ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Το blog διανύει περίοδο σιωπής, καθώς η προετοιμασία μου για το μεταπτυχιακό κι ενδεχομένως και περαιτέρω ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εις τα εξωτερικά, η (αστεία, μέσα σε αυτήν την επίγεια ελληνική εργασιακή κόλαση) προσπάθειά μου να ανεξαρτητοποιηθώ όσο το δυνατόν παραπάνω οικονομικά και η (εξαιρετικά στριμωγμένη μέσα σε αυτόν τον κόλαφο που ζούμε) προσωπική μου ζωή, μου αφήνουν ελάχιστο έως μηδαμινό χρόνο για blogging. Ομολογώ πως μου λείπει, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Είχα σκοπό να επανέλθω, ελπίζοντας πως οι παλιότεροι αναγνώστες θα με θυμηθούν και νέοι θα με ανακαλύψουν... αλλά όχι τώρα. Επίσης, είναι γνωστό από το ύφος γραφής και την επιλογή των θεμάτων των αναρτήσεων ότι είχα ανέκαθεν σκοπό - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - να γράφω κείμενα που θα μπορούσαν κάλλιστα να επαναδιαβαστούν και στο μέλλον. Με άλλα λόγια, προτιμούσα, αν όχι να μην ασχολούμαι καθόλου με την επικαιρότητα, να την σχολιάζω εν τούτοις με τρόπο τέτοιο ώστε το σχόλιο αυτό να εντάσσεται σε ένα γενικότερο νοηματικό πλαίσιο ευρέος πεδίου.

Αλλά τώρα δεν γίνεται αυτό. Δεν γίνεται.

Εδώ και δύο χρόνια μας βιάζουν, μας πεθαίνουν, μας κατακρεουργούν. Τα άχρηστα, ύπουλα ανδρείκελα των διαδοχικών δοσίλογων κυβερνήσεων, ναι, ακόμα και αυτής της περιώνυμης "υπηρεσιακής", κατεβάζουν τα χεσμένα τους βρακιά σε έναν κάποιον Thomsen και σε έναν κάποιον Schäuble κι εκείνοι, άτεγκτοι, δικτατορίσκοι, Nazis, γαμημένοι απάνθρωποι που μετρούνε τα ανθρώπινα κορμιά σαν μηδενικά σε επιταγή και τις ψυχές σαν ευρώ, εκείνοι, ποιοί εκείνοι, αυτοί, που είναι στην Ελλάδα εδώ και τώρα, που έχουν το θράσος και το υφάκι και πατούν σε αυτά τα χώματα και που κάποτε (τί κάποτε; 70 μόλις χρονάκια πριν) αιματοκύλισαν το Δίστομο και το κάθε Δίστομο, αυτοί ασελγούν πάνω μας, περιφέροντας τα απαίσια πρόσωπά τους και γράφοντας με την μεγαλύτερη φυσικότητα σε κωλόχαρτα αποφάσεις που στέλνουν στον διάολο δώδεκα εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά ας πούμε, λέω ας, ότι κι εμείς κάνουμε την καρδιά μας πέτρα, δεχόμαστε να ζούμε με μισθό κατώτατο από τον κατώτατο, χωρίς παροχές, χωρίς ασφάλεια, χωρίς τίποτα, αντέχουμε την εξαθλίωση, την καταστροφή της αγοράς, της κοινωνίας, αντικρύζουμε την πλήρη, πέρα για πέρα αληθινή κι επιτέλους φανερή όψη του ετοιμοθάνατου καπιταλισμού, ανεχόμαστε τον κάθε σιχαμένο να μας γαμάει από την πίσω πόρτα και να τινάζει τα φλόκια του πάνω μας (σας φαίνεται απαίσια αυτή η εικόνα μου; Σας φαίνεται άθλια η γλώσσα που χρησιμοποιώ; Ε λοιπόν, είναι. Φυσικά και είναι. Αλλά ας βγει κάποιος να μου πει ότι αυτή η εικόνα δεν είναι μια άλλη όψη της πραγματικότητας). Λέω ΑΣ. ΕΣΤΩ ΟΤΙ ΤΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΟΤΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΘΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ.

ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΑΙ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΜΕΤΡΟ, ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Ο THOMSEN ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΤΟ ΕΘΕΣΑΝ ΣΑΝ ΟΡΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

ΟΙ ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ, ΛΟΙΠΟΝ, ΕΘΕΣΑΝ ΣΑΝ "ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΟΡΟ" ΣΤΟ ΥΠΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΝΕΟ ΠΑΚΕΤΟ ΜΕΤΡΩΝ ΤΟ ΟΤΙ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ ΣΤΑ 23 ΕΥΡΩ ΑΝΑ ΑΤΟΜΟ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΘΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΝΤΟΡΒΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΡΙΠΠΗ ΚΑΙ ΑΚΜΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΤΕΤΡΑΠΛΗΓΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ.

ΣΥΝΕΠΩΣ, ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΝΟΣ Π.Χ. ΥΠΕΡΤΑΣΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΗΔΗ ΜΙΣΘΟ ΠΕΙΝΑΣ (Ή ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ), ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ, ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΩΝΕ ΚΑΙ ΠΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΓΟΝΟΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΑΝΑ ΜΗΝΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 50 - 60 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΤΑΣΗΣ, ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ 50 - 60 ΕΥΡΩ ΘΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΜΟΝΟ ΤΑ 23. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΘΑ ΤΑ ΒΑΛΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ. ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΑ ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ. ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΙΠΟΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΑ ΦΑΡΜΑΚΑ.

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ.

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ. 

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ; ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΘΕΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ. ΠΛΕΟΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ.

 ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ.

ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ. ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΜΟΥΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΟΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ. ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΓΑΜΗΣΙΑΤΙΚΑ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΟΥΣ, ΕΝΩ ΟΙ ΑΛΛΟΙ (ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ, ΧΑΜΗΛΟΜΙΣΘΟΙ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ, ΦΤΩΧΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ Κ.Λ.Π.) ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΩΝΙΑ.

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ.

ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ.

ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ, ΑΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ.

 

ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΛΕΕΙ "ΦΤΑΙΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ" ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ. ΦΤΑΙΜΕ, ΝΑΙ. ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΦΤΑΙΜΕ. ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΙΑ ΤΟ ΦΤΑΙΞΙΜΟ ΜΑΣ. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΗ, ΕΣΤΩ ΚΙ ΕΠΑΝΕΙΛΛΗΜΕΝΑ, ΤΟ ΤΙΜΩΡΕΙΣ ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΟ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ ΤΟΥ, ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΙΜΩΡΙΕΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΠΑΤΣΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ. ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ, ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΩΝΕΙΣ, ΤΟ ΚΑΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟ, ΤΟ ΚΡΕΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑ ΕΝΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΡΙΧΝΕΙΣ ΤΟ ΚΟΥΦΑΡΙ ΤΟΥ ΣΤΑ ΣΚΥΛΙΑ.

Read more...

"... είμαι ένας άντρας σαράντα κομμάτια, άθαφτος, που δεν μπορεί να αναπαυτεί, είμαι ένα κορίτσι, διαμελισμένο και σπιλωμένο, είμαι ένα στόμα που χάσκει και τραβάει τις σάρκες σας και δεν μπορεί να ησυχάσει..."

Δεκάδες ευρωπαϊκές φρεγάτες και άλλου είδους πλοία, στρατιωτικά ή αναψυχής, βρίσκονταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι της Σμύρνης. Αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και δεν συμμαζεύεται. Δεκάδες πλοία με δεκάδες ή εκατοντάδες επιβάτες το καθένα. Τόσοι άνθρωποι, παρφουμαρισμένοι, ψυχροί, ανεδαφικοί, που παρακολουθούσαν εν είδει θεάματος το μακελειό. Κτίρια απαλλοτροιώνονταν και καίγονταν, περιουσίες καταστρέφονταν, άνθρωποι βασανίζονταν, αποκεφαλίζονταν, διαμελίζονταν, βιάζονταν, όχι μόνο στα ενδότερα της πόλης αλλά και στα περίχωρα και την παραλία της. Στην παραλία, μπροστά στα πεινασμένα για αιματηρό θέαμα μάτια της Συμμαχικής αφρόκρεμας αλλά και μέρους του ελληνικού στόλου. Και όταν κάποιοι κατάφεραν να ξεφύγουν από το λουτρό αίματος, μπάρκαραν σε κάτι καρυδότσουφλα και κατευθύνθηκαν προς τα ευρωπαϊκά πλοία, σίγουροι πως θα βρουν κάποιου είδους άσυλο στα καταστρώματά τους. Αλλά πλανήθηκαν οικτρά. Γιατί όχι μόνο η υποδοχή τους ήταν ψυχρή και η άρνηση για βοήθεια άτεγκτη, αλλά επιπλέον όσοι προσπάθησαν να εκμαιεύσουν την αναρρίχησή τους στα πλευρικά ίσαλα, κατέληξαν με κομμένα χέρια, κομμένο κεφάλι ή πυροβολημένοι κατάστηθα.

Κι έτσι οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους γύρισαν πίσω. Πίσω, στο τέλος από το οποίο προσπάθησαν να ξεφύγουν. Πίσω, στην κατακρεούργηση της Σμύρνης.

Η σφαγή του ελληνικού και αρμένικου πληθυσμού της Σμύρνης από τους Τούρκους καθώς και η πυρπόληση της πόλης συνέβησαν στις 13 - 17 Σεπτεμβρίου του 1922. Η καταστροφή αυτή άρχισε 7 ημέρες μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από την Μικρά Ασία και την είσοδο των ατάκτων του Kemal Ataturk στην πόλη. Οι νεκροί υπολογίζονται σε 75.000 το λιγότερο, οι πρόσφυγες σε 200.000 (από αυτούς έφτασαν στην ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα οι 150.000 και επανεξορίστηκαν από την ίδια την μητροπολιτική τους χώρα οι 100.000 - εκείνοι που έμειναν, έφτιαξαν οικισμούς με ονόματα που απέτιαν φόρο τιμής στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, όπως τα Νέα Μουδανιά, η Νέα Ποτίδαια, η Νέα Καλλικράτεια, η Νέα Μηχανιώνα και εκατοντάδες άλλα σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική ή η Νέα Ιωνία στην Αττική) και η πυρκαγιά κατέστρεψε ολοσχερώς όλη την πόλη πλην της τουρκικής και της εβραϊκής συνοικίας.

Τα προηγηθείσα της καταστροφής γεγονότα προμήνυαν το μακελειό... για όποιον μπορούσε να διαβάσει τα σημάδια. Μετά την κατάρρευση του ελληνοτουρκικού μετώπου, την ευθύνη του οποίου έφερε ο τότε Διοικητής του Α' Σώματος Στρατού Νικόλαος Τρικούπης, και την άτακτη υποχώρηση και αναδίπλωση του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος από το Afion Karahisar στα μέσα Αυγούστου του 1922, άρχισε και ο ξεριζωμός ενός μεγάλου μέρους του χριστιανικού πληθυσμού (Ελλήνων και Αρμενίων) προς τη Μικρασιατική ακτή που κατά τους υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου έφτανε τις 250.000. Επίσης στη Σμύρνη είχαν βρει καταφύγιο και 15.000 Αρμένιοι που συνωστίζονταν στα διάφορα ιδρύματα και σπίτια της Αρμενικής Κοινότητας.

Η αδιάκοπη άφιξη των τρένων που μετέφεραν στρατιωτικά υπολείμματα και δεκάδες πρόσφυγες στη Σμύρνη, καθώς και οι έντονες φήμες της γενικής κατάρρευσης του μετώπου μεγάλωναν την ένταση και την ανησυχία του πληθυσμού, ενώ η προετοιμασία της ελληνικής διοίκησης για αναχώρηση δεν άφηναν πλέον τις παραμικρές αμφιβολίες για τη μετέπειτα εξέλιξη. Έναντι της έντρομης εκείνης κατάστασης που εξελισσόταν, χαρακτηριστική υπήρξε η απάντηση του Έλληνα Υπάτου Αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη στον πρώην Νομάρχη Λέσβου και Διοικητή Χίου Γεώργιο Παπανδρέου, όταν ο δεύτερος του συνέστησε να ενημερώσει άμεσα τον ελληνογενή πληθυσμό για να φύγει. Το σιχαμένο αυτό απολειφάδι φέρεται να του ανταπάντησε: "Καλύτερα να μείνουν εδώ, να τους σφάξει ο Kemal, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θ΄ ανατρέψουν τα πάντα".
Στις 24 Αυγούστου - 6 Σεπτεμβρίου αναχωρεί και το τελευταίο ελληνικό στρατιωτικό τμήμα. Την επομένη οι χιλιάδες των προσφύγων που κατέκλυζαν όλο το μήκος της περίφημης προκυμαίας "Κε" της Σμύρνης μάταια περίμεναν πλέον τα (επιταγμένα λόγω της εμφύλιας αναταραχής στο Λαύριο της Αθήνας) ελληνικά πλοία για τη μεταφορά τους στα γειτονικά ελληνικά νησιά.. Μετά όμως από έντονη παρέμβαση του Αμερικανού Προξένου G. Horton, στάλθηκαν δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά - και μόνο αυτά - για την εξυπηρέτηση των προσφύγων. Την επομένη και ως τις 8 Σεπτεμβρίου αναχώρησαν οι ελληνικές Αρχές Σμύρνης. O μέχρι τότε Έλληνας Ύπατος Αρμοστής της Σμύρνης Αρ. Στεργιάδης επιβιβάστηκε σε αγγλικό πολεμικό πλοίο που του διατέθηκε, με προορισμό την Κωνσταντινούπολη.
Η αντίστροφη μέτρηση για την πόλη της Σμύρνης είχε πλέον ξεκινήσει... και τα όσα ακολούθησαν αποτελούν σήμερα αιματοβαμμένη ιστορία.

Οι κατά το ήμισυ μικρασιατικές μου ρίζες με κάνουν να πονάω κάθε φορά που σκέφτομαι και αναθυμούμαι στοιχεία σχετικά με αυτά τα γεγονότα... αν και δεν τα έζησα ο ίδιος. Εν τούτοις δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε κατά το ήμισυ, ούτε κατά το ένα τέταρτο, ούτε κατά το ένα όγδοο μικρασιάτης για να αισθάνεται ανατριχίλα και ψήγματα πόνου όταν σκέφτεται την καταστροφή, όχι μόνο της Σμύρνης, αλλά την Μικρασιατική γενικότερα. Δεν χρειάζεται να είναι καν 'Ελληνας ή Αρμένιος. Αρκεί να είναι άνθρωπος.
Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό ανακαλώντας μια πρόσφατη συζήτηση που είχα με παρέα ιδιαζόντως όμορφη κι ευχάριστη. Κάθε μα κάθε φορά που σκέφτομαι τα γεγονότα αυτά παγώνω, κάτι που μου έχει μείνει από όταν ήμουν μικρό παιδάκι, που άκουγα τις συζητήσεις παππούδων και γιαγιάδων οι οποίοι, πιτσιρίκια ακόμα, βίωσαν ανάλογες τραγωδίες.
Το ξέρω πως κι εμείς έχουμε τεράστιο μερίδιο ευθύνης... Καταπατήσαμε βλακωδώς και υπερφίαλα την ευνοϊκή για εμάς συνθήκη των Σεβρών. Επιπλέον, κατά την επέλασή του προς την Άγκυρα, ο ελληνικός στρατός προέβη κι εκείνος σε αγριότητες. Όχι όμως έτσι... το μακελειό στην Σμύρνη ήταν το κάτι άλλο.
Για αυτό και δεν μου πάει η καρδιά να συνεχίσω εδώ κάνοντας μια εκτενή αναφορά πάνω σε ό,τι συνέβη, άλλωστε οι περισσότεροι ξέρουν μέσες άκρες το χρονικό της καταστροφής. Από την άλλη, θα προσπαθήσω να σας μεταδώσω την συγκινησιακή φόρτιση ενός θρήνου... Ενός θρήνου ονόματι "Orders from the dead" που ερμήνευσε η εξωγήινης φωνητικής ικανότητας (4 οκτάβες!) ελληνοαμερικανίδα τραγουδίστρια Diamanda Galas στο κλασικό της album "Defixiones, will and testament" και που διασκεύασε μοναδικά το ελληνικό black metal συγκρότημα Rotting Christ στο album τους "Aealo". Όσοι δεν έχετε τέτοια ακούσματα ή σας ξενίζει το όνομα του group, μην διστάσετε  εν τούτοις να ανακαλύψετε το συγκεκριμένο κομμάτι που σας παραθέτω... H διασκευή συνίσταται μόνο στην προσθήκη backround μουσικής στον κατά τα άλλα αυτούσια διατηρημένο θρήνο της Galas. Το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον ανατριχιαστικό.
Με κάθε ίχνος σοβαρότητας σας προειδοποιώ πως όσοι και όσες δεν έχουν δυνατό στομάχι θα κάνουν καλύτερα να μην το ακούσουν.

The world is going up in flames...

but these flames are not new to our dead.

Our dead did cry their final prayer in those flames.

Our dead did sing their last lullaby in those flames.

Our dead prayed to our "infidelite God" in those flames.

Our dead whispered a last goodbye to their mother in those flames.

Της είπαν "μάνα, μην σκιάζεσαι... θα γυρίσουμε. Έχε γεια, μάνα!"

The world is going up in flames...

Our world clawed their children close... in the world that's going up in flames.

"Τα παιδιά μου καλέ! Μην είδατε τα παιδιά μου; Για όνομα του Θεού! Ωχ, μου τα πήρανε... και τί να θέλω την ζωή; Τα παιδιά μου! Τα παιδιά μου!"

Βάζει μια τρεχάλα για την θάλασσα, πέφτει και πνίγεται...

Our dead watched their daughters butchered, raped and beaten,

in the still - burning of those flames.

Our dead watched an axe remove their mother's skull and crown a wooden spit,

in the continuous burning of those flames.

Our dead watched while Chrisostomos' eyes and tongue were pulled out,

teeth and fingers broken, one by one,

in the laughing and the cheering of those flames.

"Αρπάξανε από την τετράδα μας, του σκίσανε την κοιλιά με μια μαχαιριά,

τον βάλανε και βάδισε με τ'άντερά του στα χέρια..."

Our dead watched their sisters drenched with gasoline and scream with melting skin.

The world is going up in flames.

The world which is going up in flames...

"Για όνομα του Χριστού! Μην μας αφήσετε! Έχουμε μωρά μαζί μας! Έχουμε γερόντους, κορίτσια... Είστε υπεύθυνοι!"

"Ναύαρχε! Ναύαρχε! Φωτιά! Φωτιά!"

Our dead were dragged in marches through the desert sun for weeks,

until the desert sun burned out their lungs.

And when the blaze turned inside - out their mouths and reaped apart their lips,

we heard their final prayer:

"Lord, God, have mercy please upon our souls!"

"Μας προδώσανε! Μας ξεπουλήσανε! Πανάθεμά τους!"

"Ναύαρχε, τί κάνεις; Ναύαρχε! Σώστε μας! Φωτιά! Φωτιά!"

They saw the world is going up in flames...

buried, not yet dead inside the pits engraved.

"Giaouri, Infideli... our God has chosen you to die!"

"Γονάτισε κάτω!"... και γονατίζει.

"Ξεγυμνώσου!"... και ξεγυμνώνεται.

"Άνοιξε τα σκέλια σου!"... και τα ανοίγει.

"Χόρεψε!"... και χορεύει.

"Φτύσε την τιμή σου και την πατρίδα σου!"... και φτύνει.

"Απαρνήσου την πίστη σου!"... και την απαρνιέται... και την απαρνιέται...

And now the unblessed dead have ordered us to say:

"This is my grave, my holy bed.

You cannot take it!

You cannot erase my name!

You cannot erase our day!

You cannot erase the dead..."

Because we have been ordered now

to list their names, their numbers,

to give their date of birth, their earthly city, their's father's name,

the sweetness of their mother's eyes...

Goodbye.

But I have orders from the dead that warn me:

"Do not forget me.

My blood will fill the air you breath forever.

My deathbird is not dead... it carries all my teeth.

My smile of unforgetfulness, my laugh!"

Βρυκόλακας!

Ι am the man unburied who cannot sleep in forty pieces.

I am the girl, dismembered and unblessed.

I am the open mouth that drags your flesh and that can never rest.

Read more...

Πάρα πολύς πόνος που φωλιάζει σε μια πάρα πολύ μικρή λωρίδα γης

Καμιά από τις ταινίες που παρακολούθησα λουφάροντας ως εθελοντής στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης του 2008 δεν με συγκλόνισε τόσο βαθιά όσο το φημισμένο πλέον δραματικό ντοκιμαντέρ κινουμένων σχεδίων (ψευδοκινουμένων σχεδίων για να είμαι ακριβής, αφού το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δημιουργήθηκε με την τεχνική του rotoscoping, όπως η παλιότερη ταινία του Richard Linklater "A scanner darkly") του Ari Folman - μιλάω φυσικά για το ανατριχιαστικό "Waltz with Bashir (Βαλς με τον Μπασίρ)". Τις προάλλες έτυχε να το ξαναπαρακολουθήσω μαζί με παρέα σε φιλικό σπίτι και μετά από δικιά μου παρότρυνση. Αυτή η εκ νέου θέαση της ταινίας με ώθησε στο να μελετήσω και πάλι τα γεγονότα που προηγήθηκαν της πρώτης Intifada και να συγγράψω αυτό το post.

Σκόπιμο εδώ είναι να αναφέρω, για όσους δεν έχουν δει το έργο, μια σύντομη περίληψη της πλοκής, μια και αυτό εξυπηρετεί και τον νοηματικό άξονα της ανάρτησης που ακολουθεί. Θα προσπαθήσω να αποφύγω τα spoilers κατά την περίληψη αυτή.

Η ταινία δανείζεται το όνομά της από τον δολοφονηθέντα το 1982 Λιβανέζο πολιτικό ηγέτη Bashir Gemayel. Τοποθετημένη στο 2006, περιστρέφεται γύρω από την ιστορία του 43χρονου Ισραηλινού Ari (πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης) ο οποίος είχε υπηρετήσει το 1982 ως πεζικάριος στις Ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις στον Εμφύλιο Πόλεμο του Λιβάνου (1975 - 1990), κατά την διάρκεια του οποίου την χώρα καταλάμβαναν κατοχικές δυνάμεις τόσο του Ισραήλ, όσο και της Συρίας. Το 2006, σχεδόν μεσήλικας πια, συναντά έναν παλιό συστρατιώτη του από τότε, ο οποίος του λέει για τους εφιάλτες που τον βασανίζουν από τις αποτρόπαιες καταστάσεις που είδε ή συμμετείχε κατά την περίοδο που υπηρέτησε. Ο Ari, παραδόξως, έχει κενά μνήμης από εκείνη περίοδο. Έτσι ξεκινά ένα επίπονο και δύσκολο αναδρομικό ταξίδι, συναντώντας παλιούς του συντρόφους, ξεσκονίζοντας παλιές φωτογραφίες, επαναφέροντας στην επιφάνεια από καιρό θαμμένες αναμνήσεις, ώσπου επιτέλους συνειδητοποιεί την τρομερή αλήθεια και όσα τον συνδέουν με τα τραγικά περιστατικά της ύστερης περιόδου του πολέμου του Λιβάνου, και ιδίως τον πόλεμο των χαρακωμάτων στην Βυρηττό και την περιβόητη σφαγή στους παλαιστινιακούς προσφυγικούς οικισμούς Sabra και Shatila στις 16 - 18 Σεπτεμβρίου του 1982.

Η σφαγή στην Sabra και την Shatila... Το γεγονός που, μαζί με τον γενικότερο δεκαπεντάχρονο πόλεμο στον Λίβανο, λειτούργησε ως σκανδάλη για τις απανωτές ριπές αιματοχυσίας που ακολούθησαν... τον Πόλεμο των Οικισμών (1985 - 1987), την πρώτη Intifada (1987 - 1993), την δεύτερη Intifada (2000 - 2006), τον πόλεμο της Γάζας το 2008 και την, αναίμακτη μέχρι στιγμής αλλά συντιθέμενη μόνο από πράξεις διαμαρτυρίας, τρίτη Intifada (2009 - συνεχίζεται). Γεγονότα των οποίων οι αφορμές πηγάζουν από την γενικότερη αραβο - ισραηλινή διαμάχη για την επικυριαρχία των περιοχών στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, μια διαμάχη που ιδεολογικά και πολιτικά άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή από το 1916 και στην ουσία ξέσπασε το 1948 - 1949 κατά την διάρκεια του πρώτου Αραβο - Ισραηλινού Πολέμου. Ενός πολέμου που ποτέ δεν σταμάτησε, απλά με το πέρασμα των δεκαετιών μετεξελίχθηκε στις προαναφερθείσες μορφές.

Sabra και Shatila... τί είχε συμβεί τελικά εκεί;

Εν ολίγοις, το μακελειό στην Sabra και την Shatila συνίστατο στην σφαγή μουσουλμάνων Παλαιστίνιων και Λιβανέζων αμάχων το μαρτυρικό τριήμερο 16 - 18 Σεπτεμβρίου του 1982 από την χριστιανική λιβανέζικη Εθνοφρουρά των Φαλαγγιστών (οι Φαλαγγιστές, δηλαδή η δεξιά πολιτική πτέρυγα που υποστηρίζεται από τους Μαρωνίτες - την ένωση των Ανατολικών Συριακών Καθολικών Εκκλησιών - ήταν τότε μεγάλη πολιτική δύναμη στον Λίβανο κι εξακολουθούν να είναι, ως μέλη πλέον της Συμμαχίας της 14ης Μαρτίου και πολιτικοί αντίπαλοι της Hezbollah), ως αντίποινα για την δολοφονία του Φαλαγγιστή ηγέτη Bashir Gemayel από εξτρεμιστές. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (I.D.F.), έχοντας ήδη εισβάλλει στον Λίβανο, περικύκλωσαν τους παλαιστινιακούς προσφυγικούς οικισμούς της Βυρηττού και πρόσφεραν, επιδεικνύοντας αγαστή σύμπνοια με τους Φαλαγγιστές, ελεύθερη δίοδο στις στρατιωτικές δυνάμεις των ακολούθων του Bashir. Οι δυνάμεις αυτές εισχώρησαν στους δύο  μαρτυρικούς οικισμούς και τους έπνιξαν στο αίμα, πυροβολώντας, μαχαιρώνοντας, κατακρεουργώντας, βιάζοντας μέχρι θανάτου και πατώντας με μπουλντόζες άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Ο αριθμός των νεκρών από αυτήν την επιχείρηση ολικής εκκαθάρισης εκτιμάται ακόμα και στους 3.500.

Οι Φαλαγγιστές ήταν κάτω από τις διαταγές του Elie Hobeika, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε μακρά θητεία ως μέλος του λιβανέζικου Παρλιαμέντου (ένα άλλο όνομα της Συμμαχίας της 14ης Μαρτίου) και διετέλεσε, την δεκαετία του '90, υπουργός χαρτοφυλακίου. Ο Ισραηλινός Αρχηγός Επιτελείου ήταν ο στρατηγός Rafael Eitan, ενώ ο Υπουργός Αμύνης του Ισραήλ δεν ήταν άλλος από τον γνωστότερο και σε εμάς Ariel Sharon, διαβόητου λόγω του ανθρωποκυνηγητού που είχε κυρήξει κατά του αγαπητού στην Ελλάδα Παλαιστίνιου ηγέτη Yasser Arafat καθώς και για την ανάμιξή του στα γεγονότα της πρώτης και δεύτερης Intifada.

Οι διαφωνίες συνεχίζονται ως τις μέρες μας για το αν, πέρα από τις λιβανέζικες δυνάμεις που έφεραν σε πέρας την σφαγή, ήταν και οι ισραηλινές εμμέσως ή αμέσως υπεύθυνες για το μακελειό. Το 1982, μια ανεξάρτητη επιτροπή προεδρευόμενη από τον Sean McBride κατέληξε στο ότι οι αρχές ή οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ ήταν αναμεμιγμένες έμμεσα και άμεσα στο μακελειό στην Sabra και την Shatila. Τουναντίον, η κυβέρνηση του Ισραήλ, θεσπίζοντας την Επιτροπή του Kahan προς "διερεύνηση των γεγονότων", απεφάνθη στις αρχές του 1983 πως οι Ισραηλίτες ήταν εμμέσως μόνο υπεύθυνοι για το γεγονός. Αν και πολλοί θεώρησαν πως η όλη αυτή κίνηση έγινε προκειμένου να ριχτεί στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης, εν τούτοις οδήγησε στην παραίτηση, μετά από πολιτική πίεση, του Sharon από την καρέκλα του Υπουργού, ενέργεια που έκανε με εξέχουσα απροθυμία. Στην περίπτωση αυτή ο Ισραηλινός πρώην Υπουργός λειτούργησε ως αποδιοπομπαίος τράγος... γεγονός βέβαια που δεν τον εμπόδισε να επιστρέψει με άγριες διαθέσεις σχεδόν μια δεκαετία αργότερα. Αλλά καλύτερα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Την δεκαπενταετία 1975 - 1990, μέλη αντικρουόμενων συμμαχιών με γειτονικές χώρες συγκρούονταν με λύσσα στα λιβανέζικα εδάφη, μεσούντος του Εμφύλιου Πολέμου του Λιβάνου. Ακόμα και την πρώτη περίοδο του πολέμου υπήρχαν χιλιάδες άμαχοι που έπεσαν θύματα της παράλογης πολεμικής αγριότητας - χαρακτηριστικά αναφέρονται οι σφαγές της Karantina (Ιανουάριος 1976, το λεγόμενο Μαύρο Σάββατο) και του Tel al - Zaatar (Αύγουστος 1976) από τους Φαλαγγιστές ενάντια σε Παλαιστίνιους πρόσφυγες, αλλά και του Damour (Ιανουάριος 1976), με θύματα αυτήν την φορά Μαρωνίτες και θύτες μέλη του P.L.O. (Palestinian Liberation Organisation - Παλαιστινιακός Απελευθερωτικός Οργανισμός). Το γαϊτανάκι του θανάτου έγραψε, καθ'όλη την πολεμική περίοδο, κοντά στα 300.000 θύματα.
Ο Πόλεμος είδε την γέννηση και την διάλυση διαφόρων μεταβαλλόμενων συμμαχιών. Οι Λιβανέζοι εθνικιστές, με κορωνίδα τους Φαλαγγιστές, συμμάχησαν αρχικά με την Συρία κι έπειτα με το Ισραήλ, που τους παρείχε όπλα κι εκπαίδευση για να αντιμετωπίσουν τον P.L.O. Άλλες φράξιες συμμάχησαν με την Συρία (ξανά), το Ιράν, ακόμα και την Αίγυπτο. Επιπλέον, το Ισραήλ παρείχε εκπαίδευση, όπλα, υλικό, προμήθειες κι εγκαταστάσεις στον χριστιανικό Στρατό του Νοτίου Λιβάνου (S.L.A.) ήδη από το 1978.

Sabra ήταν το όνομα μιας φτωχογειτονιάς στα νότια προάστια της δυτικής Βυρηττού, παρακείμενης του προσφυγικού οικισμού Shatila που είχε στηθεί ήδη από το 1949 από το παρακλάδι των ανθρωπιστικών υπηρεσιών του Ο.Η.Ε. ονόματι U.N.R.W.A. (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East). Με τα χρόνια οι κάτοικοι αλλά και οι οικιστικές τους προεκβολές αναμίχθηκαν, ώσπου επικράτησε ο γενικός όρος "οι οικισμοί της Sabra και της Shatila". Προς την δεκαετία του '80, ο σύμμικτος πια πληθυσμός αυξήθηκε κατά πολύ από τους επιπλέον πρόσφυγες που συνέρρεαν από το νότιο Λίβανο λόγω του Εμφυλίου. Οι πρόσφυγες αυτοί απαρτίζονταν κυρίως από Παλαιστίνιους και Λιβανέζους Σιίτες.

Ο P.L.O. επιτιθόταν στο Ισραήλ έχοντας ως βάση τα εδάφη του νοτίου Λιβάνου και το Ισραήλ ανταπέδιδε βομβαρδίζοντας νευραλγικές για τον P.L.O. θέσεις. Αυτό όμως που λειτούργησε ως casus belli για την έναρξη μιας γενικής ισραηλίτικης επίθεσης ήταν η δολοφονική απόπειρα κατά του Ισραηλινού πρέσβη Shlomo Argov στις 4 Ιουνίου του 1982 από εξτρεμιστές, υπό τις διαταγές του Abu Nidal. Μόλις δύο μέρες αργότερα, το Ισραήλ εισέβαλλε στον Λίβανο με μια δύναμη 60.000 στρατιωτών, κάτι που αποδοκιμάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. Ένα τρίμηνο μετά, μετά από μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που υπογράφτηκε στα τέλη Αυγούστου υπό την αιγίδα των Η.Π.Α., ο P.L.O. συμφώνησε να αφήσει τα λιβανέζικα εδάφη κάτω από διεθνή επιτήρηση, ενώ οι Ισραηλινοί από την άλλη υποσχέθηκαν να μην προχωρήσουν περεταίρω μέσα στην Βυρηττό.
Στις 23 Αυγούστου του 1982, ο Bashir Gemayel, δημοφιλής, όπως προαναφέρθηκε, ανάμεσα στους Μαρωνίτες, εκλέχτηκε από την Εθνική Συνέλευση Πρόεδρος του Λιβάνου. Το Ισραήλ στηρίχτηκε στον Gemayel και τις δυνάμεις του ως αντίβαρο στις εναπομείνασες δυνάμεις του P.L.O., ισχυροποιώντας έτσι τους δεσμούς του με τους Μαρωνίτες.  Οι δεσμοί αυτοί μεταφράστηκαν σε υπέρμετρη ανοχή, καθώς στην 1η του Σεπτέμβρη, όταν ολοκληρώθηκε η έξωση των περισσότερων μονάδων του P.L.O., οι Μαρωνίτες επέτρεψαν, ή μαλλον ενθάρρυναν, την παράταξη των ισραηλινών στρατευμάτων ολόγυρα των προσφυγικών οικισμών της Sabra και της Shatila.

  
O Bashir Gemayel λίγο καιρό πριν την δολοφονία του.

Τα πράγματα άρχισαν να ξεφεύγουν και πάλι κατά την συνάντηση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Menachem Begin και του Gemayel στην Nahariya και στην ισχυρή πίεση που άσκησε ο πρώτος στον δεύτερο για την υπογραφή συμφώνου ειρήνης και φιλίας μεταξύ του Λιβάνου και του Ισραήλ. Ο Begin ήθελε ακόμα την παράταση της παρουσίας του S.L.A. στον νότιο Λίβανο "για να μην διαταραχθεί η ειρήνη" και απαίτησε από τον Gemayel να κινηθεί στρατιωτικά εναντίον των ήδη εξωθημένων ή εναπομεινασών δυνάμεων του P.L.O., για τις οποίες ο Begin πίστευε ότι παρέμεναν μια απειλή. Οι Φαλαγγιστές όμως, ενώ είχαν πριν συγκροτηθεί ως μια ενιαία συμμαχική προς το Ισραήλ δύναμη, τώρα είχαν διαιρεθεί εξαιτίας της συμμαχίας που είχε συναφθεί με την Συρία, στρατιωτικό εχθρό του Ισραήλ. Κατά συνέπεια, ο Gemayel αρνήθηκε τις προτάσεις του Begin και δεν ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των ομάδων του P.L.O.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, o Gemayel σκοτώθηκε σε μια έκρηξη που ισοπέδωσε όλο το προεδρικό μέγαρο. Ο ένοχος, Habib Tanious Shartouni, συνελήφθη και ομολόγησε, αποκαλύπτοντας ότι ήταν μέλος του Συριακού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και πράκτορας της Συριακής Κατασκοπίας. Οι Παλαιστίνιοι και λοιποί μουσουλμάνοι ηγέτες, παρ'όλ'αυτά, αρνήθηκαν κάθε ανάμιξη.
Ελάχιστες ώρες μετά την δολοφονία, ο Ariel Sharon, με την υποστήριξη του Begin, αποφάσισε την κατάληψη της δυτικής Βυρηττού, πληροφορώντας κατόπιν εορτής για την ενέργεια του αυτή τον Υπουργό Εξωτερικών Yitzhak Shamir και μην συμβουλευόμενος το Υπουργικό Συμβούλιο του Ισραήλ. Την ίδια νύχτα ο Sharon ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την σύσφιγξη του κλοιού γύρω από την Sabra και την Shatila, ενώ στις 15 Σεπτεμβρίου ανακατέλαβε την δυτική Βυρηττό. Αυτή η κίνηση έσπασε την συμφωνία με τις Η.Π.Α., οι οποίες είχαν εγγυηθεί μεταξύ άλλων την ασφάλεια των μουσουλμάνων της δυτικής Βυρηττού κι επιπλέον καταπάτησε την κατάπαυση πυρός που είχε συνυπογραφεί με την Συρία και τις εναπομείνασες μουσουλμανικές δυνάμεις στον Λίβανο. Αυτές οι κατάπτυστες κινήσεις, συνεπικουρούμενες από την δίψα για εκδίκηση των Φαλαγγιστών μετά την δολοφονία του Προέδρου τους, έθεσαν σε κίνηση τα τελικά γεγονότα.
Το απόγευμα της 15ης Σεπτεμβρίου, οι δυνάμεις της I.D.F. είχαν πλήρως περικυκλώσει τους οικισμούς, ελέγχοντας όλες τις εισόδους κι εξόδους. Επίσης, Ισραηλίτες σκοπευτές κατέλαβαν κοντινά πολυώροφα κτίρια (μεταξύ άλλων το κτίριο της πρεσβείας του Κουβέιτ) που τους πρόσφεραν πανοραμική θέα. Ορισμένες ώρες αργότερα, τα tanks της I.D.F. ξεκίνησαν τον βομβαρδισμό των οικισμών.

Ο Ariel Sharon αυτοπροσώπως και ο Αρχηγός Επιτελείου Rafael Eitan συνάντησαν υψηλόβαθμους Φαλαγγιστές, παροτρύνοντάς τους να εισβάλλουν στους οικισμούς της Sabra και της Shatila και λέγοντάς τους, ψευδώς, ότι ήταν μέλη του P.L.O. που ευθύνονταν για την δολοφονία του Gemayel και πώς ήταν ενδεχόμενο τα μέλη αυτά να είχαν κρυφτεί ανάμεσα στους πρόσφυγες. Το ισραηλίτικο σχέδιο προέβλεπε τον έλεγχο από τις δυνάμεις της I.D.F. της περιμέτρου των οικισμών και την υλική υποστήριξη των Φαλαγγιστικών δυνάμεων που θα εισέβαλλαν και θα ξεκινούσαν εκκαθαρίσεις, ψάχνοντας πιθανά μέλη του P.L.O. που θα παραδίδονταν στην συνέχεια στις ισραηλινές δυνάμεις. Οι διαβουλεύσεις ολοκληρώθηκαν στις 3:00 τα ξημερώματα της 16ης Σεπτεμβρίου.
Μια ώρα αργότερα, 1.500 στρατιώτες συγκεντρώθηκαν στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βυρηττού που είχε καταληφθεί από το Ισραήλ. Κάτω από τις διαταγές του Elie Hobeika, άρχισαν την επέλαση προς τους οικισμούς μέσα σε οχήματα παρεχόμενα από την I.D.F. και ακολουθώντας ισραηλινές οδηγίες για τον τρόπο που θα εισέρχονταν σε αυτούς. Οι δυνάμεις αυτές αποτελούνταν κυρίως από Φαλαγγιστές, αν και υπήρχαν και μερικοί ισραηλινοί στρατιώτες ανήκοντες στις "Ελεύθερες Δυνάμεις του Λιβάνου", κάτω από τις οδηγίες του Saad Haddad.
Η πρώτη μονάδα, αποτελούμενη από 150 Φαλαγγιστές, εισέβαλλε στους οικισμούς στις 6:00 το πρωί. Ήδη από αυτήν την πρώτη προέλαση σημειώθηκαν αναίτιες δολοφονικές ενέργειες, όπως την στοίχιση σε σειρά δεκάδων ατόμων ανεξαρτήτος φύλου και ηλικίας και τον τουφεκισμό τους έναν προς έναν. Κατά την διάρκεια της νύχτας αλλά και κατά την επέλαση των Φαλαγγιστών, μέλη της I.D.F. εκτόξευσαν εκατοντάδες φωτοβολίδες πάνω από τους οικισμούς, επιτείνοντας την κολασμένη ατμόσφαιρα του τοπίου. Στις 11:00 εστάλη η πρώτη αναφορά στο αρχηγείο της I.D.F. στην ανατολική Βυρηττό όπου περιγραφόταν ο φόνος 300 ατόμων. Η αναφορά προωθήθηκε στο Tel Aviv και την Ιερουσαλήμ, όπου και την είδαν και αξιολόγησαν γύρω στους 20 υψηλόβαθμους Ισραηλίτες αξιωματούχους. Περεταίρω αναφορές για μαζικούς σκοτωμούς ακολούθησαν, αλλά δεν έφτασαν όλες σε κυβερνητικά χέρια στην Ιερουσαλήμ.
Τις επόμενες ώρες, οι Φαλαγγιστές έδωσαν στην εισβολή τους διαστάσεις πραγματικού μακελειού, βιάζοντας ομαδικά και στην συνέχεια μαχαιρώνοντας γυναίκες, τουφεκίζοντας άνδρες, νέους, γέρους  ή αγόρια και ισοπεδώνοντας με μπουλντόζες σπίτια, στις περισσότερες περιπτώσεις θάβοντας ζωντανές μέσα στα ερείπια ολόκληρες οικογένειες που είχαν προηγουμένως κλειδώσει εντός. Κατά την διάρκεια όλων αυτών των αποτρόπαιων γεγονότων και τις νυχτερινές ώρες, τα μέλη της I.D.F. συνέχιζαν να εκτοξεύουν φωτοβολίδες εν είδει προβολέων και διευκολύνοντας έτσι την αιματοχυσία.

Σε κάποια φάση, ένας ασυρματιστής από το πεδίο της σφαγής επικοινώνησε με τον Hobeika, ρωτώντας τον τί να κάνει με τις γυναίκες και τα παιδιά των οικισμών. Ένας Ισραηλινός στρατιωτικός υπάλληλος, που περνούσε την στιγμή εκείνη από κοντά, άκουσε την απάντηση του Hobeika: "Αυτή είναι η τελευταία φορά που με ρωτάς κάτι τέτοιο. Ξέρεις ακριβώς τί πρέπει να κάνεις." Την ίδια στιγμή, ακούγονταν από πίσω γέλια Φαλαγγιστών στρατιωτών. Ο Ισραηλινός υπάλληλος ανέφερε στον ανώτερό του, αρχιστράτηγο Amos Yaron, ο οποίος έπειτα προειδοποίησε τον Hobeika να μην βλάψει άλλους αμάχους, μην παίρνοντας όμως καμιά παραπάνω ευθύνη. Καθ'όλη την διάρκεια της αιματοχυσίας μέσα στους οικισμούς, οι Ισραηλίτες στρατιώτες που τους περικύκλωναν γυρνούσαν πίσω τυχόν Παλαιστίνιους που προσπαθούσαν να διαφύγουν και οι οποίοι έπειτα εκτελούνταν, όπως καταγράφηκε από cameraman του λονδρέζικου ειδησεογραφικού πρακτορείου Visnews.
Το απόγευμα της 16ης Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα μια συνάντηση μεταξύ του Ισραηλινού Αρχηγού Επιτελείου και των αξιωματικών των Φαλαγγιστών. Σύμφωνα με την αναφορά της Επιτροπής του Kahan (βασισμένη στην μαρτυρία ενός πράκτορα της Mosad), o Eitan κατέληξε στην παρότρυνση των Φαλαγγιστών "να συνεχίσουν τις ενέργειες, ολοκληρώνοντας το ξεκαθάρισμα των οικισμών νότια του Fakahani μέχρι αύριο στις 5:00 το απόγευμα", ώρα για την οποία οι Η.Π.Α. είχαν εκδόσει τελεσίγραφο για κατάπαυση των βιαιοπραγιών. Δήλωσε ακόμα "δεν αισθάνομαι ότι συνέβη ή πρόκειται να συμβεί κάτι αντικανονικό εντός των ορίων των οικισμών (!)" και παραχώρησε στους Φαλαγγιστές τρακτέρς για την ευκολότερη κατεδάφιση των εναπομεινουσών παραγκών.
Την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου, κατά το σφράγισμα των ερειπίων των οικισμών, ορισμένοι ανεξάρτητοι παρατηρητές και μεταξύ άλλων ο Νορβηγός δημοσιογράφος και διπλωμάτης Gunnar Flakstad, κατάφεραν να εισέλθουν και ήρθαν αντιμέτωποι με την αποτρόπαια εικόνα εκατοντάδων σκορπισμένων, διαμελισμένων ή εγλωβισμένων στα ερείπια πτωμάτων, τα οποία οι Φαλαγγιστές προσπαθούσαν να απομακρύνουν χρησιμοποιώντας ακόμα και φτυάρια.
Οι Φαλαγγιστές δεν εγκατέλειψαν τους οικισμούς στις 5:00 το απόγευμα του Σαββάτου ως όφειλαν. Απεναντίας, ανάγκασαν τους ελάχιστους εναπομείναντες που επιβίωσαν να εξέλθουν ως αιχμάλωτοι από τα ερείπια της Sabra και της Shatila για να ανακριθούν - αυτό συνεχίστηκε όλη την μέρα. Οι στρατιωτικές δυνάμεις δεν εγκατέλειψαν τον τόπο των μαρτυρίων παρά το δειλινό της 18ης Σεπτεμβρίου, ενώ οι πρώτοι δημοσιογράφοι εισήλθαν γύρω στις 9:00 όπου και αντίκρισαν τα επακόλουθα του λουτρού αίματος που είχε λάβει χώρα, μια και οι Φαλαγγιστές, κάτω από την πίεση των Η.Π.Α. κι εξαιτίας της καταπάτησης της χρονικής προθεσμίας που τους δόθηκε, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν από ένα σημείο και μετά άρον άρον τους οικισμούς, μην ολοκληρώνοντας την εκκαθάριση της σκηνής και αφήνοντας εκτεθειμένους εκατοντάδες νεκρούς. Τα πρώτα επίσημα νέα για την σφαγή κυκλοφόρησαν εντός ολίγων ωρών.

 

Τα χρόνια που ακολούθησαν και μέχρι σήμερα υπάρχει συνεχιζόμενη διαμάχη για τις ευθύνες των Φαλαγγιστών και των Ισραηλιτών και το θέμα της έμμεσης ή άμεσης ανάμιξής τους, για το αν η σφαγή αυτή μπορεί να θεωρηθεί γενοκτονία ή όχι, για την ουδετερότητα των Μ.Μ.Ε. που κάλυψαν το γεγονός, για τις διαταγές που έδωσαν οι ηγεσίες και για πλείστες άλλες προεκτάσεις των διαφόρων ενεργειών των στρατιωτικών και πολιτικών ομάδων που συμμετείχαν στην "επιχείρηση". Αλλά, πέρα και πάνω από κάθε ερμηνεία, αυτά που τελικά έχουν σημασία είναι τα γεγονότα, τα αδιάψευστα στοιχεία και οι αποδείξεις. Και όλα αυτά μας λένε ότι στο όνομα του θρησκευτικού και φυλετικού φανατισμού και για την επικυριαρχία εδαφών, πόρων και εκτάσεων συνέβη ένα από τα χειρότερα εγκλήματα πολέμου της τελευταίας 30ετίας και γενικότερα της Ιστορίας, το οποίο, αν και ένα από τα πιο απάνθρωπα, δεν υπήρξε εν τούτοις το μοναδικό και ήταν μόνο η αρχή της συνεχιζόμενης αιματοχυσίας των τελευταίων 25 χρόνων στον Λίβανο, την Ιορδανία και πάνω από όλα στην Λωρίδα της Γάζας. Μια αιματοχυσία που δυστυχώς υποδαυλίζεται συνεχώς και δεν φαίνεται ότι θα σταματήσει - όχι πριν εξολοθρευθούν όλοι οι Παλαιστίνιοι από τους Ισραηλίτες ή το αντίστροφο. Μια παράνοια που δεν λέει να τελειώσει, σε μια περιοχή ταλαιπωρημένη και μαρτυρική, μια στενή έκταση γης που σε όλη την ιστορία της, από τα αρχαία χρόνια ακόμα, με τις διαμάχες των Ισραηλιτών και των Φιλισταίων (προγόνων των τωρινών Παλαιστινίων), ποτίζεται ανελλιπώς με αίμα και δάκρυα.
Οι πόλεμοι στο Κοσσυφοπέδιο, τον Κόλπο και το Ιράκ, το Ιράν, το Αφγανιστάν και όσοι άλλοι συνέβησαν από το '85 και μετά (οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν θλιβερά συγκεντρωμένοι στην μεσογειακή γειτονιά μας) ήταν μεν φρικαλέοι αλλά αν μη τί άλλο συνέβησαν και τελείωσαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Η διαμάχη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλιτών όμως συνεχίζεται, αμείωτα, καθώς όλοι περιμένουν με κομμένη την ανάσα την στιγμή που οι πρωτεργάτες της τρίτης Intifada θα αφήσουν τις ειρηνικές, μέχρι στιγμής, διαμαρτυρίες και θα περάσουν για άλλη μια φορά στην ενεργό δράση, πυροδοτώντας νέες συρράξεις. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτή η αδράνεια οφείλεται μέχρι στιγμής στις εσωτερικές διαμάχες των απομειναριών των αντιστασιακών οργανώσεων της Fatah και της Hamas. Όπως και να έχει όμως, η προοπτική της αναζωπύρωσης των εχθροπραξιών φαντάζει τρομακτική. Αλλά δυστυχώς και ρεαλιστική. Πόσο ακόμα θα αντέξουν οι Παλαιστίνιοι τις βιαιοπραγίες εις βάρος τους και την στέρηση της ατομικής τους ελευθερίας και αξιοπρέπειας, στοιβαγμένοι κατά χιλιάδες με άθλιες συνθήκες διαβίωσης στην στενότατη Λωρίδα της Γάζας όπου εξορίστηκαν και διώχτηκαν από τα σπίτια τους κι έχοντας μονίμως στραμμένα πάνω τους τα ισραηλινά πολυβολεία; Και πόσο ακόμα θα αντέξουν και οι Ισραηλίτες που, αν και έχουν το μεγαλύτερο και ίσως μοναδικό μερίδιο ευθύνης για την πυροδότηση των εχθροπραξιών ήδη από το 1948 και μετά και οφείλονται στον δικό τους φανατισμό οι εκατόμβες των θυμάτων και τα περισσότερα εγκλήματα πολέμου στον χώρο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, έχουν εν τούτοις μονίμως τον φόβο, σε επίπεδο πολιτικής και καθημερινής ζωής, ότι το λεωφορείο, το γραφείο, το νοσοκομείο ή η καφετέρια στην οποία βρίσκονται μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγεί από την ανθρωποβόμβα κάποιου Παλαιστίνιου καμικάζι, παρασύροντας στον θάνατο δικαίους και αδίκους;
Αλήθεια, πόσο ακόμα;

Read more...

Ανθρώπινα τέρατα

Πριν μερικές μέρες έλαβα ένα e-mail από μία φίλη μου που περιείχε χαρακτηριστικές εικόνες και φωτογραφίες, οι οποίες κυκλοφόρησαν τον τελευταίο καιρό στο Internet και προκάλεσαν έναν μικρό πάταγο. Ορισμένες είχαν τραβηχτεί πρόσφατα και αφορούσαν τωρινές καταστάσεις, άλλες όμως ήταν παλαιότερες και αφορούσαν γεγονότα που συνέβησαν προ ετών. Στις τελευταίες ανήκει και η παρακάτω φωτογραφία. Μπορώ να πω ότι αυτή, μαζί με την πασίγνωστη φωτογραφία της Kim Phuc - τραβηγμένη στις 8 Ιουνίου του 1972 στον πόλεμο του Βιετνάμ, που δείχνει την εννιάχρονη τότε Kim να τρέχει ουρλιάζοντας να ξεφύγει από την κόλαση του βομβαρδισμένου με αμερικανικές ναπάλμ χωριού της, την ίδια στιγμή που το κορμί της έχει κατακρεουργηθεί και καεί σχεδόν ως το κόκαλο - είναι χαρακτηριστικές της ανθρώπινης κτηνωδίας και αποδεικνύουν το ότι, δυστυχώς, ένας τομέας στον οποίο διαπρέπει ο άνθρωπος, είναι το να κάνει άλλους ανθρώπους να υποφέρουν.

Η λεζάντα κάτω από την φωτογραφία λέει:

"Η φωτογραφία σε αυτό το e-mail, βραβευμένη με Pulitzer, τραβήχτηκε το 1994 κατά την διάρκεια του λιμού που χτύπησε τότε το Σουδάν. Απεικονίζεται ένα υποσιτισμένο παιδάκι που σέρνεται προς ένα campus διανομής τροφίμων του Ο.Η.Ε. το οποίο βρίσκεται ένα χιλιόμετρο μακριά.

Το όρνιο περιμένει τον θάνατο του παιδιού για να τραφεί μετά από το πτώμα του. Η εικόνα αυτή σόκαρε όλον τον κόσμο. Κανείς δεν ξέρει τί απέγινε τελικά το παιδάκι, συμπεριλαμβανομένου και του φωτογράφου Kevin Carter που έφυγε από την περιοχή με το που τράβηξε την φωτογραφία.

Τρεις μήνες αργότερα ο Carter αυτοκτόνησε λόγω κατάθλιψης."

Το ότι το όρνιο περιμένει ανυπόμονα τον θάνατο του παιδιού για να φάει, είναι σίγουρα συγκλονιστικό. Κι όμως κανείς δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει αυτό. Το όρνιο είναι ένα πτωματοφάγο πουλί, οι διατροφικές του συνήθειες είναι αποτέλεσμα φυσικής επιλογής, και αυτό προφανώς επιλέγει να τρέφεται με ο,τιδήποτε ετοιμοθάνατο βρίσκεται μέσα στα όρια της περιοχής που δραστηριοποιείται - είτε αυτό είναι αντιλόπη, είτε λιοντάρι... είτε ένα ανθρώπινο παιδί. Αυτά τα οποία θα έπρεπε να μας γεμίζουν οργή είναι τα αδίστακτα εκείνα ανθρώπινα τέρατα που έφεραν το ανυπεράσπιστο αυτό πλάσμα σε αυτήν την μοίρα - να αποτελεί το υποψήφιο γεύμα ενός όρνιου.

Η Αφρική ήταν πάντα μια από τις πιο βασανισμένες ηπείρους. Αν και ήταν, σύμφωνα με τις τελευταίες ανθρωπολογικές μελέτες, το λίκνο της ανθρώπινης εξέλιξης πριν από 1,2 εκατομμύρια χρόνια περίπου, οι ακραίες κλιματολογικές της συνθήκες, η άγρια χλωρίδα και πανίδα της και οι απέραντες αφιλόξενες εκτάσεις της συντελούσαν πάντα στην δύσκολη επιβίωση των κατοίκων της. Παρ'όλ'αυτά, μετά από χιλιετίες προσαρμοστικότητας, οι φυλές της Αφρικής κατάφεραν να ζήσουν σε αρμονία με το αφιλόξενο περιβάλλον της. Ναι, ήταν σχετικά (ή πολύ) πρωτόγονοι. Ναι, κάποιες φυλές είχαν άγρια και πολλές φορές φρικαλέα έθιμα. Ναι, γίνονταν αιματηροί πόλεμοι μεταξύ των φυλών. Αλλά όλα αυτά, ήταν πλήρως εναρμονισμένα με τον τρόπο ζωής που είχαν ανενόχλητα αναπτύξει επί σειρά γενεών αυτοί οι άνθρωποι. Γι'αυτό άλλωστε και κατάφερναν πάντα να επιβιώνουν και να ζουν σύμφωνα με τις παραδόσεις τους.

Μετά όμως ήρθε ο λευκός δυτικός άνθρωπος, αυτό το αχόρταγο αρπακτικό. Εξαρχής οι πρώτοι εξερευνητές της Αφρικής δεν θεώρησαν τους Αφρικανούς ως ανθρώπινα πλάσματα. Για την ακρίβεια, δεν τους θεώρησαν καν ζώα. Με το πέρασμα των δεκαετιών, όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Αγγλία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Γερμανία, χώρισαν την Αφρική σε προτεκτοράτα, σε ζώνες επιρροής, και άρχισαν την ανελέητη αφαίμαξή της για να αποκτήσουν όσα δεν μπορούσαν να προσφέρουν τα κουρασμένα ευρωπαϊκά εδάφη - πρώτες ύλες, μέταλλα, πολύτιμους λίθους (και ιδίως διαμάντια) και το κυριότερο όλων... σκλάβους. Το δουλεμπόριο ήταν για εκατοντάδες χρόνια η επικερδέστερη επιχείρηση των αποικιοκρατικών δυνάμεων. Σκλάβοι εξάγονταν για την Ευρώπη και την Αμερική, σε εμετικές συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης. Η διάρκεια ζωής τους από την στιγμή που έφταναν στον προορισμό τους ήταν κατά κανόνα μικρή - χώρια που το φαινόμενο των μαζικών θανάτων κατά την διαμεσογειακή ή την υπερατλαντική μεταφορά τους, λόγω πείνας, δίψας, κακουχιών, ασθενειών και κακομεταχείρισης ήταν κάτι το συνηθισμένο. Και το ανατριχιαστικότερο ήταν ότι το γεγονός αυτό δεν απασχολούσε τους δουλεμπόρους τόσο για τις ανθρώπινες ζωές που χάνονταν αφειδώς, όσο για το τι απώλεια κερδών θα επέφερε στις αιματοβαμμένες τους τσέπες.

Το δουλεμπόριο σταμάτησε μόλις στα μέσα του 20ού αιώνα, μαζί με την αποδέσμευση και των τελευταίων αφρικανικών κρατών από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Μια αποδέσμευση όμως που έγινε μόνο επιφανειακά. Οι ζώνες επιρροής των διαφόρων trusts της Γηραιάς Ηπείρου είναι ακόμα πανίσχυρες, επικερδείς και - αν είναι δυνατόν - ακόμα πιο απάνθρωπες. Πώς όμως γίνεται αυτό; Πώς είναι δυνατόν να γίνουν πιο απάνθρωπες οι μέθοδοι εκμετάλλευσης της Αφρικής, την στιγμή που το καθ'αυτό δουλεμπόριο έχει απαγορευτεί;

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Παρατηρώντας κανείς έναν χάρτη της Αφρικής θα δει ότι τα περισσότερα κράτη έχουν ευθύγραμμα σύνορα, λες και σχεδιάστηκαν με μολύβι και κάνονα. Και πράγματι, αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Οι Ευρωπαίοι δεν εγκατέλειψαν στην πραγματικότητα ποτέ τις ζώνες επιρροής τους - ίσα ίσα, κάθησαν ένα απογευματάκι οι μεγαλοκαρχαρίες, πίνοντας το τσαγάκι τους και καπνίζοντας τα ακριβά τους πούρα, και μοίρασαν μεταξύ τους τις εκτάσεις της Αφρικής λες και μοίραζαν χαρτιά για να αρχίσουν παρτίδα πόκερ. Μια παρτίδα στην οποία ο νικητής θα είχε το ζηλευτό προνόμιο να πλουτίσει πάνω σε νεκρά ανθρώπινα κορμιά.

Προφανώς η προηγούμενη εικόνα ήταν μεταφορική. Το μοίρασμα των αφρικανικών εδαφών δεν έγινε εν μια νυκτί, αλλά ήταν προϊόν μακροσκελών διπλωματικών διαβουλεύσεων ανάμεσα στις αποικιοκρατικές δυνάμεις. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ένα και το αυτό. Με το να διαχωρίσουν έτσι άκριτα τα εδάφη, χωρίς να σκεφτούν καθόλου την αφρικανική τοπολογία και γεωδιαμόρφωση, και το χειρότερο, χωρίς να λάβουν υπόψη τις ενδεχομένως πανάρχαιες παραδοσιακές έχθρες μεταξύ διαφόρων αφρικανικών φυλών, κατάφεραν ίσως το σημαντικότερο πλήγμα σε αυτήν την πολυβασανισμένη ήπειρο - που δεν είναι άλλο από τις μαζικές σφαγές Αφρικανών από Αφρικανούς.

Όπως είπα, διάφορες φυλές της Αφρικής είχαν παραδοσιακές έχθρες από αμνημονεύτων χρόνων και διαμάχονταν για την γη, το νερό κ.λ.π. Όμως τις διαφορές αυτές τις κανόνιζαν από μόνοι τους με τον τρόπο τους - πολλές φορές ακατανόητο για τους λευκούς, αλλά πλήρως φυσιολογικό για τους ίδιους. Το να φτιάχνεις όμως ένα πλασματικό κράτος με τελείως άκυρα απαραβίαστα σύνορα και να υποχρεώνεις φυλές που είναι κόκκινο πανί η μία για την άλλη να μένουν στον ίδιο χώρο - αυτό είναι άλλο θέμα. Το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο. Αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι στην Νιγηρία και την Ζιμπάμπουε που μαίνονται, με σποραδικές διακοπές, ως τις μέρες μας. Η γενοκτονία της φυλής Τούτσι από την φυλή Χούτου πριν από 20 περίπου χρόνια στην Ρουάντα. Η τυραννική διακυβέρνηση του δικτάτορα Ίντι Αμίν Νταντά στην Ουγκάντα τις δεκαετίες του '60 και του '70 που είχε ως συνέπεια δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Μαζικές σφαγές στην Σομαλία. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος. Και όλα αυτά με το σιωπηλό σιγοντάρισμα των λευκών, που υποδαύλιζαν αυτές τις διαφορές και θησαύριζαν συνάπτοντας χρυσοφόρες εμπορικές συμφωνίες με τους εκάστοτε δικτατορίσκους ή ακόμα πουλώντας τεράστιες ποσότητες όπλων και ναρκωτικών - θλιβερότατο αποτέλεσμα αυτών των δοσοληψιών αποτέλεσε μεταξύ άλλων και η επιστράτευση χιλιάδων παιδιών στις χώρες της κεντρικής κυρίως Αφρικής και η μετατροπή τους σε gadoko, δηλαδή σε φανατισμένα παιδιά - δολοφόνους.

Έτσι φτάνουμε στην στιγμή της αλήθειας. Για το κέρδος της καπιταλιστικής αποικιοκρατικής μηχανής και μόνο, η Αφρικανοί υποφέρουν απο διαιωνίζουσες πολεμικές διαμάχες, από εκμετάλλευση της γης και των πόρων τους, από πρώτινως άγνωστες σε αυτούς ασθένειες (το AIDS που μαστίζει την νότια κυρίως Αφρική προήλθε από πειράματα των λευκών), από τον ρατσισμό στην ίδια τους την ήπειρο (το apartheid δεν υφίσταται πλέον, αλλά πόσο συχνά έχουμε ανεπίσημες εκδηλώσεις βίαιου και σκληρού ρατσισμού;), από εργατική εκμετάλλευση (ο θεσμός του δουλοπάροικου είναι ακόμα ανθηρός εντός της Αφρικής, με χιλιάδες εργάτες - σκλάβους και ιδίως παιδιά να δουλεύουν 15 ώρες το 24ωρο στα εργοστάσια οικονομικών κολοσσών από την Αμερική και την Ευρώπη  για ένα κομμάτι ψωμί), και, το χειρότερο όλων, από την πείνα. Όπως λέχθηκε και παραπάνω, ανέκαθεν οι Αφρικανοί είχαν να αντιμετωπίσουν δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. Το ενδεχόμενο του λιμού υπήρχε και θα υπάρχει πάντα και χωρίς την συνδρομή των τυράννων. Το ζήτημα είναι όμως ότι παλαιότερα οφειλόταν στις κλιματολογικές συνθήκες, σε ενδεχόμενη καταστροφή των σοδειών και άλλους συναφείς λόγους που μπορούσαν μέχρι ενός σημείου να αντιμετωπίσουν οι αυτόχθονες με τους παραδοσιακούς γι'αυτούς τρόπους. Αλλά η πείνα που μαστίζει τώρα την Μαύρη Ήπειρο είναι άλλο πράγμα - οφείλεται στην εκμετάλλευση μέχρι στραγγίξεως, από τους πλουτοκράτορες, των αφρικανικών εδαφών, τόσο όσων αφορά τις καλλιέργειες, όσο και όσων αφορά το υπέδαφος. Ως εκ τούτου, είναι ένα νέο, τρομερό είδος λιμού που δεν αντιμετωπίζεται - οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε γιατί δεν τους αφήνουν.

Τα νούμερα είναι τρομακτικά - η πείνα είναι ο χειρότερος εφιάλτης της Αφρικής, με εκατομμύρια θύματα ανά τα χρόνια, ξεπερνώντας όλες τις άλλες αιτίες, ακόμα και το AIDS ή τις εμφύλιες συρράξεις. Σκηνές σαν την φωτογραφία παραπάνω είναι δυστυχώς ακόμα και στις μέρες μας καθημερινό - και συνηθισμένο! - φαινόμενο στην μεγαλύτερη έκταση της ηπείρου, με καμία σοβαρή ελπίδα να διαφαίνεται στον ορίζοντα για αντιμετώπισή του. Ο Ο.Η.Ε., η UNICEF, ο Ερυθρός Σταυρός, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και διάφορες άλλες διεθνείς οργανώσεις κάνουν ό,τι μπορούν αλλά οι προσπάθειές τους έχουν μικρής έκτασης αποτέλεσμα ή είναι τελείως ατελέσφορες - άλλωστε, τα ανθρώπινα τέρατα αρέσκονται στο να κρατάνε σε κατάσταση υποσιτισμού όλους αυτούς τους ανθρώπους, ώστε μετά όταν τους πάρουν για φτηνό εργατικό δυναμικό στα εργοστάσια - κολάσεις τους, οι δύστυχοι όχι μόνο να μην παραπονιούνται για τις άθλιες συνθήκες εργασίας τους, αλλά επιπλέον να λένε κι ευχαριστώ που τους δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψουν για να κερδίσουν ένα πενιχρό ξεροκόμματο για να φάνε. Είναι σαδιστικό από όποια άποψη και να το δει κάποιος.
Αυτό κατάφερε ο δυτικός άνθρωπος. Μετέτρεψε εαυτόν σε τέρας, με πλήρη επίγνωση και μάλλον απόλαυση της μετατροπής αυτής.
Κλείνω με μια εικόνα. Είναι γνωστό ότι αρκετά κράτη της Αφρικής είναι χριστιανικά, λόγω της διδασκαλίας ιεραποστολών που επί σειρά ετών δραστηριοποιούνται εκεί. Το ζήτημα είναι ότι ενώ ο Χριστός απεικονίζεται στην αφρικανική τεχνοτροπία είτε με λευκό, όπως συνηθίζεται στον υπόλοιπο κόσμο, είτε με μαύρο δέρμα (λογικό είναι να έχει παραλλαχτεί ελαφρώς η αγιογραφική τεχνοτροπία από τους αφρικανούς αγιογράφους), εν τούτοις ο διάβολος απεικονίζεται πάντα με λευκό δέρμα.
Οι άνθρωποι ξέρουν ποιός τους έχει σύρει στην κόλαση που ζουν.

Read more...