Αναζήτηση αναρτήσεων

Η ασπίδα και το σπαθί

>> 9/11/11

Πόσο όμορφο είναι αυτό το τραγούδι... υπάρχει, πράγματι, μια άλλου τύπου φυσικότητα και ειλικρίνεια στην ερμηνεία της Clare Maguire στην συγκεκριμένη ακουστική έκδοση του original κομματιού. Το λάτρεψα! Συνήθως τα κατηφή τραγούδια δεν μου ταιριάζουν, ακόμα και οι μπαλάντες που προτιμώ θέλω να έχουν ένα κάποιο συναισθηματικό ξέσπασμα, μια αλλιώτικη έπαρση, κάτι που να καίει και να ρημάζει ό,τι ήταν, ό,τι είναι και ό,τι πρόκειται να απομείνει μέσα στο ξερό περιτύλιγμα της μνήμης και του πόνου. Και το "The shiel and the sword" είναι ακριβώς ένα τέτοιο κομμάτι, αν και δεν του φαίνεται... γιατί, πολύ απλά, η δικιά του φλόγα είναι υπόγεια. Καίει μέσα βαθιά, χωρίς να γίνεται αρχικά αντιληπτή, αλλά και για αυτόν τον λόγο καίει πολύ, πολύ περισσότερο.
Έγραψα πρόσφατα ένα κομμάτι, μια μπαλάντα (δεν τις συνηθίζω) με πιάνο, που έχει κι εκείνο αυτήν ακριβώς την φωτιά μέσα του, αν και το στιχουργικό μοτίβο είναι διαφορετικό. Έχοντας τις ρίζες του σε μια προσωπική κόλαση που πέρασα πριν λίγο καιρό, όπου βίωσα αβάσταχτα τον πόνο μιας συναισθηματικής απώλειας, μην μπορώντας να αποτινάξω την τυφλή και μονομερή λατρεία που είχα απέναντι σε κάποια, λατρεία που εξέφραζα σπασμωδικά και την είδα τελικά να καταρρέει απέλπιδα μπροστά μου, να αλλοιώνεται, να γίνεται στάχτη και τελικά να εξανεμίζεται ακολουθώντας - αναγκαστικά - τους χρονικούς και χωρικούς κανόνες της λογικής, πιστεύω ότι είναι από τα πιο ειλικρινή κομμάτια που έχω γράψει. Και πιστέψτε με, έχω γράψει πολλά, αν και όχι όλα ιδιαίτερα αξιόλογα. Ελπίζω η τελική μορφή αυτής της μπαλάντας, που δουλεύεται ήδη, να έχει έστω και την μισή δύναμη και ωμότητα, θα έλεγε κανείς, με τα οποία προικίζει η Maguire την δική της ερμηνεία.
Πιθανώς στο μέλλον να αναρτήσω εδώ το προαναφερθέν προσωπικό κομμάτι... προς το παρόν, ας παρασυρθούμε μαζί από την μάχη του σπαθιού και της ασπίδας.


You and I... felt so good to begin with, didn’t we?
Well, now it seems there’s far too many adverts in between.
And we don’t speak anymore... so we’re left in constant silence.
And it’s haunting me... so I’m ready now to fight this.

You have the shield, I’ll take the sword.
I no longer love you, no longer love you...
I’m not afraid of the danger in the dark.
I no longer love you, no longer love you...

You and I... aren’t working out.
And we're burning on the bridges now.
We’re trapped inside...
we're screaming "won’t somebody just let me out?"

You have the shield, I’ll take the sword.
I no longer love you, no longer love you...
I’m not afraid of the danger in the dark.
I no longer love you, no longer love you...

No, no, no, no...

I no longer love you... no longer love you.
I no longer love you.
I no longer love you.

And we don’t speak anymore... so we’re left in this constant silence.
It’s haunting me... so I’ll be ready now to fight this, fight this...

You have the shield, I’ll take the sword
I no longer love you, no longer love you
I’m not afraid of the danger in the dark
I no longer love you, no longer love you...

No, no, no, no...

I no longer love you... no longer love you.
I no longer love you.
I no longer love you.

You and I... felt so good to begin with, didn’t we?
But now it seems thοse shields and swords are haunting me...

Read more...

"Άνθρωπος"

>> 2/11/11

"Μέσα στην κατήφεια αυτού του Μεταπολέμου, που τόσο τον περιμέναμε, κατήφεια που μέσα από αυτήν ο κόσμος ψάχνει να βρει μιαν όψη πιο σταθερή, πιο ασφαλή, κατήφεια συγκροτημένη από λεπταίσθητες απειλές ενδεχόμενων συγκρούσεων και από την ωμή διακρίβωση προβλημάτων που θέτουν η ανασυγκρότηση και η ειρήνη, κατήφεια που μέσα σ'αυτήν βλέπει κανείς ακόμα να λάμπει μια ελπίδα θεμελιωμένη στην θέληση μαζών, ολοένα κι ευρύτερων, για ένα μέλλον πιο ξεκαθαρισμένο, η ποίηση, είτε το θέλουμε είτε όχι, παίρνει θέσεις ανάλογες με τις διάφορες κοινωνικές τάσεις που συγκρούονται σήμερα. Υπερασπίζεται τις ιδεολογίες των συγκροτημένων πολιτικών ομάδων με τόσο περισσότερη πεποίθηση, ώστε νομίζει ότι η ίδια είναι προφυλαγμένη από τα συμφέροντα που, στην πράξη, τις φέρνουν σε σύγκρουση. Υπάρχουν ποιητές που θέλουν να επιστρέψουν στην παραδεισιακή κατάσταση ενός παρελθόντος, ξεχνώντας να μιλήσουν για τις αθλιότητες και τις καταπιέσεις που λάβαιναν χώρα τότε. Υπάρχουν αυτοί που χωρίς να υπολογίζουν τον χρόνο, θέλουν να σταθούν σε ένα παρόν όπου τίποτα πια δεν κινείται. Και υπάρχουν, τέλος, αυτοί που βλέπουν μέσα στο παρόν την προετοιμασία ενός μέλλοντος, όπου η συγκεκριμένη εικόνα ενός κόσμου πιο σύμφωνου με την αξιοπρέπειά τους είναι το αντικείμενο μιας ολικής και σταθερής προσπάθειας προς την γνώση."
Έτσι άρχισε, στην Σορβόνη, στις 11 Απριλίου του 1947, η διάλεξη με τίτλο "Ο υπερρεαλισμός και ο Μεταπόλεμος" που έδωσε ο ποιητής και συνιδρυτής του ντανταϊσμού Tristan Tzara. Ο Tzara, που έθεσε σαν απώτερο στόχο της λόγιάς του καριέρας τον συνδυασμό του υπερρεαλισμού και του μαρξισμού, αλλά παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του δέσμιος της φήμης που είχε σαν ντανταϊστής.


Φαίνεται πως, κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, οι ιδεώδεις εκφραστές των συνειδησιακών μεταστροφών και των αντιλήψεων που ξεπερνούσαν κατά πολύ τους ίδιους εκείνους που τις διετύπωναν, ήταν οι ποιητές. Και αλήθεια, είναι εύκολο να σκεφτούμε ότι ένας από τους πιο φορτωμένους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας, όσων αφορά γεγονότα παγκόσμιας κλίμακας (είτε αιματηρά, όπως οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, είτε πνευματικά, όπως το πρωτοφανές ξέσπασμα απειράριθμων νέων καλλιτεχνικών κινημάτων, είτε κοινωνικά, με επιρροές από και προς τα παραπάνω και άλλα τόσα) δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει ως ακρογωνιαίο λίθο έκφρασης ανθρώπους που μιλάνε πολυσήμαντα και πολυεπίπεδα. Και ο Tzara, όπως διαπιστώνει κανείς από την συνέχεια της ομιλίας του, θεωρούσε ότι αυτό δεν ήταν χαρακτηριστικό του 20ού μόνο αιώνα, αλλά ήταν και θα συνέχιζε να είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης ιστορίας γενικότερα.
Θέλω, λοιπόν, έναν ποιητή να περιγράψει το τώρα.

...

Όχι; Θέλω, έστω, κάποιον να βρει κάτι πιασάρικο για να πει σχετικά με τον 21ο αιώνα.

...

Ελάτε, δεν είναι τόσο δύσκολο. Ο 21ος αιώνας μόλις άρχισε.

...

Ακριβώς. Δεν υπάρχει κανείς. Κανείς που να μπορεί να περιγράψει πράγματα απερίγραπτα. Κανείς που να εκφράζει πρόσωπα ανέκφραστα. Κανείς που να ακούει πράγματα ανείπωτα. Αγαπητέ Tzara, δεν ξέρω αν ακούς εκεί που είσαι, παρέα με τον Braque και τον Picasso, αλλά θέλω να σου πω ότι έκανες ένα μεγαλειώδες λάθος. Δεν υπάρχουν ούτε ποιητές που κανιβαλίζουν το παρελθόν, ούτε ποιητές που ρουφάνε ασυλλόγιστα το παρόν, ούτε ποιητές που ονειρεύονται το μέλλον. Δεν υπάρχουν ποιητές που να αποτελούν αυτό που οραματίστηκες ότι μπορούν να αποτελέσουν. Υπάρχουν μόνο απλοί άνθρωποι, "ποιητές", "καλλιτέχνες", "επιστήμονες", "φτωχοί", "πλούσιοι" ή "ο,τιδήποτε άλλο". Και ναι, ό,τι προαναφέρθηκε είναι μέσα σε ομοιωματικά, γιατί στην τελική κάθε ιδιότητα, όσο ισχυρή και να φαντάζει, όσο σκληρά και να δούλεψε κανείς για να την αποκτήσει και/ή να την απολαμβάνει, δεν είναι παρά μια απλή ιδιότητα. Αυτό που δεν μπορεί κανείς να αλλάξει, κανείς να αμφισβητήσει, είναι η ανθρώπινη υπόσταση του καθενός - είτε κάποιος θεωρεί μηδενιστικά ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα (σχετικά) έξυπνο δίποδο θηλαστικό που επιλέγει να ντύνει τις ενστικτώδεις γεννετήσιες ορμές του με υπερεκτιμημένες συμπεριφορές που προκύπτουν από χημικές διεργασίες στον εγκέφαλό του και που τις ονομάζει "συναισθήματα", είτε θεωρεί ότι ο άνθρωπος είναι το δοχείο για κάτι άλλο, αιθέριο, που εκπορεύεται από έναν πανταχού απόντα "Θεό", που τελικά όλοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει αλλά διστάζουν να το παραδεχτούν, ή και αν υπάρχει, φαίνεται πως έχει σημαντικότερες δουλειές να κάνει από το να ασχολείται με μια εύθραυστη μάζα από νέυρα, κόκκαλα και αίμα. Η αλήθεια είναι φυσικά κάπου στην μέση των ακραίων αντιλήψεων... και είναι μία: ουδείς δεν μπορεί να απωλέσει την πρωταρχική ανθρώπινή του υπόσταση.


Εφόσον λοιπόν αυτό που χαρακτηρίζει σε θεμελιώδες επίπεδο τον άνθρωπο είναι το γεγονός - ακριβώς - ότι είναι άνθρωπος, πώς έγινε και στο παρελθόν, ακόμα και στο κοντινό παρελθόν του 20ού αιώνα, δευτερεύουσες ιδιότητες του ανθρώπου όπως το να είναι κάποιος ποιητής ή καλλιτέχνης ή επιστήμονας ή ιδεολόγος ή ακόμα και τέρας, δολοφόνος, γενοκτόνος ή βασανιστής, να αποτελέσουν εργαλεία και μοχλό έκφρασης, εξέλιξης και μεταβολής; Με ποιόν τρόπο όλα αυτά, χαρακτηριστικά επίκτητα, που εκπορεύονται από την διάνοια ή την απουσία της διάνοιας του ανθρώπου, έθεσαν τις βάσεις για ένα κάποιο επερχόμενο μέλλον;
Η απάντηση είναι απλή. Γιατί ποτέ, στην έως τώρα ιστορία, δεν αμφισβητήθηκε η πρωτογενής υπόσταση του ανθρώπου. Ακόμα και ο Hitler, οι ιεροεξεταστές του Μεσαίωνα και ο σαμάνος των Μάγια που έτρωγε την ακόμα ζωντανή καρδιά ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού ήταν άνθρωποι. Απλά για λόγους θρησκευτικούς, ιδεολογικούς, πολιτισμικούς ή επειδή ήταν ψυχανώμαλοι έβγαλαν προς τα έξω την διαστρεβλωμένη, παραμορφωμένη, τερατώδη πλευρά του ανθρώπινου είναι. Όταν μια πυραμίδα έχει εξασφαλισμένη βάση, στερεή και ευρεία, μπορεί να υψωθεί προς ανώτερα κλιμάκια, όλο και στενότερα αλλά όλο και σημαντικότερα. Κλιμάκια που τελικά καθορίζουν τα πάντα, εφόσον υπάρχει η υποστήριξη της βάσης.
Σιγά σιγά όμως αργοσέρνεται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα - το ψυχανεμιζόμαστε εδώ και λίγο καιρό - μια τρομακτική διαπίστωση: ότι ο 21ος αιώνας έφερε μια νέα πρόκληση. Μία πρόκληση για την βάση. Η πυραμίδα ταρακουνιέται. Τα ανώτερα κλιμάκια γκρεμίζονται. Οι τέχνες, τα γράμματα, οι επιστήμες, τα κοινωνικά πρότυπα και μηχανισμοί, οι επίκτητες και ανώτερες αυτές έννοιες που πάντα όφειλαν και οφείλουν να αποτελούν την κορωνίδα, περνούν πλέον σε δεύτερη μοίρα. Γιατί ποιός νοιάζεται για την κορυφή όταν το θεμέλιο ραγίζει;
Ναι, ο 21ος αιώνας έρχεται για να διαλύσει το δεδομένο, το μοναδικό που ήταν πάντα δεδομένο και αυταπόδεικτο. Κάποτε είχαμε τον άνθρωπο που ήταν "ποιητής", "επιστήμονας", "εργάτης" ή "δολοφόνος". Πλέον όλα οδεύουν στο να γίνει ο ίδιος ο άνθρωπος... "άνθρωπος".
Οι ακραίοι μηδενιστές ή υπερθρησκευόμενοι ή υπερ - ο,τιδήποτε έχουν καταντήσει γραφικοί και ηλίθιοι εδώ και πολύ καιρό. Το ζήτημα όμως είναι ότι και η μέση, ή η τομή αν θέλετε, όλων των παραπάνω, που αποτελεί τον ουσιαστικό καθρέφτη των πάντων, κινδυνεύει να καταντήσει και αυτή γραφική. Και η γραφικότητα πηγάζει πάντα από την αμφισβήτηση. Και ο "άνθρωπος" θα προκύψει αν αμφισβητηθεί η ανθρώπινη υπόσταση σαν σύνολο και ουσία. Αλλά αυτή ακριβώς η υπόσταση δεν είναι ιδεολογία που μπορεί να αμφισβητηθεί από μια άλλη ιδεολογία, ούτε πολιτικό σύστημα που μπορεί να αμφισβητηθεί από ενα άλλο πολιτικό σύστημα. Είναι κάτι θεμελιώδες που αν αμφισβητηθεί και καταρρεύσει, τότε οι συνέπειες ή οι μεταβολές που θα ακολουθήσουν θα είναι ανυπολόγιστα τεράστιες -  με έναν τελεσίδικο τρόπο. Και, καλώς ή κακώς, μια τόσο βαθιά και τεράστιας κλίμακας αμφισβήτηση μπορεί να προκύψει μόνο από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Την τελευταία φορά που αμφισβητήθηκε κάτι θεμελιώδες, κάτι τόσο βασικό που φαινόταν τουλάχιστον αστείο για κάποιον να διατυπώσει μια αντίθετη συνθήκη, ήταν όταν ήρθε ένας λιγνός φλωράκος με μεγάλα γυαλιά, ο Lobatzefsky, και μούντζωσε κατάμουτρα τον Ευκλείδη λέγοντας το εξής: "έστω ότι από ένα μοναδικό σημείο εκτός μιας ευθείας διέρχονται περισσότερες από μία παράλληλες προς την προηγούμενη ευθείες". Και αφού μούντζωσε τον Ευκλείδη, πήγε έπειτα και κατούρησε στον τάφο του, όταν βάσει τις θεωρίας του προέκυψαν τα μισά τεχνολογικά θαύματα της εποχής μας. Δηλαδή, ξεκινώντας από μια αδύνατη για τα ανθρώπινα αισθητήρια υπόθεση και μια συνθήκη αμφισβήτησης πολύ πιο άκυρη και πιο ριζοσπαστική από ό,τι αποτελεί, για παράδειγμα, η κβαντική θεωρία σε σχέση με τους πενιχρούς νόμους του Νεύτωνα, κατέληξε σε κάτι που τελικά εφαρμόζεται!


Φανταστείτε λοιπόν να αμφισβητηθεί ο ίδιος ο άνθρωπος. Μην με ρωτάτε πώς και γιατί. Το βλέπουμε να γίνεται. Το κάνουμε. Αν γίνει ολοκληρωτικά κάτι τέτοιο, αν επιτύχει, τί θα προκύψει; Μήπως θα αλλάξει την μορφή κάθε πρωταρχικής δομής, κάθε συστήματος, και θα προξενήσει την απαρχή κάποιου άλλου με χαρακτηριστικά που ούτε μπορούμε και ούτε ίσως θέλουμε τώρα να συνειδητοποιήσουμε; Ή θα καταλήξουμε τελικά στο απόλυτο χάος και - ίσως - στο τέλος;
Προσωπικά αισθάνομαι ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να παύουν να ισχύουν. Ποτέ. Κι επειδή δεν αντέχω να postάρω ένα τέτοιο βαρύ στοχαστικό κείμενο χωρίς να ρίξω κι ένα μπινελίκι, έτσι για το καλό, αυτό που πιστεύω είναι ότι αν αυτή η αμφισβήτηση αποκτήσει ουσιαστική υπόσταση θα γαμηθούν τα πάντα. Μην περιμένετε κάποιον να σας πει αν και πότε αμφισβητήσατε το τί είστε. Μην περιμένετε κάποιον να βγει και να φωνάξει με μια πρωτόγονη απόγνωση ανάμεικτη με ηδονή ότι "σταμάτησα να είμαι άνθρωπος". Ποτέ δεν θα γίνει αυτό. Αλλά η αλλαγή θα συντελεστεί υπόγεια, παρασκηνιακά, και τα αποτελέσματα θα είναι ξαφνικά και τελεστετικά.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτές είναι μεγάλες κουβέντες για έναν ούτε καν 24χρονο που θα έπρεπε κανονικά να τον ενδιαφέρει μόνο να βγάζει λεφτά για την πάρτη του με αυτό που του αρέσει να κάνει και να βάζει το πουλί του σε εκείνες που θέλει. Το θέμα είναι ότι ο σημερινός 24χρονος έχει κατανόηση του ιστορικού του ρόλου, κατανόηση του τί αποτελεί ο ίδιος σχετικά με την εποχή του (άσχετα με τον βαθμό στον οποίο επιλέγει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα). Γιατί μία εποχή δεν κριτικάρεται μόνο από τις μεταγενέστερες γενιές, αλλά πρώτιστα και από την γενιά που την ζει. Και αν εγώ θα αναζητήσω να βγάλω λεφτά με αυτό που μου αρέσει και ξέρω να κάνω (στο εξωτερικό φυσικά, όχι σε αυτό το απομεινάρι χώρας), και αν το πουλί μου είναι ευχαριστημένο με εκεί όπου μπάινει, το ζήτημα είναι ότι ξέρω για το κάτι παραπάνω το οποίο αποτελώ στο ίχνος της ιστορίας, ξέρω το τί έχω στα χέρια μου - και όπου "εγώ", βάλτε ο "καθένας" και η "καθεμιά". Πραγματικά, πιστεύω ότι καμία άλλη γενιά δεν αντιμετώπιζε τόσο ψυχρά, τόσο αντικειμενικά, τόσο παρατηρητικά την εποχή της. Ακόμα και η γενιά του Μεταπολέμου, η τιγκαρισμένη αυτή γενιά από επιστήμονες, καλλιτέχνες, διανοητές και πολιτικούς - μορφές, παρασυρόταν πάντα από μία διάχυτη αισιοδοξία (φυσικό επακόλουθο του τέλους του πολέμου), αλλά ταυτόχρονα και μια κατήφεια που πήγαζε από το δύσκολο έργο της επανόρθωσης - δύο χαρακτηριστικά αντικρουόμενα, που πάντως αποτέλεσαν τους κινητήριους μοχλούς για όλες τις κινήσεις, από τον καπιταλισμό, τον υπαρκτό σοσιαλισμό και τον Ψυχρό Πόλεμο έως την pop μουσική και τα αφηρημένα γλυπτά. Τώρα όμως δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε κατήφεια, ούτε κέφι, όυτε αισιοδοξία, ούτε απαισιοδοξία. Οι πολίτες του αύριο ατενίζουμε την εποχή μας ψυχρά και μονολιθικά, γιατί και αυτή ψυχρά και μονολιθικά μας ατενίζει. Και αυτό που αντικειμενικά και αντικειμενοστραφώς παρατηρούμε δεν είναι παρά το τίποτα - ή το χάος, αυτά αποτελούν άλλωστε δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και κοιτώντας αυτό το τίποτα, αργά ή γρήγορα θα καταλήξουμε κι εμείς στο τίποτα, γενόμενοι έτσι "άνθρωποι", αμφισβητίες και Θωμάδες της ίδιας μας της υπόστασης.


Είδαμε την κατάρρευση ονείρων και κινημάτων, πολιτικών και ιδεολογιών. Σύντομα θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός. Σύντομα πιθανώς θα κορεστούν διάφοροι τομείς της Τέχνης. Σύντομα θα αρχίσουν οι απανταχού θρησκείες να χάνουν όλο και περισσότερους οπαδούς. Όλα αυτά είναι γεγονότα ανεπίστρεπτα και αναπόφευκτα. Όμως τα πράγματα που θα βγουν από την μέση θα αντικατασταθούν από κάποια άλλα, αυτή είναι η φυσική ροή. Το ζήτημα είναι αν στο μεσοδιάστημα μεταξύ εκείνου που γκρεμίζεται κατρακυλώντας κι εκείνου που ανεβαίνει δειλά τα σκαλιά για να πάρει την θέση του προηγούμενου, η βάση  - ο άνθρωπος - παραμείνει αρκετά εκτεθειμένη ώστε να γκρεμιστεί και η ίδια, σε μια απέλπιδη προσπάθεια να αντικατασταθεί από κάτι ικανό να στηρίξει την καινούρια κορυφή. Αλλά δεν θα υπάρχει τίποτα για να αντικαταστήσει αυτό που θα χαθεί. Και να υπάρχει όμως... είμαστε σίγουροι ότι το θέλουμε;
Δεν το θέλω αυτό, ρε γαμώτο. Ούτε εσύ το θέλεις. Κι αν λες ότι το θέλεις, λες ψέματα. Γιατί δεν ξέρεις τί είναι αυτό που θέλεις, ξέρεις μόνο το τί διακυβεύεται αν χαθεί ό,τι πιο βασικό έχεις - τόσο, ώστε τελικά να μην το θέλεις. Υπάρχει λοιπόν λύση; Πώς γίνεται να στηριχτούν όλα τα καινούρια πράγματα που χειμαρρωδώς έρχονται καταπάνω μας, αν δεν αλλάξει η ταλαιπωρημένη και τραυματισμένη βάση; Γίνεται... αν αυτή η βάση ισχυροποιηθεί και επιδιορθωθεί. Αν ιαθεί.
Η λύση δεν είναι η αμφισβήτηση του ανθρώπου, της θεμελιώδους του υπόστασης. Η λύση είναι η αμφισβήτηση του ρόλου του ανθρώπου. Η αμφισβήτηση της θέσης του στον κόσμο και του τρόπου αντιμετώπισης των προκλήσεων του κόσμου αυτού. Εν προκειμένω, για την γενιά μας, η λύση θα πηγάσει θέλοντας και μη από τον τρόπο αντιμετώπισης του κοινωνικού γίγνεσθαι. Ρομαντισμοί και διανοητικές ακροβασίες δεν χωρούν πλέον, η ψυχρή και αντικειμενική στάση που κρατάμε απέναντι σε μια κοινωνία που διαλύεται θα εξακολουθήσει να είναι έτσι - ψυχρή και αντικειμενική. Απλά είναι ατελέσφορο να σταματήσουμε στην στείρα κριτική. Ας είμαστε ψυχροί και υπολογιστές, αλλά εξετάζοντας τρόπους βελτιστοποίησης. Εμείς πρέπει να το κάνουμε αυτό. Στις δικές μας πλάτες έπεσε το φορτίο. Εμείς είμαστε η ενηλικίωση των έφηβων πατεράδων μας. Πρέπει να το κάνουμε, ώστε να δώσουμε το δικαίωμα σε αυτούς που θα μας διαδεχθούν να είναι και πάλι ρομαντικοί, όσο ρομαντικοί ήταν αυτοί που διαδεχθήκαμε. Με την διαφορά ότι αυτοί που διαδεχθήκαμε ήταν ρομαντικοί από αντίδραση - αυτοί που θα μας διαδεχθούν επιβάλλεται να είναι ρομαντικοί από άποψη.
Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα το πετύχουμε αυτό. Η αντίδραση μέσω της πολιτικής και της κοινωνικής κατακραυγής φαίνεται ότι αποτυγχάνει - όχι ότι διανοούμαστε να την σταματήσουμε, το κάθε άλλο. Αλλά ΠΡΕΠΕΙ να αναζητηθεί και κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό. Το τί θα είναι αυτό; Άγνωστο... ακόμα. Αλλά ένα είναι σίγουρο: κανένας πούστης δεν πρέπει ποτέ να τολμήσει να γυρίσει και να μας φτύσει κατάμουτρα ότι αντί για άνθρωποι, είμαστε "άνθρωποι".

Read more...

Σαν κάτι να ψυχανεμίζομαι...

>> 25/8/11


... ή μπορεί, πάλι, να είναι και η ιδέα μου. Μήπως, όμως, όχι; Θα το μάθουμε, πιστεύω, σε λίγες μέρες. Ουδέν κρυπτόν υπό τον οφθαλμόν του Ρα, φίλε μου.

Read more...

Το καλοκαιράκι έφτασε, το καλοκαιράκι ήρθε!

>> 11/6/11


Εδώ και κάμποσα χρόνια έχω συνυφάνει την ιδέα της αρχής του καλοκαιριού με το κάψιμο της εξεταστικής και το ξεκώλιασμα του εντατικού διαβάσματος ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ GOD DAMN ΖΕΣΤΗ! Ξέρετε τώρα, το all time classic μαθητικό και μετέπειτα φοιτητικό τροπάριο: "έλα μωρέ, τι να διαβάσεις, Απρίλιος είναι ακόμα, ας κάνουμε το πολύ πολύ τις εργασίες και αρκούν", "έλα μωρέ, αφού τις κάναμε τις εργασίες, άσε το καθ'αυτό διάβασμα για μετά τις 15 Μαΐου, προλαβαίνουμε", "έλα μωρε, κάτσε να μπει ο Ιούνιος και βλέπουμε", "ωχ μαλάκα, πότε δίνουμε  Μηχανική των Ρευστών ρε μαλάκα; ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΑΥΡΙΟ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;!" και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Δεδομένου ότι όλη αυτή η κατάσταση ξεκινάει σε μια πρωτόλεια μορφή ήδη από το Γυμνάσιο, μπορώ να πω ότι γενικά, στους/ις περισσότερους/ες από εμάς, ο γλυκός τρόπος με τον οποίο αρχίζει το καλοκαιράκι να γαργαλάει τα κέντρα ηδονής του εγκεφάλου μας, καταλήγει πλέον στα 20 + μας (ή τα +/- 30 μας, μην τρελαίνεστε, μυγιάγγιχτα πλάσματα!) να μας είναι από ανεπαίσθητος έως ανύπαρκτος.
Γαμώ την καταδίκη μας, αυτό είναι μεγάλη ανωμαλία! Στο άνθος της νιότης μας, της (χμμμμμμμμμμμμ...) αισιοδοξίας μας και της σεξουαλικότητάς μας και να μην μπορούμε να χαρούμε τα πρώτα μηνύματα τη αμαρτωλής ραστώνης που απλόχερα μας επιτίθενται από κάθε δυνατή διεύθυνση; Τον χειμώνα τον τρώμε καλά καλά και το μοναδικό που γλυκαίνει το πόσο καλά και βαθιά μας μπαίνει είναι οι χριστουγεννοπρωτοχρονιάτικες διακοπές. Ο ερχομός της άνοιξης γίνεται άμεσα αντιληπτός από τα μάτια μας που δακρύζουν, τς μύτες μας που τρέχουν και τις παλάμες μας που μας φαγουρίζουν. Όταν έρχεται το φθινόπωρο σε πιάνει καντήφλα γιατί ακριβώς τελειώνουν οι (ξανά χμμμμμμμμμμμμ...) διακοπές σου. Τί έμεινε; Η έμπα του καλοκαιριού! Η πιο επική έμπα που έχει σχεδιάσει η Μητέρα Φύση για πάρτη μας και που εμείς δεν της δίνουμε την δέουσα σημασία!


Εγώ που λέτε, φέτος, αν και το άγχος μου έχει καταντήσει να παίρνει τιμές ανάλογες της δύναμης τριβής μεταξύ ενός γυαλόχαρτου με μπηγμένα μπετονόκαρφα και του αξύριστου πηγουνιού του Danny Trejo, λόγω του τρεξίματος με την διπλωματική (you know...) και γενικά της όλης προ - πτυχιακής κατάστασης, των τεράστιων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που με επηρεάζουν προσωπικά, όπως και όλους μας και της, συνεχώς αυξανόμενης έντασης, πεποίθησης ότι δεν με χωράει ο τόπος, έκανα εν τούτοις μια τεράστια προσπάθεια να απομονώσω όλα τα παραπάνω σε συγκεκριμένο μέρος του μυαλού μου και να αφεθώ ο υπόλοιπος στην περιδίνηση της θεάς Δήμητρας. Και ναι, το κατάφερα.
Κατάλαβα ότι επιτέλους μπήκε το καλοκαίρι, γιατί...

... ο Ήλιος γαμεί και δέρνει. Για μπάνιο δεν εχω πάει ακόμη (ναι, αλήθεια), αλλά πηγαίνω συχνά για τρέξιμο στο Σέιχ Σου, μια συνήθεια αγαπημένη, υγιεινή και πάνω απ'όλα γαμάτη, γιατί την κάνω εγώ (sic). Έλα όμως που πλέον, όποια ώρα και να πάω, είτε είναι ξημερώματα, είτε πρωί, είτε μεσημέρι είτε απόγευμα (βράδυ δεν πάω, δεν θέλω να θυσιάσει καμιά αιμοβόρα μαγκούστα το sexy ass μου στον Νυαρλαθοτέπ) και όντας ένας ασκληραγώγητος, καστανόξανθος φύτουλας, γυρνάω κάθε φορά με σβέρκο που μοιάζει κάπως έτσι:


Η επιστημονική ορολογία είναι "κώλος της μαϊμούς".

Από την επόμενη φορά αντηλιακό και Bepanthol γιατί δεν μας βλέπω καλά.
  
... τα κουνούπια την έχουν δει kamikaze στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Hirohito. Όταν ζεις σε μέρος με το σκατοκλίμα της Θεσσαλονίκης (υγρασία και κουφόβραση 24/7), είσαι συνηθισμένος στο να ενοχλείσαι από τα κουνούπια σχεδόν όλον τον χρόνο. Συνήθως τα μαλακισμένα που εξακολουθούν να ζουζουνίζουν και τον χειμώνα είναι κάτι γέρικα, νυσταλέα κουνούπια - survivors με γιγαντισμό και αντοχές Chuck Norris, που μπορεί άμα σε τσιμπήσουν να αδυνατήσει να σε συνεφέρει ακόμα και ο dr. House, αλλά είναι τόσο αργά και θεόχαζα που συνήθως καταλήγουν άδοξα κάτω από μια χνουδωτή παντόφλα.
Το καλοκαίρι, όμως, οι ισορροπίες αλλάζουν. Οι ορμόνες της περιόδου αναπαραγωγής και οι έντονες ανθρώπινες σωματικές οσμές που αναδύονται λόγω της ζέστης, κάνουν τις κουνουπίνες να τρελαίνονται. Ορμάνε, τσιμπάνε, βιάζουν, λεηλατούν και φεύγουν για να οργανώσουν άλλο ρεσάλτο. Στο μεταξύ, το κορμί σου όχι μόνο έχει γεμίσει στάμπες διαμέτρου νομίσματος των 2 ευρώ, αλλά επιπλέον έχεις ξυπνήσει από τον βαθύ σου ύπνο κατατρομαγμένος/η, γιατί όταν τα συφιλιασμένα αποφασίσουν να ορμήσουν σαν Stukas, ορμούν ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΣΟΥ.


BANZAAAAAAAAAAAAAAIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII!!!

Παρεμπιπτόντως, προηγουμένως είπα "κουνουπίνες" και δεν ήταν τυχαίο. Μόνο τα θηλυκά κουνούπια μας πίνουν το αίμα. Τα αγαθοβιόλικα αρσενικά κάθονται και τρυγούν τα λουλουδάκια, μαζί με τις πεταλουδίτσες και τα άλλα φλώρια του βασιλείου των εντόμων. Το μοναδικό που έχουν να κάνουν οι δύσμοιροι αυτοί είλωτες είναι να εκπληρώσουν τα συζυγικά τους καθήκοντα για μία και μόνη φορά πριν εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο. Αλλά τουλάχιστον τότε του δίνουν και καταλαβαίνει... ο κουνούπος κατέχει τα πρωτεία του πιο "παρ'τα μωρή άρρωστη" πηδήματος στην φύση, αφού σε αυτήν την μία φορά που θα κουτουπώσει την φτερωτή Vampirella θα αφήσει μέσα της ΟΛΟΚΛΗΡΟ το σύστημα αναπαραγωγής του!
... γιατί τα ξέρω αυτά, την nerdoσύνη μου μέσα;

... η Δ.Ε.Η. μας προδίδει κάθε τρεις και λίγο. Ο στρουγκανόβλαχος Έλληνας που (μια φορά κι έναν καιρό) είχε πάρει καταναλωτικό δάνειο με 110% επιτόκιο και είχε κόψει το φροντιστήριο της κόρης του για να αγοράσει μεταχειρισμένη cabrio Boxter και να την αφήσει στην συνέχεια να ρημάξει από τις κουτσουλιές γιατί, φυσικά, δεν είχε garage αλλά ούτε και κουκούλα για να την σκεπάσει, είναι ο ίδιος που θα αφήνει ΠΑΝΤΑ και ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ανοιχτό το κλιματιστικό στο κονάκι του. Τι κι αν φύγει για διήμερο στην Αμμουλιανή και δεν είναι κανείς στο σπίτι; Αν έξω πιάσει καμιά δροσερή μπόρα και φυσήξει και λιγάκι; Αν το βράδυ που πέφτει ο Ήλιος, ο χώρος  δροσίζεται έτσι κι αλλιώς; Αν αρχίζει και νιώθει τον λαιμό του ξηρό, τα πνευμόνια του κουρασμένα κι έχει στο στόμα του μια μονίμως στυφή γεύση α λα gourmet χλωροφθοράνθρακα; ΧΕΣΤΗΚΕ, φίλε μου. Καρφάκι δεν του καίγεται. Η λογική του "άσε μας μωρέ, από εμάς θα πέσει το δίκτυο;" κυριαρχεί, γιατί ελάχιστοι μόνον βάζουν το μυαλουδάκι τους να δουλέψει και να σκεφτεί ότι πολλαπλασιάζοντας το παραπάνω σκεπτικό επί μερικά εκατομμύρια καταλήγουμε σε μια ωραιότατη ενεργειακή φούσκα. Και ξέρετε, όταν είσαι μέσα στο άγχος, κάθεσαι επί ώρες μέσα στην νύχτα κάνοντας αυτό


και δεν έχεις προβλέψει, προφανώς, να κουβαλάς και μια πρόχειρη λάμπα ασετυλίνης μαζί σου, τότε δεν θέλεις να σου κοπεί το φως. Όχι, δεν το θέλεις.

FUCK! ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!

... τα συμπαθέστατα γερόντια περνούν τα πάνδεινα. Και δεν εννοώ μόνο το ότι είναι θύματα του εξής σατανικού, ατέρμονος αλγορίθμου:

i) Ζεσταίνονται.
ii) Ιδρώνουν.
iii) Επειδή δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν το κλιματιστικό και/ή τους ανεμιστήρες, ανοίγουν το ταπεινό τους παραθυράκι.
iv) Αν έξω κάνει άπνοια, εξακολουθούν να βγάζουν την μπέμπελη. Αν έξω φυσάει, τους ενοχλεί που χτυπάει το ρεύμα πάνω στα ιδρωμένα τους κορμιά και κρυώνουν, οπότε ξανακλείνουν το παράθυρο.
v) GOTO (i).

Δεν αναφέρομαι ούτε καν στα γενικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι καταβεβλημένοι τους οργανισμοί. Αναφέρομαι στα εγγόνια τους. Ω, ναι. Είναι η περίοδος που οι γονείς θέλουν επιτέλους να πάνε κάπου εν όψει της άδειάς τους και ήδη από τις αρχές της εποχής δεν χάνουν την ευκαιρία να φορτώνουν τα κουτσούβελά τους, που συμπεριφέρονται λόγω ζέστης και ορμονών σαν αναβολιασμένοι χιμπαντζήδες, στον παππού και την γιαγιά. Α ρε παππούδες και γιαγιάδες. Καμιά φορά ξεχνούμε πόσο μεγάλο respect αξίζετε.


... συνειδητοποιούμε ότι δεν έπρεπε να φάμε κατά την διάρκεια του χειμώνα τόσα πιτόγυρα, πιτσόνια, γαριδάκια, πάστες, σιροπιαστά κ.τ.λ. Και πάλι, αυτοί που μερίμνησαν να αφιερώσουν - επί μονίμου βάσεως - χρόνο στην γυμναστική κατά την διάρκεια του χειμώνα, την παλεύουν. Οι άλλοι/ες; Εφησυχασμένοι/ες καθώς ήταν από τα 15 πουλοβεράκια και τα 18 μπουφάν που φορούσαν όταν είχε κρύο κι έκρυβαν διάφορες ατέλειες, τους έρχεται ταμπλάς όταν μια μέρα συνειδητοποιούν ότι έχει μπει Ιούνιος κι εκείνοι/ες μοιάζουν σαν όρκες στην εμμηνόπαυση. Και η πλάκα είναι ότι τους έρχεται ταμπλάς ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ! Είναι λες και το μυαλό, αφού περάσει και ο Σεπτέμβριος, κάνει reset για να ξεχάσει την λαχτάρα που δοκίμασε την πρώτη φορά που ο κομιστής του ξεμύτισε στην πλαζ.


Μην με παρεξηγείτε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ευτραφείς ανθρώπους. Έχω πρόβλημα με την ΓΚΡΙΝΙΑ των ευτραφών ανθρώπων που τέτοια εποχή φτάνει σε αστρονομικά επίπεδα. Άνθρωπέ μου, αν σε πειράζουν τα κιλά σου, το μαγιώ σου μοιάζει με αντίσκηνο, όταν μπαίνεις μέσα στην θάλασσα, βγαίνει έξω το νερό (ο νόμος του Αρχιμήδη) και όλα αυτά ΔΕΝ συμβαίνουν επειδή έχεις κάποιο ορμονικό ή γενετικό πρόβλημα, ε τότε ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ BITCHING, ΦΑΕ πιο λίγο και πιο υγιεινά και ΚΑΝΕ και λίγο τζόκινγκ, διάολε! Με την γκρίνια και την μίρλα δεν προχώρησε κανείς!

Χμμμ... αλλιώς το ξεκινήσαμε και αλλιώς μας βγήκε. Φαίνεται ότι μέχρι στιγμής είπαμε μόνο τις καφρίλες. Ας πούμε και τα καλά...

... θα κάνουμε επιτέλους μπάνιο στην θάλασσα. Εντάξει, άμα το λέει η καρδιά σας, μπορεί και να αρχίσετε να βουτάτε από τον Φεβρουάριο. Για εμάς τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς όμως, τώρα σηματοδοτείται το τέλος μιας μακράς αναμονής.


ΓΙΟΥΡΓΙΑ!

... παγωτά. Τέλος. Ξέρω ότι τα γούστα είναι γούστα και ότι σε πολλούς αρέσει να τσακίζουν καϊμάκια και μέσα στο καταχείμωνο. Μαγκιά τους. Αλλά όπως και να το κάνουμε, το παγωτό είναι κάτι σαφέστατα καλοκαιρινό. Εκτός από ηδονικό επιδόρπιο, η δουλειά του είναι να σε δροσίζει όταν ο υδράργυρος κοντεύει να εξαερωθεί κι εσύ αισθάνεσαι σαν douchebag μέσα σε παλαιστινιακό οικισμό. Καιι ξέρετε γιατί; Γιατί είναι ΚΡΥΟ. Και όντας κρύο, καθώς εισέρχεται με την κατάποση στον οργανισμό μας, χαμηλώνει την εσωτερική θερμοκρασία μας, βοηθώντας στην ομοιοστατική λειτουργία του σώματός μας. Για αυτό και δεν μπόρεσα ποτέ να φάω παγωτό τον χειμώνα. Να τουρτουρίζω φορώντας υπέρδιπλο μπουφάν με επένδυση και παρ'όλ'αυτά να ρίξω κι άλλο την θερμοκρασία μου χλαπακιάζοντας στρατσιατέλα; Τρελός είμαι;
Anyway, τώρα που έχουν σφίξει οι ζέστες, λίγα πράγματα στον κόσμο συγκρίνονται με αυτήν την θέα:


... έχει γεμίσει ο τόπος υπέροχες μυρωδιές. Η συσσωρευμένη μαγιάτικη καρποφορία φτάνει στο απόγειό της στις αρχές του Ιούνη. Η Φύση, έχοντας έρθει σε απανωτούς οργασμούς μέσα στην ανοιξιάτικη αναγέννηση, αρχίζει πλέον και δίνει ζωή στα παιδιά της, τους απογόνους της. Τα λουλούδια μυρίζουν όσο ποτέ, προσπαθώντας να προσελκύσουν τις τελευταίες μέλισσες που ξέμειναν εξερευνώντας. Το πράσινο οργιάζει και ακόμα και τα ταπεινά, ασχημούλικα αγριόχορτα λαμπυρίζουν στον Ήλιο λες και φοράνε τα ακριβότερα κοσμήματα. Τα μπουμπούκια έχουν αρχίσει να σκάνε και τα πρώτα φρούτα να κρέμονται. Για να μην αναφέρω τα διάφορα έντομα, ερπετά, αμφίβια, μικρά θηλαστικά και πουλιά που με την φασαρία τους κάνουν τα πάντα να σφύζουν από τέτοια ζωντάνια, που καταλήγεις να αναρωτιέσαι ποιός θα είχε ποτέ το κουράγιο να σταματήσει με μια πυρκαγιά μια τόσο υπέροχη οχλαγωγία.
Σας φαίνεται gay η περιγραφή μου για το καλοκαιρινό ξέσπασμα του οικοσυστήματος; Αν ναι, τότε σίγουρα έχετε ψυχολογικά προβλήματα. Πιστέψτε με, αν κάνετε έστω μία χαλαρή βολτίτσα με τα πόδια μέσα από κάποιο δασωμένο θέρετρο, έστω κι ένα πάρκο, και αφεθείτε πραγματικά και ολοκληρωτικά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της σφύζουσας ζωής, θα αισθανθείτε άλλοι άνθρωποι. Τόσο όμορφα είναι. Και φαίνονται όλα ακόμα ομορφότερα σε όσους από εμάς ζούμε μέσα σε πόλεις και το πλησιέστερο σε πράσινο που έχουμε άμεσα στο οπτικό μας πεδίο είναι η γλάστρα στο μπαλκόνι του γείτονα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα ζωντάνιας είναι οι χώροι αναψυχής του Σέιχ Σου, τους οποίους έχω την τύχη να επισκέπτομαι συχνά γιατί μένω εκεί κοντά. Ναι, σας τους προτείνω ανεπιφύλακτα για βόλτα, τρεξιματάκι, ποδήλατο, εναλλακτικό picnic ή ακόμα εναλλακτικότερο sexάκι μέσα στα γρασίδια. Και όχι, δεν υπάρχουν βιαστές, όπως έχω ακούσει πάμπολλες φορές από εξυπνάκηδες που προσπάθησαν, ατυχώς, να κάνουν κρύο humor.





Οι ποδηλάτες και οι περιπατητές μπορούν μέσω του Google Maps ή του site του Δήμου Θεσσαλονίκης να βρουν μονοπάτια, περίπτερα και κιόσκια μέσα στο δάσος (ιδιαίτερα στα μέρη εκείνα που δεν είναι τόσο άγρια και σε τόσο μεγάλο υψόμετρο, κυρίως κοντά στον Περιφερειακό και γύρω από τις περιοχές της Τριανδρίας και του Αγίου Παύλου), όπως, για παράδειγμα, αυτά.

... ξαφνικά θέλεις να φύγεις και να πας ταξίδι. Εδώ ένα έχω να πω. Καλά τα ταξίδια στο εξωτερικό όλον τον υπόλοιπο χρόνο. Το καλοκαίρι όμως, όταν στην καταφρονεμένη μας Ελλαδίτσα έχουμε μέρη όπως αυτό,




Πόρτο Κατσίκι - Εγκρεμνοί, Λευκάδα

αυτά,




Μεγάλος Μορτιάς και Πατητήρι, Αλόννησος

αυτά,





Βάθρες και βορειοανατολικές παραλίες, Σαμοθράκη

αυτά,




Παραλία Βάλτος και Ιονικές ακτές, Πάργα

αυτά,





Ακτή Πετάλη, Δάφνη και παραλία Χιλιαδού, Εύβοια

αυτά,






Βούλισμα, Μάταλα και άλλες παραλίες, Κρήτη

και αυτά,








Πευκοχώρι, Ακτή Πορτοκάλι, Ακτή Ονείρου, Καβουρότρυπες, Καλλιθέα και Φούρκα, Χαλκιδική (γιατί, όπως ΟΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ, σαν την Χαλκιδική δεν έχει)

που είναι μάλιστα μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα σε σχέση με το σύνολο της φυσικής ομορφιάς που μας προσφέρει η ηπειρωτική και νησιώτικη πλευρά της Ψαροκώσταινας, τότε πείτε μου στα αλήθεια, τί να την κάνω την Ρώμη και την Μαδρίτη;

... οι γυναίκες έχουν βαλθεί, φυσικά, να μας τρελάνουν. Last, but not least. Δεν υπάρχει αυτή η κατάσταση. Όπου και να κοιτάξω γύρω μου βλέπω ανύπαρκτα σορτσάκια, τιραντάκια, στρινγκάκια, βραζιλιάνικα μαγιώ, όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ, όπου κι αν βρεθώ. ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ! Εδώ πέρα είχα πάει να διαβάσω στην Βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ. τις προάλλες, καταπατώντας την πάγια τακτική μου να διαβάζω στο σπίτι, και μέσα σε 15 δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα ότι είχα διαπράξει ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!


ΩΙΜΕ!

Περιττό να πω ότι έφυγα σαν κυνηγημένος. Κορίτσια, ένα πράγμα έχω να σας πω: μας βασανίζετε ως εκεί που δεν πάει. Και καλά, όταν βγαίνετε το βράδυ ή όταν πάτε για μπάνιο, φορέστε τα ανύπαρκτα που φοράτε. Όταν όμως τα φοράτε ακόμα και όταν πάτε στο super market ή για διάβασμα, ΤΟ ΣΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟ ΕΧΕΤΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΤΕ; Ανεύρυσμα; Πολλαπλά εγκεφαλικά; Σκοτοδίνη; Ανακοπή; Αλλά όχι, δεν παραπονιέμαι. Το ξέρετε ότι σας λατρεύουμε, για αυτό το κάνετε, πονηρά πλάσματα. Δεν σας κατηγορώ.
Είναι η εποχή που ο έρωτας και το sex, sex, sex on the beach και οπουδήποτε αλλού είναι οι πρώτες και κύριες σκέψεις όλων. Είναι η εποχή που δεν μπορείς να είσαι μόνος, όπως και να'χει. Αν είσαι σε σχέση, τώρα εκτιμάς περισσότερο από ποτέ τα φόντα του ανθρώπου που έχεις δίπλα σου, άμα είσαι πραγματικά ερωτευμένος/η μαζί του. Αλλά κι αν είσαι single, πόσο θα αντέξεις όταν βλέπεις πράγματα που σε καίνε πιο πολύ κι από την Κόλαση;

...

... όχι, μην περιμένετε τίποτα φωτογραφίες από γυναίκες τόσο καυτές που τσιτσιρίζουν. Κοιτάξτε γύρω σας. Είναι παντού! Κορίτσια, σας ευχαριστούμε. Πραγματικά.


Άντε, και καλό καλοκαίρι να έχουμε.  Ακολουθεί ένα τραγουδάκι από εκείνα που έχω ξεχωρίσει με το αλάνθαστο Δημ - ικό μου ένστικτο. Να μου το θυμηθείτε, θα ακουστεί και θα χορευτεί σαν τρελό φέτος στα απανταχού beach bars.

Read more...

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP