Αναζήτηση αναρτήσεων

Αθάνατος ελληνικός σταρχιδισμός

>> 7/2/10


Γυρνούσα αργά το προχθεσινό βράδυ στο σπίτι μαζί με την δικηγορίνα. Η προσμονή, η ανυπομονησία και τα λοιπά ευνόητα που ένιωθα εκείνη την στιγμή χτυπούσαν κόκκινο, οπότε μόνο ανακούφιση αισθανόμουν στην σκέψη ότι, σαν καλός αγανακτισμένος πολίτης που σιχαίνεται το μποτιλιαρισμένο μπάχαλο των ελληνικών δρόμων, είχα δική μου θέση για parking κοντά στην πυλωτή της οικοδομής που μένω (ναι, με πινακίδα από την Τροχαία, έχοντας κινήσει τις ανάλογες διαδικασίες και υποφέρει με την αντίστοιχη γραφειοκρατική χαρτούρα και όλα τα σχετικά). Συνεπώς, δεν θα αναγκαζόμουν να φάω καμιά ώρα ψάχνοντας να παρκάρω μέσα στα μαύρα χαράματα. Φτάνω λοιπόν στην εν λόγω θέση και τί να δω; Ένας απαθέστατος τύπος που θα πρέπει να θεωρούσε τον εαυτό του και πολύ μουράτο είχε σταθμεύσει με alarm μπροστά από την θέση μου και ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ και καθόταν χαλαρά μέσα στην αμαξάρα του, τσακίζοντας ένα πιτόγυρο!
Βρε τί μας βρήκε τώρα, αναφώνησα. Τί φώτα του έπαιξα, τί κόρνες του βαρούσα, τί βρισίδια του έριξα, εκείνος τίποτα. Τοίχος. Δεν ένιωθε! Δεν γαμιέται, σκέφτηκα. Προσπαθώντας να ηρεμήσω αποφάσισα να κάνω τον κύκλο του τετραγώνου καναδυό φορές μέχρι να τελειώσει ο κάφρος την σαντουιτσάρα του και να μας αδειάσει την γωνιά, αισθανόμενος παράλληλα ευγνωμοσύνη και για την νομικίνα που έδειχνε κατανόηση και δεν γκρίνιαζε για αυτήν την άκυρη καθυστέρηση. Και πράγματι, με το που ξαναπαίρνω για πρώτη φορά την στροφή, βλέπω τα alarm του βλάκα σβηστά, οπότε φαντάστηκα πως ήταν έτοιμος να φύγει. Αλλά όόόόόόόόόόόόχι, η τελευταία πράξη του δράματος δεν είχε παιχτεί ακόμα. Πριν φύγει, ο πρωτόγονος Uruk - hai άνοιξε το παράθυρο του αυτοκινήτου του και πέταξε κάτω στον δρόμο το γλιτσιασμένο περιτύλιγμα από το πιτόγυρο που είχε μόλις χλαπακιάσει! ΕΛΕΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΣΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΝΥΧΤΑ, ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ; Ο ΚΑΔΟΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ ΗΤΑΝ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ!!! ΑΦΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΚΑΤΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;
Εννοείται ότι με το που είδα αυτό το σκηνικό άρχισα τα καντήλια. Προφανώς αυτή μου αντίδραση δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, πόσο μάλλον αφού ο Homo Erectus είχε ήδη ξεκουμπιστεί, σίγουρα για να πάει να εκνευρίσει κάποιον άλλον. Αλλά διάολε, ένιωσα καλύτερα. Το αποτέλεσμα αυτής της εκτόνωσης όμως ήταν και πάλι το ίδιο: μηδέν εις το πηλίκον. Και η ερώτηση που ευτυχώς δεν με απασχόλησε περεταίρω εκείνο το βράδυ αλλά που επανήλθε πρόσφατα στην μνήμη μου και με ενέπνευσε για αυτό το post, παραμένει η ίδια: γιατί κυριαρχεί ο σταρχιδισμός και ο ωχαδελφισμός και τί επίπτωσεις έχει αυτή η κυριαρχία;
Συνεκδοχικά θυμήθηκα τώρα κι ένα άλλο σχετικό περιστατικό, και μια και όπως φαίνεται ξύπνησε σήμερα μέσα μου το σύνδρομο της αυτόματης γραφής του Εμπειρίκου και του Paul Eluard, αλλά στην πεζογραφία αυτήν την φορά, θα το καταγράψω και αυτό. Πήγαινα πρόπερσι το καλοκαίρι στην Αλόννησο για camping και καθώς καθόμουν στην κουπαστή του πλοίου με την ευχάριστη παρέα μου και τρώγαμε με τα μάτια μας την ομορφιά της προσπερνώμενης απογευματινής Σκιάθου, ένας τύπος πέρασε από δίπλα μου και με μια τελείως φυσιολογική κίνηση έριξε την γόπα από το τσιγάρο του στην θάλασσα. God damn it! Στο μέρος που καθόμασταν κι εκτυλίχθηκε η φάση είχε όχι έναν αλλά τρεις καλάθους αχρήστων! Η ακυρίλα και η γυφτιά της σκηνής μου φάνηκε τόσο υπερβολική, που του είπα, αν και δεν τον ήξερα "με συγχωρείς ρε φίλε, να σε ρωτήσω κάτι; Γιατί πέταξες την γόπα σου στην θάλασσα;" Ο ξαφνιασμένος Ελληνάρας με ρώτησε, πλήρως μπερδεμένος και απορημένος, "και πού να το πετούσα;" "Τί που να το πετούσες; Εδώ έχει δύο τρεις κάδους για τα σκουπίδια!" Μόνο με το που του το είπα, κοίταξε ο απολωλώς γύρω του και συνειδητοποίησε την ύπαρξη των κάδων. Δεν τους είχε πάρει καν χαμπάρι! Έχοντας καταλάβει το μέγεθος της σαχλαμάρας του, ψέλλισε κάτι που έφερνε σε "sorry ρε φίλε, εντάξει" κι έφυγε. Sorry; Τι sorry ρε Ούνε; Εμένα τί μου ζητάς συγγνώμη; Τί να την κάνω εγώ την συγγνώμη σου, και σε τελική ανάλυση τί σημασία έχει να πεις συγγνώμη σε κάποιον άγνωστο που σε έκραξε για την καφρίλα που έκανες; Σημασία έχει που βρώμισες την θάλασσα με την γόπα, τα υλικά του τσιγαρόχαρτου (που ΔΕΝ είναι κανονικό χαρτί) της οποίας θα χρειαστούν 250 χρόνια για να αποικοδομηθούν. Και ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει, την επόμενη φορά που θα είσαι σε πλοίο και θα θες να πετάξεις κάπου το αποτσίγαρό σου, να το πετάξεις σε ένα τασάκι, σε ένα κάδο, να το φας, δεν ξέρω τί θα το κάνεις, αρκεί να μην το πετάξεις στην θάλασσα. Θα συμπεριφερθείς όμως έτσι; Τρίχες.
Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο θεμελιώδες για αυτό το post ερώτημα: τι συμβαίνει επιτέλους με την εξάπλωση του σταρχιδισμού και του ωχαδελφισμού;
Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το "ωχ αδελφέ", το "δε γαμιέται" και το "στ'αρχίδια μου" είναι ξεχωριστά φυλετικά χαρακτηριστικά του ελληνικού γένους, είναι κάποια από τα γνωρίσματα του λαού μας, πλήρως εμπεριεχόμενα πλέον στον φυλετικό μας κώδικα. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Δεν μπορεί κάποιος να γεννηθεί εξαρχής τόσο απαθής και ανίκανος. Σταρχιδιστής δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Αλλά το γεγονός ότι έχουμε κι εμείς τα απαραίτητα ψήγματα στο DNA μας, όπως προαναφέρθηκε, υποβοηθά τα πράγματα. Κι εξηγούμαι.
Αν και ήδη από την αρχαιότητα, οι ευφυείς μας πρόγονοι εξέφραζαν την πλήρη τους αντιπάθεια και απέχθεια για κάθε λογής χειρωνακτικές και κουραστικές δουλειές (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι φιλόσοφοι της κλασικής Αθήνας, οι οποίοι, αν και φωτισμένοι κατά τα άλλα, δεν νοούνταν καν να δουλέψουν για να ζήσουν, αφήνοντας αυτό το "προνόμιο" στους δούλους τους ή τις παχυλές δωρεές διαφόρων μαικήνων), δεν μπορεί κανείς να πει ότι αυτό είναι ένδειξη αδιαφορίας, παρά μόνο μια ενδεχόμενη στάση αντιμετώπισης της καθημερινότητας, αποτέλεσμα του πιο ράθυμου τρόπου ζωής και των αντιλήψεων του τότε (δυστυχώς, εκείνες τις εποχές η ύπαρξη δούλων θεωρούταν, ακόμα και από τους πλέον ανθρωπιστές και σοφούς, κάτι τελείως φυσιολογικό, δεδομένο και απαραίτητο, όπως η ύπαρξη του ηλεκτρικού ρεύματος στις μέρες μας). Ο σταρχιδισμός, με την σημερινή του έννοια και βαρύτητα, γεννήθηκε στο σκοτάδι της Τουρκοκρατίας, τότε που γεννήθηκαν και άλλες έννοιες - μελλοντικές μάστιγες της ελληνικής κοινωνίας: το ρουσφέτι, ο ραγιαδισμός, το ραχάτι και ο μικρονοϊσμός. Αν και οι πρόγονοί μας βρήκαν το ψυχικό σθένος να ξεσηκωθούν και να επαναστατήσουν, 400 χρόνια ζυγού από μια φυλή με απουσία μακραίωνης κουλτούρας μας άφησε βαθιά σημάδια, και τότε είναι που "κληρονομήσαμε" και όλα τα παραπάνω μελανά χαρακτηριστικά. Θα μου πείτε, κι εμείς που είχαμε "μακραίωνη κουλτούρα", πώς αφήσαμε τον εαυτό μας να επηρεαστεί, έστω και κάτω από το καθεστώς τεσσάρων αιώνων κατοχής; Εμ, είναι που μας βόλευε και εμάς. Πρώτα οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες, έπειτα οι γαλίφηδες και οι καλοθελητές, στην συνέχεια οι βασιλιάδες και οι πίσω και μπροστά του θρόνου, μετά (επιτέλους) την πτώση της βασιλείας οι αντιδημοκράτες και οι παλινορθωσίτες, οι πραξικοπηματίες και ούτω καθεξής μέχρι τις μέρες μας, με τα 300 βουλευτικά καμάρια μας. Πράγματι, άμα το σκεφτεί κανείς, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Όσο θεωρούσε ένας  συνεργαζόμενος με τον πασά μεγαλοτσιφλικάς κτήμα του τα χωραφάκια των ταλαίπωρων υποτακτικών του, άλλο τόσο θεωρεί ένας οποιοσδήποτε σημερινός πολιτικός τσιφλίκι του τα ταμεία του κράτους και τα χρήματα των ταλαίπωρων φορολογούμενων.
Έτσι λοιπόν, δεχθήκαμε την μοίρα μας και βολευτήκαμε στο να αντιμετωπίζουμε τοιουτοτρόπως τα πράγματα. Και δεν είναι μόνο οι πολιτικοί μας. Είμαστε εμείς, άλλωστε και τους βουλευτές μας εμείς τους εκλέγουμε... πάλι καλά που κάνουμε τουλάχιστον κι αυτό. Τρανά παραδείγματα τα δύο που αναφέρθηκαν στην αρχή της ανάρτησης, άλλωστε είμαι σίγουρος ότι ο καθένας έχει δεκάδες ανάλογες παραστάσεις. Είμαστε εμείς ως σύνολο. Κι εγώ μαζί. Η λάθος νοοτροπία μας, ο συμφεροντολογισμός μας, η απάθεια και η εκνευριστική μειληχιότητά μας, τα σύνδρομα  "έλα μωρέ, εμείς να'μαστε καλά" και "ό,τι φάμε, ότι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας" φαίνονται σε κάθε έκφανση της ζωής μας: στην δουλειά (δημόσιοι υπάλληλοι FOR FUCK'S SAKE), στην διασκέδαση (που ξανακούστηκε άνθρωπος να δουλεύει σε γραφείο στις 7 το πρωί και την προηγούμενη να τα σπάει στα μπουζούκια που τραγουδάει  - συγγνώμη, γκαρίζει - η κορμάρα Αλεξανδράτου, με συνέπεια να πάει στην δουλειά του μεθυσμένος, με μηδενικό ύπνο και άρα μηδενική απόδοση;), στην απουσία στοιχειώδους ενδιαφέροντος όσων αφορά τις υποχρεώσεις αλλά και τα δικαιώματά μας ως πολίτες και ως άνθρωποι, στον τρόπο που φερόμαστε, στον τρόπο που κάνουμε σχέσεις, ακόμα και στον τρόπο που οδηγούμε... Λογικό δεν είναι, άμα τα δικά μας μούτρα είναι τέτοια, τα λαμόγια των βουλευτικών εδρών να είναι τρισχειρότερα στον υπερθετικό βαθμό και να έχουν φέρει την χώρα εδώ που είναι τώρα;
Δεν θέλω να νομίσει κανείς πως με έπιασε η μισανθρωπιά μου. Κανείς δεν συμπεριφέρεται έτσι γιατί το θέλει. Είναι η απουσία παιδείας που ενεργοποιεί αυτό το μικρό πραγματάκι μέσα στα γονίδιά μας που λέγεται "τα γράφω όλα εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος". Τα αίτια της απουσίας αυτής και οι τρόποι εξάλειψης του φαινομένου δεν θα αναλυθούν εδώ λόγω του τιτάνιου όγκου τους, άλλωστε όλοι μας έχουμε λίγο πολύ υπόψιν διάφορα facts επί του θέματος. Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι το ίδιο; Είτε το κάνουμε από μη - πεπαιδευμένη αντίληψη και πώρωση ετών, όπως τώρα, είτε από κακία κι επειδή έτσι θέλουμε, δεν οδηγούμαστε στα ίδια; Και πάλι δεν θα πάρει ο μικροαστούλης μισθό πείνας επειδή κάποιος άλλος θα επιδιώξει να αρπάξει όσο το δυνατόν περισσότερα, εκμεταλλευόμενος τους υφιστάμενούς του; Και πάλι δεν θα καθόμαστε να μας πηδάνε στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, έχοντας ως τρόπο αντιμετώπισης ένα "δε βαριέσαι"; Και πάλι δεν θα έχουμε πυρκαγιές στα ελάχιστα πλέον δάση μας, επειδή κάποιος κερατάς θα βαρεθεί να κουνήσει την χοντροκωλάρα του και να πετάξει τα μπουκάλια από τα μπυρόνια που κατέβασε και αντ'αυτού θα τα αφήσει μέσα στο ξέφωτο που αποφάσισε να ρυπάνει, δημιουργώντας έτσι μια θαυμάσια πιθανή εστία συγκέντρωσης των ηλιακών ακτίνων και άρα πιθανή εστία φωτιάς;
Έχουμε καταφέρει να μεταστρέψουμε την δημοκρατία, που με τόσο κόπο και αίμα αποκτήσαμε, σε πλήρη ασυδοσία. Την δημοκρατία που ήθελαν να μας στερήσουν κατακτητές, αυταρχικά καθεστώτα, βασιλείς, ρουφιάνοι, κατοχικοί, χουντικοί και ούτω καθ'εξής... Αυτήν την δημοκρατία την μετατρέψαμε σε κλωτσοσκούφι. Και μέσα στην πλήρη νιρβάνα της ατιμωρησίας μας, στον θρόνο της αλαζονείας μας, στις ομίχλες του σταρχιδισμού μας, νομίσαμε υπερφίαλα ότι θα πληρώνουν μια ζωή οι άλλοι τα κερατιάτικά μας. Αμ δε. Όταν είσαι μέλος σε οργανισμούς και τους εκμεταλλεύεσαι, υποσχόμενος κάποια αποτελέσματα (βλέπε σαν κράτος την Ε.Ε., ατομικά δε όπου είναι υποχρεωμένος ο καθένας), κάποια στιγμή πρέπει να λογοδοτήσεις. Να αποδείξεις ότι δεν κορόιδευες τους πάντες. Γιατί αν αυτό έκανες... θα το πληρώσεις.
Αλήθεια, πόσοι ξέρουν ότι εντεταλμένοι Γερμανοί επίτροποι (η Γερμανία υπογράφει πάντα το check επιταγών της Ε.Ε., όποια και να είναι η αποφάση της ολομέλειας) θα μας κάνουν τακτικά επισκεψούλες και θα μπουν σε κάθε τομέα, υπηρεσία και γραφείο των υπουργείων και του κρατικού μηχανισμού γενικά; Όχι πολλοί φαντάζομαι, αφού αυτή η είδηση περνάει μέχρι στιγμής στα ψιλά, τόσο στον έντυπο Τύπο, όσο και στα οπτικοακουστικά Μ.Μ.Ε. Δηλαδή, ξεπουλήσαμε που ξεπουλήσαμε στους Γερμανούς τον Ο.Τ.Ε. και άλλες κρατικοϊδιωτικές υπηρεσίες και οργανισμούς, διάφορους τομείς της ναυτιλίας και του τουρισμού, εκτάσεις γης, εργοστάσια, παραγωγικές μονάδες, ακόμα και τηλεοπτικά κανάλια, θα τους ξεπουλήσουμε και το κράτος;


MMM... SMELLS LIKE DEUTSCH ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ!

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με τους σύγχρονους Γερμανούς, που αν μη τι άλλο δείχνουν ότι έχουν αποδιώξει πλήρως από πάνω τους το φάντασμα του ναζισμού. Μην ξεχνάμε όμως ότι και αυτοί, όπως χωρίς αμφιβολία θα κάναμε κι εμείς αν βρισκόμασταν στην δική τους θέση ισχύος, ενεργούν κατά το συμφέρον τους. Και άμα το συμφέρον τους είναι να ελέγχουν εκ των έσω μια χώρα, έχοντας τον τίτλο του συμβουλάτορα, στην ουσία όμως περνώντας άτυπα την γραμμή τους, νομίζετε ότι δεν θα το κάνουν; Κι έτσι φαίνεται ότι πράγματι θα συμβεί. Εδώ μας οδήγησε το "δε βαριέσαι" μας. Εν έτει 2010, μια χώρα της Ε.Ε. κάθεται φορώντας κοντή φουστίτσα στα γόνατα μιας άλλης χώρας της Ε.Ε., για να μην της κάνουν ντα οι υπόλοιπες.
Σε σχετική συζήτηση που έκανα για αυτό το θέμα, άκουσα και το εξής τραγελαφικό: "Να σου πω μωρέ, καλύτερα έτσι. Να μας βάλουν οι Γερμανοί σε μια τάξη." Τι λες βρε; Είσαι με τα καλά σου; Θα δεχτείς δηλαδή εσύ να έχεις νταβά πάνω από το κεφάλι σου; Αντί να στρωθείς, να δουλέψεις, να μοχθήσεις, να ορθοποδήσεις μόνος σου, περιμένεις πάλι άλλους να το κάνουν αυτό για εσένα, αποδεχόμενος για μια ακόμα φορά ότι είσαι ανίκανος, απαθής και σταρχιδιστής και κάνοντας μούγκα στην πιθανότητα ότι οι "σωτήρες" σου, προκειμένου να "βάλουν σε τάξη" την χώρα, μπορεί να σε πηδήξουν; Αναγνωρίζουμε όλοι ότι οι Γερμανοί είναι πιο εργατικοί, προγραμματιστικοί, ορθολογιστές και προκομμένοι από εμάς, στοιχεία που τους επέτρεψαν να ανακάμψουν ταχύτατα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να ξαναγίνουν η μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική δύναμη της Ε.Ε., με πρωτιές στην βιομηχανία, την τεχνολογία, τις εισαγωγές, τις εξαγωγές κ.τ.λ. αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τους περιμένουμε αδιαμαρτύρητα σαν τον Μεσσία. Αν θέλουμε να επωφεληθούμε από τα καλά τους και να αποφύγουμε τους κολάφους τους, ας συνάψουμε μαζί τους οικονομικές συμφωνίες, ας κάνουμε εμπόριο, ας ανταλλάξουμε πολιτικές απόψεις, ας αναπτύξουμε βιομηχανία. Αλλά ξέχασα. Με τον σταρχιδισμό και την μεμψιμοιρία που μας διακατέχει, πού να τα πετύχουμε όλα αυτά;
Το θέμα δεν είναι καθ'αυτό το πέταγμα του περιτυλίγματος ενός πιτόγυρου στον δρόμο και όχι στον κάδο απορριμάτων. Το θέμα είναι ότι αν σε αυτήν, την πιο απλή κίνηση της καθημερινής μας ζωής,  όπως το πέταγμα σκουπιδιών γενικώς και αδιακρίτως, δείχνουμε στοιχεία άκρατου ωχαδελφισμού και απολιτισμού, πώς θα ανταπεξέλθουμε σε σοβαρές εργασιακές, σχεσιακές, πολιτικές, πολιτιστικές καταστάσεις; Εμείς, οι νέες γενιές των 20, των 30 και των 40, που θα κουβαλάμε όλα τα βάρη του τόπου, του κάθε τόπου, στις πλάτες μας τα επόμενα χρόνια; Θα αναλωθούμε βρίζοντας τους προηγούμενους και απαξιώνοντας τους επόμενους, όπως βλέπω πολλούς σημερινούς 50άρηδες κι 60άρηδες να κάνουν, γράφοντας τα πάντα στα τέτοια μας, λέγοντας "δεν γαμιέται" και περιμένοντας τον Γάλλο, τον Γερμανό, τον Άγγλο και τον Κινέζο να μας νταντέψουν;
Ελπίζω πως όχι. Δεν θέλω να είμαι τέτοιος. Και πιστέυω ότι κανένας άντρας και καμιά γυναίκα δεν θέλει να είναι έτσι. Αλλά από το "δεν θέλω να είμαι" ως το "δεν είμαι" υπάρχει ένας δρόμος. Δεν είναι και τόσο δύσκολος... αρκεί να πήξει το μυαλό μας και να μην περιέχει το κεφάλι μας άχυρο. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να μην έρθει κάποια στιγμή που θα κοιτάξουμε μια προσωπογραφία του Κοραή και θα φανταστούμε, φευγαλέα, ότι μας μίλησε και μας είπε: "Α ρε πατριώτη. Πώς τα'κανες έτσι;"

21 σχόλια. Βγάλτε το από μέσα σας!:

alexis 7 Φεβρουαρίου 2010 - 8:29 μ.μ.  

aaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2010 - 8:32 μ.μ.  

α
α
α
α
α

α
α
α
α
α
α
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

α Κενταύρου 7 Φεβρουαρίου 2010 - 8:35 μ.μ.  

Kαλησπέρα Dimo
Ποταμός είσαι.
Στο λογότυπο του Υπουργείου Παιδείας γράφει "Γιατί όλα είναι ζήτημα παιδείας".Είμαστε σε περίοδο παρακμής όπως δεν έχουμε αύξηση του ΑΕΠ ,έτσι δεν βελτιώνουμε το επίπεδο του πολιτισμού μας.Στο παρελθόν στα λεωφορεία έγραφε "απαγορεύεται το πτύειν" σήμερα αυτό είναι αυτονόητο,δεν προχωράμε στο επόμενο επίπεδο γιατί δεν έχει αφεθεί η παιδεία να ασκήσει το ρόλο της.Κάθε συμφωνημένη απαγόρευση θεωρείται φασισμός.Ενας μαθητής μου τιμωρήθηκε γιατί κάπνιζε στο χώρο του σχολείου κατ επανάληψη και προκλητικά.Την επόμενη μέρα πήρε αλυσίδες και μόνος του κλειδαμπάρωσε το σχολείο και ειδοποίησε τους συμμαθητές του μη πάνε σχολείο γιατί θα το βρούνε κλειστό...Το πρόβλημα που τέθηκε ήταν να καλέσουμε την αστυνομία ή να λύσουμε το πρόβλημα μόνοι μας,τελικά κάναμε ένα συνδιασμό και των δύο.Του είπαμε ή αλλάζει σχολείο η θα πάμε αστυνομία που δεν το θέλουμε.Ο μόνος λόγος που ερχότανε σχολείο ήταν γιατί είχε μια φιλενάδα αποφάσησε να πάει να δουλέψει στο θείο του και έτσι γλυτώσαμε.

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2010 - 9:15 μ.μ.  

Καλησπέρα αγαπητέ Μιχάλη.
Φαντάσου... φταίει το παιδί που ήταν τέτοιο φρούτο; Φταίει το παιδί που μια απαγόρευση που έχει σαν σκοπό το καλό και την υγεία την δικιά του και των αλλονών, ο ίδιος την αντιμετώπισε σαν περιστολή της ελευθερίας του και προέβη σε αυτές τις ενέργειες; Όχι. Φταίει το περιβάλλον, φτάει η έλλειψη παιδείας, φταίει ο ωχαδελφισμός του τύπου "δε βαριέσαι, ποιός το γαμεί το σχολείο;", αντίληψη που κακώς του εμφύσησαν εκείνοι που του την εμφύσησαν, φταίνε πολλά πράγματα... Αν και όσων αφορά τις απαγορεύσεις, είναι λίγο επικίνδυνα τα νερά σχετικά με το ποιά απαγόρευση είναι για το καλό του άλλου και ποιά όχι. Αν και πιστέυω ότι κάθε σοβαρός άνθρωπος καταλαβαίνει πότε μια συμφωνημένη απαγόρευση, όπως λες, ειναι για καλό. Το να μην επιτρέπεις σε ένα παιδί να καπνίζει από τέτοια ηλικία που οι πνεύμονές του δεν έχουν διαμορφωθεί πλήρως και άρα είναι πιο ευάλωτοι, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι είναι κακό.

Είναι η ασυδοσία της ελευθερίας μας. Ο καθένας βέβαια μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει, αλλά μόνο όσο δεν καταπατά τις ελευθερίες του άλλου. Αλλιώς τί νόημα έχουν όλα τα υπόλοιποα. Και ακριβώς εδώ είναι που φαίνεται η έλλειψη της παιδείας: χωρίς αυτήν, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πότε τελειώνει η δική μας ελευθερία και πότε αρχίζει η ελευθερία των άλλων ούτε πότε αυτά που κάνουμε καταστρέφουν το περιβάλλον ή δημιουργήματα της ιδιοφυίας και του μόχθου των άλλων.

α Κενταύρου 7 Φεβρουαρίου 2010 - 10:34 μ.μ.  

Oι απαγορεύσεις πρέπει να είναι συμφωνημένες,αν δεν είναι συμφωνημένες με διάλογο με διαδικασίες,είναι καταναγκασμός.
Ο διάλογος να μην είναι σικέ ,έλα να διαβουλευτούμε για να κάνω αυτό που θέλω εγώ.
Μια και πιάσαμε τη συζήτηση.Θέλω τη γνώμη σου μια και είσαι νέος και θέλω μια άλλη ματιά στο θέμα.
Κατοικώ στα Βριλήσσια στα Βόρια της Αθήνας.Θεωρείται από τα καλά προάστια,με φαρδύς δρόμους,πράσινο δεν είχαμε πρόβλημα Parking.O καλός μας ο Δήμαρχος αποφάσισε να κάνει ποδηλατόδρομους,το αποτέλεσμα είναι στη μια πλευρά του δρόμου δεν παρκάρουμε πλέον.Βέβαια δεν ρώτησε τους δημότες.Στους ποδηλατόδρομους δεν κυκλοφορούν ποδήλατα που να δικαιολογούν τη δημιουργία τους.Σε ρωτώ?Ποιό πιστεύεις κατά τη γνώμη σου ήταν το κίνητρο.Κάποιοι παίρνουν μίζα?κάποιοι εργολάβοι έχουν κέρδος και ώθησαν το δήμο?Υπάρχει η αντίληψη ότι θα αναγκαστούν οι δημότες να πάρουν ποδήλατα.Εσύ βλέποντας στο μέλλον θα αναλάμβανες ένα έργο που είναι προφανώς αντίθετο στο συμφέρον των πολιτών.Ένα δίλλημα που θα συναντήσεις πιστεύω συχνά στη καριέρα σου.

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2010 - 10:56 μ.μ.  

Παρόμοιο ζήτημα υπάρχει και για τον νέο ποδηλατόδρομο εδώ στην Θεσσαλονίκη στην οδό Αγ. Δημητρίου. Έναν δρόμο ταχείας κυκλοφορία που τα δύο ανά κατέυθυνση διαζώματά του έγιναν ενάμιση, δυσχεραίνοντας απίστευτα την κίνηση στις ώρες αιχμής. Η σκοπιμότητά του; Δεν ξέρω. Υποτίθεται ότι έβαλαν εκεί τον ποδηλατόδρομο γιατί είναι κοντά στο Α.Π.Θ. Η γνώμη μου; Τρίχες κατσαρές. Σπανίως περνάνε από εκεί ποδηλάτες (ούτε εγώ, που παίρνω συχνά και κυρίως τα πρωινά το ποδήλατό μου) και αυτό γιατί ο δρόμος είναι ταχείας κυκλοφορίας, άμεσα συνδεδεμένος με τον Περιφερειακό της Θεσσαλονίκης! Οπότε η μοναδική δικαιολογία για την δημιουργία του και την μη δημιουργία άλλων ποδηλατοδρόμων σε προσφορότερες περιοχές της πόλης είναι λογικά η "κουμπαριά" του κυρίου του έργου με τον ιθύνοντα του έργου... Πιθανόν να συμβαίνει το ίδιο και με τα Βριλλήσια. Μην ξεχνάμε ακόμα ότι το να πάρει κανείς ποδήλατο δεν είναι μια απόφαση που προκύπτει από την δημιουργία ενός ποδηλατόδρομου στην γειτονιά του. Εδώ έχουμε την συνήθεια να παίρνουμε το Ι.Χ. μας ακόμα και όταν πάμε στο περίπτερο της γειτονιάς μας, θα μας πιάσει το φιλότιμο για το ποδήλατο επειδή και καλά μας έφτιαξαν ποδηλατόδρομο; Ας καγχάσω. Μίζες είναι αγαπητέ, μίζες. Όπως στην Θεσσαλονίκη. Ο ποδηλατόδρομος στην Παραλιακή; Εξαιρετικός και απαραίτητος. Ο ποδηλατόδρομος στην Αγ. Δημητρίου; Άχρηστος και για το θεαθήναι του πράγματος.

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2010 - 10:58 μ.μ.  

Η κουλτούρα του ποδηλάτου ως εναλλακτικού μέσου πρέπει να διασπαρεί με κάποιου είδους καμπάνια και όχι με αναγκαστικά φτιαγμένους ποδηλατόδρομους.

Ανώνυμος 8 Φεβρουαρίου 2010 - 12:42 π.μ.  

pes ta re dimo,pes ta!polu swsto to arthro. dustuxws einai pandou gurw mas ola auta pou perigrafeis....toso polu pou siga siga apoktame kai anosia.na doume ws pote.kai na doume kai ti mporei na ginei mpas kai de paei kata diaolou autos o topos,opws fainetai ton teleutaio kairo.nai einai h paideia panw ap'ola, mesa se ola, pisw apo ola. se olous tous tomeis ths zwhs enos laou fainetai h elleipsh ths. kai fandaxtero paradeigma h afendomoutsounara mas!ws pote omws apla tha to katadeiknuoume oloi emeis pou prospathoume na skeftoume k ligo parapera?ws pote tha to leme mexri na ginei kati? h mallon tha gieni kati pote, h tha kathomaste apla na leme oti nai afto einai to provlhma! de xerw....as elpisoume na mh ftasoume se apelpistikh katastash....kingdom of loss giname...kai o nown noeito ;)
georgia

α Κενταύρου 8 Φεβρουαρίου 2010 - 6:52 π.μ.  

Οπως λέει η georgia αφού όλοι ξέρουμε το πρόβλημα γιατί δεν λύνεται?
Θυμίζει τη γκαστρομένη αγρότισσα μέσα στο στάβλο που κλαίει και οδύρεται γιατί το κρεμασμένο τσεκούρι θα πέσει και θα σκοτώσει το παιδί και δεν σκέφτεται να κάνει μια απλή κίνηση να το κατεβάσει.
Δράση λοιπόν που μεταφράζεται σε δημοκρατικές αποφάσεις από τη κοινωνία και πίεση.

Dimos 8 Φεβρουαρίου 2010 - 11:20 π.μ.  

Γλυκιά μου Γεωργία και φίλε Μιχάλη.
Πράγματι, η λύση ώστε να μην γίνουμε στείροι κράχτες που γκρινιάζουμε χωρίς όμως να κάνουμε και κάτι είναι η εξής: 1ον) ουσιαστική και ειλικρινής ατομική δράση, 2ον) κοινωνική συσπείρωση και προσπάθεια επέκτασης των ατομικών μας προσπαθειών σε ένα ευρύτερο σύνολο, όπως είπε ο Κένταυρος.
Δηλ. πρώτα θα αποκτήσουμε εμείς την κουλτούρα της σύγχρονης παιδείας και μετά θα επιδιώξουμε να αποτελέσουμε το παράδειγμα για τους άλλους, και το αντίστροφο, χωρίς όμως να επαφυόμαστε στο βόλεμα και στην σκέψη ότι άλλοι θα βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Π.χ. πρώτα θα γίνει σε εμάς βίωμα το να πετάμε τα χαρτιά μας στην ανακύκλωση και όχι στον δρόμο, σε εμάς θα γίνει αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητάς μας και μετά θα παροτρύνουμε τους φίλους μας και γνωστούς μας, τον σύλλογό, τους συναδέλφους, και όλοι μαζί την δημοτική αρχή, την εξουσία και το κράτος. Είναι σαν την πυραμίδα, τα πάντα ξεκινούν από την βάση. Είμαι αισιόδοξος ότι η γενιά μας θα συμπεριφερθεί κατ'αυτόν τον τρόπο. Έτσι κι αλλιώς δεν την παίρνει να κάνει κι αλλιώς.

Dimos 8 Φεβρουαρίου 2010 - 11:21 π.μ.  

Και μια και το ανέφερε και η Γεωργία μου, ιδού οι στίχοι από το Kingdom of loss, ένα οξυδερκές τραγούδι των Pain of Salvation, που κριτικάρει την παράλογη, σταρχιδιστική, βολεμένη, υπερκαταναλωτική κοινωνία μας.

Someone sells us toys in a cheap cartoon.
Someone sells us cars in the latest Bond that’s coming soon.
Someone sells us trends through a sitcom star.
Someone sells herself in a docu-soap that goes too far.
Life on sale...
Can someone please just tell me what happened?
I mean, first we pay for fastfood that will make us all fat and tired,
so then we pay for elevators,
so we won’t have to climb the three stairs up to our apartments.
Then we buy freakin’ "StairMaster" machines,
so we can burn away while watching someone make real food on TV.
Now, if that doesn’t make us winners I don’t know what will.
I bet we would hang ourselves, if the world would just cut us the slack.
And now you think maybe you should see a shrink,
help you feel alive again - yeah, that’s a plan.
Just tell us who to pay.
Someone sells us men in a White House speech,
then women tightly pressed
between two bouncing breasts on a Baywatch beach.
Someone sells us to us everywhere I turn,
then introducing them
to earn stock points on our concern.
All for sale,
it’s all for sale...
Welcome down to planet Earth,
please don’t ask us what it’s worth.
You will notice that the world you found,
is slightly tattered and worn down.
Someone sold us every stain,
now if you wish to complain
there’s an open spot at 6 pm,
that’s when Caucasia is listening.
If you’re tearing down my world
please just try to do it gently...
There is love inside
for a dream that has to die.
See, it’s really all about time and choice:
- The fastfood saves us enough time to squeeze lunch in exactly when we want it.
- The elevators save us just a little more, and the "StairMaster" lets us choose exactly when to walk the stairs.
Time is so important these days,
it’s becoming a fucking disease.
And I guess in a way it is
since it is bound to kill us all in the end.
Now with all the time and money we stash away on others’ expense,
I can only assume that the tickets to hell are really expensive.
And for some reason
it’s important to be first in line.
Someone sells us God in 2-for-1 with shame.
Someone sells us war
and the marketing looks just the same.
Someone sells us fear on TV each day.
A shape for every taste,
and if the flavor’s right we gladly pay.
All on sale
we’re all on sale...
Welcome to the only Earth,
please enjoy your only birth.
You will learn to take more than you give,
buying scars we must live with.
Someone sold us every scar,
they somehow made us what we are.
We all want that spot at 6 pm
but no one is really listening.
No.
Not anymore.
We’re all too busy
buying sex,
buying war,
buying self-confidence,
security,
insurance plans,
just buying more and more.
As you’re tearing down my world
please just try to do it gently...
There’s still love inside for the dream that had to die.
As you’re tearing down our wοrld...

Αυτό θα πει κράξιμο!

alexis 8 Φεβρουαρίου 2010 - 12:19 μ.μ.  

a
a
a
a
a
a
a
a
a
A
A
a
a
a
a
AA
a
a
a
aA

Thalassenia 9 Φεβρουαρίου 2010 - 11:56 μ.μ.  

Αν ήσουν στη νομική θα έλεγα, ακόμα ένας δικηγόρος που θα κάνει τις "ζημιές του" στον κόσμο και θα τα οικονομάει.
Από τον κλάδο που είσαι όμως λέω ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει με τις απόψεις του.
Εύχομαι να μη σε καταπιεί το κωλοσύτημα αργότερα και να συνεχίσεις έτσι.

Δεν φτάνει που διαβάζω τις μακρόσυρτες αναρτήσεις σου, ακούγοντας τα κομμάτια που μου αρέσουν-καλά όχι όλα, λόγω ηλικίας- διαβάζω και τα σχόλια που συνήθως δεν το κάνω.
Μπράβο αγόρι μου για την ποιότητα και την ωριμότητα της σκέψης σου.

Καλή επιτυχία στις εξετάσεις σου.

Dimos 10 Φεβρουαρίου 2010 - 11:43 π.μ.  

Αγαπημένη Θαλασσένια, ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον και την υπομονή σου. Από αναγνώστες και αναγνώστριες σαν και εσένα αντλώ και εγώ και το κουράγιο και συνεχίζω. Όχι βέβαια ότι το blog μου ή οποιοδήποτε blog έχει κάποιο πολύ σπουδαίο αντίκτυπο κι επιρροή, αλλά αν μη τί άλλο αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά δείγματα ελευθερίας, προβληματισμού, έκφρασης, διαλόγου, ακόμα και διασκέδασης, μέσα στο χάος του Internet. Να'σαι καλά. Να ξέρεις ότι κι εγώ παρακολουθώ κατα το δυνατόν περισσότερο το "Ποικίλης ύλης", άλλωστε έχω γραφτει εδώ και λίγο καιρός αναγνώστης σου. Τσέκαρα και το άλλο, το photoblog "Η 8η τέχνη", που έχεις. Πολύ καλό! Μπορώ να στείλω κι εγώ καμιά φωτό; :)

Όσων αφορά το σύστημα, ειλικρινά κι εγώ πολλές φορές το σκέφτομαι το κατά πόσο θα συγχωνευτώ μαζί του τα επόμενα 10, 20, 30 χρόνια... Είναι γεγονός ότι αφού τελειώσω την σχολή και το καταραμένο στρατιωτικό και πιάσω πλέον δουλειά, σαν ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, οι υποχρεώσεις μου θα είναι πολύ μεγαλύτερες και πιο δυσβάχτατες. Και όχι μόνο αυτές οι υποχρεώσεις, αλλά και όλες οι άλλες που με τον καιρό θα εμφανιστούν, οι οικονομικές, οι κοινωνικές, οι σχεσιακές... Πιστεύω ότι τότε, όπως το 99,9999999999% των ανθρώπων, θα έρθω σε κάποιους περισσότερους συμβιβασμούς, που τώρα έχω την ευχέρεια να μην επιτρέπω τον εαυτό μου να κάνει. Ελπίζω μόνο αυτοί οι συμβιβασμοί να γίνουν επειδή δεν θα μπορώ να κάνω κι αλλιώς και όχι ελαφρά τη καρδία.

Είναι γεγονός ότι τα posts μου είναι συνήθως μακροσκελή, αλλά έτσι μου βγαίνουν... χαρά στο κουράγιο σου που τα διαβάζεις! Αν κάποια τραγούδια δεν σ'αρέσουν ή γενικά δεν θες να ακούγεται η μουσική του blog, πολύ απλά πάτα το pause στο G - Cast και θα σιγήσει.

Νομικάριος δεν είμαι, ούτε ήθελα ποτέ να γίνω. Είμαι όμως ευτυχισμένος, εγώ και πολλοί άλλοι, που η Νομική υπάρχει σαν σχολή. Σπανίως βλέπεις τόσες πολλές φοιτήτριες μαζεμένες στο ίδιο μέρος! :D

Οι εξετάσεις καλά πάνε μέχρι στιγμής και όπου να'ναι τελειώνω. Άντε γιατί παρατράβηξε φέτος. Σε ευχαριστώ πολύ.

Την καλημέρα μου.

Dana_Semitecolo 11 Φεβρουαρίου 2010 - 11:29 π.μ.  

Πέρασα να πω ένα "γεια" αλλά κόλλησα με το κείμενο και με τη μουσική.

:)

Dimos 11 Φεβρουαρίου 2010 - 12:19 μ.μ.  

Καλημέρα...

Χαίρομαι που σου κέντρισα το ενδιαφέρον! Ελπίζω σε κάθε επίσκεψη που θα μου κάνεις, να "κολλάς" όλο και πιο πολύ! ;)

Ελπίζω κι εγώ να συνεχίσω να γράφω ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες κείμενα και όχι σαχλαμάρες.

Thalassenia 12 Φεβρουαρίου 2010 - 2:11 π.μ.  

Αφού στα χαρακτηριστικά του blog βάζεις και το διάλογο θέλω να δευτερολογήσω -αυτή η νομική πολύ μας κολλάει-.
Στο blog "Η 8η τέχνη.." απλώς συμμετέχω. Δεν το διαχειρίζομαι. Εκεί ήταν η πρώτη μου ανάρτηση πρίν κάνω το δικό μου και ζήτησα πρόσκληση από τον διαχειριστή του. Δεν ξέρω πως είναι τώρα.

Το ξέρω ότι είσαι αναγνώστης μου, έτσι σε βρήκα και αναρωτιέμαι τι διαβάζεις εσύ εκεί.

Πιστεύω ότι με αυτά που πρεσβεύεις τώρα, σίγουρα οι συμβιβασμοί στο μέλλον δεν θα γίνουν ελαφρά τη καρδία.
Για τη σχολή της νομικής δεν λέω τίποτα, καθότι έχω μία κόρη -όχι στη νομική- και ένα γιο στην ηλικία σου. Και οι δυό Θεσσαλονίκη. Τι να πω;

Θα πω όμως για τις μουσικές σου που μου αρέσουν πολύ. Σχεδόν όλες. Ίσως δεν χρειάζεται, αλλά θεωρώ ευγενικό να ρωτήσω για κάποια κομμάτια που θέλω να βάλω στο blog μου. Soulfly II, The riverbed, ας πούμε που είναι απίθανα.

Να είσαι καλά και πάντα κεφάτος και δημιουργικός.

Dimos 12 Φεβρουαρίου 2010 - 12:03 μ.μ.  

Καλημέρα Θαλασσένια μου. Λοιπόν, για τα κομμάτια που ρώτησες:

1) Το Riverbed είναι όντως ένα καταπληκτικό τραγούδι και ένα από τα αγαπημένα μου των Madrugada, μιας μπάντας που θεωρώ ότι ανανέωσε το νορβηγικό κι ευρωπαϊκό εν γένει progressive/alternative rock, πριν διαλυθεί λόγω του τραγικού χαμού ενός από τους κιθαρίστες της. Αν σε ενδιαφέρει, έχω αναρτήσει και σε post κι ένα άλλο τραγούδι τους, το Blood shot - adult commitment εδώ: http://megalesistories.blogspot.com/2009/10/blog-post.html
οπότε αν θες μπορείς να το τσεκάρεις.
Το γοητευτικό με το Riverbed, εκτός από την μουσική του, είναι και οι σχεδόν πεζογραφικοί του στίχοι, υπό μορφή μονολόγου και διαλόγου:

Moon,
how it falls on the field down among us.
Rain,
falls on the king, and his men on the riverbed.
Now,
now we meet after all these years.

- Do you my king, do you remember me?
- Yeah, I see your face before me now. And I'm telling you tonight, that I know we belong beyond this life. The war has taken its turn, and it ain't ever turning back.
I grew to be a man, a man who grew to be a king.
- Got a job at the mill, and when the war came, I signed up for you.
Every day now, I send a letter to the people back home.
- Oh, I bet you long for the life that you lived. Me and myself I got nothing to lose but this war.
And I'm telling you the war that I fought it was wrong, and we must die.
Well, now the shells are hammering down on the riverbed.

Drums roll,
and we must go.
We must go, the enemy is upon us.
Rise from your knee,
and now, pull to the bridge.

- Oh, brother don't turn, cause I'm right behind you now.
Go on, go on, on up from the riverbed.
For I'm telling you the war that I fought it was wrong, and we must die. It doesn't matter much now anyway, tonight we unite.

And when we're pushing through,
I turn around one last time,
and through the fire and the rain
I see the king's white flag.

The king lives on, but everyone, everybody dies.

Θα τους έλεγε κανείς αντιπολεμική παραβολή. Ίσως. Δυστυχώς το τραγούδι είναι σχετικά σπάνιο (μου φαίνεται b - side) και δεν βρίσκεται τόσο εύκολα προς κατέβασμα. Αν έχεις υπομονή ψάξ'το, αλλιώς μπορείς αν θέλεις να το πάρεις κατευθείαν από το G - Cast μου και να ξεμπερδεύεις.

2) Το Soulfly II είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι των Soulfly, της μπάντας που δημιούργησε το ιδρυτικό μέλος των Sepultura, Max Cavalera, μετά την φυγή του από το προαναφερθέν συγκρότημα. Δεδομένου ότι το ύφος των Soulfly είναι groove/metalcore, δεν νομίζω ότι θα πολυαντέξεις τα υπόλοιποα τραγούδια τους. Το Soulfly II αποτελεί ευχάριστη (για τους μη συνηθισμένους στα brutal φωνητικά) εξαίρεση. Μπορείς να το βρεις πολύ εύκολα ή να το πάρεις και αυτό κατευθείαν από εμένα.

Ελπίζω να βοήθησα.

Thalassenia 12 Φεβρουαρίου 2010 - 4:00 μ.μ.  

Αντέγραψα και κρατώ την απάντησή σου.
Σ΄ευχαριστώ για τις πληροφορίες και το χρόνο που διέθεσες.

Καλά να περάσεις.

kostaslogh 13 Φεβρουαρίου 2010 - 9:14 μ.μ.  

με πρόλαβε το wake up που κοντεύει να μου πετάξει τα μεγάφωνα !!!!!!!
...έφτιαξες ατμόσφαιρα ,μη βρώ κανέναν περίεργο μπροστά μου τώρα την έβαψε!!

Dimos 13 Φεβρουαρίου 2010 - 10:17 μ.μ.  

Χαχαχαχαχα!!! Έτσι!!!

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP