεδάσει. Πόσο υπερήφανος είχε νιώσει ο Ανρί εκείνη την στιγμή!...</div><div style="text-align: justify;">... και πόσο σιχαινόταν τον εαυτό του τώρα. Λιγότερο από έναν χρόνο μετά, τον Ιούλιο του σωτήριου έτους 1794 (αρνιόταν, κρυφά και παραδόπιστα, να χωνέψει το νέο ημερολόγιο και τις καινούριες ονομασίες των μηνών που πάσχιζε να επιβάλλει η Συμβατική, όπως το σύγχρονο όνομα του Ιουλίου που ήταν Τερμιντόρ), ο Ανρί Μπονκαβιγιέ, συγγραφέας, 29 ετών, μέλος των Ιακωβίνων κι ένορκος στο δικαστικό σώμα της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας,&nbsp; ανήκων στον κύκλο του Ροβεσπιέρου και γνωστός ως ένας από τους πιο φιλικά προσκείμενους του μακαρίτη Μαρά, καθόταν μίζερος μέσα στο ημίφως της φτωχικής του κάμαρας στο Πον - Νεφ, πάνω από τους ερωτικούς τους στίχους και το μισοτελειωμένο του μελανοδοχείο και οίκτιρε τον εαυτό του. Τον οίκτιρε γιατί μέσα σε μια τόσο σύντομη χρονική περίοδο παρακολούθησε όλα όσα πίστευε να πολτοποιούνται στον βωμό του παράλογου πάθους και της παρανοϊκής τρομολαγνείας. Παρακολούθησε χιλιάδες ανθρώπους να στέλνονται στην γκιλοτίνα, οι οποίοι καταδικάζονταν πολλές φορές σκιωδώς και ψεύδορκα. Είδε τον λαό, που επί πέντε χρόνια κρατούσε το επαναστατικό λάβαρο των Ξεβράκωτων ψηλά, να στρέφεται σιγά σιγά κατά της ίδιας της Συμβατικής και της Επιτροπής, τις οποίες κάποτε επιδοκίμαζε για κάθε αριστοκρατικό κεφάλι που έπεφτε. Και, αν και οι Ιακωβίνοι ξεσκέπασαν την φθοροποιό δράση των Δαντονιστών, που παρ'ό,τι ήταν οι πρωτεργάτες της Επανάστασης επέδειξαν στην συνέχεια αξιοκατάκριτη υπαναχώρηση, και θρήνησαν όσο κανείς άλλος την στυγερή δολοφονία του Φίλου του Λαού μέσα στην ίδια του την μπανιέρα - οι φήμες έλεγαν από μια γυναίκα -, βρίσκονταν τώρα οι ίδιοι στο στόχαστρο. Οίκτιρε τον εαυτό του που συμμετείχε στην Τρομοκρατία.</div><div style="text-align: justify;">Ο Ανρί δεν είχε χάσει την πίστη του στην Επανάσταση. Δεν είχε χάσει την πίστη του ούτε στον Ροβεσπιέρο. Αλλά η παράνοια που είχε κατακλύσει τα Επαναστατικά Δικαστήρια είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Στο βήμα των κατηγορούμενων στριμώχνονταν πολλές φορές εξήντα ή εβδομήντα άνθρωποι που κατηγορούνταν όλοι μαζί για συνωμοσία - άνθρωποι που πολλές φορές δεν γνωρίζονταν καν μεταξύ τους, για τους οποίους δεν υπήρχε η παραμικρή υπεράσπιση και που η διαδικασία δεν κρατούσε παρά μερικά λεπτά, συνοπτική, παράφορη, άλογη, τραγελαφική και με κατάληξη πάντα την λαιμητόμο. Υπήρχαν εβδομάδες που είχαν σταλεί για καρατόμηση και σχεδόν δια βοής διακόσια, τριακόσια, τετρακόσια άτομα. Κάθε φορά, ως μέλος του ενόρκου σώματος, ο Ανρί ακολουθούσε σιωπηρά την πλημελλώς στηριγμένη σε πραγματικά ενοχοποιητικά στοιχεία και κυρίως υποκινούμενη από το πάθος καταδικαστική απόφαση των υπολοίπων. Δεν ήταν ότι φοβόταν για την ζωή του σε περίπτωση που τους εναντιωνόταν - ο καθένας που είχε γίνει κοινωνός των μεταβολών εκείνης της ταραγμένης πενταετίας, νέος, γέρος, άνδρας, γυναίκα, δεν αισθανόταν τον φόβο του θανάτου. Απλά ήθελε να δει τους κόπους των επαναστατών να ανταμείβονται, τις ταραχές να τελειώνουν, τον πόλεμο με τους προελαύνοντες Άγγλους να λήγει αισίως και την Τρομοκρατία να ολοκληρώνει επιτέλους τον κύκλο της και να παραχωρεί την θέση της στην τόσο αιματηρά προετοιμασμένη Δημοκρατία. Το ήθελε πιεστικά, αχόρταγα, σχεδόν εγωιστικά. Και κόντρα σε κάθε ψήγμα ανθρωπιάς κατέπνιγε την συνείδησή του, σκλαβωνόταν από τα φλογερά κυρήγματα του Ροβεσπιέρου και περπατούσε αγόγγυστα σε έναν δρόμο σπαρμένο με τα κουρεμένα κεφάλια τον ανθρώπων που έστειλε, μαζί με την υπόλοιπη Επιτροπή, στον δρόμο χωρίς γυρισμό.</div><div style="text-align: justify;">Αλλά πλέον δεν άντεχε άλλο. Η ψυχή του δεν είχε πωρωθεί ακόμα τόσο πολύ, η καρδιά του δεν είχε αδειάσει τελείως. Ήξερε ότι πολλοί - οι περισσότεροι - από αυτούς που καρατομήθηκαν μετά την δολοφονία του Μαρά και την σχεδόν δικτατορική επικράτηση του Ροβεσπιέρου, ήταν αθώοι, αμέτοχοι, θύματα της συνωμοσιολογίας και των κακών αναγνωσμάτων. Στην επόμενη δίκη, σε μια εβδομάδα από τότε, αν έκρινε πως οι κατηγορούμενοι ήταν αθώοι, θα το έλεγε. Θα ύψωνε την φωνή του. Κι ας γινόταν ό,τι ήθελε.</div><div style="text-align: justify;">Κάποιος χτυπούσε επίμονα την πόρτα του και ο Ανρί, χαμένος στις σκέψεις του, άργησε να το καταλάβει. Με κάποια δυσφορία σηκώθηκε από την παλαιικού τύπου πολυθρόνα του και άνοιξε με κόπο την γαριασμένη ξύλινη εξώπορτα, προσέχοντας να μην ξεχαρβαλώσει τελείως τον επάνω μεντεσέ που του έλειπαν δύο βίδες. Ανοίγοντας το θυρόφυλλο και σκεπτόμενος ότι με ένα τέτοιο σαράβαλο θα ήταν ίσως καλύτερο και πιο πρακτικό να μην είχε καν πόρτα - άλλωστε, τι θα μπορούσε να του κλέψει κάποιος; Το κακιασμένο στρώμα που κοιμόταν; -, αντίκρυσε μπροστά του τον Ζαν, τον φούρναρη φίλο του. Ήταν λαχανιασμένος και ιδρωμένος από την αποπνικτική ζέστη της καλοκαιριάτικης νύχτας και την τρεχάλα που προφανέστατα είχε ρίξει. "Ανρί, ουφφφ..." "Ανάσανε, άνθρωπέ μου!" του είπε ο Ανρί, προσκαλώντας τον μέσα και βάζοντάς του ένα ποτηράκι φτηνό κόκκινο κρασί. Γέρνοντας στο γραφείο του συγγραφέα, ο Ζαν κατέβασε μια βιαστική γουλιά και μετά γύρισε και κοίταξε τον φίλο του. Τα μάτια του ήταν κόκκινα, τα χαρακτηριστικά του προσώπου αλλοιωμένα, οι κλειδώσεις των δακτύλων του άσπριζαν σφιγμένες. "Ανρί, είμαστε νεκροί." "Τί; Τί λες;" ρώτησε ταραγμένα ο Ανρί ανακαθίζοντας. "Είμαστε νεκροί, σου λέω. Η Συμβατική μας έβγαλε εκτός νόμου. Το απόγευμα, στην Συνέλευση, ο Μαξιμιλιανός δήλωσε μπροστά σε όλους αυτό που έλεγε στις συγκεντρώσεις μας εδώ και ένα μήνα - ότι έχει στην κατοχή του έναν κατάλογο με εχθρούς του λαού, πολλοί από τους οποίους ανήκουν στην Συμβατική. Αλλά δεν είπε τα ονόματά τους. Ούτε έναν. Κατάρα, γιατί δεν το έκανε; Ο Μαρά τους έδειχνε με το δάχτυλο. Άρρωστος ξεάρρωστος, ξεμπρόστιαζε τους μπάσταρδους έναν έναν!" Σταμάτησε για να πιει μια γουλιά. Έπειτα, συνέχισε, πιο ήρεμος. "Γιατί δίστασε αυτήν την φορά, Ανρί; Γιατί, που να μας πάρει ο διάολος; Γιατί με τους Γιρονδίνους ήταν τόσο άμεσος; Τώρα τον έπιασε η ανθρωπιά; Με αυτό που έκανε, στράφηκε εναντίον μας όλη η Συμβατική. Αν ο Μαξιμιλιανός κατονόμαζε τους αντεπαναστάτες, θα τους απομόνωναν οι υπόλοιποι. Τώρα, φοβούνται όλοι! Το μόνο που τους νοιάζει είναι να σώσουν τα βρωμερά τομάρια τους!" Έριξε στον φίλο του, που πλέον ντυνόταν για έξοδο, ένα παγερό βλέμμα. Περίμενε μέχρι που ο Ανρί του το αντιγύρισε και τότε του είπε "Φίλε μου, τέθηκαν εκτός νόμου τα μέλη της Κομμούνας που υποτίθεται πως στασίασε, τα μέλη του Γενικού Συμβουλίου που συντάχθηκαν με αυτήν και όσοι πολίτες υπάκουσαν στην πρόσκλησή της. Ο Μαξιμιλιανός, Ο Αυγουστίνος, ο Σεν Ζιστ, ο Κουτόν, ο Λε Μπα και όσοι Ιακωβίνοι ήταν παρόντες βρίσκονται τώρα στο Δημαρχείο, περικυκλωμένοι από τα κανόνια του Ανριό." Αποτελείωσε το ποτό του. "Δεν θα σταματήσουν μέχρι να συλλάβουν όλους τους Ιακωβίνους. Τα κεφάλια μας θα πέσουν, Ανρί. Πρέπει να φύγουμε, πρέπει να κρυφτούμε τώρα αμέσως." Ο Ανρί που πλέον ήταν έτοιμος να βγει από την τρώγλη, γύρισε αηδιασμένος και όρμησε στον Ζαν. "Τί είναι αυτά που λες; Νομίζεις πως θα την πατήσει έτσι εύκολα ο λαός; Νομίζεις ότι δεν ξέρει ποιός είναι ο πραγματικός προστάτης του; Νομίζεις πως τον τρομοκράτησε η παραπανίσια αυστηρότητα της Επιτροπής; Τόσα χρόνια, τόσους αιώνες θρήνησε θύματα που σφαγίασαν οι κοπροαίματοι τύραννοι. Νομίζεις πως τώρα τον τρομάζουν οι αποκεφαλισμοί των τελευταίων μηνών;" "Πού να σε πάρει Ανρί, κατάλαβε επιτέλους! Κατέβα από το σύννεφό σου, διώξε τον συγγραφικό ρομαντισμό και μεγαλοϊδεατισμό σου! Ο λαός σιχάθηκε την Επιτροπή! Σιχάθηκε την γκιλοτίνα! Σιχάθηκε να τον τυραννά ο άνθρωπος που επιλέχτηκε να προασπίσει την Επανάσταση! Σιχάθηκε να καταδικάζει η Δημοκρατία με τον τρόπο που καταδίκαζε το ελεεινό σόι των Λουδοβίκων! Ο λαός θέλει να δει τον Ροβεσπιέρο να πεθαίνει!" "Δεν σε πιστεύω", απάντησε ψυχρά ο Ανρί, που κρατήθηκε τελευταία στιγμή να μην πιάσει τον Ζαν από τον γιακά. Και δίχως άλλη κουβέντα, βγήκε έξω, στην νύχτα και στο ζεστό ψιλόβροχο. <i>Δεν σε πιστεύω </i>είχε πει ο Ανρί, προσπαθώντας να προασπίσει αυτά που ο ίδιος αμφισβητούσε και κατηγορούσε στις σκέψεις του αμέσως πριν ο Ζαν περάσει το κατώφλι του σπιτιού του. Αλλά τον πίστευε. Γιατί το πίστευε και ο ίδιος.</div><div style="text-align: justify;">"Αντίο για πάντα, φίλε μου" ψέλλισε ο Ζαν και βγαίνοντας από το ετοιμόρροπο σπιτάκι του Ανρί, έτρεξε προς την αντίθετη διεύθυνση. Τέσσερις μέρες μετά, ο μουσάτος φούρναρης με το κόκκινο φακιόλι και το πληθωρικό παντελόνι των Ξεβράκωτων έπεσε νεκρός κοντά στον κήπο του Λουξεμβούργου, όταν πάνω στην προσπάθεια της διαφυγής του ένας άγνωστος τον αναγνώρισε σαν Ιακωβίνο και τον κατέδωσε σε μια κοντινή ομάδα δραγόνων, οι οποίοι τον κατεδίωξαν κοντά στα παρτέρια και τον πυροβόλησαν στην πλάτη.</div><div style="text-align: justify;">Ο Ανρί έφτασε χωρίς ανάσα στο προαύλιο του Δημαρχείου. Αλλά το τεράστιο πλήθος που είχε πρωτύτερα μαζευτεί στην πλατεία είχε τώρα αρχίσει να σκορπίζει, φοβισμένο από τον αντιπρόσωπο της Συμβατικής που με έπαρση και απόλυτη μειλιχιότητα είχε μόλις πριν λίγο διαβάσει το καταδικαστικό ψήφισμά της, η εφαρμογή του οποίου σήμαινε καρατόμηση χωρίς δίκη σε όσους θεωρούνταν ένοχοι. Μέσα στον πανζουρλισμό, ο Ανρί προσπέρασε την χαλαρή περίμετρο των κανονιών, όρμησε στην λαοθάλασσα, έσπρωξε και σπρώχτηκε και τελικά μπήκε μέσα στο Δημαρχείο. Στον δρόμο του βρέθηκαν δυο τρεις στρατιώτες της Συμβατικής, οι οποίοι παρ'όλ'αυτά δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να τον εμποδίσουν. Ορμώντας στον διάδρομο της εισόδου, κατευθύνθηκε προς την μαρμαροστόλιστη κεντρική αίθουσα. Κι εκεί είδε τους προγραμμένους, εικοσιένας όλοι κι όλοι. Με το που μπήκε μέσα, διακόπτοντας τους από κάτι που συζητούσαν σοβαροί, ήρεμοι, συγκροτημένοι, λες και χλεύαζαν κατάμουτρα την έλευση του επικείμενου τέλους τους, ο Ροβεσπιέρος γύρισε απότομα προς το μέρος του. Τα ξεπλυμένα του μάτια στιγμιαία έλαμψαν με μια σπίθα ευθυμίας. "Ανρί..." πρόλαβε να πει, όταν ένας τρομερός πάταγος από ομοβροντία πυροβολισμών, σπασίματος τζαμιών και ποδοβολητών συντάραξε όλο το κτίριο. Ο Ανρί κοίταξε με αγωνία από το πλαϊνό παράθυρο της αίθουσας και είδε τα στρατεύματα της Συμβατικής να ξεχύνονται από τους γύρω δρόμους, να κατακλύζουν την έρημη πλέον πλατεία, να συμπαρασύρουν και τους ακροβολισμένους πυροβολητές και να εφορμούν στο Δημαρχείο. Βλέποντάς τους να έρχονται κατά πάνω τους σαν τις πεινασμένες ακρίδες, ο Λε Μπα έβγαλε από το θηκάρι της ζώνης του ένα μικρό καμπυλωτό στιλέτο και το έχωσε στην καρδιά του. Ο Κουτόν προσπάθησε να ξεφύγει κυλώντας με το αναπηρικό του καροτσάκι αλλά το μόνο που κατέφερε ήταν να τραμπαλιστεί άσχημα, να αναποδογυρίσει και να σωριαστεί στο πάτωμα ανήμπορος. Ο Σεν Ζιστ κάθισε ατάραχος, περιμένοντας με κενό βλέμμα το αναπόφευκτο, με μια απάθεια που πρόδιδε την αποδοχή του δεδικασμένου. Ο αδερφός του Ροβεσπιέρου, ο Αυγουστίνος, έτρεξε στις σκάλες, ανέβηκε στον επάνω όροφο και πήδηξε στο κενό από το διακοσμημένο με στιλιζαρισμένες φυτολογικές συνθέσεις μπαλκόνι του Δημαρχείου. Για κακή του τύχη όμως, δεν σκοτώθηκε, καθώς προσγειώθηκε πάνω σε δύο απρόσεχτους δραγόνους. Βλέποντας τον θανάσιμο κι εξωφρενικά τυχαίο τραυματισμό των συστρατιωτών τους, οι γύρω όρμησαν αφρίζοντας πάνω στον ημιαναίσθητο Αυγουστίνο και τον έσυραν από τα μαλλιά του μαζί τους, κλωτσώντας και φτύνοντάς τον.</div><div style="text-align: justify;">Ο Ροβεσπιέρος, ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, ο Αδιάφθορος, ορθώθηκε μπροστά στους στρατιώτες και με μια κίνηση χωρίς νόημα, μεγαλειώδη αλλά κενή, άπλωσε τις παλάμες του, αισθανόμενος μες στην τρέλα και την ένταση αυτών των δραματικών στιγμών ότι θα μπορούσε σαν κυματοθραύστης να σταματήσει αυτήν την παλίρροια από ξιφολόγχες, τουφέκια και λυσσασμένα ανθρώπινα πρόσωπα. Τότε ένας νεαρός χωροφύλακας, ο Μερντά, ούρλιαξε μέσα στον κακό χαμό "θάνατος στον τύραννο!" και πυροβόλησε τον Ροβεσπιέρο στο πηγούνι, συντρίβοντάς του το. Αφήνοντας μια κοφτή και ασθενική κραυγή, ο Μαξιμιλιανός τινάχτηκε προς τα πίσω αιμόφυρτος, έχοντας χάσει τις αισθήσεις του πριν καν καταρρεύσει στο πάτωμα. Ο Ανρί όρμησε να τον πιάσει, φωνάζοντας το όνομά του, όταν ένας υποκόπανος προσγειώθηκε πάνω από τον αυχένα του. Ύστερα, το σκοτάδι.<br />Για μια απροσδιόριστη στιγμή, ελάχιστη σαν ανάσα αλλά και σημαντική σαν την ζωή, ο Ανρί αισθάνθηκε ότι κολυμπούσε, γυμνός, χωρίς να νιώθει ούτε κρύο ούτε ζέστη, αντιλαμβανόμενος μόνο το βάρος της ύπαρξής του. Άκουγε διάφορες φωνές, άγριες, ακατέργαστες, ανατριχιαστικές σαν τον ήχο που κάνει το κόκαλο όταν σπάει. Δεν τις καταλάβαινε. Δεν ήθελε να τις καταλάβει. Ήθελε μόνο να βγει από αυτήν την άβυσσο. Αλλά δεν ήξερε πώς.<br />Γνώριζε ποιός είναι. Σιγά σιγά άρχισε να επαναφέρεται μέσα από τα σκοτεινά βάραθρα του ταραγμένου του υποσυνείδητου και η τελευταία δραματική σκηνή στο Δημαρχείο. Ο Ροβεσπιέρος, πληγωμένος, λεκιασμένος με πηχτό αίμα, με το δικό του αίμα, το αίμα της Επανάστασης, κατέρρεε... και ο ίδιος έτρεχε να τον κρατήσει. Τί συνέβη μετά; Γιατί όλα χάθηκαν; Και πού βρισκόταν τώρα; Τριγύρω του το απόλυτο σκοτάδι τον έζωνε και τον έπνιγε. Το ένιωθε όχι απλά σαν απουσία του φωτός αλλά σαν μια απτή, τρομερή παρουσία, που κολλούσε πάνω στο δέρμα του και τον έκαιγε με εκατομμύρια πυρωμένες βελόνες. Κατά τόπους, ένιωθε το χάος να συγκεντρώνεται, να μαζεύεται, να συμπυκνώνεται και να παίρνει την μορφή προσώπων, αοράτων και όμως αντιληπτών. Η μητέρα του, η Ζιλιέτ. Ο Ζαν. Η μικρούλα που είχε αγαπήσει στα 17 του και ο μοναδικός μεγάλος του έρωτας, η Μινιόν. Ο Μπουμπαμάρ ο τυπογράφος, που τον έβαλε μέσα στην πολιτική και την Επανάσταση στα 24 του. Οι σύντροφοί του, ακόμα και αυτός ο ίδιος ο Ροβεσπιέρος, με το πηγούνι του άθικτο και την έκφρασή του αυστηρή. Ως και αυτή η σιχαμένη η Αντουανέτα παρουσιάστηκε μπροστά του, ειρωνική και συνάμα αξιοπρεπής. Όλοι και όλες παρέλασαν από μπροστά του σε τυχαία χρονολογική σειρά, πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην ζωή του και επηρέασαν το είναι του.<br />Ξαφνικά, οι οπτασίες εξαφανίστηκαν, διαλύθηκαν σε τουλίπες λεπτοϋφασμένου καπνού. Και άρχισε η πτώση. Ο Ανρί ένιωθε ότι γκρεμιζόταν, ότι μια ακατανίκητη έλξη τον τραβούσε με βία προς τα κάτω, όπου και αν ήταν αυτό. Μπροστά του μεγάλωνε σιγά σιγά ένα μικρό φωτεινό σημαδάκι, με έναν ρυθμό δυσανάλογα αργό σε σχέση με την ασύλληπτη ταχύτητα με την οποία αισθανόταν ότι έπεφτε. Όσο πλησίαζε σε αυτό ένιωθε και ένα τρέμουλο, ένα ρίγος και μια φριχτή αίσθηση ναυτίας να κατακλύζουν το κορμί του, το οποίο δεν μπορούσε να δει αλλά ήξερε ότι βρισκόταν εκεί. Η ταχύτητα αυξανόταν ιλιγγιωδώς, μια θέρμη άρχισε να τον συνεπαίρνει και το σημαδάκι, που είχε μεγαλώσει σε έναν ασαφή κύκλο, είχε γίνει τώρα ένα σχίσιμο μέσα από το οποίο ξεχύθηκε ένα εκτυφλωτικό γαλακτερό φως, που ορμητικό και βίαιο άρχισε να ανακτά το έδαφος που του είχε κλέψει το άνοο σκοτάδι.<br />Ο Ανρί αισθάνθηκε ότι ήταν βυθισμένος μέσα σε κάτι υγρό και κρύο. Ένιωθε τρομερούς πόνους σε όλο του το σώμα και ακατάσχετους σπασμούς να του συνταράζουν το στήθος. Από τα άκρα του δεν είχε καμία ανταπόκριση αλλά σιγά σιγά άρχισε να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον γύρω του. Τριγύρω του το εκτυφλωτικό φως του ταλαιπωρούσε τα μισάνοιχτά του μάτια, ενώ μπορούσε να ξεχωρίσει κάτι ασαφείς φιγούρες να σκύβουν από πάνω του, φιγούρες τρομερές, ανατριχιαστικές, σαν δαίμονες που είχαν στο κεφάλι μια αηδιαστική προβοσκίδα και που χειρονομούσαν ανεξέλεγκτα. Ταυτόχρονα, άρχισε σιγά σιγά να επανέρχεται και η ακοή του. Συνειδητοποίησε πως οι σπασμοί που τον εξουθένωναν προέρχονταν από το ακατάσχετο βήξιμό του ενώ ταυτόχρονα ξεχώρισε κάτι φωνές, αλλοιωμένες, διαστρεβλωμένες, τρομαχτικές, που μιλούσαν σε μια γλώσσα που δεν ήταν Γαλλικά και που όμως την καταλάβαινε, να λογομαχούν άγρια: "Βίωσε το χτύπημα πολύ δυνατά, αισθάνθηκε ότι πεθαίνει. Έχει σχεδόν επανέλθει. Αν τον ξαναγυρίσουμε με το ζόρι πίσω, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να αχρηστευτεί!" "Γύρνα τον!", απάντησε η άλλη φωνή. "Θέλω και πρέπει να το φτάσουμε μέχρι τέλους. Η κατάληξη είναι αυτή που μας ενδιαφέρει και δεν θα σταματήσουμε τώρα, τελευταία στιγμή!" "Μα, μπορεί να πολτοποιηθεί ο εγκέφαλός του και δεν έχουμε άλλο Δοχείο τέτοιας αντοχής. Είναι κρίμ..." "Δεσποινίς, χάνουμε χρόνο. Όσο περνάει η ώρα τόσο ανακτά τις αισθήσεις του. Γυρίστε τον αμέσως! Και ας ευχηθούμε η εμπειρία του να συνεχιστεί από εκεί που σταμάτησε, χωρίς κενά διάλειψης."<br />Άκουσε μια παρατεταμένη ανάσα και ξαφνικά όλα γύρω του γκρεμίστηκαν, σε μια σιωπηλή οχλαγωγία. Τα θρύψαλα τινάχτηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις κι εξατμίστηκαν, αφήνοντάς τον με μια αίσθηση αλλόκοσμου ιλίγγου, σαν κάποιος να τον τραβούσε από το σβέρκο σε μία ακόμα δίνη χάους και άλογου κενού.<br />"Μπάσταρδοι!" Η κακιασμένη αυτή κραυγή και μια απαίσια αποφορά βρώμικων ποδιών τον υποχρέωσαν να ανοίξει βίαια τα μάτια του. Συνειδητοποίησε πως κειτόταν πεταμένος όπως όπως πάνω σε ένα λερό κάρο, αλυσοδεμένος, και πως το ουρλιαχτό που τον ξύπνησε ήταν μόνο μια διακύμανση που ξεχώρισε μέσα στην τρομακτική φασαρία και τον χαμό που τον ξεκούφαιναν.<br />Ανασηκώθηκε με κόπο. Δίπλα και απέναντί του βρίσκονταν μέλη του ενόρκου σώματος και άλλοι που τους γνώριζε μόνο φατσικά και όχι προσωπικά, αλλά πάντως όλοι Ιακωβίνοι - και όλοι δεμένοι. Το κάρο έσερναν δύο ταλαιπωρημένα άλογα και ο αμαξάς είχε στο φτηνό του πανωφόρι τα διακριτικά της Συνέλευσης. Εκατέρωθεν του κάρου υπήρχαν από δύο σειρές αρματωμένοι στρατιώτες της Συμβατικής, αμίλητοι και ψυχροί, αν και δύο τρεις είχαν στο σκληρό τους πρόσωπο ένα σαρδόνιο χαμόγελο. Πέρα από την φρουρά, το χάος - χιλιάδες άνθρωποι είχαν συνωστιστεί στις δύο πλευρές του δρόμου, παρά τον εκτυφλωτικό μεσημεριανό Ήλιο και την ζέστη και φώναζαν, ούρλιαζαν, έβριζαν, με τα μάτια γουρλωμένα και την καρωτίδα διογκωμένη, χωρίς πάντως να τολμούν να ενοχλήσουν τους δραγόνους. "Δολοφόνοι!" "Τύραννοι!" "Γαμημένοι ανθρωποφάγοι!" "Όρνια!" "Πουτάνας γιοί!" Ο λαός που τόσο καιρό είχε καταπιεστεί από την Τρομοκρατία μιας Επανάστασης που αυτός είχε αρχίσει αλλά που ποτέ δεν περίμενε να καταλήξει να τρώει τα ίδια τα παιδιά της, έβγαζε τώρα όλο το συσσωρευμένο μίσος του. Πέρα από τις βρισιές, ορισμένοι αρέσκονταν και στο να εκτοξεύουν σάπια λάχανα, πέτρες, σκουπίδια, κοπριά ή κουβάδες με αίμα από πολυκαιρισμένα σφάγια. Ο Ανρί έβλεπε τον δρόμο στον οποίο προχωρούσε, έβλεπε την χλεύη, το μένος... αλλά κατά κάποιον τρόπο αισθανόταν ότι δεν θα μπορούσε να βρίσκεται αλλού. Ήξερε μέσα του πως, παρ'όλο που δεν έκανε καμία προσπαθεία να το αποτρέψει, το τέλος που από καιρό περίμενε θα ήταν κάπως έτσι.<br />Ένα βραχνό γέλιο ακούστηκε στα αριστερά του. Ο Ανρί γύρισε και αναγνώρισε τον Φρανσουά, έναν από τους πιο παθιασμένους ενόρκους. Ο Φρανσουά καταγόταν από την Μασσαλία. Το ηλιοψημένο και καλοκάγαθο πρόσωπό του, χαρακτηριστικό των ανθρώπων του γαλλικού Νότου, που τόσο άλλαζε όταν παρασυρόταν από την φλόγα και την παράνοια του Επαναστατικού Δικαστηρίου κατά την έκδοση της καταδικαστικής ετυμηγορίας, ήταν τώρα πληγιασμένο και πρησμένο από κάποιο πρόσφατο γρονθοκόπημα. Γελώντας - αποκαλύπτοντας πως του έλειπαν και δύο από τα μπροστινά του δόντια - καθάριζε μάλλον στωικά ένα σωρό καβαλίνες που είχαν προσγειωθεί στα μαλλιά του. "Φρανσουά;" ρώτησε αναπάντεχα δυνατά και με ραγισμένη από τον πονοκέφαλο φωνή ο Ανρί. "Γιατί γελάς;" Ο Φρανσουά γύρισε και, αν ήταν δυνατόν, αισθανόταν εύθυμος. "Γιατί γελάω; Εσύ γιατί λες, αγαπητέ μου; Γελάω με την ειρωνία της στιγμής. Γελάω με αυτά τα απονενοημένα κουτάβια, αυτούς τους αγαθούς ηλίθιους, που παρασύρονται σαν φτερά στον άνεμο. Οι ίδιοι που μας επευφημούσαν όταν ρίχναμε στον κουβά το κεφάλι της Αυστριακιάς, οι ίδιοι τώρα μας λένε δολοφόνους και πουτανογεννήματα! Χαχαχαχαχα! Είναι να μην γελάς;" Κοίταξε εξεταστικά τον Ανρί και συνέχισε. "Είχαν άγχος, ξέρεις, για το αν θα ξυπνούσες. Ο δραγόνος που σε κοπάνησε στο σβέρκο έφαγε χοντρή επίπληξη, οι της Συμβατικής επιθυμούν να είναι όλοι σώοι και σχετικά αβλαβείς προκειμένου να καρατομηθούν ενώπιον του λαού για παραδειγματισμό. Με το να συνέλθεις, φίλε μου, τους γλίτωσες από τον κόπο να προσπαθήσουν να σε συνεφέρουν κάτω από το ικρίωμα στην Πλατεία." "Εκεί πηγαίνουμε τώρα, έτσι;" σημείωσε ο Ανρί. Ήταν μια ρητορική ερώτηση, δεν επιδεχόταν απάντηση. Και ο Ανρί, πράγματι, δεν πήρε καμία. "Είναι θέμα ισορροπίας και αντοχής. Πόσο μπορείς να τεντώσεις το λάστιχο χωρίς να σπάσει; Εμείς δεν το σπάσαμε απλά, αλλά το ψιλοκόψαμε, το ποδοπατήσαμε, το λιανίσαμε... και όλα αυτά με το σκεπτικό να το κολλήσουμε πάλι. Αλλά εφόσον καταλυθεί η συνέχεια του υλικού, πώς θα ξαναγίνει μετά ενιαίο; Έχεις δίκιο, είναι ειρωνικό." Ο Φρανσουά κατένευσε. Ο Ανρί, μετά από αυτήν την στιγμιαία διακοπή, ξαναμίλησε ζητώντας να μάθει τί συνέβη από το προηγούμενο βράδυ και μετά. Ο Φρανσουά, υπομονετικά, είπε "μας μετέφεραν στις φυλακές της Κονσιερζερί. Εσένα σε πέταξαν σε ένα κελί του δευτέρου ορόφου, παραδίπλα από το δικό μου και του Λουσιάν, του Εισαγγελέα. Προσπάθησαν να σε συνεφέρουν και όταν είδαν ότι δεν το πετύχαιναν, παράτησαν την προσπάθεια για σήμερα, αφήνοντάς σε αναίσθητο αλλά πάντως ζωντανό. Ένας γιατρός ήρθε λίγο μετά την έμπα μας και περιποιήθηκε τον Ροβεσπιέρο, πλένοντας με οινόπνευμα τα τραύματά του - αυτό πρέπει να πόνεσε - και δένοντας με έναν επίδεσμο ό,τι είχε απομείνει από το σαγόνι του. Ύστερα τον οδήγησαν στο κελί του, που ήταν ακριβώς δίπλα από αυτό της Αυστριακιάς! Το πιστεύεις; Έβαλαν τον Μαξιμιλιανό δίπλα στην τελευταία κατοικία αυτής της πόρνης, που είχε ανοίξει τα πόδια της στις μισές Αυλές της Ευρώπης!" Κατάπιε με κόπο και συνέχισε "υποτίθεται πως θα έπρεπε να διαπιστωθεί η ταυτότητά μας από δύο αξιωματικούς της Δημαρχείας για να μας παραδώσει το νέο Επαναστατικό Δικαστήριο στον δήμιο. Αλλά οι τύποι δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν γιατί εμείς, όλη η Κομμούνα, είχαμε βγει εκτός νόμου. Έτσι, αρκέστηκαν λίγο μετά τα ξημερώματα και πριν μας κουρέψουν να φέρουν κοινούς μάρτυρες για να μας αναγνωρίσουν. Μα τω Θεώ, πολίτη Ανρί, θα ορκιζόμουν πως αυτοί οι φουκαράδες τρόμαζαν και μόνο με την θέα μας, αν και ήμασταν πίσω από τα κάγκελα!"<br />Ο Φρανσουά σώπασε κουρασμένος. Δεν είχε χάσει ακόμα το κέφι του, αλλά καθώς πλέον άρχισαν να φαίνονται στο τέλος του δρόμου οι παρυφές της Πλας ντε λα Κονκόρτ, αισθανόταν το επικείμενο τέλος του πιο απτό και κοντινό. Μόλις και μετά βίας άρχιζε να συνειδητοποιεί ότι όλα θα τελείωναν σε λίγο. Και αυτό τον γέμιζε με μια γλυκόπικρη αίσθηση παιδικής αδικίας.<br />Ο Ανρί, αφού άκουσε την διήγηση του Φρανσουά, στύλωσε μπροστά του το βλέμμα του, χωρίς να βλέπει, και χάθηκε στις σκέψεις του. Πεθαίνω δίκαια, συλλογίστηκε. Και μάλλον όλοι σε αυτό το κάρο, σε όλα τα κάρα των καταδικασμένων, σκέφτονται το ίδιο - αλλά πάνω σε διαφορετική βάση. Σκέφτονται ότι είναι δίκαιο να δέχονται εκείνοι τις βρισιές που στρέφονται ενάντια στην Δημοκρατία, την οποία πίστευαν ότι προστάτευαν. Σκέφτονται, πωρωμένοι, ότι είναι δίκαιο να τιμωρηθούν σαν προδότες, να υπομείνουν το μαρτύριο, γιατί ήταν ένοχοι επιείκειας. Ακολουθώντας το παράδειγμα του αγίου τους, του Μαξιμιλιανού, αμάρτησαν δείχνοντας ανθρωπιά την τελευταία στιγμή, στην συνεδρίαση της Συμβατικής, μαλακώνοντας κι αισθανόμενοι ότι χάνουν την σιδηρά πυγμή που απαιτούσε η επιβολή της Δημοκρατίας. Αλλά εγώ ξέρω ότι πεθαίνω δίκαια όχι για αυτόν τον λόγο, μα για τον αντίθετο. Πεθαίνω δίκαια γιατί η ανθρωπιά, η επιείκεια, η ταπεινοφροσύνη, εκδηλώθηκαν πολύ αργά. Πρόδωσα την Επανάσταση δημιουργώντας εκατόμβες θυμάτων, χάνοντας το μέτρο, σφάζοντας δικαίους ανάμεσα στους αδίκους. Έγινα, μαζί με τους άλλους, δικτάτορας στο όνομα του πολέμου κατά της δικτατορίας, κανόντας ό,τι ήθελα όπως το ήθελα, αρνούμενος να κατέβω από το βάθρο που είχα στήσει για τον εαυτό μου και κοροϊδεύοντας την ψυχή μου λέγοντας ότι τα έκανα όλα στο όνομα του λαού. Μα, άμα αποδεκατιζόταν όλος ο λαός, εν ονόματι ποίου θα ενεργούσα;<br />Το κάρο σταμάτησε την μέση της Πλατείας, δίπλα από το ικρίωμα και πλάι στα υπόλοιπα που είχαν ξεφορτώσει. Οι αποκεφαλισμοί είχαν ήδη αρχίσει και το πλήθος είχε μεθύσει από την μυρωδιά του φρέσκου αίματος. Οι δεσμοφύλακες έστησαν σε μια σειρά τους επιβαίνοντες, που αποτελούσαν την αμέσως επόμενη ομάδα μελλοθανάτων. Ο Ανρί μπήκε πρώτος πρώτος, μάλλον ανακουφισμένος που θα γλίτωνε το μαρτύριο της αναμονής. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε ποιός ήταν ο τελευταίος της προηγούμενης ομάδας και τον οποίο θα ακολουθούσε αμέσως μετά. Ήταν ο Μαξιμιλιανός.<br />Όταν ο Αδιάφθορος ανέβηκε στην εξέδρα, ανέκφραστος, με τον επίδεσμο να έχει μουλιάσει από το αίμα του, οι ιαχές έγιναν εκκωφαντικές. Η ατμόσφαιρα έβραζε από ένα μίσος έντονο,&nbsp; παράλογο, όσο παράλογη ήταν και η λατρεία με την οποία περιβαλλόταν το αμφιλεγόμενό του πρόσωπο όταν πρωτοανέλαβε τα ηνία της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας. Ο δήμιος τον υποχρέωσε να γονατίσει και να βάλει το κεφάλι του μέσα στην μεγγένη. Ύστερα, για να διασκεδάσει το πλήθος, τον χαστούκισε κι έβγαλε απότομα τον επίδεσμο από το κεφάλι του. Η θρυμματισμένη και κατακρεουργημένη τότε κάτω σιαγόνα του Ροβεσπιέρου κρεμάστηκε θλιβερά, μόλις συνδεόμενη με το υπόλοιπο κεφάλι με μια μάζα από πολτοποιημένους χόνδρους, σάρκες και νεύρα. Τρελαμένος από τον πόνο, ο Μαξιμιλιανός που ως τότε δεν είχε βγάλει λέξη, άφησε ένα τρομαχτικό ουρλιαχτό, μια αγωνιώδη κραυγή. Για μερικές ατελείωτες στιγμές, το πλήθος σώπασε στο άκουσμα αυτής της φωνής και μερικά ψήγματα σεβασμού, ακόμα και φόβου, αναδύθηκαν από τα βάθη των ψυχών τους, υπογραμμίζοντας την επιρροή που είχε ασκήσει και που θα συνέχιζε, ακόμα και μετά θάνατον, να ασκεί πάνω τους η πιο έντονη προσωπικότητα μιας πενταετίας που θα άλλαζε όχι μόνο την Γαλλία αλλά και όλον τον κόσμο.<br />Έπειτα όμως το λεπίδι έπεσε και το δέος διαλύθηκε αυτοστιγμεί. Ο λαός ξέσπασε σε θριαμβευτικά επιφωνήματα. Ο δήμιος σήκωσε το κεφάλι από τον κουβά, το έδειξε στο πλήθος κάνοντας έναν κύκλο πάνω στην εξέδρα κι έπειτα το ξαναπέταξε. Στην συνέχεια έκανε ένα νόημα στους δεσμοφύλακες, που έπιασαν από τα μπράτσα τον Ανρί και τον ανέβασαν πάνω στα λουστραρισμένα από την λίγδα και τον ιδρώτα ξύλινα σκαλοπάτια. Εκείνος υπάκουσε αμίλητος, όπως και όλοι οι υπόλοιποι κατάδικοι και απόλυτα αποδεχόμενος το αναπόφευκτο, αν και τον είχε συγκλονίσει ο θάνατος του Μαξιμιλιανού, του ανθρώπου που σε κάποια φάση της ζωής του τον είχε πείσει ότι κανείς και τίποτα δεν θα μπορούσε να τον αγγίξει. Πόσο μάλλον η γκιλοτίνα, το ίδιο αυτό όργανο που χρησιμοποιούσε κάποτε ο Αδιάφθορος εν είδει θεϊκής ρομφαίας.<br />Φτάνοντας μπροστά από το ικρίωμα, ο Ανρί ένιωθε πως είχε ανυψωθεί, πως δεν πατούσε πια στην γη. Δεν άκουγε το πλήθος, δεν άκουγε τίποτα από το περιβάλλον ολόγυρά του - μόνο μια εσωτερική φωνή, μητρική, αγαπημένη, που του ψιθύριζε πράγματα που δεν καταλάβαινε αλλά που τον γέμιζαν, έστω κι έτσι, με συγκίνηση και μια αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορούσε να πάει χαμένο. Ψηλά, πάνω από τα βαριά διακοσμημένα καταστήματα και τα ετοιμόρροπα σπιτάκια της φτωχολογιάς, ο καθαρός και γαλανός καλοκαιρινός ουρανός, αδιάφορος κατά τα άλλα για τα πάθη των ανθρώπων, τον ελάφρυνε με την ομορφιά του και με την υπόσχεση πως σύντομα θα του έδινε την άδεια να πετάξει. Τα λίγα πουπουλένια συννεφάκια, χρυσά και ροζ από την φροντίδα ενός Ήλιου που είχε αρχίσει πλέον να νυστάζει ακολουθώντας την απογευματινή του σιέστα, έμοιαζαν με όμορφα κορίτσια, με πλούσιο κόρφο και γλυκό πρόσωπο, που τον καλούσαν να ανακουφιστεί πλέον από το βάρος μιας ευθύνης που ήθελε αλλά δεν μπορούσε να κουβαλήσει μόνος.<br />Η φαντασμαγορία αυτή χάθηκε από τα μάτια του και αντικαταστάθηκε από την θέα του ξύλινου πατώματος της εξέδρας. Ο δήμιος τον έσπρωξε να γονατίσει κι έβαλε το κεφάλι του στην μεγγένη, κλειδώνοντάς την στο σημείο που τα δύο της τμήματα κούμπωναν. Έτσι έπρεπε να γίνει, σκέφτηκε ο Ανρί την ύστατη στιγμή. Εμείς υποστηρίζαμε ότι προκειμένου να διασωθεί η Δημοκρατία και ο αγώνας μας, έπρεπε να πληρωθεί βαρύς φόρος αίματος. Και τόσο καιρό ασελγούσαμε πάνω της, επιλέγοντας να εκβιάσουμε την πληρωμή όχι πλέον από τους αριστοκράτες, αλλά από τους ζητιάνους, τις εταίρες, τους μικροπωλητές, όλους τους κακομοίρηδες που δεν μπορούσαν να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους. Τελικά όμως η Δημοκρατία επέλεξε να ζευγαρώσει επιτέλους με την Αδελφοσύνη και την Ελευθερία, που ως τώρα τις κρατούσαμε με λουριά, επιτρέποντάς τις να κοιτούν η μία την άλλη αλλά ποτέ αφήνοντάς τις να αγγιχτούν. Ναι, το ότι πεθαίνουμε είναι πλέον το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε για να υπηρετήσουμε αυτήν την Δημοκρατία, αυτόν τον Λαό, όλους τους λαούς που θα ακολουθήσουν το παράδειγμα που δώσαμε εμείς στην Βαστίλλη. Και για αυτό, είμαι χαρούμενος.<br />Και με αυτές τις αστραπιαίες σκέψεις, δάκρυα γλυκού πόνου τον κατέκλυσαν. Είδε, μέσα από τις κρίνες των όμορφων ματιών του, τον δήμιο να τραβάει το σκοινί που ελευθέρωνε την ματωμένη λεπίδα της δικαιοσύνης και της αδικίας. Τέλος, άκουσε ένα ανεπαίσθητο σφύριγμα. Χαμογέλασε.<br /><br /><div style="text-align: center;">***</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Ποιά είναι η κατάσταση, δεσποινίς Τσαντραβασαγιάνα;", ρώτησε ο δρ. Περκάσκι. "Σταθερή, θα έλεγα" απάντησε η κοντή αλλά νόστιμη Ινδή, με την νευρωνική της μεταμάσκα και το αυστηρό της ύφος που έκανε ώρες ώρες ακόμα και τον ίδιο τον δόκτορα να σαστίζει. "Ο εγκέφαλός του λίγο έλειψε να γίνει μια σούπα φαιάς ουσίας και λιωμένων νευρώνων, όπως είχα πει" συνέχιζε πεταρίζοντας τα ρουθούνια της. "Αλλά, όπως επίσης είχα πει" πρόσθεσε, ψιλοσπάζοντας τα νεύρα του Περκάσκι, "είναι ένα Δοχείο αξιοθαύμαστης αντοχής. Ήμασταν τυχεροί μέσα στην ατυχία μας, καθώς αν συνέβαινε η χρονική παλινδρόμηση κι έπειτα η βίαιη αναμετάβαση σε κάποιον με ασθενέστερη νευρική συγκρότηση θα γινόταν σίγουρα φυτό. Θα αχρηστευόταν τελείως." "Πού βρίσκεται τώρα;" ζήτησε να μάθει ο δόκτωρ, καθώς αποσυμπίεζε την πόρτα ασφαλείας που θα τους οδηγούσε έξω από το Κυβερνοκτίριο. Δεν είχε δει το Δοχείο μετά την λήξη της Πλήρωσης, καθώς βιάστηκε να πάει στο γραφείο του και να κάνει μια πρώτη ανάλυση των δεδομένων που είχαν συλλέξει. "Τον πήγαμε σε έναν ατομικό θάλαμο, όπου αναρρώνει με την βοήθεια ενός ορού εμπλουτισμένου με νανοσυσκευές αναδόμησης. Σε μερικές μέρες θα είναι αρκετά δυνατός για να τον πάμε στο Άσυλο, μαζί με τα υπόλοιπα Δοχεία. Πάντως καλά θα κάνουμε να αφήσουμε να περάσει λίγος καιρός προτού τον υποβάλλουμε σε νέα Πλήρωση." "Έχεις δίκιο", παραδέχτηκε ο γιατρός στρίβοντας, όπως συνήθιζε, το βοστρυχωτό του μούσι. "Πάντως το τελευταίο πείραμα, μέσα στην επιτυχία του, είχε και μερικά απροσδόκητα αποτελέσματα. Το Δοχείο ένιωσε, πριν τον εικονικό του θάνατο, συναισθήματα συμπόνοιας, συγκίνησης, ανάτασης, ακόμα και ανακούφισης. Ομολογώ πως αυτό δεν το περίμενα. Είναι εντελώς αντίθετο με ό,τι προσπαθώ να εκμαιεύσω με αυτές τις διαδικασίες. Το μόνο που ελπίζω είναι να μην ξεπεταχτούν στο συνειδητό του τίποτα αναμνήσεις από αυτήν την εμπειρία, γιατί τότε θα τον εξουδετερώσω θέλοντας και μη - αφού μελετήσω πρώτα τις αντιδράσεις του." "Εγώ σας το είπα πως ήταν έτσι κι αλλιώς παρακινδυνευμένο το να τον κάνουμε να ξαναγυρίσει στην ροή των γεγονότων της Πλήρωσης", ξεστόμισε η Τσαντραβασαγιάνα, δαγκώνοντας την ίδια στιγμή τα χείλη της που άφησε να της ξεφύγει μια τέτοια κρίση. Παρά το θράσος της, έβαζε ένα όριο στην φλυαρία της σχετικά με τις μεθόδους του γιατρού, ειδικά από τότε που άρχισε να βγαίνει με τον γιο του, έναν υψηλά ιστάμενο γραμματέα της μετακυβέρνησης. Ο Περκάσκι την κοίταξε αυστηρά κι εκείνη χαμήλωσε το βλέμμα, βουλώνοντάς το.</div><div style="text-align: justify;">Βγαίνοντας από το τεράστιο Κυβερνοκτίριο, με την όψη του - από έναν υπερβολικό συνδυασμό ανθρακονημάτων και αχάτη - να είναι ακόμα πιο μαύρη από το σκούρο μολυβένιο χρώμα του νυχτερινού ουρανού, αποχαιρετήθηκαν και χώρισαν μέχρι τον επόμενο πρωί που θα ξανασυναντιόνταν στα εργαστήρια. Εκείνος, για το σπίτι του και προκειμένου να επεξεργαστεί όσα συναρπαστικά του είχε αποκαλύψει η σημερινή Πλήρωση. Εκείνη, για το σπίτι του γιου του προηγούμενου, μια και μετά από μια ολόκληρη ημέρα πίεσης, τρεξίματος κι εντατικής εργασίας, πεινούσε για σεξ.</div><div style="text-align: justify;">Ψηλά, στον 120ό όροφο του κτιρίου, σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο, το Δοχείο Νο. 212 ανάρρωνε υπό την ανακουφιστική δράση των νανομηχανισμών που έτρεχαν στις ταλαιπωρημένες του φλέβες. Και μέσα στο σκοτάδι, αναίσθητος, χαμογελούσε χωρίς να το καταλαβαίνει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>ΤΕΛΟΣ 1ου ΜΕΡΟΥΣ</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6070895769410430372-5145906439657603825?l=megalesistories.blogspot.com' alt='' /></div>Dimoshttp://www.blogger.com/profile/05519182641282083001noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-6070895769410430372.post-37374331086089666702010-12-22T18:57:00.005+02:002010-12-30T18:02:27.458+02:00<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TRn6LpOImuI/AAAAAAAABTk/AWI9U5hIIL4/s1600/santa-reading.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_cSrukJ22HYA/TRn6LpOImuI/AAAAAAAABTk/AWI9U5hIIL4/s1600/santa-reading.gif" /></a></div><br /><b>"Αγαπημένε μου Άη Βασίλη,</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">τί καιρό κάνει εκεί ψηλά; Εδώ μας χιόνισε λίγο αλλά κατά τα άλλα τρίχες, δεν καταλαβαίνουμε και πολύ από χειμώνα. Φυσικά, αυτό σημαίνει ότι τον Μάρτιο θα τουρτουρίζουμε και μετά θα μας χτυπήσει καύσωνας τον Μάιο αντί, φυσιολογικά, τον Ιούλιο - γενικά ότι οι εποχές τα έχουν παίξει. Αλλά τέλος πάντων, ας μην μακρυγορήσουμε στο θέμα του καιρού γιατί προέχουν άλλα πιο σημαντικά.</div><div style="text-align: justify;">Άγιε μου Βασίλη, πέρυσι ήμουν πολύ καλό παιδί. Διάβαζα τα μαθήματά μου, χτένιζα το μαλλί μου χωρίστρα, έβγαλα το σκουλαρίκι, ξυρίστηκα, έτριψα το tatoo μου με γυαλόχαρτο, περνούσα γριούλες από διαβάσεις, έπινα αποκλειστικά βιολογικούς χυμούς, έτρωγα κρέας μόνο κάθε Κυριακή και σταμάτησα να κυνηγάω τις όμορφες και τσαχπίνες φοιτήτριες. Όλα αυτά τα έκανα με την προσδοκία να μου ικανοποιήσεις κι εμένα την ευχούλα μου, την μία και μοναδική �