Αναζήτηση αναρτήσεων

Ξεθωριάζοντας

>> 13/1/11

Είναι γεγονός πως ξετυλίγοντας το γαϊτανάκι της εξέλιξης και προϊστορίας όλων των σύγχρονων διεθνών μουσικών σκηνών και genres, το καθένα από τα οποία αποτελεί μίξη και διαδοχή άλλων προγενέστερων, καταλήγουμε πως τα πάντα είχαν ως κοινή βάση τα blues και τα gospel. Τα πάντα. Τα απειράριθμα παρακλάδια του rock, του metal και του punk, η pop με τις αμέτρητες μεταλλαγές κι εκφάνσεις της τα τελευταία τριάντα χρόνια, η rap, η hip hop, το κάθε είδος ηλεκτρονικού κοπανητού, ακόμα και συνθετότερες εκφράσεις της νεώτερης μουσικής κουλτούρας, όπως η jazz, όλα αποτελούν παιδιά της λεγόμενης μαύρης μουσικής. Σκεφτείτε το ακολουθώντας την λογική της αντίστροφης διαδικασίας, όπως έκαναν και οι φυσικοί για να ισχυροποιήσουν την θεωρία του Bing Bang. Θα διαπιστώσετε πως τα προαναφερθέντα πράγματι ισχύουν. Και αφού το σκεφτείτε, χαμογελάστε απηυδισμένοι καθώς θα συνειδητοποιείτε παράλληλα πως ό,τι ακούγεται διεθνώς στον δυτικό κόσμο τον τελευταίο αιώνα προήλθε από την εξέλιξη της μουσικής των σκλάβων που ο ίδιος δυτικός κόσμος ξερίζωσε από την Αφρική. Πού να πάρει η ευχή, η Ιστορία επιμένει να επιδεικνύει την διεστραμμένη αίσθηση ειρωνείας που την χαρακτηρίζει ακόμα και στα πιο απλά πράγματα.
Παρ'όλ'αυτά, μπορεί κανείς με ασφάλεια να θεωρήσει πως το rock και το metal γεννήθηκαν σαν καθεαυτά είδη στο Ηνωμένο Βασίλειο (βασίλειο - μην χέσω! Αλλά ας μην αρχίσω να αραδιάζω τώρα την γνώμη μου για την Ελισάβετ, τον Κάρολο, το σόι τους και όλο το συνάφι τους στην Ευρώπη και ανά τον κόσμο. Το θέμα μας είναι άλλο). Οι Η.Π.Α. μπορεί έθεσαν τις βάσεις του ήχου του rock με μία μίξη του original blues ηχοχρώματος και στοιχείων της επαρχιακής country και hillbilly, ακολουθώντας την έμπνευση μιας σωρείας καλλιτεχνών των αρχών του 20ού αιώνα και στρώνοντας το έδαφος για τον Elvis, αλλά εν τούτοις, το rock άνθισε με όλη την σημασία της λέξης στην Γηραιά Αλβιώνα χάρη στην σαρωτική πορεία τεσσάρων ιδιοφυών και τελείως ηλίθια κουρεμένων κολεόπτερων από το Liverpool. Πράγματι, οι Beatles, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, είναι και οι πατριάρχες του rock. Μπορεί στην εποχή τους να αναγνωρίζονταν ως pop είδωλα (με την έννοια ότι η μουσική τους ήταν popular, δημοφιλής) και να έλεγαν ακόμα και οι ίδιοι ότι η αρχή των πάντων ήταν ο Presley, αλλά αδιαμφισβήτητα υπήρξαν το σημαντικότερο σημείο αναφοράς, έστω και υποσυνείδητα, κάθε γνωστής και άγνωστης rock μπάντας την τριακονταετία '60 - '90.
Στο θέμα του metal, αντίθετα, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία σχετικά με την διαλογή μεταξύ Η.Π.Α. και Ηνωμένου Βασιλείου. Η γέννησή του οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις βρετανικές κιθάρες με το ξέσπασμα στα τέλη του '70 και τις αρχές του '80 του κινήματος του NWOBHM. To ίδιο το ακρωνύμιο είναι συντόμευση του πολυλεκτικού όρου New Wave of British Heavy Metal. Οι Αμερικανοί ακολούθησαν με διαφορά μερικών ετών.
Πάντως, η μετέπειτα εξέλιξη και ξεπέταγμα των διαφόρων subgenres στις ευρύτερες ενότητες του rock και του metal ακόλουθησαν μια παράλληλη πορεία και στις δύο άκρες του Ατλαντικού, με τις Η.Π.Α. να γίνονται περισσότερο αισθητές μέχρι το '90 στο χώρο του extreme metal (thrash, progressive - η λατρεία μου -, death, black, doom κ.λπ. metal σκηνές, που αν και είχαν σημαντικούς Ευρωπαίους εκπροσώπους, καμία δεν άνθισε τόσο όσο στην Αμερική, τουλάχιστον μέχρι την αυγή της νέας χιλιετίας) και του εναλλακτικού rock (χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή του Detroit που ξεπέταξε προ 25ετίας το κίνημα του grunge, το οποίο έζησε έντονα και για λίγο), ενώ η Μ. Βρετανία εξερεύνησε άλλου είδους μονοπάτια που διαμορφώνουν εν ολίγοις τις σημερινές post rock/alternative/new wave σκηνές.
Από τις Η.Π.Α. λοιπόν προέρχεται ένα subgenre το οποίο με συγκινεί ιδιαίτερα, και περισσότερο τις στιγμές που χαλαρώνω και θέλω να ταξιδέψω, όχι στο διάστημα, αλλά σε ένα φαράγγι, όχι για να δω τα αστέρια, αλλά για να νιώσω την μεσημεριανή ραστώνη να μου αδειάζει τις σκοτούρες του μυαλού μου. Μιλάω για το southern rock. Όπως μαρτυρά και η ονομασία του, το είδος αυτό αναπτύχθηκε κυρίως από μπάντες των νότιων Πολιτειών. Φυσικά, όλοι έχουμε στο μυαλό μας τί πάει, ως επί το πλείστον, να πει νότιες Πολιτείες: αγραμματοσύνη, redneckισμός, πουριτανισμός, θρησκοληψία, god - bless - Americισμός, τεράστια φορτηγά, γκόμενες με ονόματα του στυλ Mary Lue ή Susie Q, γενικά βλαχιά και άλλα τόσα στερεότυπα που δυστυχώς οι ίδιοι οι κάτοικοι των περιοχών αυτών φροντίζουν να επιβεβαιώνουν και μόνο με το ποιούς εξακολουθούν να εκλέγουν ως αντιπροσώπους τους στο Κογκρέσο. Εν τούτοις, το southern rock (με σημαντικότερους εκπροσώπους του παλαιότερα τους Lynyrd Skynyrd και ακόμα πιο παλιά τους Creedence Clearwater Revival) αποτελεί ένα ιδιαιτέρως αισθαντικό άκουσμα, ατμοσφαιρικό και με υπερτονισμένο το country στοιχείο μόνο τόσο ώστε να του δώσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Από τον χώρο του southern rock λοιπόν επέλεξα για αυτήν την φορά μια εξαίσια μπαλάντα. O τιτανομέγιστος Zakk Wylde είναι ευρύτερα γνωστός ως ο κιθαρίστας που στο πλευρό του Ozzy κατάφερε για πολλά χρόνια να γεμίσει το κενό του πρόωρα χαμένου και δυσαναπλήρωτου Randy Rhoads, βάζοντας μάλιστα και του δική του μουσική σφραγίδα, και ως ο ιδρυτής των Black Label Society. Με άλλα λόγια, αποτελεί εμβληματική μορφή στον χώρο του metal. Εν τούτοις, λίγοι γνωρίζουν ότι πριν τους Black Label Society, πριν ακόμα και το ακουστικό solo album του (το Book of shadows - κυκλοφόρησε το 1996), ο Wylde άφησε την σφραγίδα του και στον χώρο του southern rock  με ένα και μοναδικό album που κυκλοφόρησε το 1994 και θεωρείται πλέον κλασικό, ονόματι Pride & glory, υπό την ετικέτα του ομώνυμου συγκροτήματος. Από την εν λόγω συλλογή ακολουθεί το υπέροχο, νοσταλγικό "Fadin' away", στο οποίο ο Ζάκαρος παίζει κιθάρα και πιάνο και τραγουδάει με μιαν υπέροχη, βραχνή, κλασική "αμερικάνικη" (με την καλή έννοια του όρου) φωνή. Enjoy.


Should I feel lost?
Or should I feel found?
What should it be?
Up or down?

Won't you please help me...

I'm searching high, I'm searching low...
where might it be?
A loss for words, babe...

That'll set me free. That'll set me free...

Fadin', oh, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year to the day.
I'm just fadin', oh, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year to the day.

You ask for this, they sell you that.
A better place... is where I hope you're at.

Who's gonna live and who's gonna die?
Is it hello or goodbye?
Tell me how...
could you tell me why?

Fadin', oh, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year, oh, to the day.
I'm just fadin', yeah, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year to the day.

Oh yeah, when the daisies are growing over top of me,
where is it that I go?
Running out of time, Lord, I need to know...
oh, I need to know.

Fadin', fadin' away, yeah...
mama, it's been a year, Lord, to the day, yeah...
Fadin', fadin' away, oh yeah...
mama, it's been a year to the day.

Oh yeah mama, it's been a year, oh to the day.
Mama, it's been a year, yeah, to the day...

19 σχόλια. Βγάλτε το από μέσα σας!:

Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης 13 Ιανουαρίου 2011 - 7:04 μ.μ.  

Ήταν τόσο καλογραμμένο το κείμενό σου που το διάβασα μέχρι και εγώ.Να γίνω πιο αναλυτικός βοριοελλαδίτη φίλε μου.Τα μουσικά μας ενδιαφέροντα είναι η μέρα με τη νύχτα.Εγώ είμαι αποκλειστικά του Ελληνικού τραγουδιού.Με μεγαλύτερη έμφαση στο λαικό τραγούδι.Με εμφανείς τασεις,αναλόγως διάθεσης,προς το λεγόμενο σκυλάδικο.Ο Π.Τ. να φανταστείς,από Θεσσαλονίκη και αυτός,είναι ο αγαπημένος μου.

Βέβαια,άμα βγω έξω με φίλους ακούω τα πάντα δεν έχω πρόβλημα.Αναφερόμουν στο τι μου αρέσει να ακούω στο σπίτι μου.

Αυτό που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον στη παρούσα ανάρτησή είναι το pop-popular.Είναι,όντως,ομόριζα;

Καλό σου βράδυ φίλε μου.

you may say i'm a dreamer.. 15 Ιανουαρίου 2011 - 9:01 μ.μ.  

Με 39 πυρετό καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται να διαβάσω όοοολο αυτό το μακρινάρι!!Ήρθα για καλή χρονιά,χρόνια πολλά κτλ κτλ!!ΣΕ φιλώ και θα επανέλθω όταν μετατραπώ σε περδίκι!

Ανώμαλος 15 Ιανουαρίου 2011 - 11:21 μ.μ.  

Oreo post filaraki moy :D

bes na deis
egine update
γυρισα αγαπητε μου
http://asximia.blogspot.com

a-kentavrou 16 Ιανουαρίου 2011 - 8:30 π.μ.  

Dimo tο κάθε "είδος ηλεκτρονικού κοπανητού", την αντίληψη αυτή την ασπάζομαι από καιρό και χαίρομαι που εσύ πολύ νεότερος την επιβεβαιώνεις.
Δεν μπορώ να απορρίψω τις μουσικές του κόσμου που ανταποκρίνεται στις ειδικές συνθήκες που ζει κάθε πληθυσμιακή ομάδα και τις σέβομαι.
Εγώ είμαι της γενιάς του Ελβι Πρίσλευ των Μπήτλς που δεν έκαναν μόνο μουσική αλλά έκαναν μια κατά κάποιο τρόπο κοινωνική ειρηνική επανάσταση.
Η διάδοση των μουσικών κοπανητών είναι αποτέλεσμα της διαφημιστικής καμπάνιας των εταιρειών και της ανάγκης των νέων για το καινούργιο το αντισυμβατικό εξω από τα παραδοσιακά ακούσματα.
Σίγουρα οι μουσικές που επεβλήθηκαν στους λαούς με τη πολιτική του μάρκετινγ πιστεύω ότι ανταποκρίνονται στη ψυχοσύνθεση των κατοίκων της Αριζόνας αλλά είναι βέβαιο δεν ανταποκρίνονται στη ψυχοσύνθεση των κατοίκων της Ηπείρου.

mutzenbacher 17 Ιανουαρίου 2011 - 1:49 π.μ.  

Διαχρονικοί ήχοι και μελωδίες. Gut so...

Dimos 17 Ιανουαρίου 2011 - 6:31 μ.μ.  

Καλησπέρα λεβέντες παίδες και κουκλάρες κορασίδες. Είμαι άρτι αφιχθείς από τα Ιωάννινα όπου ήμουν τις τελευταίες τρεις μέρες για συγγενική υποχρέωση.

Για να δούμε τί μου λέτε...

Dimos 17 Ιανουαρίου 2011 - 6:36 μ.μ.  

Γειά σου θηριώδη φίλε μου. To pop είναι ομόρριζο με το popular, πράγματι. Άμα το σκεφτείς, ακόμα και σήμερα, αυτή την έννοια έχει: της μουσικής που ακούγεται περισσότερο την εκάστοτε εποχή. Υπό αυτήν την έννοια κάθε μουσικό κίνημα, την περίοδο της δίξας του, μπορεί παροδικά να χαρακτηριστεί ως pop.

Εγώ, πέρα της προφανούς προτίμησής μου στα blues/rock/metal ακούσματα, ίσως και λόγω της χρόνιας ημιεπαγγελματικής ενασχόλησής μου με την κιθάρα, ακούω επίσης τα πάντα. Όχι μόνο και λόγω παρέας. Πραγματικά, το ευχαριστιέμαι. Θεώρω ότι μουσικά οι ορίζοντές μου είναι ανοιχτοί.

Νομίζεις ότι εγώ δεν ακούω σκυλάδικα; Γονίδης και Αντύπας. Fuckin' awesome! Απλά είναι και αυτά για συγκεκριμένες ώρες, όπως όλα.

Dimos 17 Ιανουαρίου 2011 - 6:38 μ.μ.  

Τς τς τς. Δες εδώ κορίτσι μάλαμα. Με 39 πυρετό και με επισκέπτεται! Κάτι τέτοια κάνει η dreamer και με σκλαβώνει (αλυσίδες κλπ)!

Καλά, το κατεβατό δεν το διάβασες. Ελπίζω να άκουσες το τραγουδάκι.

Dimos 17 Ιανουαρίου 2011 - 7:32 μ.μ.  

Το update ιδιαζόντως ενδιαφέρον, Ανώμαλε. Τα σχόλιά μου... εσωκλείονται επί τόπου.

Dimos 17 Ιανουαρίου 2011 - 7:42 μ.μ.  

Φίλε Μιχάλη, να διορθώσω μια απρεξήγηση. Δεν είπα ότι δεν μου αρέσει το ηλεκτρονικό κοπανητό. Απεναντίας, μου αρέσει πολύ και μπορώ να πω ότι έχω εμβαθύνει σε αυτό αρκετά και ιδιαίτερα στην psy/uplift/goa trance σκηνή των '90s και την techno των '80s. Απλά, όσο και να μου αρέσει δεν αναιρείται η ουσία: ότι αυτό το είδος μουσικής είναι πράγματι κοπανητό. Τίποτα παραπάνω, τίποτα πιο σύνθετο. Εμένα τουλάχιστον δεν μου βγάζει κάτι παραπάνω τις περισσότερες φορές.

Από εκεί και πέρα, oι Beatles, o Presley, οι Pink Floyd, οι Led Zeppelin και όποιοι άλλοι είναι ιερά τέρατα. Τέλος. Αποτελούν μέρος ενός κινήματος, τόσο μουσικού, όσο και πολιτικού, πολιτιστικού, συνειδησιακού.

Πάντως, μπορώ να πω ότι στο τελευταίο που ανέφερες σου την έκανα γυριστή! Είμαι κατά το ήμισυ Ηπειρώτης. Από τις περιοχές ανάμεσα από τα Ιωάννινα και την Άρτα, συγκεκριμένα, με την θέα από τα Τζουμέρκα να γεμίζει τον ορίζοντά μου. Μπορεί να λατρεύω τον Κυρίτση και τον Πετρολούκα τον Χαλκιά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε συγκεκριμένες ώρες, φάσεις και καταστάσεις, μπαλάντες όπως η παρούσα μου είναι πιο αρεστές σαν άκουσμα. Τελικά είναι όλα θέμα διάθεσης και ανοχής σε διαφορετικές μουσικές...

Άλλωστε, όπως είχε πει και κάποιος, η καλή μουσική δεν είναι ούτε η κλασική σαν σύνολο, ούτε η rock, ούτε η pop. Η καλή μουσική, γενικά, είναι η καλή μουσική. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Dimos 17 Ιανουαρίου 2011 - 7:48 μ.μ.  

Κουκλάρα μου Josephine! Πόσο χαίρομαι που πέρασες από εδώ! Ξέρω ότι τον τελευταίο καιρό παραείσαι πιεσμένη στο πρόγραμμά σου για να μπορείς να κάνεις blogότσαρκες.

Το τραγουδάκι γαμούσε, έτσι; Μεγάλος αυτός ο Zakk Wylde, αν και καθόλου νεωτεριστής στο είδος του. Δεν πειράζει, όταν το κλασικό επαναπροσδιορίζεται με έμπνευση, παραμένει ακόρεστο. Και γίνεται, όπως είπες, διαχρονικό.

Φιλούθκια δεξιά, αριστερά, πάνω και κάτω.

Imizael 18 Ιανουαρίου 2011 - 2:50 π.μ.  

πολυ ομορφο κειμενο και ενα μουσικο ταξιδι! μπορει οι beatles να εκαναν την αρχη (και απο κει ξεκινησα να ακουω ροκ στα 12 μου :D) αλλα πρεπει να πω οτι τωρα εχω αδυναμια στις "hair bands" που ανθισαν τη δεκαετια του 80 στην Αμερικη. Όντως το Ηνωμενο Βασιλειο χαραξε μια πιο εναλλακτικη πορεια εξισου ομορφη.

Dimos 18 Ιανουαρίου 2011 - 5:05 μ.μ.  

Και οι hair bands, και το glam, και το sleeze, και γενικά όλα τα παρεμφερή είναι και αυτά ανάμεσα στα all time classic genres.

a-kentavrou 19 Ιανουαρίου 2011 - 6:36 μ.μ.  

Θα σε παρακαλέσω να ακούσεις λίγο αυτό http://www.youtube.com/watch?v=Pv0JT6W0MNw
Μαρουσιάνα - Γλέντι Νέων Γαρδικίου - 16/8/2008 .
Τα παιδιά αυτά της γενιάς σου διασκεδάζουν με το παραδοσιακό τρόπο σε μια πλατεία συνοδεία κλαρίνου.
Θα μπορούσαν οι νέοι στο Λίβερπουλ να διασκεδάσουν με αυτό το τρόπο με αυτό το τραγούδι?Πως τα δικά μας παιδιά διασκεδάζουν με τον Bob Marley Sun Is Shining,προφανώς δεν διασκεδάζουν ακούνε μουσική που είναι κάτι άλλο.

Dimos 19 Ιανουαρίου 2011 - 9:22 μ.μ.  

Επαναλαμβάνω. Η κάθε μουσική είναι για την ανάλογη διάθεση και ώρα.

chazisop 20 Ιανουαρίου 2011 - 5:38 π.μ.  

Αλήθεια, γιατί η ελληνική παραδοσιακή μουσική όχι απλά ξεθωριάζει αλλά σε λίγα χρόνια ίσως εξαφανιστεί?

Φταίει η δυτικοποίηση της χώρας τα τελευταία 50 χρόνια? Σίγουρα υπάρχει ανταγωνισμός και είδη τα οποία είναι παγκόσμια με άπειρο χρήμα.

Φταίει η τεχνολογία που κάνει την τοποθεσία του καλλιτέχνη αδιάφορη? Σίγουρα, αλλά είναι πολύ θετικό που μπορείς να εξερευνήσεις όποια μουσική θες.

Φταίει οι μόδες που προωθούνται και η νοοτροπία της μάζας? Αδιαμφισβήτητα.

Όμως... γιατί οι παραδοσιακές μουσικές άλλων χωρών δεν έχουν το ίδιο πρόβλημα. Ο αμερικάνικος νότος καλά κρατεί με πολλά είδη με κοινά στοιχεία (country, rockabilly, southern rock κλπ. )
Τα Irish drinking songs ,είτε original είτε σε διασκευές, έχουν μια πέραση και λόγω θεματολογίας. Η folk metal, ένα αναπτυσσόμενο είδος (και με ποιότητα) είναι βασισμένο πάνω στη Βορειοευρωπαική κουλτούρα. Λατινοαμερικανικοί ρυθμοί είναι πάντα μέσα, ειδικά τα καλοκαίρια. Οι υπόλοιποι βαλκάνιοι με τα κρουστά έχουν ένα σταθερό κοινό στο εξωτερικό και στις ίδιες τις χώρες υπάρχει κίνηση σε αυτή τη σκηνή.

Άρα, κάτι φταίει με εμάς. Ή με τη μουσική μας.

Δε μπορώ να πω ότι είμαι μουσικός, αλλά ξέρω κιθάρα και είχα κάνει και κάποτε αρμόνιο. Διαισθητικά όμως, μπορώ να καταλάβω γιατί η παραδοσιακή μουσική δεν μπορεί να κοντράρει τις άλλες:

Τι είναι το πιο χαρακτηριστικό στα παραδοσιακά τραγούδια? Το κλαρίνο, βεβαίως. Το κλαρίνο παίζει σε ψηλές νότες και επειδή είναι πνευστό και δεν ενδείκνειται για να κάνει vibrato για γεμίσματα. Τα διάφορα κρουστά δε μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό. Άρα έχουμε πρόβλημα. Πως θα το καλύψουμε? Με τη φωνή του τραγουδιστή. Για να κάνεις όμως vibrato σε υψηλή ένταση, θέλεις συγκεκριμένη τεχνική, αργούς ρυθμούς και πολύ εξάσκηση. Οπότε, λογικό είναι να συμβιβάζονται οι τραγουδιστές με χαμηλότερες εντάσεις και να υποσκιάζονται από το κλαρίνο.

Συμπέρασμα : Το κλαρίνο τα φταιει όλα. Ξέρω 2 παραδοσιακά είδη που δεν έχουν αυτή την εγγενή αδυναμία: τα νησιώτικα, τα μακεδονικά και τα θρακιώτικα. Τα πρώτα που να ακουστούν πάνω από τα μπιτάκια? Τα δεύτερα είναι σε μια απομονωμένη περιοχή της Ελλάδας και τα τρίτα υποσκιάζονται από τα υπόλοιπα βαλκανικά.

Επιπλέον, το να σπουδάσεις μουσική στην Ελλάδα είναι πόνος, οπότε οι περισσότεροι μουσική ασχολούνται είτε με βυζαντινά είτε με κλασσική, όπου υπάρχουν είδη οι βάσεις, παρά να ρισκάρουν σε παραδοσιακή μουσική και να τους σνομπάρουν κιόλας. Επομένως, δύσκολα θα βρεθεί ένας μουσικός να πάρει τη παραδοσιακή μουσική και να διορθώσει τις αδυναμίες της, ώστε να είναι πιο εύηχη.

Τέλος, ανάμεσα στα πολλά που ακούω είναι και είδη με σοβαρές μουσικές ελλείψεις ( goregrind, pornogrind , experimental vegetarian metal με τραγουδιστές 2 ντόπερμαν κλπ. ). Αλλά τα ακούω. Παρόμοιες μουσικές ελλείψεις έχουν τραγουδιστές/συγκροτήματα χειρότερα από τα 2 ντόπερμαν όπως η Lady Gaga και οι φίλοι της. Τι έχουν όμως? ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ!

Με άλλα λόγια, αν η μουσική υστερεί τουλάχιστον ας έχει κάτι με το οποίο μπορώ να συσχετίσω με τη ζωή μου ή κάτι που θα μου προκαλέσει ευχάριστα συναισθήματα.
Όταν στη παραδοσιακή μουσική υπάρχουν τα ίδια τραγούδια εδώ και 200 χρόνια, πως να κάνω σύνδεση? Τα μόνα που ίσως εδώ να παίρνουν ένα + είναι τα "πιπεράτα" των Απόκριων, αλλά και πάλι...

chazisop 20 Ιανουαρίου 2011 - 5:38 π.μ.  
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
chazisop 20 Ιανουαρίου 2011 - 5:38 π.μ.  
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Dimos 20 Ιανουαρίου 2011 - 12:42 μ.μ.  

Συμφωνώ. Η θεματολογία παίζει σημαντικότατο ρόλο, για αυτό και η σύγχρονη ελληνική δισκογραφία, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας σημερινής pop, έχουν πέσει σε τέλμα. Γιατί μιλάνε κατά 99,9% για τον έρωτα και ό,τι έχει σχέση με αυτόν (ζήλειες, χωρισμούς, τσακωμούς κλπ.). Και μπορεί ο έρωτας να είναι σημαντική driving force στην ζωή ενός ανθρώπου, μπορεί και η σημαντικότερη, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι και η μοναδική.

Πέρα όμως από αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε να λαμβάνουμε υπόψην μας ότι η μουσική, όπως ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, μπορεί να μιλάει στο μυαλό του ανθρώπου, αλλά κυρίως μιάει στο psyche. Και το τελευταίο, ως γνωστών δεν καταλαβαίνει τίποτα, αλλάζει διαθέσεις όπως του καυλώσει. Για αυτό μπορεί να δεις τον πιο σκληροπυρηνικό dοomά να σηκωθεί μια μέρα και να ακούσει Τσαλίκη ή κλαρίνα ή Justin Bieber (καλά, για το τελευταίο δεν κόβω και τα αρχίδια μου, αλλά λέμε τώρα).

Για αυτό και ο ίδιος αποφεύγω να μπαίνω σε λογικές σύγκρισης. Άλλωστε η καλή μουσική κρίνεται εκ του αποτελέσματος που δεν είναι παρά η διαχρονικότητά της. Έτσι λοιπόν, και η ελληνική folk (παραδοσιακή) μουσική που κρατάει όπως λες εδώ και 200 χρόνια απαράλλαχτη, καταφέρνει και μόνο με την επιβίωσή της να αποδείξει ότι έχει κάτι που αξίζει να διατηρηθεί. Όπως και κάθε άλλη folk μουσική, οποιασδήποτε χώρας. Ομοίως, και οι Led Zeppelin υπάρχουν εδώ και 40 κοντά χρόνια και θα συνεχίσουν να ακούγονται με την ίδια ζέση άλλα 140, ενώ οι μισές rock μπάντες του σήμερα, οποιουδήποτε subgenre, γίνονται άμεσα γνωστές με ένα breakthrough και μία δύο επιτυχίες του πρώτου τους album και μετά τις τρώει το μαύρο σκοτάδι. Είναι που πονταρει ο καθένας. Για να μην πιάσουμε τώρα και τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των managers, τα βρώμικα χρήματα, τον μηχανισμό κατασκευής εξεπιτούτου ειδώλων τύπου Justin Bieber και παλαιότερα της Madonna και ο,τιδήποτε άλλο παρεμφερές, γιατί θα πρέπει να γεμίσουμε τόμους.

Η διαχρονικότητα, αγαπητοί μου. Το κατάπλασμα που τα σκεπάζει όλα. Και αν η μάζα ακούει μαλακίες ταχέως καύσης, η ίδια η μάζα θα επιστρέψει μετά από χρόνια συνειδητοποιημένη στα διαχρονικά κομμάτια που έχουν βγει κι ευτυχώς συνεχίζουν να βγαίνουν, αν και με πιο αργούς ρυθμούς, ακόμα και σήμερα.

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP