Αναζήτηση αναρτήσεων

Παραβολή

>> 30/5/10

Οφείλω πάντως να του παραδεχτώ κάτι του Γιώργου Αλκαίου. Μπορεί το τραγούδι του να είναι επιεικώς αδιάφορο, για να μην πω κάτι άλλο (άσχετο αν λόγω της υπερ - υπερ - υπερέκθεσής μας σε αυτό θα το συνηθίσουμε και θα το χορεύουμε όλοι στα καλοκαιρινά clubs, εδώ ακόμα και με την απονενοημένη "μπαλάντα" - ουρλιαχτό της Βίσση το είχαμε κάνει) και να ομοιάζει ύποπτα με παλιότερο τραγούδι του Νταλάρα (έχει βουίξει ο κόσμος, ακούστε εδώ), μπορεί η φωνή του να είναι λίγη έως ανύπαρκτη, αλλά αν μη τι άλλο ο άνθρωπος είναι χαμηλών τόνων. Ούτε πρωθύστερες θριαμβολογίες και διθύραμβοι, ούτε συνεπακόλουθη ελεύθερη και ανώμαλη πτώση. Βγήκε, είπε ότι θα χτυπήσει θέση μέσα στην πρώτη δεκάδα, το έκανε και γειά σας. Άλλες χρονιές γινόταν της πουτάνας από υπερφίαλες δηλώσεις περί αδιαφιλονίκητου φαβορί, σίγουρης πρωτιάς, νίκης από τα αποδυτήρια και λοιπά και λοιπά και λοιπά και τρώγαμε τελικά τα μούτρα μας. Φέτος η κατάσταση εξομαλύνθηκε, πράγματι...
Περιττό να πω ότι θεωρώ την Eurovision ένα κιτς πανηγυράκι για να έχουν κάτι να ασχολούνται τα διεθνή - συμπεριλαμβανομένων προφανώς και των ελληνικών - tabloids και κουτσομπολίστικα talk shows. Θα μου πείτε, εγώ γιατί κάθομαι και τη σχολιάζω αφού το παίζω τόσο ανώτερος και κουλτουρόκαφρος; Δεν είναι εκεί το θέμα. Όπως και κάθε χρόνο, το μυαλό μας πιπιλίζεται τόσο πολύ από ΟΛΕΣ τις πηγές οπτικοακουστικής ενημέρωσης και/ή ψυχαγωγίας - σχετικά με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για τον αμουσικό αυτό διαγωνισμό -, που στο τέλος όλο και κάτι θα πούμε περί αυτού. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Το ζήτημα είναι, όμως, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Γιατί κακά τα ψέματα, η όλη ιστορία είναι ένα βραδυφλεγές φιάσκο. Τα τραγούδια είναι, στο μεγαλύτερο τους ποσοστό, επιπέδου νηπιαγωγείου. Τόσο στιχουργικά και μουσικά, όσο κι ερμηνευτικά. Επιπλέον, αρκετά είναι ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ αντιγραφές παλιότερων σουξέ των '80s, των '90s, ακόμα και των '00s, που όταν τα ακούς δεν πιστεύεις στα αυτιά σου για την εκάστοτε κλεψιτυπία κι έλλειψη έμπνευσης. Τέλος, η περίφημη ιδέα και το βαθύτερο ιδανικό πίσω από το γενικότερο concept του διαγωνισμού της Eurovision (το οποίο είναι στην ουσία η σύσφιγξη των δεσμών φιλίας κι ευγενούς άμιλλας μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών μέσω της μουσικής και των καλλιτεχνικών δρωμένων γενικότερα) στην ουσία δεν υφίσταται, αφού καλώς ή κακώς έχουν δημιουργηθεί εδώ και χρόνια "συμμαχίες" που διαμορφώνουν λίγο εώς πολύ το τελικό αποτέλεσμα με συγκεκριμένο τρόπο και δίνοντας standard βαθμολογίες (Ελλάδα - Κύπρος, οι σκανδιναβικές χώρες μεταξύ τους, η Ρωσία με μικρότερες πρώην χώρες της Ε.Σ.Σ.Δ. κ.ο.κ., με μια συνέπεια και συνέχεια που σπανίως σπάει τα τελευταία χρόνια).
Παρ'όλ'αυτά, πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Από την Eurovision έχουν ξεπεταχτεί, αν και κυρίως κατά την διάρκεια περασμένων δεκαετιών, ταλέντα όπως η Celine Dion και οι ABBA. Επιπλέον, μια στο τόσο αναδεικνύονται μέσα από την σαβούρα και τραγούδια πραγματικά διαμάντια, όπως το εκπληκτικό "Lane Moje" ("Лане моје") του Σέρβου Željko Joksimović, που βγήκε τρίτο στον διαγωνισμό του 2004 και σύμπλεκε τον λυρικό του στίχο με μια υπέροχη μουσική, αλλά βεβαίως και η δική μας πρωτιά το 2005 με το "My number one" που ερμήνευσε η Παπαρίζου το οποίο, κακά τα ψέματα, και γαμάτο είναι ως χορευτικό κομμάτι, και τον πικάντικο στίχο του έχει, και η μουσική του είναι ενδιαφέρουσα με την προσθήκη της λύρας, και η Έλενα το απογειώνει με την τεράστια φωνή της. Αλλά, όπως είπαμε, αυτά κι ελάχιστα ακόμα αποτελούν εξαιρέσεις.
Στον αντίποδα, αυτήν την φορά θα σας παρουσιάσω ένα δυσκολοχώνευτο, για όσους δεν είναι fan τέτοιου είδους μουσικής, αλλά παρ'όλ'αυτά μοναδικό κομμάτι ενός μοναδικού μέσα στα μοναδικά groups. Μιλάω για τους Tool. Ένα συγκρότημα που οποιοσδήποτε ακούει rock ή metal οφείλει να ανακαλύψει, και όταν αυτό (σίγουρα) γίνει, η ανακάλυψη αυτή θα αποτελέσει σταθμό στην  περεταίρω διαμόρφωση των μουσικών του γούστων. Ένα συγκρότημα που όποτε βγάζει καινούριο album σαρώνει τα βραβεία Grammy, πουλάει εκατομμύρια δίσκους και χτυπάει πρωτιές σε charts, αλλά που παρ'όλ'αυτά είναι αντιδραστικό και αντισυμβατικό με την όλη ανθρωποφάγα μουσική βιομηχανία - σε σημείο που αν και πιέζεται, βάσει συμβολαίου, από τις εκάστοτε δισκογραφικές εταιρείες για την κυκλοφορία καινούριων albums μέσα σε μια καθορισμένη προθεσμία, εν τούτοις τους γράφει όλους στα παλιά του τα παπούτσια και κυκλοφορεί νέο δίσκο όποτε του καπνίσει ή έχει την ανάλογη έμπνευση (χαρακτηριστικό είναι ότι από την δημιουργία της μπάντας το 1990 έχουν κυκλοφορήσει όλα κι όλα τέσσερα albums). Ένα συγκρότημα που παρ'όλη την προαναφερθείσα δισκογραφική του σπανιότητα και την συνθετότατη και σουρεαλιστική μουσική και στιχουργική δομή των τραγουδιών του, έχει καταφέρει παρ'όλ'αυτά να γίνει σημείο αναφοράς.
Ένα ακόμα χαρακτηριστικό των Tool, πέρα από τον εντελώς προσωπικό post - progressive art rock/metal και δεν ξέρω κι εγώ τι στο καλό ήχο τους, είναι το artwork των albums αλλά και των video clips τους. Μιλάμε για ΠΟΛΛΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ! Έχουμε να κάνουμε με γνήσιο υπερρεαλισμό, με σκηνές φαντασίας, Ε.Φ. και φιλοσοφικής ενατένισης, καλειδοσκοπικές εικόνες, παραβολικές προβολές, τοπία α λα Dali, μεταμορφώσεις, παραμορφώσεις και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Πραγματικά, οι άνθρωποι ή δεν την παλεύουν καθόλου ή την παλεύουν πολύ καλά.
Για να μην μακρυγορώ, όλα τα παραπάνω θα τα διαπιστώσετε μόνοι σας παρακολουθώντας το ακόλουθο video. Είναι το official video clip ενός διπλού κομματιού των Tool, του "Parabol/Parabola" από τον δίσκο Lateralus (2001) που προσωπικά τον θεωρώ ως το αριστούργημά τους. Μέχρι το τέταρτο και κάτι λεπτό εκτυλίσσεται το ήρεμο, εσωτερικό και σχεδόν παραισθησιακό κομμάτι "Parabol", που λειτουργεί ως πρελούδιο για το εξαίσιο "Parabola" που ξεσπάει από το 04:07 και μετά. Η μουσική είναι, όπως είπαμε, προοδευτικά εξελισσόμενη από την αρχή ως το τέλος και αρκετά σύνθετη για όσους δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοια ακούσματα, όμως πάντα υπέροχη και ιδιοφυής. Οι στίχοι είναι και αυτοί ιδιαζόντως πολυεπίπεδοι και δυσερμήνευτοι, αν και διαβάζοντάς τους κανείς μπορεί να διαπιστώσει την σύνδεσή τους με την φιλοσοφία της υπαρξιακής πολλαπλότητας και του κάρμα. Το ζήτημα όμως εδώ είναι άλλο. Το ζήτημα είναι το ίδιο το video clip. Μα την αλήθεια, το έχω δει πενήντα φορές και δεν έχω καταλάβει ακόμα τί στο διάολο γίνεται. Η πλάκα είναι ότι και στα σχόλια στο YouTube υπάρχει μεγάλη διχογνωμία. Κανείς δεν έχει συνειδητοποιήσει τί παίζει. Αν και με κάποιο διεστραμμένο τρόπο συνδέεται θαυμάσια με το τραγούδι, εν τούτοις ό,τι αναφέρεται στους στίχους δεν αντιστοιχεί ιδιαίτερα στα επί της οθόνης δρώμενα και το τί απεικονίζεται τελικά είναι ένα μεγάλο αίνιγμα.
Τί να πω. Παρακολουθήστε το, απολαύστε την τραγουδάρα και μετά, άμα σας έρθει κάποια έμπνευση και καταλάβετε τίποτα, γράψτε κανένα σχόλιο για το τί μπορεί να είδατε. Εμένα πάντως ο εγκέφαλός μου έχει καεί. Όσο και να'ναι, το να κάνεις ανελαστική βήμα - προς - βήμα ανάλυση σε υπερστατικό φορέα και μετά αντί να χαλαρώνεις βολτάροντας με κάποια φρέσκια θηλυκή ύπαρξη, κάθεσαι και βλέπεις οπτικοακουστικά αποτελέσματα ναρκοληψίας, είναι too much. Έλα όμως που το κάνουμε ΚΑΙ αυτό. (Σημείωση: αν ψάξετε και άλλα video clips των Tool θα ανακαλύψετε πολύ περισσότερο κάψιμο. Αυτό είναι από τα πιο χαλαρά... λίγο έως πολύ.)


Parabol

So familiar and overwhelmingly warm...
this one, this form I hold now.
Embracing you, this reality here,
this one, this form I hold now.
So wide eyed and hopeful.
Wide eyed and hopefully wild.

We barely remember what came before this precious moment,
choosing to be here right now.
Hold on, stay inside...
This body holding me, reminding me that I am not alone in -
this body makes me feel eternal. All this pain is an illusion.

Parabola

We barely remember who or what came before this precious moment.
We are choosing to be here right now.
Hold on, stay inside this holy reality, this holy experience.
Choosing to be here in -

this body. This body holding me. Be my reminder here that I am not alone in -
this body. This body holding me, feeling eternal.
All this pain is an illusion.

Alive, I...

In this holy reality, in this holy experience. Choosing to be here in -
this body. This body holding me. Be my reminder here that I am not alone in -
this body. This body holding me, feeling eternal.
All this pain is an illusion.

Twirling round with this familiar parabol.
Spinning, weaving round each new experience.
Recognize this as a holy gift and celebrate this chance to be alive and breathing.

This chance to be alive and breathing...

This body holding me reminds me of my own mortality.
Embrace this moment.
Remember, we are eternal.
All this pain is an illusion.

21 σχόλια. Βγάλτε το από μέσα σας!:

Dimos 30 Μαΐου 2010 - 2:07 μ.μ.  

Το σχόλιο με την υψηλότερη αξιολόγηση στο αντίστοιχο video στο YouTube:

tehkevz
πριν από 3 ημέρες
What the fuck did i just watch?

:)

Thalassenia 30 Μαΐου 2010 - 6:11 μ.μ.  

Ευτυχώς που διαβάζω εσένα και έμαθα ότι είχαμε γιουροβίζιον, χαχα.
Τα άλλα βρε αγόρι μου δεν τα καταλαβαίνω.
...τα προηγούμενα ηταν πολλά και με την έκθεση δεν προλάβαινα...
Έχω χάσει το ρυθμό μου νομίζω.

Καλή και εύκολη εξεταστική.
Άντε για να εκπέμπεις από αλλού αν θέλεις.

Dimos 30 Μαΐου 2010 - 6:36 μ.μ.  

Καλησπέρα Θαλασσένια μου. Δεν νομίζω να έχεις χάσει τον ρυθμό σου, μάλλον εγώ λόγω ζέστης, διαβάσματος μέσα στην ζέστη και απουσία μπάνιων στην θάλασσα έξω από την ζέστη, έχω αρχίσει να τα χάνω και γράφω ασυναρτησίες.

Αυτό με την έκθεση δεν το κατάλαβα. Είσαι καθηγήτρια και έτρεχες για την προετοιμασία των υποψηφίων στις Πανελλήνιες ή συνέπασχες γιατί τα παιδιά σου έγραφαν; Ή κάτι άλλο; Όπως και να έχει καλό κουράγιο.

Η εξεταστική μου αρχίζει στις 9 Ιουνίου. Άντε να δούμε. Να πάμε, να γράψουμε καλά ελπίζω και μετά να αρχίσουμε τις διακοπές μας γιατί το μυαλό μας κουρκούτιασε.

Καλή συνέχεια.

α Κενταύρου 30 Μαΐου 2010 - 8:14 μ.μ.  

Για τη γιουροβίζιον τι να πω για το σκουπίδι ,μπορεί να κάνεις κρίση αισθητικής για ένα ντενεκέ γεμάτο σκουπίδια.
Το τραγούδι και κυρίως το video:
Aχαλίνωτη φαντασία χωρίς αισθητική και συγκεκριμένο στόχο,ίσως ο μόνος στόχος ο εντυπωσιασμός.
Σου στέλνω σε mail Salvator Dali.
Aχαλίνωτη φαντασία με αισθητική

Dimos 30 Μαΐου 2010 - 8:55 μ.μ.  

Φίλε Μιχάλη καλησπέρα.

Εντυπωσιακές οι εικόνες που μου έστειλες, αλλά δεν είναι τα έργα του μεγάλου Καταλανού δασκάλου Salvador Dali. Τα έργα που μου έστειλες είναι τα έργα του γιου του του Salvatore. Εντυπωσιακές, οπωσδήποτε, αλλά χωρίς κανένα ιδιαίτερο προσωπικό ύφος και οπωσδήποτε καμία σχέση με το επίπεδο του πατέρα Dali. Εκεί να δεις αχαλίνωτη φαντασία συνδυαζόμενη με μέγιστη τεχνική κι αισθητική.

Πάντως για το video clip διαφωνώ... Η αισθητική είναι υπάρχουσα, απλά είναι άλλου είδους. Σε όλα τα πράγματα υπάρχει αισθητική, απλά επικεντρώνεται σε διάφορα επίπεδα. Η Eurovision για παράδειγμα έχει αισθητική κιτς και γρήγορης κατανάλωσης, με τραγουδάκια κατά κύριο λόγο εύπεπτα και χωρίς ιδιαίτερο πλούτο συναισθημάτων, που υπερακούγονται για λίγους μήνες κι έπειτα ξεχνιούνται για να πάρουν άλλα την θέση τους.

Άλλωστε η "αισθητική" σαν έννοια δεν είναι κάτι σταθερό. Υπάρχουν βέβαια κάποιες σταθερές, π.χ. πιστεύω ότι κανένας πλην κάποιων διεστραμμένων δεν αρέσκεται στο να κοιτάζει πτώματα υποσιτισμένων παιδιών. Εν τούτοις, τα περισσότερα πράγματα είναι ρευστά. Μην ξεχνάμε π.χ. ότι στον Μεσαίωνα όμορφη θεωρούταν η ευτραφής, στα όρια της παχουλής, γυναίκα.

Thalassenia 31 Μαΐου 2010 - 12:20 π.μ.  
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Thalassenia 31 Μαΐου 2010 - 12:27 π.μ.  

Χαχα, καμία σχέση. Είπαμε νοικοκυρά είμαι και τα παιδιά σε εξεταστικές σαν εσένα. Ούτε εκεί έχω σχέση.
Αλλά σαν πολυάσχολη νοικοκυρά που είπαμε ότι είμαι, κολύμπησε στο κύμα και στα χρώματα της θάλασσας, να πάρεις μια δροσιά.
Για τέτοια έκθεση "ψυχής" λέμε.

Καλό βράδυ.

Dimos 31 Μαΐου 2010 - 10:26 π.μ.  

Thalassenia καλημέρα. Νοικοκυρά μπορεί να είσαι, αλλά οπωσδήποτε είσαι και ταλαντούχα. Είδα και το δαχτυλίδι και το κρεμαστό που έκανες. Δεν ξέρω τι σόι ήταν οι άλλες συμμετοχές στην έκθεση, πάντως οι δικές σου ήταν όμορφες. Όχι, λάθος. Ήταν πολύ όμορφες. Και πραγματικά, αποτυπώνουν όλη σου την αγάπη για την θάλασσα. Είσαι κόρη του πελάγους, τελεία και παύλα!

Προσωπικά μου άρεσε πιο πολύ το κρεμαστό. Όχι ότι το δαχτυλίδι δεν ήταν ωραίο ή δεν είχε κοινά σημεία με το άλλο στην τεχνοτροπία του, απλά είναι θέμα δικού μου γούστου. Μήπως σου βρίσκεται και άλλο να το αγοράσω; Για δώρο το θέλω... ;)

Ερώτηση: το μπλε είναι σμάλτο; Έχω φίλη που αρχίζει και ασχολείται με τέτοια, αλλά αυτή κυρίως κάνει βιτρό και όχι κοσμήματα.

Dimos 31 Μαΐου 2010 - 10:33 π.μ.  

Να μην ξεχάσω βέβαια να αναφερθώ και στο γεμάτο συναισθήματα, εικόνες, θαλασσινές μυρωδιές, ήχους κυμάτων, προσμονή για το αποτέλεσμα και χαρά για την επιτευξή του κείμενο της ανάρτησής σου. Άψογα δεμένο με τις εικόνες και την ιστορία των κοσμημάτων.

Ioanna 31 Μαΐου 2010 - 7:57 μ.μ.  

Καλησπέρα! Θα το βγάλω και εγώ από μέσα μου...!

Οι Tool όντως είναι από τα συγκροτήματα για τα οποία έχουν γραφεί πολλά τελευταία. Δεν ανήκω σε αυτό το μουσικό κοινό, αλλά τους το αναγνωρίζω. Ίσως είναι φαινόμενο ίσως και "κομήτες" θα δείξει...

Καλό σου απόγευμα Δήμο και φιλιάστην όμορφη Θεσσαλονίκη!!! Πόσο μου έχει λείψει δεν λέγεται!

Υ.Γ: Θα συμφωνήσω και εγώ! Οι δημιουργίες της Τhalassenias είναι έργα τέχνης!

Thalassenia 31 Μαΐου 2010 - 8:50 μ.μ.  

Ωραίος χαρακτηρισμός, κόρη... θα τον κρατήσω.
Όλες οι συμμετοχές ήταν ενδιαφέρουσες και όμορφες κατασκευαστικά και αισθητικά.
Με την δική τους ιστορία φαντάζομαι.
Το κρεμαστό όπως λες, σου άρεσε γιατί έχει πνοή και σκέψεις μέσα του.

Το υλικό είναι ρητίνη χρωματισμένη έτσι όπως ήθελα. Στα χρώματα της θάλασσας.
Είναι μοναδικά κομμάτια φτιαγμένα με πολύ συναίσθημα και χρήμα δεν τα αγγίζει.
Αν αξίζει "το πρόσωπο" να το δούμε και να σου φτιάξω ένα.

Καλό βράδυ.

Ioanna σ΄ευχαριστώ.

Dimos 31 Μαΐου 2010 - 9:05 μ.μ.  

Καλησπέρα σε όλους και όλες.

Dimos 31 Μαΐου 2010 - 9:12 μ.μ.  

Ιωάννα μου, σύμφωνα με τα πολλά που όντως έχουν γραφτεί για τους Tool έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως μάλλον το διέλυσαν. Κι αυτό μάλλον γιατί ο τραγουδιστής/στιχουργός/ερμηνευτής τους Maynard James Keenan (το κύριο μυαλό της μπάντας δηλαδή) φαίνεται ότι θέλει να σταματήσει γενικά από την μουσική, παρεατώντας και το άλλο του εξίσου επιτυχημένο group, τους A perfect circle. Και χωρίς Maynard δεν γίνεται, οπότε μάλλον τέλος... αλλά θα δούμε.

Πάντως κανείς δεν εξήγησε μέχρι στιγμής τί γίνεται στο video clip! Το μυστήριο παραμένει.

Το ότι η Θεσσαλονίκη είναι πανέμορφη αυτήν την περίοδο (αν εξαιρέσεις τις μεσημεριανές ώρες αιχμής που στην Εγνατία γίνεται χαμός λόγω των οχληρών μέτρων του Μετρό) είναι ταυτόχρονα θαύμα και κατάρα. Κατάρα γιατί πώς να διαβάσεις;!

Φιλιά

α Κενταύρου 31 Μαΐου 2010 - 9:13 μ.μ.  

Δεν το ήξερα ότι τα έργα είναι του Salvatore γιού του Dali.
Να ξεκαθαρίσω τη μουσική δεν γνωρίζω να τη κρίνω.Για το video κρίνω ότι δεν είναι σύμφωνο με τη προσωπική αισθητική μου.Συμφωνώ ότι η αισθητική εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Θα σου στείλω mail και αν δεν σου κάνει κόπο θα ήθελα τις τεχνικές συμβουλές για μόνωση μιας ταράτσας.

Dimos 31 Μαΐου 2010 - 9:17 μ.μ.  

Θαλασσένια, όταν ένα δημιούργημα αποπνέει την ψυχή του δημιουργού του, τότε είναι πραγματικά όμορφο. Για αυτό και τα δικά σου είναι ένα κι ένα και ισχύει, ορθά, πως δεν τα αγγίζουν τα χρήματα.

Με το πρόσωπο είμαστε στα φρέσκα ακόμα. Αλλά το γούστο της περιλαμβάνει στολίδια τέτοιου τύπου, χειροποίητα και με υλικά που καμιά φορά ξαφνιάζουν ευχάριστα.

Ανώμαλος 1 Ιουνίου 2010 - 2:31 π.μ.  

neo update magies http://asximia.blogspot.com/

Ανώνυμος 1 Ιουνίου 2010 - 2:42 π.μ.  

nai anwmale mhn to xasoume

Dimos 1 Ιουνίου 2010 - 9:42 π.μ.  

Φίλε Μιχάλη καλημέρα. Το είδα σήμερα το πρωί το e - mail σου. Θα σου απαντήσω το συντομότερο.

Dimos 1 Ιουνίου 2010 - 9:44 π.μ.  

Update στο Asximia; Και το βλέπω πρωί πρωί; Αίσχος!

Dimos 1 Ιουνίου 2010 - 9:46 π.μ.  

Εν τω μεταξύ, αυτό το comment συν ένα ακόμα στο post "Αισιόδοξος οδηγός επιβίωσης εν μέσω κρίσης και μετά το καλωσόρισμα του Δ.Ν.Τ." είναι τα πρώτα ανώνυμα σχόλια που μου έκαναν εδώ και καιρό.

Dimos 1 Ιουνίου 2010 - 10:43 π.μ.  

Μιχάλη, απάντησα στο mail σου. Ελπίζω να σε βοήθησα με τον τρόπο μου.

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP