Αναζήτηση αναρτήσεων

Ανάσα στο κλίμα της τρομολαγνείας

>> 11/4/10

Αυτές οι μέρες μου θυμίζουν δυσάρεστα εκείνες του 2002. Τότε, που οι Αρχές είχαν συλλάβει έναν ύποπτο τραυματισμένο αγιογράφο ονόματι Σάββα Ξηρό - μια σύλληψη που ξεδίπλωσε το γαϊτανάκι για την εξάρθρωση της "17 Νοέμβρη". Μια οργάνωση, επαναστατική όπως δήλωναν τα μέλη της, τρομοκρατική όπως δήλωνε το κράτος, δολοφονική όπως συνεπαγόταν από τα αποτελέσματα των πράξεών της. Γιατί όποια δικαιολογία και να προσέδιδε η υπαρκτή ιδεολογία, όποιο άλλοθι και να προέκυπτε από την οικτρή πολιτική και κοινωνική πορεία της Ελλάδας πριν και μετά την Μεταπολίτευση, όση οργή και να δημιουργούσε ο αδυσώπητος μηχανισμός που κατακρεουργούσε στα γρανάζια του κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας, το μόνο σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί έβαψαν τα χέρια τους με πολύ αίμα. Αναίτια, αδυσώπητα, ανελέητα. Μπορεί να ήταν ιδεολόγοι, αλλά ήταν και δολοφόνοι. Και το να είναι κάποιος δολοφόνος αφαιρεί αυτόματα οποιονδήποτε αέρα πολιτικής δράσης θέλει να προσδώσει στα πεπραγμένα του, κατεβάζοντάς τον στο επίπεδο ενός στυγνού εγκληματία. Μην ξεχνάμε ότι και οι δικτάτορες αντίστοιχα, όπου και όποτε αυτοί εμφανίστηκαν (όπως και στην χώρα μας), έβγαιναν πάντα με τον αέρα του πολιτικού ανανεωτή. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως κατέλαβαν την εξουσία με πουστιά και αυτά που έκαναν κατά την διάρκεια των "θητειών" τους επιβεβαίωσαν ότι δεν ήταν παρά μπάσταρδοι βασανιστές.
Τί γίνεται λοιπόν τις τελευταίες εβδομάδες; Η πλήρης εξάρθρωση του "Επαναστατικού Αγώνα" είναι προ των πυλών. Δίπλα στα ονόματα των αδελφών Ξηρού, του Κουφοντίνα, του Γιωτόπουλου, θα προστεθούν και προσθέτονται ήδη άλλα. Δάσκαλοι, μηχανικοί, επιστήμονες, εργάτες, άνεργοι... Από όλα έχει ο μπαχτσές. Μια ματιά στις ειδήσεις (όχι τόσο σε αυτές της τηλεόρασης, όσο στις πολύ πιο αμερόληπτες και άμεσες του διαδικτύου) και μπορεί ο καθένας να πληροφορηθεί για τις τελευταίες εξελίξεις.
Είναι παράξενο, αλλά εγώ ειδικά αυτές τις μέρες δεν αισθάνομαι καθόλου ασφαλής. Θα έπρεπε; Δεν θα έπρεπε; Δεν ξέρω. Ίσως είναι απλά το ότι όταν συλλαμβάνονται άτομα και στοχοποιούνται πρόσωπα, το κλίμα του φόβου, της τρομοκρατίας, της τρομολαγνείας, διογκώνεται. Όσο συμβαίνουν βομβιστικές και άλλες επιθέσεις και γίνονται γνωστές στο ευρύ κοινό είτε από τα τραγικά τους αποτελέσματα είτε από προκυρήξεις με τις οποίες παίρνει την ευθύνη της πράξης η μία ή η άλλη οργάνωση, ο κόσμος φοβάται μεν, αλλά δεν νιώθει πλήρως τον κίνδυνο, όχι σε όλη του την έκταση. Όσο ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει σε άλλους, αλλού, όλοι νιώθουν ανακούφιση και μια μικρή κι ελαφρώς χαιρέκακη αδιαφορία. Αφού δεν συνέβη σε εμάς, ποιός νοιάζεται; Κρίμα ο νεκρός πρέσβης, κρίμα ο άνδρας που έχασε τα χέρια του από πρόωρη έκρηξη, κρίμα το κοριτσάκι που έχασε το φως του από τα θραύσματα της βόμβας, κρίμα, κρίμα, κρίμα - αλλά στην ουσία δεν μας καίγεται καρφάκι. Όχι μέχρι να σκάσει κάτι μπροστά στην πόρτα μας. Τώρα όμως είναι αλλιώς. Τώρα ξέρουμε. Τώρα βλέπουμε. Ξέρουμε ότι αυτός και αυτή έκαναν ό,τι έκαναν. Άνθρωποι καθημερινοί, που ίσως και να τους έχουμε πετύχει κάπου, στον δρόμο, στο ψιλικατζίδικο, στην τάξη, στο μπαράκι. Είναι τρέλα. Και πραγματικά, όλο αυτό το σκηνικό συντελεί όχι στο να ανακουφίζεται ο κόσμος, όχι στο να αισθάνεται ασφάλεια από τις εκάστοτε συλλήψεις, αλλά στο να βλέπει πλέον με μισό μάτι τον διπλανό του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνουν οι συλλήψεις. Προς Θεού. Απλά η προσέγγιση του όλου θέματος από τα Μ.Μ.Ε., τις εφημερίδες, την κοινή γνώμη, το διαδίκτυο, πρέπει να αλλάξει. Δεν πρέπει να δοθεί τόπος στους σπόρους του φόβου για να ανθίσουν. Ας μην επαναληφθούν πάλι οι μέρες του 2002 - 03... Φανταστείτε, εγώ ήμουν τότε 14, με μυαλό μόνο για τα κορίτσια και την Barca (καλά, και τώρα μόνο αυτά σκέφτομαι, αλλά τέλος πάντων), αλλά και πάλι το κύμα της τρομολαγνείας  τόσων μηνών με είχε αγγίξει με τέτοιο τρόπο που το θυμάμαι ακόμη - ζωντανά και ζοφερά. Ας μην γίνει πάλι το ίδιο... Μας φτάνει η οικονομική κρίση, η καταστροφή των ελαχίστων πλέον δασών μας, η απύθμενη βρωμιά της πολιτικής μας σκηνής που βγαίνει τώρα στην φόρα και ίσως όχι στην πλήρη της έκταση, ας μην γαρνιριστούν όλα αυτά και με το μίσος και τον φόβο για τον συνάνθρωπο και συμπολίτη μας. Ας μην γίνουμε Η.Π.Α., που εδώ και τόσα χρόνια οποιοσδήποτε είναι σχιστομάτης, μελαψός, μουσουλμάνος, στιγματίζεται ως ύποπτος και ως πιθανός τρομοκράτης. Μας φτάνουν ήδη τα ντόπια κρούσματα που περιλαμβάνουν άδικες κατηγορίες εναντίον "μαλλιάδων", "μουσάτων", "τζιβάτων", "άπλυτων" και "τύπων που φοράνε πράσινα starάκια" - ας μην γενικοποιηθεί αυτή η κατάσταση σε σημείο μισανθρωπιάς.
Ίσως η λύση να είναι απλούστερη από ό,τι φαίνεται. Ένα χαμόγελο. Ένα γέλιο. Η σάτυρα. Ακόμα και η κάπως πιο χοντροκομμένη πλάκα. Πράγματα χωρίς κόστος, καθημερινά, που δεν προσφέρουν διέξοδο από την κατάσταση καθ'αυτή αλλά αποτελούν ιδανική, αν μη τι άλλο, εκτόνωση στην ψυχολογική πίεση. Και αν όλα αυτά συνδυάζονται με οξυδερκή κριτική, ακόμα καλύτερα...
Στα πλαίσια αυτού του κλίματος, ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω video που παρακολουθεί τις περιπέτειες των "Everything is OK", μιας ομάδας Άγγλων ακτιβιστών. Δεν θα χάσετε.


Αν μη τι άλλο, πράξεις σαν και αυτές μπορούν να λειτουργήσουν όχι μόνο ως έμπνευση για να δούμε κάποια πράγματα καθαρότερα, διαυγέστερα, ειλικρινέστερα, αλλά ταυτόχρονα και σαν έναυσμα για να κοιτάξουμε το σύστημα στα μάτια και κόντρα σε ό,τι προσπαθεί να μας πασάρει, είτε αυτό είναι φόβος ενάντια σε καταστάσεις και ανθρώπινα ερείπια που το ίδιο δημιούργησε, είτε η σκιά του φόβου και της αμφιβολίας που πασχίζει να ρίξει πάνω στις ψυχές μας, να το φτύσουμε στα μούτρα και να φωνάξουμε με μια φωνή:

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΕΣΥ ΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΩ.

9 σχόλια. Βγάλτε το από μέσα σας!:

λυγερη 12 Απριλίου 2010 - 11:28 π.μ.  

ΚΑΘ’ ΥΠΕΡΒΑΣΗ
Η απόφασή μου να επισκεφτώ σε όσο το δυνατόν περισσότερα blogs για να ζητήσω την συνειδητή συμμετοχή μας στην διαμαρτυρία
Online petition - Είναι έγκλημα η κατάργηση του δικαιώματος των ΑμεΑ να ζήσουν σαν άνθρωποι
υπερβαίνει τις Αρχές και τα όρια μου τα οποία υποχωρούν μπροστά στην ιερότητα αλλά και την αναγκαιότητα του σκοπού αυτής της διαμαρτυρίας.
Σας ευχαριστώ για την κατανόηση
http://ligery.pblogs.gr
http://pygemos.blogspot.com

mutzenbacher 12 Απριλίου 2010 - 3:16 μ.μ.  

Χειραγώγηση συνειδήσεων vs εξυπνάδα. Πολλά πράγματα θεωρώ ότι έχουν να κάνουν με την εξυπνάδα. Γιατί δεν βρίσκουμε ίχνος εξυπνάδας στο διάστημα? Για να αναγνωρίσεις την εξυπνάδα η οποία παρεκλίνει από αυτό που θεωρούμε εξυπνάδα χρειάζεται εξυπνάδα. Εγώ φαντάζομαι κάποιον από αυτούς που παρακολουθεί τα γεγονότα στη γη να δείχνει έλεος (όχι τον Θεό)να σταματάει να γελάει να σβήνει το μόνιτορ να κάνει στην άκρη το Bloody Mary του και να μας γράψει μια ωραία κάρτα με διεύθυνση αποστολέα. Το τραγικό θα είναι ότι θα σταλεί πίσω με σφραγίδα: Επεστράφη στον αποστολέα, άγνωστη διεύθυνση...
Αυτά για την όλη βλακεία που επικρατεί γύρω μας. Και στην ανάρτηση σου συμφωνώ μετά το "...να το φτύσουμε στα μούτρα..."μέχρι"...και τι να πω."

Dimos 12 Απριλίου 2010 - 4:57 μ.μ.  

Λυγερή συμμετείχα προσυπογράφοντας στο campaign... Ελπίζω να προκύψει κάτι καλό.

Dimos 12 Απριλίου 2010 - 5:16 μ.μ.  

Γλυκιά μου Josephine, φαντάσου την χειραγώγηση των συνειδήσεων ανθρώπων που είναι έξυπνοι. Πίστεψέ με, είναι τραγικότερο από ό,τι φαίνεται, γιατί για να χειραγωγηθεί κάποιος αρκετά ευφυής ώστε να ξέρει ότι χειραγωγείται, σημαίνει ότι το επιτρέπει ο ίδιος. Με άλλα λόγια, προσφέρει οικειοθελώς τον εαυτό του στην συντήρηση του συστήματος, προφανώς προς ικανοποίηση διαφόρων συμφερόντων. Τα golden boys, οι πολιτικοί, οι μεγαλοτραπεζίτες, τί νομίζεις ότι κάνουν;

Όσων αφορά το αν μπορούμε να αναγνωρίσουμε κάποια άλλου είδους ευφυία ή εξυπνάδα στο διάστημα ή αλλού, θα έλεγα ότι είναι πιο πολύ θέμα ανοιχτομυαλιάς. Όταν ακούμε ευφυείς κατά τα άλλα αστροφυσικούς να απορρίπτουν ασυζητητί και την ύπαρξη ακόμα άλλου είδους ζωής εκτός της Γης, πράγμα που και μόνο με τις πιθανότητες να το δεις είναι σχεδόν βέβαιο, τους λες τουλάχιστον στενόμυαλους. Και πιστεύω ότι η ξενέρα του να σταλθεί η κάρτα πίσω στον καλοπροαίρετο αποστολέα θα προέλθει απο την αντίδραση και το μονοπώλιο στην κοντοφθαλμία τέτοιων εξυπνάκηδων.

Χαίρομαι που συμφωνείς μαζί μου στον επίλογο της ανάρτησης. Αν και στις μέρες μας το να πεις σε κάποιον ή κάτι να πάει να γαμηθεί μου φαίνεται τελικά σαν ευχή περισσότερο παρά σαν μπινελίκι! :Ρ

Dimos 12 Απριλίου 2010 - 5:21 μ.μ.  

Α γλύκα, να μην το ξεχάσω. Το ψευδώνυμό σου με ιντρίγκαρε και σκέφτομαι να στρωθώ να διαβάσω το καθ'αυτό "Josefine Mutzenbacher - die Lebensgeschichte einer Wienerischen Dirne, von ihr Selbst erzählt". Θα προσπαθήσω να το παλέψω όλο στα Γερμανικά, αν και δεν νομίζω να το πετύχω. Για να δούμε τί έχουν να μας πουν τα απομνημονεύματα αυτής της βιεννέζας κυρίας...

Dimos 12 Απριλίου 2010 - 5:23 μ.μ.  

Τι στον πέο συμβαίνει με τον Βlogger; Όχι μόνο το text editor τα έχει παίξει, αλλά επιπλέον σχολιάζω και τα σχόλιά μου εμφανίζονται μετά από μερικές ώρες!

Ανώνυμος 12 Απριλίου 2010 - 10:41 μ.μ.  

a twra

α Κενταύρου 13 Απριλίου 2010 - 6:31 π.μ.  

H πολιτική,η κρατική τρομοκρατία,η φτώχια,ο κοινωνικός αποκλεισμός,ο ρατσισμός,ο θρησκευτικός φανατισμός έχουν σαν αποτέλεσμα την μη γενικευμένη βίαιη αντίδραση που λέγεται τρομοκρατία.
Οι σύγχρονες κατ επίφαση Δημοκρατίες διάλεξαν σα μέσο θεραπίας μόνο τη καταστολή,τον εκφοβισμό,την εκμετάλευση του φαινομένου για να περιορίζουν τις ελευθερίες ,την χρησιμοποίηση του φαινομένου για πλουτισμό μέσω τις πώλησης συστημάτων ασφαλείας.
Βγάζει κορώνες ο Χρησοχοίδης και μας λέει θα πατάξομε ,τι να πατάξομε αυτούς που πατάμε εμείς σαν κοινωνία και εμάς ποιος θα μας πατάξει όταν βυθίσαμε ένα ολόκληρο λαό στην ανασφάλεια, στην αβεβαιότητα, στη χρεοκοπία, στην ανεργία,που καταστρέψαμε το μέλλον των νέων ανθρώπων, εμάς που με τις πολιτικές αποφάσεις μας καταστρέφουμε ζωές.
Αυτό που είπε ο Γιωργάκης ότι πρέπει να κάνουμε κάτι γιατί θα μας πάρει με τις πέτρες ο κόσμος έχει δίκιο.

Dimos 13 Απριλίου 2010 - 9:26 π.μ.  

Ακριβώς. Οι τρομοκρατικές πράξεις είναι φαινόμενα εκτόνωσης σε ένα σύστημα που πατάει αμείλικτα αξιοπρέπειες, συνειδήσεις και δικαιώματα. Είναι λάθος αντίδραση, με την έννοια ότι στοιχίζει ανθρώπινες ζωές, τις περισσότερες φορές αθώες. Αλλά δεν παύει να είναι η ίδια παιδί του συστήματος. Όταν λοιπόν εκπρόσωποι αυτού λένε "θα πατάξομε", στην ουσία καταφέρονται ενάντια στα αποτελέσματα της δικής τους ύπαρξης. Συμπέρασμα; Μηδέν εις το πηλίκον. Για να σταματήσουν να υπάρχουν αυτά τα αποτελέσματα, δεν αρκεί να παταχθούν, γιατί με την πάταξη αυτών θα ξεφυτρώσουν άλλα. Πρέπει να υπάρξει ριζική ανανέωση της βάσης ώστε να μην δημιουργούνται εξαρχής τέτοια φαινόμενα.

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP