Αναζήτηση αναρτήσεων

Βρώμικος

>> 6/2/11


Η εκδρομή κάθε καλοκαίρι στο φοιτητικό camping του Ποσειδίου αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση παράδοσης ανάμεσα στο φοιτηταριό του Α.Π.Θ. Άλλοι/ες πηγαίνουν γιατί γουστάρουν. Άλλοι/ες γιατί τους/τις τραβάνε οι γκόμενες/οί τους. Άλλοι/ες γιατί τους το επιβάλλουν τα τεράστια Εγώ τους, θεωρώντας ότι το να περνάνε τα καλοκαίρια τους αποκλειστικά σε μια διαδρομή Ποσείδι - Αρμενιστής - Ίος - Σαμοθράκη ή (για τους πιο hardcore free - campάδες) Ακτή Πορτοκάλι - Φολέγανδρος - Αλόννησος και (νοτιότερα) Ακτή Πετάλη, κοιμώμενοι υποχρεωτικά πάνω στα κατσάβραχα και κάνοντας sex πάνω στα πουρνάρια (αν και αυτό δεν είναι καθόλου κακό), χωρίς απαραίτητα να τους αρέσει ιδιαίτερα, είναι ο μοναδικός τύπος διακοπών που ταιριάζει στον αριστερισμό - επαναστατισμό - έξω-από-τα-τετριμμενισμό τους και γενικώς όλα εκείνα τα οποία, σε μια άλλη όψη του ιδίου νομίσματος, αποδεικνύουν ότι σε κάθε ευκαιρία και περίσταση δείχνουμε δηθενιά με το τσουβάλι. Μην με παρεξηγείτε, οι πολιτικές μου απόψεις και ιδεολογία είναι γνωστά σε όσους έχουν κάνει τον κόπο να διαβάσουν και παλαιότερα κείμενά μου. Απλά πολλά από αυτά που σκεπάζονταν ανέκαθεν από μια ρομαντική αχλή ελαφρομυαλιάς, φοιτητικής ανευθυνότητας κι ευκολολογίας, μπορεί να τα ενστερνίζομαι ακόμα μέχρι έναν βαθμό σαν υπόβαθρο, αλλά οπωσδήποτε τώρα που είμαι με το ένα πόδι στο πτυχίο, έχοντας ήδη βγει στην αγορά εργασίας και τρώγοντας πλέον κατά πρόσωπο όλο το βρωμερό απόπτυγμα της αποσαθρωμένης και μαλακισμένης ελληνικής κοινωνίας, βλέπω τα πράγματα ρεαλιστικότερα.
Ας μην ξεφεύγουμε όμως. Παρά τους όποιους λόγους και τις εκάστοτε καταστάσεις, δεν έλειψα ούτε καλοκαίρι από το Ποσείδι από τότε που πέρασα στο Πολυτεχνείο, την περίοδο 2005 - 2006, άσχετα με τις λοιπές διακοπές μου σε άλλα μέρη τα τελευταία χρόνια. Κάθε χρόνο πήγαινα με φίλους, με γκόμενες ή και τα δύο μαζί και σκοπεύω να πάω και φέτος, που θα είναι και η τελευταία μου επίσκεψη σε αυτό ως φοιτητής (αν όλα πάνε καλά φυσικά και δεν μας γαμηθεί η ψυχολογία στην παρούσα εξεταστική και αυτήν του Ιουνίου). Σίγουρα, δεν είναι και το καλύτερο camping, πέρα από το προφανές πλεονέκτημα ότι είναι κατά βάση δωρεάν για τους φοιτητές του Α.Π.Θ. Από την πλήρη ανοργανωσιά μέχρι και το 2007 φτάσαμε στην εκπαλατοποίηση του 2010 όπου μπορεί να σε λοξοκοιτάξουν επειδή κατούρησες στο ύπαιθρο, σε κάτι βάτα στου διαόλου την μάνα. Μόλις πριν δύο χρόνια εδέησαν να οργανώσουν μια βάση δεδομένων με υπολογιστές για εύκολο κι εποπτικό έλεγχο των εισερχομένων κι εξερχομένων, ενώ παλαιότερα πάλευαν με κάτι χειρόγραφες κάρτες την στιγμή που στριμώχνονταν στην είσοδο και μέσα στο λιοπύρι καμιά 500αριά άτομα. Χώρια που πλέον την πρώτη περίοδο (μέχρι τα μέσα Ιουλίου), όπου σκάει μύτη και η κουτσή Μαρία, γίνεται παντού του καραμπουρδέλου το κάγκελο από δήθεν Ελληνάρες που στήνουν την σκηνή τους με τον ίδιο τρόπο που παρκάρουν και δήθεν γκόμενες που κάνουν κατάληψη στις τουλέτες από τις εννιά μέχρι τις δύο το βράδυ βάζοντας πάνω στα κατά τα άλλα υπέροχα μουτράκια τους μισό κιλό σοβά και φορώντας 12ποντα τακούνια για να πάνε για τρεις ώρες στο beach bar όπου, φυσικά, η άμμος, τα ποτά που φεύγουν προς όλες τις κατευθύνσεις, το μεθύσι, το τσιγαριλίκι, ο ιδρώτας και η γενικότερη χύμα κατάσταση που επικρατεί απολύτως φυσιολογικά σε ένα camping θα τις κάνει να απηυδήσουν, να φύγουν και να επιστρέψουν χαλαρές, ξεφουσκωμένες από την ψωροπερηφάνειά τους και φορώντας τα μαγιώ τους, όπως θα ήταν το λογικό να κάνουν από την αρχή. Παρ'όλ'αυτά, το αγαπάω το ρημάδι. Έχω περάσει υπέροχες στιγμές εκεί, τόσο με φιλαράκια, όσο και με κοπέλες, είτε ήταν ήδη μαζί μου είτε τις γνώρισα εκεί. Ίσως να οφείλεται στο ότι επικρατεί εκεί μια γενικότερη ελευθεριακή, αρχετυπικά φοιτητική ατμόσφαιρα, κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε να καταλάβω, που με κάνει κάθε χρόνο να ξαναπηγαίνω για δέκα, δώδεκα ή ακόμα και δεκαπέντε μέρες την φορά. Ή μπορεί να είναι απλά και το εκπληκτικό γεγονός ότι όλοι, παντού και πάντα, πηδιούνται σαν τα κουνέλια.
Ήταν μία φάση από αυτές όταν πριν από 3 - 4 χρόνια, τον Ιούλιο μετά το δεύτερο έτος της φοίτησής μου, πήγα να κατασκηνώσω για μερικές μέρες στο Ποσείδι, ζευγαράκι με μια κοπέλα με την οποία ήμουν μαζί τότε κι εν όψει μιας άλλης, πιο εκτεταμένης εκδρομής που σχεδιάζαμε για τον επόμενο μήνα. Περνούσαμε υπέροχα τα δυο μας, όταν το δεύτερο ή τρίτο βράδυ μας εκεί γνωρίσαμε μια αγοροκοριτσοπαρέα. Πρόσχαρα παιδιά όλοι τους, μας τράβηξαν και τους τραβήξαμε κι έτσι καθήσαμε όλοι μαζί για το υπόλοιπο της παραμονής μας.
Ανάμεσα στα άτομα εκείνης της παρέας ήταν κι ένα παλικάρι, δεν θυμάμαι  πλέον το όνομά του, καναδυό χρόνια μεγαλύτερος από εμένα. Ήταν ένας και γαμώ τους τύπους που σπούδαζε στην Ιατρική, πλακατζής, ευχάριστος κι ετοιμόλογος. Μάλιστα, μία από τις κοπέλες της παρέας τον γλυκοκοίταζε όλη την ώρα, άσχετα αν εκείνος δεν είχε χαμπαριάσει. Αλλά κάτι περίεργο μου έκανε εντύπωση πάνω του: έπινε μπύρες όλη την ώρα. Όταν λέμε όμως όλη την ώρα, εννοούμε όλη την ώρα. Ξυπνούσε και είχε ήδη ανοιχτό ένα μπουκάλι. Έτρωγε πίνοντας μπύρα, έμπαινε στην θάλασσα πίνοντας μπύρα, πήγαινε για την τουαλέτα του πίνοντας μπύρα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι δεν τον είχα δει στιγμή να πίνει νερό, χυμό, αναψυκτικό, ακόμα και κάποιο άλλο ποτό, γενικά οποιοδήποτε υγρό εκτός από μπύρα.
Ένα απόγευμα κάθισα μαζί του παίζοντας κιθαρίτσα και πιάσαμε την κουβέντα. Είχα απορήσει τόσο με το φαινόμενο της ακατάσχετης μπυροποσίας που του έκανα νύξη για το θέμα, προσέχοντας να μην τον προσβάλλω κι έχοντας στο μυαλό μου ότι μπορεί να πρόκειται για μια ενδεχόμενη περίπτωση αλκοολισμού - αν και το να είναι ήδη αλκοολικός κάποιος σε τέτοια ηλικία είναι από σπάνιο έως αδύνατο... χώρια που οι πραγματικοί αλκοολικοί για να νιώσουν θέλουν βαριά ξύδια, τί να τους κάνει η ταπεινή μπυρίτσα; Ο φίλος ήταν τελικά, παρ'όλους τους ενδοιασμούς μου, ομιλητικότατος και ακομπλεξάριστος επί του θέματος... αν και δεν περίμενα να ακούσω εκείνο που άκουσα.
Το παιδί έπινε την μπύρα σαν υποκατάστατο. Ήταν εξαρτημένος στο μπάφο. Κανονικά εξαρτημένος κατά τα λεγόμενά του, δηλαδή δεν έκανε απλά ένα τσιγαριλίκι μια στις τόσες, κάτι που έχει περάσει σαν ηλίθια μόδα στον φοιτητόκοσμο στις μέρες μας. Μου είπε ότι επί σειρά ετών έκανε την μία φούντα πίσω από την άλλη. Είχε φυσικά ένα backround προβλημάτων με οικογένεια, σπίτι και τα λοιπά γνωστά και μη εξαιρετέα που οδηγούν τους πιο αδύναμους και μη ανεχόμενους την πίεση χαρακτήρες στην χρήση και κατάχρηση, αλλά το γεγονός ήταν ότι προσπαθούσε να το κόψει. Μου είχε πει ότι η σταγόνα που είχε ξεχειλίσει το ποτήρι ήταν όταν, μαζί με μια παρέα του, είχε κάνει μια φούντα και στο καπάκι είχε πάρει "σπόρια", όπως τα είχε πει - από ό,τι κατάλαβα, ήταν σπόροι της οπιούχου παπαρούνας, από την οποία βγαίνει και η ηρωίνη. Στην επόμενη φάση μετά την κατάποση που συνειδητοποίησε την ύπαρξή του, ήταν πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, ξαπλωμένος δίπλα στα ξερατά του και με τον πατέρα του να προσπαθεί να τον συνεφέρει.
Πέρα από το κίνημα για την νομιμοποίηση του χόρτου και παρά τους στηρίζοντες και μη στηρίζοντες, είναι γεγονός ότι η κατάχρηση σε αυτό οδηγεί βραχυπρόθεσμα και με μαθηματική ακρίβεια  σε εθισμό  σε ισχυρότερα ήδη ναρκωτικών και μακροπρόθεσμα στο μοιραίο... πράγμα που άλλωστε συμβαίνει και με την κατάχρηση ακόμα και σε πολιτικώς πιο ορθά ναρκωτικά, όπως για παράδειγμα το τσιγάρο και το αλκοόλ που οδηγούν στο έμφραγμα, τον καρκίνο των πνευμόνων, την κίρρωση του ήπατος κ.ά. αντίστοιχα. Γιατί μην μου πείτε τώρα ότι και η νικοτίνη ή το υπερβολικό αλκοόλ δεν αποτελούν ναρκωτικές ουσίες, με την στενότερη μάλιστα έννοια του όρου. Έτσι και το παιδί αυτό, φτάνοντας πλέον στο μεταίχμιο μεταλλαγής από το μπάφο σε κάτι άλλο, πειραματίστηκε με τα "σπόρια", που αποτελούν στην ουσία νωπή ακατέργαστη ηρωίνη. Μετά από το χουνέρι που έπαθε, όμως, αποφάσισε να μειώσει σταδιακά τα τσιγαριλίκια που έστριβε με την προοπτική να τα κόψει παντελώς. Αλλά η διαδικασία αυτή τον δυσκόλευε πιο πολύ από ό,τι περίμενε. Το στερητικό του σύνδρομο δεν ήταν τόσο βίαιο όπως π.χ. στους ηρωινομανείς και αποτελούσε περισσότερο τον υπερθετικό βαθμό του συνδρόμου ενός μανιώδους καπνιστή που το έκοψε απότομα. Έστω κι έτσι όμως, ήταν βασανιστικό. Κατέληξε λοιπόν στην λύση (λύση;) της ακατάσχετης μπυροποσίας, έτσι ώστε αφενός να βρίσκεται σε μια διαρκώς φευγάτη κατάσταση που προσομειώνει σε μία, έστω κι ελάχιστη, κλίμακα την μαστούρα (ένα υποκατάστατο, όπως είναι αναλογικά η μεθαδόνη για την ηρωίνη) και αφετέρου για να μην γίνει κομμάτια από το μεθύσι, όπως θα συνέβαινε αν έπινε εξαρχής και σε τέτοιες ποσότητες κάτι πιο δυνατό.
Όμως αυτή δεν ήταν λύση. Τί προσπαθούσε να πετύχει; Συζητώντας μαζί του τον ρώτησα αν είχε σκεφτεί ποτέ την εθελούσια εισαγωγή σε κάποιο κέντρο αποκατάστασης. Μπορεί να μην είχε πέσει ακόμα στα σκληρά, αλλά οπωσδήποτε θα ήταν καλύτερο να χτυπήσει το πρόβλημα τότε, πριν εκείνο διογκωθεί. Αλλά το παιδί δεν σκεφτόταν καν αυτήν την προοπτική, ήταν για αυτόν καμένο χαρτί. Την απέρριπτε κατηγορηματικότατα, για δικούς του λόγους, έτσι κι εγώ δεν επέμεινα παραπάνω. Στην τελική, δική του ήταν η ζωή, μεγαλύτερος από εμένα ήταν στην ηλικία, ανένδοτες απόψεις είχε... δεν μπορούσα εγώ να του αλλάξω τα μυαλά και για αυτό ούτε το προσπάθησα καν. Απλά του εξέθεσα την γνώμη μου στα πλαίσια μιας φιλικής συζήτησης. Αλλά μέσα μου το ήξερα ότι το ημίμετρο αυτό δεν θα αρκούσε για να τον κάνει να ξεφύγει.
Μετά το τέλος της παραμονής μας η παρέα διασπάστηκε σε δύο μέρη, σε αυτούς που θα επέστρεφαν στην Θεσσαλονίκη την συμφωνημένη ημερομηνία κι εκείνους που αποφάσισαν να κάνουν ένα ακόμα μπανάκι και να γυρίσουν την επόμενη. Τόσο εγώ, όσο κι εκείνος ήμασταν στην πρώτη ομάδα. Στον δρόμο της επιστροφής στην όμορφή μας πόλη και πάνω στο λεωφορείο πήγα σε μια στιγμή να καθίσω κοντά του. Και τότε το απαίσιο προαίσθημά μου επιβεβαιώθηκε. Βλέποντάς τον σε μια ψιλοχαμένη κατάσταση, τον ρώτησα τί είχε. Και τότε μου είπε "δεν αντέχω άλλο. Θα πάω να βρω τις άκρες μου." Προφανώς κατάλαβα τι εννοούσε: ότι η προσπάθεια που είχε καταβάλλει τις τελευταίες εβδομάδες, η εκ προοιμίου αποτυχημένη, δεν είχε αποδώσει και πλέον ζητούσε απεγνωσμένα το τσιγαριλίκι του. Έτσι, με το που θα γύριζε στην πόλη θα έβρισκε τους προμηθευτές του. Σε μια κρίση ελαφρότητας μάλιστα, με ρώτησε αν θα ήθελα κι εγώ λίγο "πράγμα" - κάτι που φυσικά απέρριψα χωρίς δεύτερη σκέψη. Του είπα ότι εκτός από το ότι ψιλοήμουν fitness freak, το σημαντικότερο ήταν ότι δεν είχα βάλει καν κανονικό τσιγάρο στο στόμα μου. Πώς θα μπορούσα λοιπόν να καπνίσω ποτέ αυτόν τον θάνατο; Κοιτάζοντάς με έντονα, ο φίλος με είπε "καλά κάνεις, αδερφέ. Καλά κάνεις."
Στον τότε σταθμό των Κ.Τ.Ε.Λ. Χαλκιδικής της Θεσσαλονίκης χώρισαν οι δρόμοι μας. Έκτοτε δεν τον ξαναείδα... μέχρι την Τετάρτη που μας πέρασε.
Ήταν μεσημέρι και κατέβαινα στην σχολή για την διόρθωση μίας εργασίας. Σταματώντας στην στάση μπροστά από το Καυταντζόγλειο, στην Αγ. Δημητρίου, προχώρησα λίγο με τα πόδια κι έστριψα αριστερά στην 3ης Σεπτεμβρίου για να μπω στο Πολυτεχνείο από την πίσω μεριά όπου βρίσκεται το φοιτητικό parking. Στο σημείο όπου ενώνεται η Αγ. Δημητρίου με την 3ης Σεπτεμβρίου και παίρνοντας αυτήν την αριστερή στροφή που πήρα εγώ για να κατεβώ προς τα κάτω (όχι προς τα δεξιά που πάει για Ευαγγελίστρια), αυτό που παρατηρεί κανείς στην κατιούσα πλευρά του δρόμου είναι κάτι περιφραγμένες με τσιμεντένιο τοιχάκι αλάνες που οδηγούν από την μία στο τεράστιο μισοτελειωμένο κτίριο στην προέκταση της Αγ. Δημητρίου που υποτίθεται πως θα χρησίμευε για ιδιωτικό parking αλλά που έμεινε στην μέση επειδή ο εργολάβος το έσκασε με τα λεφτά του χρηματοδότη (τώρα παρκάρει εκεί όποιος να'ναι, όποτε να'ναι) και από την άλλη, προς τα κάτω, στις αρχές του πανεπιστημιακού campus όπου δεσπόζει ο πύργος του Παιδαγωγικού κι έπειτα η πίσω πτέρυγα των Μηχανολόγων του Πολυτεχνείου - απέναντι, στην άλλη πλευρά του δρόμου, είναι η Λέσχη. Σε αυτό το σημείο μπορεί κανείς να παρατηρήσει, σπάνια είναι η αλήθεια αλλά από καιρού εις καιρόν, κακομοιριασμένα πρεζόνια να λιώνουν πάνω στο πεζουλάκι. Περνώντας κι εγώ, είδα έναν τύπο να κάθεται σε ημιάθλια κατάσταση, μόλις καταλαβαίνοντας τον κόσμο γύρω του, μέσα στην βρώμα και παίζοντας ανάμεσα στα δάχτυλά του κάτι κέρματα. Καθώς μου φάνηκε αδιόρατα γνωστός, σταμάτησα και τον κοίταξα. Μου κόπηκαν τα πόδια.
Ήταν εκείνος. Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια τον πέτυχα τυχαία σε εκείνο το σημείο, σε εκείνη την κατάσταση. Ήταν φανερό ότι είχε κατρακυλίσει στα σκληρά. Είχαν πάει λοιπόν όλα κατά διαόλου. Αυτός ο πούστης ο διάβολος, αν υπάρχει, φαίνεται πως κάνει χρυσές δουλειές.
Το πρόσωπό του είχε αλλοιωθεί αλλά είχε κρατήσει ακόμα ψήγματα της ευγενικής του φυσιογνωμίας. Καθώς στάθηκα για αρκετά δευτερόλεπτα κοιτώντας τον, με πήρε χαμπάρι και γύρισε να με κοιτάξει. Ούτε που με αναγνώρισε... ή μπορεί και να το έκανε, αφού θα μπορούσε κάλλιστα να ζητιανέψει, όπως έκανε με οποιονδήποτε άλλο περαστικό. Αντ'αυτού, και μετά το σύντομο βλέμμα που μου έριξε, μου γύρισε την πλάτη, σηκώθηκε με κόπο και περπάτησε σερνάμενος και κακήν κακώς προς τα πάνω και την Αγ. Δημητρίου.
Δεν ήξερα τί να κάνω. Τον ακολούθησα για λίγο, αλλά το κατάλαβε, γύρισε και με κοίταξε τσαντισμένος. Δεν είχα ιδέα τί μπορεί να συνέβαινε μέσα στο κενό του κεφάλι, οπότε κι εγώ σταμάτησα να του γίνομαι κολαούζο. Έμεινα ακίνητος κι έπειτα απομακρύνθηκα.
Κι έτσι εκείνος έφυγε. Απλά, έφυγε.
Βλέπουμε σε εκπομπές, διαβάζουμε σε περιοδικά κι εφημερίδες, ακούμε στο ραδιόφωνο για τον Γολγοθά ανθρώπων που μπλέχτηκαν στα δίχτυα αυτού του κτήνους και κουνάμε το κεφάλι, κατηγορώντας την άτιμη κοινωνία που τους οδήγησε στο να κατεβούν το κολασμένο μονοπάτι της καταστροφής. Κοιτάζουμε τα ανώνυμα πρεζάκια που συναντούμε δεξιά και αριστερά και νιώθουμε οίκτο. Μπορεί να νομίζουμε ότι συμπάσχουμε ή ότι αγκαλιάζουμε με ειλικρινή συμπάθεια τέτοιες περιπτώσεις, αλλά μόνο όταν συμβεί το κακό σε κάποιον που ξέρουμε κατ'ιδίαν καταλαβαίνουμε τί πάει να πει πόνος. Εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον είχα γνωρίσει πριν χρόνια και για μερικές μέρες. Δεν ήταν ούτε στενός μου φίλος, ούτε συγγενής. Ήταν μία γνωριμία σε μία παρέα. Αλλά παρ'όλ'αυτά ξεσκίστηκα όταν τον είδα έτσι. Και ταυτόχρονα πάγωσα, πελάγωσα. Δεν ήξερα τί να κάνω. Να του δώσω λεφτά; Για ποιό λόγο, για να επισπεύσω την λήψη της επόμενης, πιθανώς θανατηφόρας, δόσης; Να του μιλήσω; Και να του πω τί; Να προσπαθήσω να τον οδηγήσω κάπου; Πώς θα το έκανα αυτό, την στιγμή που εκείνος έδειξε αγριεμένος και μόνο με το γεγονός ότι τον ακολούθησα για λίγο και σε απόσταση δεκαπέντε μέτρων; Να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με κάποιον, με την οικογένειά του, με κάποιον φίλο του, με οποιονδήποτε μπορούσε να τον βοηθήσει; Πώς, από την στιγμή που δεν ήξερα κανέναν τους και μάλιστα όταν το γεγονός ότι ήταν πεταμένος έτσι έξω, μόνος, αβοήθητος, μπορούσε κάλλιστα να σημαίνει ότι τον είχαν διώξει ή δεν ενδιαφέρονταν έτσι κι αλλιώς για εκείνον;
Η απόφαση να μην πράξω κάποιο από τα παραπάνω σημαίνει τίποτα; Ότι είμαι δειλός; Ότι είμαι απάνθρωπος; Ότι είμαι αδιάφορος; Γιατί έγραψα αυτό το κείμενο; Για να ξορκίσω τις τύψεις μου, αν υπάρχουν; Για να ευαισθητοποιήσω όσους το διαβάσουν; Για να κάνω απλά κάτι; Γιατί, γαμώτο;
Ίσως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Το γεγονός είναι ότι τον άφησα, απλά, να φύγει. Μπορεί να είναι ήδη νεκρός... ή να οδεύει προς τα εκεί.
Τον άφησα να φύγει. Και την ίδια στιγμή αισθάνθηκα βρώμικος.

23 σχόλια. Βγάλτε το από μέσα σας!:

progvamp 6 Φεβρουαρίου 2011 - 8:20 μ.μ.  

Φίλε μου, δυστυχώς, δεν μπορούμε και ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε τίποτα σε αυτές τις περιπτώσεις... Μου 'χει τύχει και μένα με γνωστό μου που τον είχαν διώξει οι δικοί του απ' το σπίτι επειδή τους έκλεβε και επειδή έτσι τους είπαν στο κέντρο αποτοξίνωσης ότι πρέπει να γίνει. Εγώ τον λυπήθηκα βέβαια και τον έφερα σπίτι να κάνει μπάνιο και του έφτιαξα κάτι να φάει. Μετά πήρε πάλι το δρόμο του. Δε νομίζω ότι του πρόσφερα τίποτα. Πρέπει να το καταλάβουν μόνοι τους. Να πιάσουν πάτο, όσο δεν πάει άλλο, να το συνειδητοποιήσουν και να θελήσουν οι ίδιοι να ξεφύγουν. Γενικότερα όταν 1) δε δεχθείς το πρόβλημά σου και 2) δε θέλεις να βοηθηθείς δεν υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσεις το οτιδήποτε. Το μόνο καλό που μπορούμε να κάνουμε λοιπόν είναι να τους αγνοούμε όσο δύσκολο και αν μας είναι γιατί είναι για το καλό τους. Για να τους δεχθούν στα κέντρα αποτοξίνωσης πρέπει να είναι συνειδητοποιημένοι και νηφάλιοι για κάποιους μήνες νομίζω. Απ' την άλλη αν είναι κάποιος κοντινός σου άνθρωπος, το παιδί σου, η γυναίκα σου, ο άντρας σου, ο κολλητός σου και μπορείς και έχεις το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθείς, σίγουρα θα προσπαθήσεις να τον βοηθήσεις. Εγώ θα τον κλείδωνα στο σπίτι. Θα τον έδενα σ' ένα κρεβάτι. Δεν ξέρω. Σίγουρα τα μέτρα πρέπει να είναι ακραία γιατί πρόκειται για ακραία περίπτωση.

Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης 6 Φεβρουαρίου 2011 - 8:37 μ.μ.  

Τώρα εγώ τι να πω.Τα συνηθισμένα κλισέ που λένε σε αυτές τις περιπτώσεις;Ανούσιο.

Ξέρω ότι σοκαρίστικες αλλά επειδή δεν έχω βιώσει κάτι αντίστοιχο δε μπορώ να σε καταλάβω.Και χαίρομαι που δε μπορώ να σε καταλάβω.Και μακάρι να μη χρειαζόταν να καταλάβεις ούτε και εσύ.

Δεν εννοώ να αδιαφορήσουμε για το πρόβλημα.Σε καμία περίπτωση.Απλά το να περνάς από το επίπεδο:έχω γνώση της ΜΑΛΑΚΙΑΣ,δε μπορώ να τα χαρακτηρίσω αλλιώς με το συμπάθειο,στο βίωμα μιας τέτοιας κατάστασης αλλάζει όλη την κοσμοθεωρία σου.Είμαι σίγουρος ότι πλέον,αγαπητέ,το βλέπεις από τελείως διαφορετικό πρίσμα αυτό το θέμα από εμείς οι υπόλοιποι που απλώς ακούμε για αυτό.

Κατάλαβα ότι έμεινες με την αμφιβολία τι παραπάνω θα μπορούσες να του προσφέρεις ως βοήθεια όταν τον ξανασυνάντησες,δυστηχώς,μετά από χρόνια.Που τον είδες σε αυτή την θλιβερή κατάσταση.Κατ' εμέ η φράση "πάντα υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις" ανήκει στη σφαίρα του φανταστικού.Μερικά πράγματα-καταστάσεις παλώς πρέπει να τα αποδέχεσαι...Γιατί καθ' ένας από εμάς στη ζωή κάνει της επιλογές του.

Τα ναρκωτικά,λοιπόν,είναι η μεγαλύτερη ΜΑΛΑΚΙΑ από κτίσεως κόσμου.Ούτε μάστιγα,ούτε πληγή ούτε δε ξέρω και εγώ πώς αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν.ΜΑΛΑΚΙΑ σκέτο...

Επειδή αυτό το καιρό η αγορά εργασίας δε πουλάει άρχισε να ψάχνεις για εκδότη.ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΗ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΣΟΥ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ!!!

Είμαι το "Θηρίο" και μόλις βρυχήθηκα...

Κατερίνα 6 Φεβρουαρίου 2011 - 10:57 μ.μ.  

Dear Dimos,
Δε νομίζω πως είσαι δειλός ή απάνθρωπος, δε νομίζω πως ήταν καν δική σου η απόφαση να μην πράξεις. Και το κείμενο το έγραψες, διότι, όπως είπες, ξεσκίστηκες.
Κι όταν ξεσκίζεται η ψυχή σου δεν μπορείς παρά να γράψεις, αλλιώς δε θα γιάνεις ποτέ. Είναι το πολύ παλιό και απλό "τα λέω για να ξεσπάσω".
(Ευτυχώς που εσύ τα λες καλά.)

Δεν μπορείς ποτέ να καταλάβεις στ' αλήθεια, μέχρι να σου συμβεί. Και τότε, μόνο εύχεσαι να μη σου είχε συμβεί. Βέβαια, ο άνθρωπος αντέχει πολλά περισσότερα απ' όσα φαντάζεται κι όπως έλεγε η γιαγιά μου, να παρακαλάς το Θεό να μη σου στείλει όσα μπορείς ν' αντέξεις.
Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Έτσι κι αλλιώς.

Ioanna 7 Φεβρουαρίου 2011 - 12:24 π.μ.  

Kαλησπέρα Dimo,
Να σου πώ ότι με διέλυσες...σκαριστικό το γεγονός που περιγάφεις αλλά ταυτόχρονα τόσο ανοίκεια οικείο αν με καταλαβαίνεις...
Στα περίφημα camping σας δεν έχω πάει ποτέ παρόλο που με έπρηζε μία παλιά μου φίλη με καλοκαιρινές ιστορίες που λίγο πολύ περιείχαν όλα όσα περιέγραψες σε γενικές γραμμές...

Δύσκολα κλείνει η εβδομάδα...
Θέλω να ευχηθώ αυτή που μπαίνει να είναι απείρως καλύτερη για όλους μας!!!
Κρατάω την επαφή σου με την πολύ κακή και απερίφραστη πραγματικότητα μιας και τη βιώνω και εγώ σε αυτή τη φάση και την πολύ καλή γραφή σου. Αυτό ξορκίζει τους εφιάλτες

θερμούς χαιρετισμούς και να είσαι καλά:)

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2011 - 12:15 μ.μ.  

Καλημέρα σε όλες και όλους. Όσοι τρέχετε με εξεταστικές, συμπάσχω.

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2011 - 12:21 μ.μ.  

Progvamp, σε καλωσορίζω και πάλι, μετά από καιρό. How are things? Παρακολουθώ τις μουσικάρες στο blogάκι σου, άσχετο αν δεν σχολιάζω τόσο συχνά.

Σίγουρα εσύ με καταλαβαίνεις πιο πολύ από τους περισσότερους. Και μάλιστα, εσύ έχεις περάσει πολύ πιο δύσκολη φάση. Καταλαβαίνω πλέον ότι αυτό που έκανα (ή που δεν έκανα) ήταν το μοναδικό που μπορούσα να κάνω (ή να μην κάνω). Τέλος πάντων, life goes on. Και ο καθένας χαράσσει την πορεία του. Αλλά, που να πάρει η ευχή, γαμιέται πολλές φορές η ψυχολογία μας με τέτοια περιστατικά.

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2011 - 12:29 μ.μ.  

Θηρίο, ο βρυχηθμός σου ακούστηκε μέχρι εδώ! Χαχαχαχαχαχα

Πραγματικά, σου εύχομαι ολόψυχα ποτέ, μα ΠΟΤΕ να μην βιώσεις κάτι παρόμοιο.

Πάντως έχω την πεποίθηση ότι τελικά δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.

Φίλε μου, ειλικρινά δεν πιστεύω ότι έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο στην αφήγηση. Το ότι γράφω σε ένα blog και δημοσιεύω πού και πού online διηγήματα είναι περισσότερο αναλόγως με τις καύλες που με πιάνουν. Αλήθεια σου λέω, το πιστεύω αυτό. Δεν το λέω από σεμνοτυφία, άλλωστε ποιός την γαμεί την σεμνοτυφία στην κατάσταση που είμαστε.

Πάντως, μετά από κάποιες ιδιαίτερα ενθουσιώδεις προτροπές σαν και την δική σου, μπορεί πράγματι να το δοκιμάσω! :)

Προς το παρόν παλεύω να επιβιώσω μέχρι το τέλος της εξεταστικής, γιατί το καλοκαιράκι αρχίζει ήδη να μου μυρίζει από τώρα αλλά ταυτόχρονα μου μυρίζει και το πτυχίο. Και όπως μάλλον θα ξέρει ο σκυλάκος στην φωτογραφία στο blog σου, τρελαίνομαι όταν παραμαζεύονται πολλές μυρωδιές μαζί.

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2011 - 12:38 μ.μ.  

Καλή μου Κατερίνα, η γιαγιά σου μίλησε σοφά. Κανείς δεν πρέπει να φτάνει στα όριά του. Μπορεί αυτά να είναι πολύ πιο μακριά από ό,τι φαντάζεται και ο ίδιος.

Έγραψα για το περιστατικό, το είπα σε φίλους και σχέση, σαν να ξεθύμανα κάπως.

Dimos 7 Φεβρουαρίου 2011 - 12:40 μ.μ.  

Ιωάννα, πόσο χαίρομαι που πέρασες και πάλι από εδώ. Έχεις καιρό να φανείς.

Πραγματικά, πονάει το θέμα και μόνο στην αναφορά του. Καλή μας εβδομάδα λοιπόν και ας τα αφήσουμε τα υπόλοιπα πίσω.

Ανώμαλος 7 Φεβρουαρίου 2011 - 5:02 μ.μ.  

oreo post file m etsi kraximo 8eloun!egine neo update ela na deis http://asximia.blogspot.com

you may say i'm a dreamer.. 7 Φεβρουαρίου 2011 - 6:18 μ.μ.  

Κάποτε πήγαινα κι εγώ στο Ποσείδι..
Τέτοια διλλήματα νομίζω κάνουν καλό.Μετράμε τον χαρακτήρα μας.Νομίζω μέσα σου ξέρεις πολύ καλά αν έπραξες το σωστό.
Φιλιά και χάρηκα πολύ με αυτό που διάβασα.

kostas_papad 8 Φεβρουαρίου 2011 - 3:29 μ.μ.  

Λοιπόν,όντως η σελίδες ημερολογίου-αφήγησή σου ήταν πολύ καλή.

Αντίστοιχη εμπειρία δεν έχω,μόνο κάτι φίλους που κατα καιρούς κάπνιζαν κανένα τσιγαράκι-με τους περισσότερους να το σταματάνε εκει.

Είμαστε ρε γαμώτο περίεργη φάρα.Από τα πιο προσωπικά (προβλήματα σωματικής-ψυχικής υγείας,οικονιμικά κλπ) έως πιο οικουμενικά (πείνα,εξεγέρσεις,πόλεμοι) δεν μας αγγίζουν όταν συμβαίνουν σε κάποιον άλλο.Μέχρι τη στιγμή που θα συμβούν σε μας..και τότε τα χάνουμε.
'Ισως φταίει ο τρόπος που (μας έχουν)έχουμε μεγαλώσει.Εχουμε μάθει να κινούμαστε πολύ εγωκεντρικά.Να μην κοιτάζουμε και να ενστερνιζόμαστε τα προβλήματα των άλλων.
Ευτυχώς όχι όλοι βέβαια..(Αν και εγω ανήκω στην κατηγορία της προηγούμενης παραγράφου)


'Οσο αφορά το περιστατικό της Αγ.Δημητρίου δε νομίζω ότι μπορούσες να κάνεις και πολλά εκείνη τη στιγμή.Ειδικά όταν δεν έχεις καθαρό μυαλό.
'Οσο για το αν θα έπρεπε να του δώσεις χρήματα ή όχι,δεν ξέρω τι να σου πω.99% των περιπτώσεων εγώ δεν δίνω αν και δυστυχώς 99% των περιπτώσεων τα εξαρτημένα άτομα που δε θα βρουν τα χρήματα που θέλουν θα τα κλέψουν από κάπου.
Για αυτό το καλύτερο είναι τα χρήματα που θες να δώσεις εσύ,ο άλλος και ο επόμενος να μαζευτούν και να βοηθήσουν αυτά τα άτομα να μπουν σε έναν χώρο απεξάρτησης (και όχι φυλακή)
Στη παρούσα κατάσταση (με το να βρίσκονται στο δρόμο) μόνο τους εαυτούς τους τυραννούν (και ενίοτε και τους περαστικούς)...

Dimos 8 Φεβρουαρίου 2011 - 5:16 μ.μ.  

Ανώμαλε, μάλλον λάθος post διάβασες. Αυτό δεν είναι post κραξίματος (αν και τα χώνω σε μερικούς δηθενάδες στην αρχή), αλλά μάλλον βαθύτατα τραγικό.

Πάντως είδα το update. Λιγότερο απαίσιο από άλλες φορές αλλά πάντως αισχρό.

Dimos 8 Φεβρουαρίου 2011 - 5:19 μ.μ.  

Γλυκιά μου Dreamer, ελπίζω αυτό το "κάποτε" να μην ήταν και πολύ παλιά! :Ρ :Ρ :Ρ :Ρ :Ρ :Ρ

(Πλακίτσα ντε, μην τσινάς)

Ευχαριστώ για την υποστήριξη... το ξεπέρασα τώρα το όλο σκηνικό, αν και πιστεύω θα το θυμάμαι για πάντα.

Αν χαίρεσαι εμ αυτό που διάβασες, σημαίνει ότι με εκτιμάς. Και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό.

Φιλιά νησιώτικα

Dimos 8 Φεβρουαρίου 2011 - 5:26 μ.μ.  

Κωνσταντή, τελικά δεν ξέρω αν ο ανθρωπισμός είναι κάτι το αυθόρμητο ή το μεθοδευμένο. Βέβαια, και στις δύο περιπτώσεις μπορεί να ανακουφίσει τους άμοιρους, αλλά οπωσδήποτε είναι μερικές καταστάσεις που απαιτούν άμεση δράση και που πολλές φορές μας πελαγώνουν.

Δεν κατηγορώ αυτούς που πελαγώνουν. Άλλωστε κι εγώ αυτό έπαθα. Αλλά αναρωτιέμαι τελικά το πόσο εύκολη είναι η άμεση ανάληψη δράσης.
Οπωσδήποτε, η πρώτη γραμμή αντιμετώπισης τέτοιων σοβαρότατων κοινωνικών προβλημάτων είναι η συλλογική κι οργανωμένη προσπάθεια.

Μην κατηγορείς πάντως τον εαυτό σου. Να σου πω την αλήθεια, κι εγώ αν κι εύχομαι το καλύτερο το παιδί, δεν θα ήθελα να τον ξαναδώ σε περίπτωση που το καλύτερο δεν επέλθει γιατί δεν είμαι σίγουρος αν θα αντέχεται το θέαμα που θα αντικρίσω. Πες το εγωισμό, πες το δειλία, έτσι είναι. Και πιστεύω πως έτσι θα συμπεριφέρονταν οι περισσότεροι.

Γαμώ την κοινωνία μας...

you may say i'm a dreamer.. 8 Φεβρουαρίου 2011 - 6:18 μ.μ.  

1)Τσίνισα!Μην είναι 4..μην είναι 5..Τα χρόνια στο Ποσείδι ντε!!
2)Ξανατσίνισα!Δεν δέχομαι φιλιά νησιώτικα!!Στου κρεμασμένου το σπίτι κτλ κτλ!!
3)Δεν σε εκτιμώ για τους παραπάνω σοβαρούς λόγους!!
και 4)κάνε κάτι με τη φόρμα σχολίων!15 ώρες προσπαθούσα να αφήσω το βαθυστόχαστο σχόλιό μου!Κολλούσε!

Dimos 8 Φεβρουαρίου 2011 - 8:56 μ.μ.  

Μια ζωή γκρινιάρα!

Λοιπόν! Κατ'αρχάς, αλλάζω από νησιώτικα σε φιλιά θεσσαλονικιώτικα. Αν δεν σου κάνουν κι αυτά, τί να σου πω!

Κι επίσης, δεν φταίω εγώ, γλυκιά μου δεσποινίς, αν είστε άσχετη από τεχνολογία και Ίντερνετς (sic) και δεν μπορείτε να βάλετε ένα σχολιάκι! Η φόρμα σχολίων μου είναι η πιο γαμάτη φόρμα σχολίων του blogόκοσμου! Εγώ αφήνω τα σχολιάκια μου στο τσακ μπαμ. Μπορεί εσάς η φόρμα να σας είδε μικρή και αθώα και να σας εμπαίζει... ξέρω 'γω;

Χα! Ακούς εκεί!

you may say i'm a dreamer.. 8 Φεβρουαρίου 2011 - 10:58 μ.μ.  

Γκρρρρρρρρρ

Δεν ξανάρχομαι!!-και καλαααααά-

Μάλλον δεν είμαι σε φόρμα σήμερα!!Χαχα!

Καληνύχτααααααααα εκνευριστικέεεεεεε

Dimos 9 Φεβρουαρίου 2011 - 1:02 π.μ.  

ΚΑΙ εκνευριστικός από πάνω! Καλάάάάάάάάάάά

Καληνύχτα. Στο κρατάω φυλαγμένο για αύριο όμως. Μην νομίζεις ότι μας τούμπαρες κιόλας!

Σμουτς

Eyphor Nocturna 17 Φεβρουαρίου 2011 - 8:51 μ.μ.  

Δυστηχώς ή ευτυχώς, είναι από τα καλύτερα κείμενα σου...Νιώθω τον ίδιο φόβο, την ίδια πίκρα κάθε φορά που γνωστοί-φίλοι μου λένε ότι ξανακύλησαν στον μπάφο, και σε άλλα "ελαφριά" ναρκωτικά. Είναι κρίμα τόσο νέα άτομα να κινδυνεύουν από ηλίθιους, ανούσιους λόγους όπως τα ναρκωτικά.
Χαίρομαι που καταφέρνεις και το βγάζεις από μέσα σου. Σε παρόμοιες συνθήκες δεν θα είχα την δύναμη να γράψω. Δεν μπορώ να πώ ότι φταίσ σε κάτι, ούτε ότι πρέπει να νιώθεις εσύ το βάρος. Η συνείδηση είναι ένα περίεργο εργαλείο ανθρώπινης ηθικής που αναλαμβάνει περισσότερες ευθύνες απ'ότι πρέπει. Πονάει..δυστηχώς πονάει.

Dimos 18 Φεβρουαρίου 2011 - 12:46 μ.μ.  

Πονάει, ναι, πονάει... όσο η συνείδηση υπάρχει, θα πονάει.

Nana 18 Φεβρουαρίου 2011 - 3:07 μ.μ.  

Φίλε Δήμο,

καταρχάς να σου δώσω συγχαρητήρια για το blog σου -ναι ξεκίνησα με μπλα μπλα τυπικούρες- αλλά θέλω να τις πώ γιατί σε ανακάλυψα πριν λίγο καιρό και βρίσκω μια περίεργη οικειότητα στον τρόπο έκφρασης σου..

Αυτό το κείμενο με άφησε αποσβολωμένη, αφενός μεν γιατι έχω ζήσει κάτι παρόμοιο, αφετέρου γιατί το παιδί που ανεφέρεσαι είναι "συνάδελφος" όπως λέμε στα αμφιθέατρα.. υπολογίζω ένα με δυο χρόνια μεγαλύτερος.

Πέρα από την αρχική κουτσομπολίστικη σκέψη (ναι το παραδέχομαι) "ποιος να ναι αυτός ρε γ@μώτο"- γιατί όλο και σε τέτοια "εναλλάκτικά" στέκια σύχναζα σαν χαρωπή φοιτήτρια- θυμήθηκα τη δική μου περίπτωση. Νεαρή γνωστή μου από χρόνια,μποέμ τύπισσα, καλλιτεχνική φύση απ' αυτούς που λες "δε τους κρατάει το χώμα που πατάνε" κατάντησε τέρμα αλκοολική, με ένα 2χρονο αγγελούδι να φωνάζει "μαμά, γάλα" μπροστά απ' το ψυγείο.. Σαν εκκολαπτόμενη "θεράπων" όπως θέλω να γίνω όσο μπορώ τουλάχιστον (εναλλάκτική ετυμολογία του "θεράπων= ο με θέρμη άπτων) με κλίση στις παθήσεις της ψυχής, είχα σκεφτεί πολύ σοβαρά να δράσω άμεσα για να σωθεί το παιδί..Αλλά μετά από κάποια σκηνικά προσγειώθηκα απότομα.. Πού ξεκινά η δυνατότητά μας ως "ξένοι" να βοηθήσουμεε αυτά τα άτομα και που σταματά? Όταν η ρίζα των προβλημάτων ξεκινά απ' το μικροπεριβάλλον των ευαίσθητων ηλικιών, πόσο μπορείς να παρέμβεις για να "σώσεις" και να "αλλάξεις" καταστάσεις?
Συμφωνώ με το φίλο Eyphor Nocturna περί συνείδησης, αλλά νομίζω ξεφεύγει απ' τα όρια της καθωσπρεπίστικης ανθρώπινης ηθικής. Είναι καθαρή ευαισθησία, ψυχές που βλέπουν περισσότερα πράγματα απ' το μέσο άνθρωπο-μυρμήγκι αποικίας. Και πονάει ναι.. Καλώς η κακώς δε μπορείς να παρέμβεις στις ζωές κάποιων ανθρώπων.. Αλλά να 'σαι περήφανος γιατί είσαι αποφασισμένος να είσαι πάντα εκεί για τους δικούς σου. Αυτό είναι το δικό σου μικροπεριβάλλον, και όσο μπορείς να το επηρεάζεις θετικά, κάνεις τον κόσμο καλύτερο.. πραγματικά!

Εις το επανιδείν- και συγγνώμη για το σεντόνι της φλυαρίας μου!

Dimos 19 Φεβρουαρίου 2011 - 12:20 μ.μ.  

Καλώς ήρθες, Νανά. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ξέρω, κι εγώ μπλα μπλα τυπικούρες λέω τώρα, αλλά το εννοώ. Και μην αγχώνεσαι για το σχόλιο - σεντόνι. Σε ποιόν μιλάς! Σε εμένα που γράφω κάθε φορά τα κέρατά μου! :)

Λοιπόν, εναλλακτική μου γιατρίνα, και η Eyphor Nocturna, κι εσύ, και όλοι όσοι σχολιάζετε σε αυτό το κείμενο έχετε παραλλαγμένες απόψεις σε κάποιο σημείο, αλλά τελικά κι εσείς όλοι όπως κι εγώ συγκλίνουμε στο ίδιο συμπέρασμα: ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε ΑΤΟΜΙΚΑ είναι να φροντίσουμε για το δικό μας μικροπεριβάλλον, είτε αυτό είναι το αποκλειστικά οικογενειακό μας είτε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλέγμα όπου δραστηριοποιούμαστε. Για άτομα τα οποία μας είναι άγνωστα και χρήζουν παρ'όλ'αυτά βοηθειας μπορούμε να προσφέρουμε ουσιαστική βοήθεια μόνο ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ. Ευτυχώς που υπάρχουν και οργανώσεις που προσφέρουν ουσιαστικό έργο και αξίζει να μάθουμε για ή να συμμετάσχουμε σε αυτές. Κάνοντας click στην πρώτη φωτό "Όχι στην μάστιγα των ναρκωτικών!" της στήλης Bits and pieces δίπλα από τα posts, μπορείς να οδηγηθείς στο site του Ο.ΚΑ.ΝΑ.

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP