Τσιτάτα εκτός ελληνικού τόπου και χρόνου

Μου αρέσει κατά καιρούς να ψάχνω, να διαβάζω και να συλλέγω τσιτάτα, ατάκες, ρήσεις, ακόμα και πνευματώδη αστεία ανθρώπων της διανόησης, καλλιτεχνών, επιστημόνων, πολιτικών, και γιατί όχι και celebrities. Πρόσφατα μου ήρθε και απομόνωσα λόγια πολιτικής σοφίας και ασοφίας, ειπωμένα από ανθρώπους όχι μόνο επιφανείς αλλά που μπορεί κάλλιστα να ήταν και οι ίδιοι διαβόητοι ή ακόμα και πολιτικά παραδείγματα προς αποφυγήν, εν τούτοις όμως έτυχε να ξεστομίσουν κάτι γαμάτο.

Διεπίστωσα κάτι τραγικό. Ακόμα χειρότερα, τραγελαφικό. Ότι κανένα από αυτά, εκτός από τα αρνητικά και μόνο, δεν μπορεί να αντιστοιχηθεί με οποιονδήποτε πολιτικό παράγοντα της ελληνικής πραγματικότητας! Κι όμως, είναι αλήθεια. Θα σας παραθέσω ορισμένα από αυτά που μου έκαναν την περισσότερη εντύπωση και μαζί με τον σχετικό σχολιασμό θα φανεί η πλήρης αντίθεση με τα ελληνικά πεπραγμένα.

- "Μία από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου", Πλάτων (427 - 347 π. Χ.), φιλόσοφος

Μάλλον από τότε είχαν ήδη αρχίσει να ανεβαίνουν στην πολιτική σκηνή της Αθήνας άτομα "κατώτερα", όχι τόσο όσων αφορά την μόρφωση ή την εκπαίδευσή τους, αλλά όσων αφορά κυρίως την ανθρωπιστική παιδεία τους.

- "O πολιτικός σήμερα είναι ένα υβρίδιο χορευτή και λογιστή", Paul Valery (1871  -1945), Γάλλος ποιητής

Προφανώς τα δικά μας πολιτικά καμάρια δεν είχαν ποτέ την διάθεση να κάνουν κανένα μάθημα salsa γι'αυτό και ήδη από την μεταπολεμική περίοδο τα κάνουν μια ζωή salata. Όσο για το "λογιστές"... δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να πω τίποτα. Καλύτερα να δω κανένα επεισόδιο από την σειρά Fur TV για να σπάσω και λίγη πλάκα.

- "H πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού", Otto von Bismark (1818 - 1859), Γερμανός καγκελάριος

Aς μου εξηγήσει κάποιος την σημασία της έννοιας "εφικτό". Γιατί το να συντηρείς  με την πολιτκή γραμμή που ακολουθείς κι επί δεκαετίες τόσους δημοσίους υπαλλήλους, τετραπλάσιους π.χ. από της Γαλλίας που έχει τον τετραπλάσιο πληθυσμό από εμάς, είναι κάτι το ανέφικτο. Θα μου πείτε, αυτό δεν συνετέλεσε μεταξύ άλλων και στο να φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα;

- "Πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων", François Mitterrand (1916 - 1996), Γάλλος πρόεδρος

Μα και φυσικά! Μάλιστα, οι έλληνες πολιτικοί βρίσκονται πλέον στην ευχάριστη θέση να έχουν να αποκρυπτογραφήσουν, να ερμηνεύσουν και να διαχειριστούν το εξής σύμβολο:

- "Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού. Είναι η επιλογή μεταξύ του καταστροφικού και του δυσάρεστου", John Kenneth Galbraith (1908 - 2006), Καναδός οικονομολόγος, ως ετεροχρονισμένη απάντηση στα λόγια του Bismark

Ενίοτε, είναι ο συνδυασμός αυτών των δύο, με λίγο γαρνίρισμα από διαφθορά, σκάνδαλα και ρουσφετιλίκι.

- "Η εξουσία πάνω στους ανθρώπους αποκτάται μόνο προσφέροντάς τους υπηρεσίες. Αυτός ο κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις", Victor Cousin (1792 - 1867), Γάλλος φιλόσοφος

Πολύ μεγάλα λόγια είπες, monsieur Victor. Υπερβολικά μεγάλα. Αν ζούσες στην Ελλάδα στην περίοδο της μεταπολίτευσης και μέχρι σήμερα, μάλλον θα συνειδητοποιούσες ότι οι πολίτες τελικά ήταν και είναι αυτοί που προσφέρουν υπηρεσίες στους πολιτικούς και μάλιστα πληρώνουν από πάνω και για τις υπηρεσίες που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να τους παρασχεθούν!

- "Η υψηλή πολιτική δεν είναι παρά κοινή λογική που εφαρμόζεται σε μεγάλα πράγματα" κι επίσης "Τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική: δεν υποχωρείς, δεν ανακαλείς και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου", Napoléon Bonaparte (1769 - 1821), Γάλλος στρατηλάτης και αυτοκράτορας

Φαντάζομαι, το να μπορείς να διαχωρίσεις κάτι μεγάλο από κάτι κοινό και κάτι λογικό από κάτι παράλογο σε κάνει σπουδαίο πολιτικό. Ή μήπως η υψηλή πολιτική είναι κάτι πραγματιστικό, ένας κανόνας, που μπορεί να εφαρμοστεί από όλους; Δεν ξέρω... τι να έχω άλλωστε ως σημείο αναφοράς προκειμένου να καταλάβω;
Όσων αφορά την δεύτερη ρήση του πιο ψηλού κοντού, μπορώ να πω ότι είναι το ευαγγέλιο των 300 καμαριών μας! Ειδικά αυτή η μη παραδοχή των λαθών...

- "Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τί άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;", Ιερός Αυγουστίνος (354 - 430), καθολικός άγιος

Άκου τί είπε ο άνθρωπος!!!

- "Οι πολιτικοί είναι παντού οι ίδιοι: υπόσχονται να χτίσουν γέφυρες ακόμα και όταν δεν υπάρχουν ποτάμια", Nikita Krushchev (1894 - 1971), Σοβιετικός ηγέτης

Νικητάκο, άσ'τα αυτά. Κι εσύ τα ίδια φούμαρα έλεγες κι έκανες και διατήρησες την μισή υφήλιο σε μια κατάσταση φόβου, ξενοφοβίας και μυστικοπάθειας. Μιλάω φυσικά για την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Εν τούτοις βέβαια, τα λόγια του "συμπαθούς τραμπούκου" περιγράφουν με θαυμάσιο τρόπο την ελληνική πολιτική πραγματικότητα: τα περίφημα "θα, θα, θα, θα..." που έγιναν ιδιαίτερα της μόδας από την περίοδο που πρωτοάρχισαν να αναλαμβάνουν τα ηνία οι Παπανδρέηδες και οι Καραμανλήδες. Κάτι σαν τον Μαυρογιαλούρο ένα πράγμα.

- "Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές", Sir Arthur Clarke (1917 - 2008), Βρετανός αστρονόμος, εφευρέτης και συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας

Τότε μου φαίνεται πως σε εμάς έπεσαν όλοι οι ψηφοθήρες και οι πολιτικάντηδες, αγαπητέ μου sir.

- "Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται", Bertolt Brecht (1898 - 1956), Γερμανός συγγραφέας και φιλόσοφος

Με άλλα λόγια, ο απολιτικισμός, η αποποίηση ευθυνών και η αδιαφορία  δεν συντελούν παρά στην αύξηση της καταπίεσης και την ισχυροποίηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής νομενκλατούρας και οικογενειοκρατίας. Θα μπορούσε βέβαια να τονιστεί ότι η αδιαφορία για την πολιτική (η τόσο εύκολα χρησιμοποιούμενη στις μέρες μας "αποχή") δεν σημαίνει κατά ανάγκη και εναντίωση προς αυτήν. Τα αποτελέσματα όμως δεν είναι τα ίδια;

- "Η μειοψηφία μπορεί και να έχει δίκιο. Η πλειοψηφία έχει πάντα λάθος", Erik Ibsen (1828 - 1906), Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας

... μα και φυσικά, όταν η πλειοψηφία είναι ένα μάτσο έυπιστα και κουτοπόνηρα πρόβατα. Αλλά κάποια στιγμή, ακόμα και αυτή η ναρκωμένη  πλειοψηφία θα ξυπνήσει. Πού θα πάει;

- "Πολιτική είναι η τέχνη του να μοιράζεις την πίτα με τέτοιο τρόπο, ώστε ο καθένας να πιστεύει ότι πήρε το καλύτερο κομμάτι", Maurice Couve de Murville (1907 - 1999), Γάλλος πολιτικός και πρωθυπουργός

Και η πίτα ολόκληρη, και ο σκύλος χορτάτος. Και μάλιστα το συμπαθές τετράποδο πιστεύει κιόλας ότι δεν έφαγε πίτα, αλλά κανέναν gourmet μεζέ.

- "Η ψήφος είναι πιο δυνατή από την σφαίρα. Με την σφαίρα μπορείς να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορείς να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου", Abraham Lincoln (1809 - 1865), Αμερικανός πρόεδρος

Αυτό δεν έχουμε καταλάβει. Ότι η ψήφος είναι πανίσχυρη. Σε ένα μη - αμεσοδημοκρατικό κράτος, όπως το δικό μας, που η βούληση του λαού εκφράζεται όχι απευθείας από τους πολίτες αλλά από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους, η ψήφος αποτελεί το μοναδικό αλλά και το καθοριστικότερο όπλο του καθενός. Αν χρησιμοποιηθεί υπερφίαλα, απερίσκεπτα, τότε θα φέρει τα καταστροφικά αποτελέσματα που φέρνει κάθε όπλο μαζικής καταστροφής, όπως πολύ εύγλωττα ανέφερε ο γενειοφόρος ανθρωπιστής πρόεδρος των Η.Π.Α. Αν όμως χρησιμοποιηθεί σωστά... αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα δομικής ανασυγκρότησης.

- "Στην πολιτική, διαδέχεται κανείς ηλίθιους και αντικαθίσταται από ανίκανους", Georges Clemenceau (1841 - 1929), Γάλλος πρωθυπουργός

Έλεος! Κάποιος δεν θα βρεθεί να σπάσει αυτήν την ατέρμονη αλυσίδα μαλακίας;

- "Ένας συναινετικός πολιτικός είναι αυτός που κάνει πράγματα που δεν πιστεύει, επειδή αυτά κρατάνε τους ανθρώπους ήσυχους όταν τα κάνει", John Major (1943 - ...), Βρετανός πρωθυπουργός

Μην το ψάχνετε, αυτό καμιά φορά το κάνουμε κι εμείς για να μένουν ήσυχες οι κοπέλες μας. Ελπίζω αυτό να μην μας κάνει πολιτικούς. Αυτός ο τίτλος έχει καταντήσει στις μέρες μας να είναι τίτλος ντροπής.

- "Στην πολιτική δεν υπάρχουν μόνιμες έχθρες και μόνιμες φιλίες", ανώνυμος

Όπως πάντα, ο λαϊκός θυμόσοφος είναι οξυδερκής.

- "Η πολυτέλεια καταστρέφει τις δημοκρατίες. Η φτώχεια τις μοναρχίες", Charles - Louis de Secondat, baron de Montesquieu ή απλά Montesquieu (1689 - 1755), Γάλλος στοχαστής και διαφωτιστής

Στην δική μας περίπτωση, η φτώχεια καταστρέφει τις ζωές μας ΚΑΙ την φερόμενη ως δημοκρατία μας.

- "Δεν πρέπει να προσανατολιζόμαστε από την κοινή γνώμη. Δεν είναι φάρος, αλλά περιπλανώμενα φώτα", Andre Maurois (1885 - 1967), Γάλλος συγγραφέας

... και αυτό γιατί η κοινή γνώμη έχει καταντήσει να είναι φερέφωνο μιας μειοψηφίας που την διαμορφώνει κατά την βούλησή της. Αν όμως το λαϊκό υπόβαθρο έχει βάσεις στην παιδεία, την αντίληψη και την πολιτικοποίηση, το ίδιο το γεγονός αυτομάτως δεν σημαίνει ότι η κοινή γνώμη μπορεί να μετατραπεί σε σοβαρό και στιβαρό μέσο πίεσης;

- "Οι πολιτικοί που τους ενοχλούν τα Μ.Μ.Ε. είναι σαν τους ναυτικούς που τους πειράζει η θάλασσα", Enoch Powell (1912 - 1998), Βρετανός πολιτικός

Εμ, για αυτό τα έχουν τακιμιάσει!

- "Μια κοινωνία προβάτων θα βγάλει κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, μια κυβέρνηση λύκων" Henry de Jouvenel (1876 - 1935), Γάλλος πολιτικός

Μπεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!

Αυτό το βέλασμα ήταν, πιστεύω, ιδανικό κλείσιμο.

Read more...

Το τέλος της ιδεολογίας και η αρχή του καταπιεστικού ιδεαλισμού

Κάπου, κάποτε, πρίν από ένα εκατομμύριο χρόνια περίπου, υπήρχε μια αγέλη ανθρωποειδών που ξεκουραζόταν, καθώς τα μέλη της ξάπλωναν και λιάζονταν στις όχθες μιας λίμνης. Τα ανθρωποειδή δεν είχαν μάθει ακόμα να καλλιεργούν την γη, να αρδεύουν, να εκτρέφουν οικόσιτα ζώα, να δημιουργούν μόνιμους ή ημιμόνιμους οικισμούς και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν δεν ήταν ιδιαίτερα σπουδαία. Βρίσκονταν ακόμα στο στάδιο του κυνηγού και του τροφοσυλλέκτη και μετακινούνταν από μέρος σε μέρος ανάλογα με το πού υπήρχε νερό, τροφή και προστασία από τα βίαια καιρικά φαινόμενα. Όλα τα μέλη της αγέλης ήταν ίσα σε δικαιώματα μεταξύ τους, αφού στην ουσία το μόνο που ήταν εγκάθετο αναφορικά με τον τρόπο ζωής τους ήταν το ένστικτο της επιβίωσης το οποίο, αδυσώπητα, δημιουργούσε στα ανθρωποειδή τις ανάλογες δυναμικές που δημιουργούσε κι εξακολουθεί να δημιουργεί σε οποιοδήποτε άλλο ζωικό είδος. Με άλλα λόγια, οι άρρωστοι, οι γέροι, τα μη εύρωστα παιδιά, οι ασθενικές γυναίκες και οι υπόλοιπες ευπαθείς ομάδες θα ήταν πάντα οι πιθανότερες απώλειες σε περίπτωση πείνας, ψύχους, ξηρασίας, ασθενειών ή επιθέσεων από άγρια σαρκοβόρα ζώα. Αυτός ήταν ο νόμος της φυσικής επιλογής και δεν ετίθετο θέμα διακρίσεων ή εκμετάλλευσης. Οριζόταν μόνο, όπως ήδη είπαμε, η μοναδική υπαρκτή κατάσταση που υπαγόρευε το ένστικτο της επιβίωσης και ο, κυριαρχών στην άγρια φύση, νόμος του ισχυρότερου (αν και, επειδή η αγέλη στόχευε κατά βάση στην ευρωστία κι ευζωία των γυναικών, μια κι αυτές θα εξασφάλιζαν με την γέννα των παιδιών τους την συνέχεια της ομάδας, μπορούμε να πούμε ότι εφαρμοζόταν μια υποτυπώδης μορφή μητριαρχίας, χωρίς όμως αυτή να δημιουργεί στην ουσία οποιαδήποτε ταξική διαστρωμάτωση, παρά μόνο ισχυροποίηση του κοινού αισθήματος της επιβίωσης).
Ας σκεφτούμε τώρα την εξής εικόνα. Από κάτι θάμνους κοντά στην λίμνη, όρμησε ξαφνικά στην παραπάνω αγέλη μια άλλη ομάδα ανθρωποειδών. Αυτά όμως τα ανθρωποειδή ήταν διαφορετικά. Είχαν πιο εξελιγμένα όπλα, φορούσαν πρωτόλειους θώρακες από μπαμπού και ο τρόπος που η ομάδα τους κινιόταν κι επιτιθόταν είχε συγκεκριμένο μοτίβο: μπροστά οι ενήλικες άντρες, πίσω οι έφηβοι, ακολούθως οι γέροι και οι αιχμάλωτοι που είχαν πιάσει από άλλες παρόμοιες επιθέσεις και που τους κουβαλούσαν τα εφεδρικά βέλη και ακόντιά τους και τελευταίοι στην γραμμή, στα προστατευμένα μετόπισθεν, οι γυναίκες με τα παιδιά. Ποιά θα ήταν η πιθανότερη κατάληξη μιας τέτοιας συμπλοκής; Σίγουρα, η πρώτη ομάδα δεν θα παρατούσε έτσι εύκολα την λίμνη της. Με ουρλιαχτά, με ξύλα, με πέτρες, θα προσπαθούσε να προστατέψει την περιοχή της από τους εισβολείς. Η οπλική και αριθμητική όμως υπεροχή των τελευταίων θα γυρνούσε την πλάστιγγα. Τελικά, κι ενδεχομένως μετά από αρκετά από τα πρώτα ανθρωποειδή νεκρά, οι νεοφερμένοι θα έπαιρναν τον έλεγχο της λίμνης και όσα από τα μέλη της πρώτης αποδεκατισμένης αγέλης δεν είχαν σκοτωθεί στην συμπλοκή ή θα έφευγαν άρον άρον ή, και αυτό είναι το πιθανότερο, θα έμεναν με την καινούρια, ισχυρότερη ομάδα, είτε σαν μια πρώιμη μορφή δούλου (που παρ'όλ'αυτά θα τους εξασφάλιζε μια ζωή με πολύ περισσότερη τροφή και σιγουριά απ'ό,τι αν ήταν ελεύθεροι αλλά μόνοι στην άγρια φύση) είτε σαν πλήρως ενσωματωμένα στοιχεία. Το ότι αυτή θα ήταν η πιθανότερη κατάληξή τους, παρά η φυγή, προκύπτει από το ότι το ένστικτο της επιβίωσής τους θα τους υπαγόρευε να μείνουν στους κόλπους αυτής της νέας και ισχυρής ομάδας παρά να φύγουν δύο δύο ή τρεις τρεις προς άγνωστη κατέυθυνση και μέχρι να τους πετσοκόψει κάποιο προϊστορικό cougar.
Με τον καιρό αυτή η ομάδα πρόκοψε. Διευρύνθηκε σε αριθμό, έχτισε καλύβες γύρω από τα νερά της λίμνης κι εκμεταλλεύτηκε την πλούσια ψαριά. Μετά την παρέλευση κάποιων γενεών έμαθε να σκάβει αυλάκια για να εκτρέπει κάποια από τα νερά της λίμνης και άρχισε να καλλιεργεί τα πρώτα σιτηρά. Σύντομα εξημέρωσε κάποια από τα προϊστορικά μηρυκαστικά, έχτισε στάβλους και πλέον η έκτασή της εξαπλώθηκε γύρω και πέρα από τις παραλίμνιες ακτές. Κάποια στιγμή, η έλλειψη ζωτικού χώρου και η ανάγκη για επέκταση ανάγκασε εκ νέου τα μέλη της να επιτεθούν σε άλλες ομάδες στις γύρω περιοχές. Γύρισαν από αυτές τις μικροεκστρατείες με αιχμαλώτους, τους οποίους άρχισαν να χρησιμοποιούν για τις δουλειές που πρωοηγουμένως έκαναν αυτοί (όπως το όργωμα, το στάβλισμα κ.λ.π.), ενώ οι ίδιοι άρχισαν να αναλώνουν τον χρόνο τους σε καινούρια συναρπαστικά πράγματα, όπως τις τέχνες. Τελικά, ο υπεραυξημένος πλέον αριθμός των ατόμων της κοινότητας δημιούργησε την ανάγκη για κάποια μορφή διοίκησης, κάποια μορφή άρχοντα, κάποια μορφή πολιτικού και νομικού σχεδιασμού και συστήματος.
Έτσι, σιγά σιγά, δημιουργήθηκε η πρώτη κοινότητα.
Και ήδη από την γέννησή της, από το πρώτο δευτερόλεπτο της ύπαρξης και οργάνωσης αυτής της κοινότητας, δημιουργήθηκαν οι τάξεις και η ταξική πάλη.

Το πρώτο και μοναδικό συμπέρασμα που προκύπτει από τον μηχανισμό σκέψης του διαλεκτικού υλισμού σχετικά με την γέννηση και την ύπαρξη των τάξεων και της ταξικής πάλης είναι το εξής: οι τάξεις και η συνεπακόλουθη ταξική πάλη προκύπτει από την κυριότητα πάνω στα μέσα παραγωγής. Με άλλα λόγια, και όπως προκύπτει από το παράδειγμα της περιγραφής της γέννησης μιας προϊστορικής κοινότητας, δεν υπάρχει νόημα να μιλάμε για πάλη των τάξεων, ούτε καν για τάξεις σε μια περίοδο προκοινοτική. Όταν το κάθε ανθρωποειδές κυνηγούσε θηράματα κι έσκαβε για να βρει ρίζες και βολβούς να φάει το ίδιο και η αγέλη του, δεν μπορούμε να μιλούμε περί τάξεων γιατί δεν είχε στην κατοχή του μέσα παραγωγής. Όλοι μαζί ζούσαν και κυνηγούσαν και το ότι τα μέλη κάποιων ευπαθών ομάδων είχαν υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας και κακουχίας από τα άλλα ήταν θέμα φυσικής επιλογής και όχι επειδή οι υπόλοιποι τους "παρατούσαν". Είναι ό,τι συμβαίνει κατά αντιστοιχία με μια αγέλη γαζέλες, όπου οι πιο γέρικες και οι ασθενέστερες είναι που θα φαγωθούν τελικά από τα λιοντάρια. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα ανθρωποειδή τότε, αν και αρκετά εξελιγμένα, δεν διέφεραν ιδιαίτερα στην οργανωτική δομή μιας οποιασδήποτε ομάδας τους από μια τυπική συνάθροιση οποιουδήποτε αγελαίου θηλαστικού.
Από την στιγμή όμως που έγινε ένα εξελικτικό βήμα παραπέρα, από την στιγμή που δημιουργήθηκε ο οικισμός, που εμφανίστηκε ο αγρότης, που ξεπετάχτηκε ο πρώιμος άρχοντας που πίεζε τον αγρότη, που αυτός ο άρχοντας άρχισε να μαζεύει κι άλλες εξουσίες, που άρχισαν να συρρέουν και δούλοι, που κάποιοι άρχισαν επιτέλους να αισθάνονται ότι κάποιοι άλλοι τους κάθονται στο σβέρκο, που ξεκίνησε η συσσώρευση καταπίεσης... voila. Ταξική πάλη.
Η ταξικότητα είναι σύμφυτη με την ίδια την έννοια της ανθρώπινης κοινότητας που κατέχει κάποια μέσα παραγωγής. Η εξέλιξη είναι γνωστή. Απολυταρχικά - βασιλικά - θεοκρατικά - αυτοκρατορικά καθεστώτα, πρώιμες και "κλειστές" δημοκρατίες, προσπάθεια για κατάργηση της ταξικής ανισορροπίας με τον κομμουνισμό και η συνεπακόλουθη αποτυχία αυτού με την ανεπάρκεια των χρησιμοποιούμενων δομών ("στρουκτουρών" για τους λάτρεις της εξελληνισμένης ξένης ορολογίας), βιομηχανικός επεκτατισμός, συντηρητισμός, φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, μερκαντιλισμός, ρεβεζιονισμός παλαιότερων καθεστωτικών αντιλήψεων, καπιταλισμός και τελικά οικονομικός ιμπεριαλισμός. Είναι όλα όψεις του ίδιου νομίσματος γιατί πολύ απλά, είτε αυτός ήταν ο σκοπός του καθενός είτε όχι, κανένα δεν μπόρεσε κι ούτε θα μπορέσει ποτέ να ανατρέψει το σύστημα - το σύστημα δεν είναι κάτι που ανατρέπεται. Το σύστημα πάντα θα υπάρχει. Εκείνο που αλλάζει είναι η μορφή του και η κάθε κοινωνικοοικονομική θεώρηση λειτουργεί μόνο αποσταθεροποιητικά ή σταθεροποιητικά για την υπάρχουσα μορφή του. Τουτέστιν, όταν λέμε ότι θέλουμε να ανατρέψουμε το υπάρχον ιμπεριαλιστικό, καπιταλιστικό, ανθρωποφάγο σύστημα, με την άδικη ανισοκατανομή του πλούτου, με την εκμετάλλευση των ασθενέστερων, με την κοινωνική απαξίωση ολόκληρων ομάδων και τάξεων, εννοούμε στην ουσία ότι θέλουμε να το μεταμορφώσουμε ώστε ο κόσμος να γίνει ανθρώπινος, με κοινωνικές αξίες, ελευθερία λόγου κι έκφρασης, πλήρη ισότητα όλων, ισοκατανομή πλούτου και πλουτοπαραγωγικών πηγών κ.ο.κ. Να το μεταμορφώσουμε. Αλλά στην ουσία όχι να το ανατρέψουμε, άσχετο αν αυτή η φράση φοριέται πολύ και μάλιστα την έχω πει και γράψει κι εγώ πάμπολλες φορές, ακόμα και σε παλαιότερες αναρτήσεις αυτού του blog. Η ουσία της φράσης είναι λάθος, αφού η ανατροπή του συστήματος θα σημάνει την μη ύπαρξή του, κάτι που είναι αδύνατον. Τα πάντα στην φύση είναι σε μια συστημική ισορροπία, και οι ανθρώπινες κοινωνικές δομές δεν αποτελούν και δεν μπορούν να αποτελούν εξαίρεση. Η ισορροπία ύλης - ενέργειας στο Σύμπαν. Η εντροπία και η κοσμική τάξη - αταξία. Το οικοσύστημα. Όλα και τα πάντα. Ακόμα και το ανθρώπινο σώμα είναι ένα σύστημα, αφού παρουσιάζει όλα τα στοιχεία ενός συστήματος, ενός μηχανισμού, και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Γίνεται να φάτε και μετά να μην αφοδεύσετε; Όχι. Γίνεται να ζήσετε χωρίς νερό; Όχι. Αν δοκιμάσετε οποιοδήποτε από αυτά θα πεθάνετε και τα νεκρά σας σώματα θα αποικοδομηθούν, συμμετέχοντας στην διαδικασίες ενός ευρύτερου πλέον συστήματος, του οικο - συστήματος.

Το ζήτημα λοιπόν θα μπορούσε να είναι η μεταμόρφωση του συστήματος. Και εν προκειμένω, η μεταμόρφωση του σύγχρονου καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού ταξικού συστήματος σε ένα ισοβαρές αταξικό σύστημα. Είναι όμως αυτό εφικτό; Στις ανάλογες εργασίες τους, οι Marx κι Engels κατέδειξαν αυτό που προείπαμε, ότι η ταξική πάλη προκύπτει από την κυριότητα των μέσων παραγωγής. Ο εργάτης μπορεί να τα χρησιμοποιεί για να παράγει, αλλά την κυριότητα την έχει ο μεγαλοαστός που καταπιέζει τον εργάτη, την ίδια στιγμή που οι μεσο - μικρο - αστοί βρίσκονται στο ενδιάμεσο στάδιο της ημιαυτούσιας απασχόλησης. Οι δε επαγγελματίες που είναι κοινωνικοί λειτουργοί και/ή επιστήμονες, όπως οι υπάλληλοι υπηρεσιών, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι γιατροί κ.λ.π. μπορούμε να πούμε ότι εκμεταλλεύονται οι ίδιοι τα δικά τους μέσα παραγωγής, αφού διαλεκτικά είναι δυνατόν να θεωρήσουμε π.χ. ότι το μέσο παραγωγής ενός αρχιτέκτονα είναι το χέρι του με το οποίο σχεδιάζει ή ότι το μέσο παραγωγής ενός δικηγόρου είναι ο λόγος του με τον οποίο αγορεύει. Αυτή η τάξη των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών παρουσιάζει μια ιδιαίτερη μεταβλητότητα, αφού, αν φέρουμε και πάλι για παράδειγμα έναν αρχιτέκτονα, αυτός που δουλεύει μόνος του και βγάζει τα λεφτά του εκπονώντας ο ίδιος τις μελέτες του μπορεί να θεωρηθεί ίδιας τάξης με έναν εργάτη, αφού διαχειρίζεται ένα μέσο παραγωγής αλλά με την ειδοποιό διαφορά ότι καρπώνεται αποκλειστικά και μόνο ο ίδιος τα προϊόντα της εργασίας του, ενώ ένας άλλος που θα ανοίξει ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό γραφείο και θα έχει άλλους να δουλεύουν για αυτόν, ενώ ο ίδιος θα συντονίζει και θα διαχειρίζεται το μείζον κεφάλαιο της επιχείρησης, μπορεί να θεωρηθεί ίδιας τάξης με έναν μεγαλοαστό εργοστασιάρχη (σε άλλη κλίμακα βέβαια).
Η έννοια των τάξεων λοιπόν είναι δυναμική και η ταξική πάλη ακόμα δυναμικότερη. Ο ίδιος ο Marx υπήρξε πάρα πολύ προσεκτικός σε αυτό το σημείο. Κατά την ανάλυση του σοσιαλισμού μίλησε για την εξάλειψη της ταξικής πάλης με την ισοκατανομή πλούτου. Αλλά πουθενά δεν μίλησε συγκεκριμένα για την εξάλειψη των τάξεων. Και ξέρω ότι με αυτό που λέω εδώ μπορεί να ακούσω χοντρά καντήλια από τίποτα wannabe υπαρκτούς σοσιαλιστές που ίσως διαβάζουν αυτό το κείμενο, αλλά ας διαβάσουν πρώτα, όπως έχω κάνει εγώ, ολόκληρο το "Κεφάλαιο" του Marx και την "Διαλεκτική της φύσης" του Engels που θα έπρεπε να έχουν κανονικά ξεσκονίσει, και μετά ας έρθουν να μου τα πρήξουν με τις θεωρητικές παπάρες τους. Κλείνει αυτή η παρένθεση. Ο Marx λοιπόν, μίλησε για ένα νέο τύπο συστήματος, όπου ο πλούτος ισοκατανέμεται, όλοι είναι απολύτως ίσοι απέναντι στην πολιτεία και τους νόμους και κανείς δεν έχει αφεντικά πάνω από το κεφάλι του, παρά μόνο την οργάνωση του κοινωνικού θύλακα στον οποίο δραστηριοποιείται. Για ένα σύστημα που η υπάρχουσα ταξική συνείδηση δεν θα υφίσταται πλέον αλλά θα έχει αντικατασταθεί από μια φρέσκια κοσμοθεωρία. Μα, θα μου πείτε, η απουσία αφεντικών, η απουσία κεφαλαίου, η απουσία των αστών δεν συνεπάγεται αυτόματα την μη ύπαρξη τάξεων και άρα την μη ύπαρξη ταξικής πάλης; Και όμως. Συνεπάγεται την μη ύπαρξη ταξικής πάλης, αλλά όχι την μη ύπαρξη των τάξεων. Γιατί;
Γιατί, πολύ απλά, οι τάξεις, όπως και το σύστημα που αναλύσαμε προηγουμένως, δεν μπορούν να εξαλειφθούν, παρά μόνο να μεταμορφωθούν και να αλλάξουν σχήμα και μορφή. Οι τάξεις δεν γίνεται να μην υπάρχουν κι εδώ, σε αυτήν ακριβώς την (εσκεμμένη) παρερμηνεία έγκειται και η κολοσσιαία αποτυχία όλων των μέχρι στιγμής κομμουνιστικών καθεστώτων που σιγά σιγά υποτάχθηκαν ή υποτάσσονται στον καπιταλισμό, είτε μιλάμε για την πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., είτε για την Β. Κορέα, είτε για την Κούβα, είτε, το πιο τρανό παράδειγμα από όλα, για την Κίνα. Και ποιά είναι ακριβώς αυτή η κολοσσιαία αποτυχία; Μα φυσικά η ανθρώπινη ισοπέδωση. Άλλο η ισότητα και άλλο η ισοπέδωση στην προσπάθεια εξάλειψης της ταξικότητας. Για να καταλάβετε τί εννοώ, θα σας αναφέρω τί γινόταν επί Stalin στην Σοβιετική Ένωση. Κανένας δεν είχε ατομική ιδιοκτησία, όλα παρέχονταν από το κράτος και τα μέσα παραγωγής, άσχετο αν στην ουσία τα διαχειριζόταν μια ολιγαρχία, ανήκαν θεωρητικά σε όλους. Το τραγικό όμως ήταν, ότι στην προσπάθεια "ισότητας" των πάντων, όλοι οι άνθρωποι φορούσαν ακριβώς τα ίδια ρούχα, όλοι ζούσαν σε ακριβώς ίδια σπίτια, όλοι οδηγούσαν ακριβώς το ίδιο αμάξι, όλοι μιλούσαν και συμπεριφέρονταν με τον ίδιο τρόπο. Ήταν όλοι ρομποτάκια, απολύτως ίσοι μεν μεταξύ τους, απολύτως ισοπεδωμένοι δε σαν αυτόνομες ανθρώπινες υπάρξεις. Το μόνο που έλειπε ήταν κι ένας Προκρούστης που θα έκοβε τα πόδια στους ψηλότερους ή θα εξάρθρωνε τους κοντύτερους για να τους φέρει όλους στο ίδιο ύψος. Και προφανώς, αυτή η ισοπέδωση, απλωνόταν και στον Τύπο, τα τότε Μ.Μ.Ε., στην πολιτική και κοινωνική προπαγάνδα κ.λ.π. (χαρακτηριστικό θύμα λόγω των ελευθεριακών απόψεών του ήταν μεταξύ άλλων ο θανών το 2008 σπουδαίος Ρώσος λογοτέχνης Aleksandr Solzhenitsyn, τιμηθείς το 1970 με το βραβείο Nobel, μέγιστος μαρξιστής αλλά ποτέ κομμουνιστής). Ξέρετε ποιό άλλο καθεστώς χρησιμοποιεί ανάλογες διαδικασίες; Ο φασισμός. Κι όμως, αν και πάμε από το ένα άκρο στο άλλο, έτσι είναι. Για σκεφτείτε το.

Αυτή όμως δεν είναι ζωή. Οπωσδήποτε δεν είναι τα υλικά αγαθά που φέρνουν την ευτυχία, παρά μόνο στο ελάχιστο, αλλά παρ'όλ'αυτά, άμα στερηθεί ένας άνθρωπος την δυνατότητα και την διάθεση να ανελιχθεί, να αξιοποιήσει τις ξεχωριστές δυνατότητες και δεξιότητές του, να μπορέσει χάρη στις δικές του δυνάμεις να φανεί, να απολαύσει, να πάρει και να δώσει εκτίμηση, τότε θα πεθάνει! Ο άνθρωπος είναι ένα ον που εξαρχής κατάφερε να εξελιχθεί έχοντας ως κινητήριους μοχλούς την περιέργειά του και την δίψα του για γνώση και πρόοδο. Αν του τα πάρεις αυτά, αν τον αυτοματοποιήσεις, στην ουσία τον νεκρώνεις. Θα μου πείτε, δεν υπήρχαν μεγάλοι σοβιετικοί επιστήμονες, διανοητές, αθλητές; Υπήρχαν. Αλλά μήπως έχουμε ακούσει τίποτε για αυτούς; Όχι! Τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι! Όλα τα επιτεύγματα αυτών των ανθρώπων, ίσως εκτός από των αθλητών που μπορούσε να τους παρακολουθήσει και ο υπόλοιπος κόσμος στα στάδια ή την τηλεόραση, πέρασαν στο ντούκου και χρησιμοποιήθηκαν για μυστικοπαθείς προπαγανδιστικούς ή ψυχροπολεμικούς, μετέπειτα, σκοπούς (κατά αντιστοιχία βέβαια με το άλλο ψυχροπολεμικό άκρο, τις Η.Π.Α.).
Να λοιπόν πού χώλαιναν αυτές οι λανθασμένες ολιστικές θεωρήσεις του μαρξισμού. Οι ανόητοι, νόμιζαν ότι με το να αποτρέψουν έναν άνθρωπο από το να εργαστεί μόνος του ή να κάνει το κάτι παραπάνω από τους ομοίους του, αν θέλει και μπορεί, θα μπορούσαν να εξαλείψουν το φαινόμενο των τάξεων. Έπεσαν έτσι στην παγίδα του να μετουσιώσουν το διαλεκτικό οικοδόμημα του Marx, που έπαιρνε υπόψη του την μεταβλητότητα των κοινωνικών δομών, των ηθών, των αντιλήψεων, στο μηχανιστικό οικοδόμημα του Spinoza, που η κοινωνία παρουσιάζεται ως ένας κινητήρας, η λειτουργία του οποίου δεν εξαρτάται από τις ισορροπίες και ανισορροπίες που δημιουργούνται μεταξύ των επιμέρους στοιχείων, αλλά θεωρείται, λανθασμένα, ότι επηρεάζεται μόνο από το εξωτερικό περίβλημα των διακοινωνικών σχέσεων. Αντιθέτως, αυτό που προκύπτει από τον διαλεκτικό υλισμό είναι τελικά το μοναδικό που θα μπορούσε να εξασφαλίσει ευτυχία: πλήρης ισοκατανομή πλούτου (είτε με την μορφή καθ'αυτό αγαθών είτε με την μορφή ανταλλακτικού μέσου σαν το χρήμα) και δικαιωμάτων και παράλληλα παροχή ευκαιριών για ανέλιξη σε όσους θέλουν κι επιθυμούν να τις αξιοποιήσουν. Με άλλα λόγια, μεταμόρφωση της σημερινής έννοιας των ταξικών σχέσεων, που στηρίζονται στην εκμετάλλευση του ασθενέστερου από τον ισχυρότερο, στις ταξικές σχέσεις που στηρίζονται στην επιθυμία, δηλαδή σε αυτούς που με χαρά αρέσκονται σε αυτά που έχουν και σε αυτούς που γουστάρουν το κάτι παραπάνω, χωρίς βέβαια να φτάσουμε στο σημείο να δημιουργηθεί ένα νέο είδος ταξικής πάλης με τους πρώτους να θεωρούνται "καθυστερημένοι" και τους δεύτερους "έξυπνοι", αλλά ίσα ίσα, και οι μεν και οι δε να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο αυτά που μπορούν και θέλουν, επιλέγοντας απολύτως συνειδητά να αξιοποιήσουν ευκαιρίες και να μοχθήσουν ή όχι για το κάτι παραπάνω.
Βέβαια όλα αυτά είναι ουτοπικά και η μετάφρασή τους στην πράξη θα παρουσιάζει για πάντα, όπως έχει συμβεί μέχρι τώρα, προβλήματα. Για αυτό και ο μαρξισμός, όπως και όλες οι άλλες ιδεολογίες, μπορεί να εξηγήσει ή να προβλέψει σύμφωνα με την αντίληψη του καθενός διάφορα πράγματα, αλλά η εφαρμογή του στην πράξη πρέπει πρώτα να ρεαλιστικοποιείται σύμφωνα με τις επιταγές της υπάρχουσας κατάστασης και μετά να εξελίξει, αν μπορεί, το υπάρχον σκηνικό στο βέλτιστο δυνατό. Γι'αυτό και οι σκανδιναβικές χώρες θεωρούνται τώρα τα καλύτερα οργανωμένα και πιο εύρωστα κράτη του κόσμου. Γιατί κρατούν, όσων αφορά την κοινωνική και πολιτική πρόνοια, ένα σκληρό πυρήνα σοσιαλισμού, αλλά παράλληλα έχουν επιτρέψει στοιχεία ελεύθερης οικονομίας, ακόμα και καπιταλισμού, να εισβάλλουν στον εξώτερο μανδύα της σοσιαλιστικής τους περιβολής, ίσα ίσα για να κινούνται άνετα στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Κάθε άλλη προσπάθεια να επιβληθεί κάτι ξύλινα και χωρίς να ληφθούν υπόψη οι σύγχρονες κοινωνικές εξελίξεις θα καταλήξει όχι μόνο αποτυχημένη και αντιιδεολογική αλλά πλέον και ιδεαλιστική.

Και λέγοντας ιδεαλισμό δεν εννοώ τον ιδανικισμό. Για να μην σας μπερδεύω, δεν αναφέρομαι στον ιδεαλιστή που πιστεύει σε μια ανώτερη ιδέα σχετική με την βελτίωση του τρόπου ζωής του ανθρώπου και του κόσμου γενικότερα, π.χ. τον Nelson Mandela που τον λέμε ιδεαλιστή γιατί πιστεύει και αγωνίστηκε για την υψηλή ιδέα της ισότητας των ανθρώπων και της πάταξης του ρατσισμού. Όχι. Εννοώ τον ιδεαλισμό με την σωκρατική/πλατωνική του έννοια, τον μοιρολατρισμό. Εννοώ τον ιδεαλισμό του να εφαρμόσω με το ζόρι ένα πολιτικό σύστημα καταπίεσης με την προοπτική ότι αυτό, ίσως στο μέλλον, παρουσιάσει μετά από μαρτυρικές για τον κόσμο ζυμώσεις ομοιότητες με τον πυρήνα της ιδεολογίας του. Φτάνει πια. Μπουχτήσαμε με τα καπιταλιστικά, ιμπεριαλιστικά, συντηρητικά, ακροδεξιά, φασιστικά καθεστώτα που έτσι κι αλλιώς ήταν και πρακτικά και ιδεολογικά απάνθρωπα, είναι ανάγκη τώρα να τρώμε στην μάπα παρόμοια καταπίεση αλλά αυτήν την φορά με τον μανδύα και την περιβολή της κοινωνικής και ιδεολογικής αρετής;
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Απεναντίας, πρέπει να επέλθει ουσιαστική, εκ των βάθρων αλλαγή. Αλλαγή που ο καθένας από εμάς μπορεί να φέρει εις πέρας. Όχι με μέσα που υποτίθεται ότι τα αγιάζει ο σκοπός, σαν μερικούς ψευτοεπαναστάτες με χαλκευμένη ιδεολογία και ψεύτικα χαοτικά ιδανικά που γαζώνουν - σαν κοινοί τρομοκράτες - έξω από το σπίτι τους οικογενειάρχες δημοσιογράφους, με την δικαιολογία ότι αυτοί μπορεί να ήταν ή όχι λαμόγια - και να είναι κάποιος λαμόγιο, όπως είναι, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι δημοσιοκάφροι, τον αντιμετωπίζεις εν τούτοις αντικρυστά, πολιτικά και νομικά και όχι στην πουστιά κάνοντάς τον σουρωτήρι με ένα αυτόματο ενώ αυτός είναι απροστάτευτος. Όχι προσπαθώντας να βολευτούμε και μετά να κάνουμε την αποστασιοποιημένη και υποκριτική κριτικούλα μας, φαιδροί και ιλαροί μέσα στην ημιμάθεια μας. Όχι τρώγοντας απογοήτευση και φορτώνοντάς τα στον κόκορα λέγοντας "δεν βαριέσαι". Όχι. Με τίποτα. Πρέπει επιτέλους να αξιοποιήσουμε τα όπλα που μας προσφέρει αυτή η τόσο ταλαιπωρημένη δημοκρατία μας. Την ψήφο, την κριτική και την λαϊκή αφύπνιση. Επιτέλους! Να ξυπνήσουμε! Να ξυπνήσουμε τώρα, πριν να είναι πολύ αργά.

Θέλει βήματα μικρά, προσεκτικά, αλλά ουσιαστικά. Στις ερχόμενες εκλογές, κανένας να μην ψηφίσει  ούτε τον έναν, ούτε τον άλλον από τους εκπροσώπους του δικομματισμού. Καμία ψήφο σε αυτούς τους μπάσταρδους, που έφτασαν την χώρα σε αυτό το σημείο κι επέτρεψαν στο Δ.Ν.Τ. να έρθει σαν αποικιοκρατικό τέρας, να παγώσει ό,τι έχει σχέση με επενδύσεις και ανάπτυξη, να δημιουργήσει νέο αυξανόμενο χρέος μέσα στην πλασματική εξόφληση του παλιού, να φτάσει στο σημείο να ζητάει να νοικιάσουμε νησιά μας (!!!), αν όλα τα άλλα αποτύχουν, και γενικά να μας γαμήσει ό,τι έχουμε και δεν έχουμε! Καμία ψήφος σε αυτούς που πήραν τα όνειρα και τις προσδοκίες ενός λαμπρού αλλά εύπιστου και μαλακόμυαλου μέσα στην "μαγκιά" του λαού και τα βίασαν πατώκορφα. Όχι λευκό, ούτε άκυρο! Ούτε αποχή από την ψήφο! Αυτό είναι ευθυνοφοβία, φίλε/η αναγνώστη/τρια. Δεν είναι "δεν γουστάρω κανέναν από τους δύο οπότε δεν ψηφίζω τίποτα για να τους τιμωρήσω". Θα τους κλάσεις μια μάντρα αρχίδια, αγαπητέ/ή. Είτε ψηφίσει ένα εκατομμύριο, είτε δέκα, κυβέρνηση θα βγει. Και το ότι εσύ δεν θα έχεις συμμετοχή στο εκλογικό αποτέλεσμα θα χρησιμεύσει μόνο για να σε κάνει να αισθανθείς στιγμιαία καλά. Αλλά αυτό δεν θα αναιρεί ότι θα είσαι ένα εγωιστικό ελληναράδικο κάθαρμα και ότι από συμπεριφορές σαν την δική σου φτάσαμε να ζούμε αυτή την παρωδία! Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ποιόν των πολιτικών που κυβερνούν μια χώρα αντικατοπτρίζει το ποιόν των ψηφοφόρων! Όχι φίλε/η μου, να πας να ψηφίσεις! Δικαίωμα σου αν τελικά δεν πας... αλλά μετά θα το βουλώνεις και δεν θα μιλάς. Γιατί δεν θα μπορείς να μιλήσεις εφόσον την κρίσιμη ώρα τα έγραψες όλα, κι εμάς τους υπόλοιπους μαζί, στα αρχίδια σου.

Έτσι. Μαύρο στα λαμόγια. Θα μου πείτε, και ποιούς να ψηφίσουμε; Τους ακροδεξιούς φασίστες που έχουν μέσα στο κόμμα τους πρώην και νυν χρυσαυγίτες και γιους μελών ναζιστικών κινήσεων (για ψάξτε στην Βικιπαίδεια για το παρελθόν των μελών του εν λόγω κόμματος, καταλάβατε ποιό εννοώ, και θα δείτε); Τους έχοντες ξύλινη γλώσσα και μηδενικές προτάσεις wannabe κομμουνιστές για την φάρα των οποίων μάλιστα αφιέρωσα μισό κείμενο προσπαθώντας να αποδείξω την εσφαλμένη αντίληψή τους σχετικά με την μαρξιστική διαλεκτική, για την οποία μάλιστα κόπτονται ότι αποτελεί την βάση της ιδεολογίας τους; Τους μια ζωή μίζερα διασπασμένους και μικροκομματικά εμπλεκόμενους αριστεριστές; Και όμως. Καλύτερα κάποιον από αυτούς, παρά το δικέφαλο τέρας. Δεν είπαμε μικρά βήματα την φορά; Έτσι και τώρα. Δεν γίνεται να ορμήσουμε με τα μούτρα να αλλάξουμε γαμιώντας κάτι, γιατί το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι, όπως προείπαμε, να εγκαθιδρύσουμε μια μορφή ιδεαλιστικής καταπίεσης. Ας δώσουμε κατ'αρχάς βήμα σε φρέσκιες και πρωτάκουστες φωνές και πού ξέρουμε, μπορεί και να μας εκπλήξουν. Αν και ο ίδιος αμφιβάλλω για το πόσο λιγότερο λουμπίνες θα είναι οι καινούριοι, εν τούτοις οι αξιόλογοι, νέοι, προοδευτικοί πολιτικοί, αν κι εφόσον υπάρχουν, θα βγουν επιτέλους στο φως. Και αν μετέπειτα δεν μείνουμε και πάλι ευχαριστημένοι, τους μαυρίζουμε κι αυτούς! Έτσι είναι η πολιτική, εξελίσσεται. Δεν ανακυκλώνεται. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό, ενάντια σε οποιοδήποτε καθίκι που προσπαθήσει να μας εμποδίσει, ενάντια σε κάθε βολεμένο φίδι που σκορπάει ψεύτικες υποσχέσεις, ενάντια σε κάθε είδος κρατικής καταστολής, τόσο το καλύτερο.
Γιατί αν αργήσουμε πάρα πολύ... ουαί τοις ηττημένοις.

Come on!

Although ya try to discredit, ya still never edit.
The needle, I'll thread it.
Radically poetic!
Standin' with the fury that they had in '66... and like e-double I'm mad.
Still knee-deep in the system's shit.
Hoover, he was a body remover.
I'll give ya a dose but it'll never come close to the rage built up inside of me.
Fist in the air, in the land of hypocrisy.

Movements come and movements go.
Leaders speak, movements cease when their heads are flown.
'Cause all these punks got bullets in their heads...
departments of police (what?), the judges (what???), the feds!
Networks at work, keepin' people calm...
You know, they went after King when he spoke out on Vietnam.
He turned the power to the have-nots... and then came the shot.

Yeah! Yeah, back in this...

Wit poetry, my mind I flex, flip like Wilson, vocals never lackin' dat finesse.
Whadda I got to, whadda I got to do to wake ya up?
To shake ya up, to break the structure up?
'Cause blood still flows in the gutter.
I'm like takin' photos.
Mad boy kicks open the shutter.
Set the groove, then stick and move like I was Cassius.
Rep the stutter step, then bomb a left upon the fascists.
Yeah, the several federal men who pulled schemes on the dream and put it to an end.

Ya better beware of retribution with mind war.
20/20 visions and murals with metaphors.

Networks at work, keepin' people calm...
Ya know, they murdered X and tried to blame it on Islam.
He turned the power to the have-nots... and then came the shot.

What was the price on his head?
What was the price on his head?

I think I heard a shot!

I think I heard, I think I heard a shot!

Black nationalism.
He may be a real contender for this position, should he

abandon his supposed obediance to white liberal doctrine

of non-violence... and embrace black nationalism.
Through counter-intelligence it should be possible to

pinpoint potential trouble-makers... and neutralise them.

Wake up! Wake up! Wake up! Wake up!
Wake up! Wake up! Wake up! Wake up!

How long?

Not long, 'cause what you reap is what you sow.

Read more...

Ανάσα στο κλίμα της τρομολαγνείας

Αυτές οι μέρες μου θυμίζουν δυσάρεστα εκείνες του 2002. Τότε, που οι Αρχές είχαν συλλάβει έναν ύποπτο τραυματισμένο αγιογράφο ονόματι Σάββα Ξηρό - μια σύλληψη που ξεδίπλωσε το γαϊτανάκι για την εξάρθρωση της "17 Νοέμβρη". Μια οργάνωση, επαναστατική όπως δήλωναν τα μέλη της, τρομοκρατική όπως δήλωνε το κράτος, δολοφονική όπως συνεπαγόταν από τα αποτελέσματα των πράξεών της. Γιατί όποια δικαιολογία και να προσέδιδε η υπαρκτή ιδεολογία, όποιο άλλοθι και να προέκυπτε από την οικτρή πολιτική και κοινωνική πορεία της Ελλάδας πριν και μετά την Μεταπολίτευση, όση οργή και να δημιουργούσε ο αδυσώπητος μηχανισμός που κατακρεουργούσε στα γρανάζια του κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας, το μόνο σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί έβαψαν τα χέρια τους με πολύ αίμα. Αναίτια, αδυσώπητα, ανελέητα. Μπορεί να ήταν ιδεολόγοι, αλλά ήταν και δολοφόνοι. Και το να είναι κάποιος δολοφόνος αφαιρεί αυτόματα οποιονδήποτε αέρα πολιτικής δράσης θέλει να προσδώσει στα πεπραγμένα του, κατεβάζοντάς τον στο επίπεδο ενός στυγνού εγκληματία. Μην ξεχνάμε ότι και οι δικτάτορες αντίστοιχα, όπου και όποτε αυτοί εμφανίστηκαν (όπως και στην χώρα μας), έβγαιναν πάντα με τον αέρα του πολιτικού ανανεωτή. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως κατέλαβαν την εξουσία με πουστιά και αυτά που έκαναν κατά την διάρκεια των "θητειών" τους επιβεβαίωσαν ότι δεν ήταν παρά μπάσταρδοι βασανιστές.

Τί γίνεται λοιπόν τις τελευταίες εβδομάδες; Η πλήρης εξάρθρωση του "Επαναστατικού Αγώνα" είναι προ των πυλών. Δίπλα στα ονόματα των αδελφών Ξηρού, του Κουφοντίνα, του Γιωτόπουλου, θα προστεθούν και προσθέτονται ήδη άλλα. Δάσκαλοι, μηχανικοί, επιστήμονες, εργάτες, άνεργοι... Από όλα έχει ο μπαχτσές. Μια ματιά στις ειδήσεις (όχι τόσο σε αυτές της τηλεόρασης, όσο στις πολύ πιο αμερόληπτες και άμεσες του διαδικτύου) και μπορεί ο καθένας να πληροφορηθεί για τις τελευταίες εξελίξεις.

Είναι παράξενο, αλλά εγώ ειδικά αυτές τις μέρες δεν αισθάνομαι καθόλου ασφαλής. Θα έπρεπε; Δεν θα έπρεπε; Δεν ξέρω. Ίσως είναι απλά το ότι όταν συλλαμβάνονται άτομα και στοχοποιούνται πρόσωπα, το κλίμα του φόβου, της τρομοκρατίας, της τρομολαγνείας, διογκώνεται. Όσο συμβαίνουν βομβιστικές και άλλες επιθέσεις και γίνονται γνωστές στο ευρύ κοινό είτε από τα τραγικά τους αποτελέσματα είτε από προκυρήξεις με τις οποίες παίρνει την ευθύνη της πράξης η μία ή η άλλη οργάνωση, ο κόσμος φοβάται μεν, αλλά δεν νιώθει πλήρως τον κίνδυνο, όχι σε όλη του την έκταση. Όσο ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει σε άλλους, αλλού, όλοι νιώθουν ανακούφιση και μια μικρή κι ελαφρώς χαιρέκακη αδιαφορία. Αφού δεν συνέβη σε εμάς, ποιός νοιάζεται; Κρίμα ο νεκρός πρέσβης, κρίμα ο άνδρας που έχασε τα χέρια του από πρόωρη έκρηξη, κρίμα το κοριτσάκι που έχασε το φως του από τα θραύσματα της βόμβας, κρίμα, κρίμα, κρίμα - αλλά στην ουσία δεν μας καίγεται καρφάκι. Όχι μέχρι να σκάσει κάτι μπροστά στην πόρτα μας. Τώρα όμως είναι αλλιώς. Τώρα ξέρουμε. Τώρα βλέπουμε. Ξέρουμε ότι αυτός και αυτή έκαναν ό,τι έκαναν. Άνθρωποι καθημερινοί, που ίσως και να τους έχουμε πετύχει κάπου, στον δρόμο, στο ψιλικατζίδικο, στην τάξη, στο μπαράκι. Είναι τρέλα. Και πραγματικά, όλο αυτό το σκηνικό συντελεί όχι στο να ανακουφίζεται ο κόσμος, όχι στο να αισθάνεται ασφάλεια από τις εκάστοτε συλλήψεις, αλλά στο να βλέπει πλέον με μισό μάτι τον διπλανό του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνουν οι συλλήψεις. Προς Θεού. Απλά η προσέγγιση του όλου θέματος από τα Μ.Μ.Ε., τις εφημερίδες, την κοινή γνώμη, το διαδίκτυο, πρέπει να αλλάξει. Δεν πρέπει να δοθεί τόπος στους σπόρους του φόβου για να ανθίσουν. Ας μην επαναληφθούν πάλι οι μέρες του 2002 - 03... Φανταστείτε, εγώ ήμουν τότε 14, με μυαλό μόνο για τα κορίτσια και την Barca (καλά, και τώρα μόνο αυτά σκέφτομαι, αλλά τέλος πάντων), αλλά και πάλι το κύμα της τρομολαγνείας  τόσων μηνών με είχε αγγίξει με τέτοιο τρόπο που το θυμάμαι ακόμη - ζωντανά και ζοφερά. Ας μην γίνει πάλι το ίδιο... Μας φτάνει η οικονομική κρίση, η καταστροφή των ελαχίστων πλέον δασών μας, η απύθμενη βρωμιά της πολιτικής μας σκηνής που βγαίνει τώρα στην φόρα και ίσως όχι στην πλήρη της έκταση, ας μην γαρνιριστούν όλα αυτά και με το μίσος και τον φόβο για τον συνάνθρωπο και συμπολίτη μας. Ας μην γίνουμε Η.Π.Α., που εδώ και τόσα χρόνια οποιοσδήποτε είναι σχιστομάτης, μελαψός, μουσουλμάνος, στιγματίζεται ως ύποπτος και ως πιθανός τρομοκράτης. Μας φτάνουν ήδη τα ντόπια κρούσματα που περιλαμβάνουν άδικες κατηγορίες εναντίον "μαλλιάδων", "μουσάτων", "τζιβάτων", "άπλυτων" και "τύπων που φοράνε πράσινα starάκια" - ας μην γενικοποιηθεί αυτή η κατάσταση σε σημείο μισανθρωπιάς.

Ίσως η λύση να είναι απλούστερη από ό,τι φαίνεται. Ένα χαμόγελο. Ένα γέλιο. Η σάτυρα. Ακόμα και η κάπως πιο χοντροκομμένη πλάκα. Πράγματα χωρίς κόστος, καθημερινά, που δεν προσφέρουν διέξοδο από την κατάσταση καθ'αυτή αλλά αποτελούν ιδανική, αν μη τι άλλο, εκτόνωση στην ψυχολογική πίεση. Και αν όλα αυτά συνδυάζονται με οξυδερκή κριτική, ακόμα καλύτερα...

Στα πλαίσια αυτού του κλίματος, ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω video που παρακολουθεί τις περιπέτειες των "Everything is OK", μιας ομάδας Άγγλων ακτιβιστών. Δεν θα χάσετε.

Αν μη τι άλλο, πράξεις σαν και αυτές μπορούν να λειτουργήσουν όχι μόνο ως έμπνευση για να δούμε κάποια πράγματα καθαρότερα, διαυγέστερα, ειλικρινέστερα, αλλά ταυτόχρονα και σαν έναυσμα για να κοιτάξουμε το σύστημα στα μάτια και κόντρα σε ό,τι προσπαθεί να μας πασάρει, είτε αυτό είναι φόβος ενάντια σε καταστάσεις και ανθρώπινα ερείπια που το ίδιο δημιούργησε, είτε η σκιά του φόβου και της αμφιβολίας που πασχίζει να ρίξει πάνω στις ψυχές μας, να το φτύσουμε στα μούτρα και να φωνάξουμε με μια φωνή:

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΕΣΥ ΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ, ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΩ.

Read more...

Τα 100 ευρώ του Ελβετού τουρίστα

Σε ένα ορεινό χωριό της νότιας Πίνδου, που εσχάτως αναπτύσσεται τουριστικά, έφτασε Ελβετός τουρίστας μαζί με το γκομενάκι αναζητώντας σε παραδοσιακό ξενώνα δωμάτιο για δύο διανυκτερεύσεις. 100 ευρώ του είπε ο ξενοδόχος, και ο Ελβετός άφησε τα χρήματα στην ρεσεψιόν και ανέβηκε να δει τα δωμάτια. Αρπάζει ο ξενοδόχος το 100άρι, τρέχει στον κρεοπώλη και εξοφλεί το χρέος του για κάτι κατσικάκια που είχε παραγγείλει για τους πελάτες του τις προάλλες. Ο κρεοπώλης με το ζεστό χρήμα στα χέρια του, τρέχει στον κτηνοτρόφο για να τακτοποιήσει το δικό του χρέος. Ο τελευταίος με την σειρά του πηγαίνει στην... "κυρία" του χωριού και εξοφλεί τις δύο νύχτες που είχε περάσει "με πίστωση" τελευταία μαζί της. Βουτάει η πόρνη τα λεφτά και τρέχει αμέσως στον ξενοδόχο για να καλύψει το χρέος που εκκρεμούσε για τον τελευταίο μήνα, έχοντας χρησιμοποιήσει τα δωμάτια του ξενώνα για την δουλειά της. Πάνω στην ώρα κατεβαίνει ο Ελβετός και η ξανθιά σύντροφός του, δηλώνει απογοητευμένος από τα δωμάτια, παίρνει πίσω το 100άρι και φεύγει για άλλον προορισμό...

Πέντε πιστωτές, πέντε οφειλέτες, εκατό ευρώ σε έναν μικρό κύκλο και εν τέλει όλοι έχουν εισπράξει και όλοι έχουν ξοφλήσει... Το εξαιρετικό αυτό κειμενάκι - παράδειγμα, που περιγράφει τόσο απλά αλλά και τόσο μεστά και συγκροτημένα τον κύκλο της χρηματοπιστωτικής κίνησης, διάβασα τις προάλλες σε μια εφημερίδα, δυστυχώς δεν θυμάμαι ποιά (αν διαβαστεί αυτό το post από τον συγγραφέα του άρθρου και για κάποιο λόγο εκείνος τσινίσει που το αναπαρήγαγα εδώ, ας μου το πει λέγοντάς μου ποιός είναι και αμέσως θα του αποδώσω τα ανάλογα credits - δεν θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας). Βλέπει κανείς ότι στην ιδανική περίπτωση που όλοι οι συντελεστές του οικονομικού κύκλου είναι συνεπείς, με την εμφάνιση του χρήματος η αγορά αμέσως κινείται και τελικά όλοι είναι ευχαριστημένοι.
Αυτό όμως είναι και το πρόβλημα. Μιλάμε πάντα για μια "ιδανική" περίπτωση. Όσοι επιχειρήσουν να προσαρμόσουν την ιστορία στα σύγχρονα και μεγάλα προβλήματα της παγκόσμιας και κυρίως της εγχώριας οικονομίας, θα χάσουν. Ο συγκεκριμένος κύκλος της ιστορίας πάντα σπάει, και σπάει στην "πόρνη"... όπου "πόρνη" βλέπε την παγκοσμιοποιημένη κερδοφορία, το τραπεζικό σύστημα και ό,τι αυτό συνεπάγεται (ακάλυπτες επιταγές, άθλιες μισθώσεις στα leasings), τα ακάλυπτα ομόλογα του Δημοσίου (από αυτά κι αν έχουμε στην Ελλάδα, και αναφέρομαι τόσο σε αυτά που έχουν το κουράγιο να αγοράσουν οι πολίτες, όσο και αυτά που εξάγουμε στους ξένους οίκους), εκείνους που "τσεπώνουν", το καπιταλιστικό σύστημα εν γένει...
Τις προάλλες βγήκα τα μεσάνυχτα σε ένα μπαράκι στην Παραλιακή και σαν σωστός seasonality - stricken dumbass προτίμησα, αντί να θαυμάσω τις χιλιάδες λικνίζουσες καλλονές που με περικύκλωναν από παντού, να παρασυρθώ σε συζήτηση - κόλαφο με την αγοροκοριτσοπαρέα που ήμουν σχετικά με τα χάλια της ελληνικής οικονομίας (αν και κρυφοκοίταζα και τις καυτές παρουσίες γύρω μου, σαν αγοράκι που είμαι κι εγώ). Προφανώς δεν παρέλειψα να αναφέρω το παραπάνω κειμενάκι σαν το γαμάτο παράδειγμα για το πώς θα έπρεπε να είναι η κίνηση μιας υγιούς οικονομίας, αλλά ταυτόχρονα και για το πόσο άχρηστο και άυλο είναι τελικά αυτό το κωλόπραγμα, το χρήμα (βασικά το είπα για να κάνω κι εντύπωση και για να περάσω και για πολύ έξυπνος και ψαγμένος, να 'ούμε). Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή: ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΣΕΛΛΕΕΙΝΗ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Το πιστεύω ακράδαντα. Θα μου πείτε, είναι εύκολο να το λέω όταν εγώ είμαι σε μια μεσαία κατάσταση όπου δεν το φυσάω, αλλά προφανώς δεν μου λείπει κιόλας. Συμφωνώ - άμα ήμουν άπορος και κάποιος μου έδινε ένα 500άρικο με το οποίο θα μπορούσα να ζήσω για μισό χρόνο, θα μου φαινόταν το πιο όμορφο πράγμα που είχα ποτέ αντικρίσει. Όμως το ότι έχω αρκετή άνεση ώστε να σπουδάζω χαλαρά, να βγαίνω, να έχω αμάξι και να κάθομαι εδώ χωρίς τύψεις και να γράφω, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να αναγνωρίσω την χρήση, την κατάχρηση ή την αχρηστία ενός πράγματος. Ας κάτσουμε να σκεφτούμε λίγο τί είναι τελικά το χρήμα, πώς θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί και πώς χρησιμοποιείται τελικά.
Το χρήμα εφευρέθηκε για να εξυπηρετήσει σαν ανταλλακτικό μέσο. Καθώς ο ανθρώπινος πολιτισμός εξελισσόταν, η απευθείας ανταλλαγή αγαθών δεν μπορούσε πλέον να ακολουθήσει την πληθυσμιακή εξάπλωση, την δημιουργία νέων αναγκών, την ανακάλυψη νέων υλικών και πρώτων υλών και την κατασκευή από αυτά καινούριων συσκευών και αντικειμένων και την επαφή διαφορετικών φυλών, που η καθεμιά είχε δυναμικό και ευρύτητα προσφερόμενων αγαθών ή υπηρεσιών που κάλυπτε ένα συγκεκριμένο φάσμα. Η μόνη λύση προκειμένου τα πράγματα να μην γίνουν χαοτικά ήταν να δημιουργηθούν κοινά ή σχετικά κοινά μέτρα και σταθμά με τα οποία θα μπορούσε να εκτιμηθεί η σχετική αξία κάποιου πράγματος - ο λόγος για τον οποίο εφευρέθηκε το χρήμα. Αφού πέρασαν χιλιετίες κατά την διάρκεια των οποίων πέρασαν από τον πλανήτη αναρίθμητα διαφορετικά είδη νομισμάτων, χαρτονομισμάτων και δε συμμαζεύεται, φτάσαμε στην σημερινή εποχή που κυριαρχούν ορισμένα μόνο - το ευρώ, το αμερικάνικο δολάριο και το γεν. Αν ψήνεστε προσθέστε κι άλλα, δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι ενώ αυτή η απλοποίηση θα έπρεπε να γίνει για να βοηθηθούν τα πράγματα και να ανακουφιστεί ο κόσμος από το καπιταλιστικό όργιο (από "ένα είδος νεοφιλελευθερισμού" για αυτούς που θέλουν να είναι πιο politically correct - εγώ πάλι καπιταλιστικό όργιο θα το λέω), ΠΡΟΦΑΝΩΣ τα πράγματα δεν κύλισαν ΚΑΘΟΛΟΥ προς αυτήν την κατεύθυνση.
Εξηγούμαι. Είμαι κατά της γαμημένης παγκοσμιοποίησης. Πιο κατά δεν γίνεται. ΑΛΛΑ, όσων αφορά το χρήμα, πιστεύω ότι η καθιέρωση λίγων νομισματικών μονάδων και γιατί όχι, ενός παγκόσμιου νομίσματος ως ενιαίου και αδιαιρέτου ανταλλακτικού μέσου, μόνο καλό θα μπορούσε να κάνει. Τέρμα πια οι παράλογες κρατήσεις από την μεταφορά από νόμισμα σε νόμισμα. Τέρμα οι διαφωνίες μεταξύ των "δυνατών" για το ποιός την έχει πιο μεγάλη. Τέρμα οι ασυμφωνίες στην απόδοση της χρηματοπιστωτικής αξίας ενός νομισματικού τύπου σε σχέση με το αποθεματικό χρυσού μιας χώρας - αυτό θα μπορεί ενδεχομένως να γίνεται με την ποσότητα που κατέχει μια ευρύτερη περιοχή ή και γιατί όχι με το συνολικό παγκόσμιο αποθεματικό. Τέρμα ο πανικός στα χρηματιστήρια, ή αν όχι τέρμα, τουλάχιστον εκτόνωσή του. Εξάλλου, είναι και θέμα φυσικής εξέλιξης. Στην Εποχή του Χαλκού κάθε περιοχή στου διαόλου την μάνα είχε δικό της διαφορετικό νόμισμα. Στην Ελληνιστική Εποχή μειώθηκαν. Στον Μεσαίωνα (παραδόξως) μειώθηκαν κι άλλο. Όλο και μειώνονταν, ώσπου φτάσαμε στην εποχή μας, όπου τα κύρια είναι δύο - τρία και εξυπηρετούν μεγάλες περιφέρειες που περιλαμβάνουν περισσότερες από μια χώρες, όπως την Ε.Ε. και τις Η.Π.Α. (ναι, καταχρηστικά αναφέρω και τις Η.Π.Α. - πιστέψτε με, είναι τόσο χαοτικές που πολλές φορές πολιτεία από πολιτεία διαφέρουν λες και βρίσκονται σε άλλες ηπείρους). Δεν είναι λοιπόν το λογικό να καταλήξουμε με ΕΝΑ νόμισμα;
Προλαβαίνοντας καμιά ντουζίνα τελειόφοιτους του Οικονομικού που θα μου την έλεγαν ότι αυτό δεν θα ήταν ποτέ βιώσιμο, ούτε καν πραγματοποιήσιμο, θα πω ότι αν και θα ήταν το ιδανικό, η εμπειρία που έχουμε ήδη με το υπάρχον χρήμα είναι πικρή. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα τελείως τραγικά γεγονότα, όπως την εκμαύλιση και βασανισμό ανυπεράσπιστων ή λιγότερο ανεπτυγμένων ομάδων πληθυσμού (οι παλιότεροι αναγνώστες του blog θα θυμούνται το άρθρο μου για την αφρικανική τραγωδία, άρθρο που μπορείτε να βρείτε εδώ) καθώς και ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΟ που έχει γίνει στην ιστορία της ανθρωπότητας (και εννοώ ΚΑΘΕ πόλεμο - θρησκευτικοί πόλεμοι, επεκτατικοί πόλεμοι, πόλεμοι "τιμής", αυτές οι ταμπέλες δεν έχουν σημασία, στην τελική όλα γίνονταν και γίνονται πάντα για τα φράγκα). Αναφέρομαι και στα πιο απλά και καθημερινά πράγματα. Για παράδειγμα, σκεφτόμενοι τα δικά μας: αν και είναι γεγονός ότι αν δεν είχαμε υιοθετήσει το ευρώ η οικονομία μας θα ήταν σε χειρότερη κατάσταση από ό,τι είναι τώρα (αλήθεια, ποιός χοντροκέφαλος πιστεύει ότι η πάλαι ποτέ αγαπημένη αλλά ταπεινή δραχμούλα μας θα μπορούσε να βγει ζωντανή από τις σύγχρονες εξελίξεις;), εν τούτοις βλέπουμε ότι πάμε ολοταχώς από το κακό στο χειρότερο. Το ευρώ σαν ευρώ έχει χάσει την αξία του εντός των συνόρων μας (διάολε, τα 50 λεπτά είναι 50 ΛΕΠΤΑ, ΟΧΙ 50 ΔΡΑΧΜΕΣ), δουλεύουμε πολύ και πληρωνόμαστε λίγο, χρωστάμε σαν κράτος τα πάντα παντού, τα προϊόντα μας δεν πουλιούνται, τα ομόλογά μας δεν πουλιούνται, οι ξένοι οίκοι υποτιμούν την οικονομία  μας λέγοντας ότι είμαστε έτοιμοι να πτωχεύσουμε, δυστυχώς ΕΙΜΑΣΤΕ έτοιμοι να πτωχεύσουμε και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο. Ακόμα και οι όποιες πιθανότητες εξόδου από αυτήν την κρίση είναι ζοφερές, αφού ή θα πρέπει να επιβληθούν βαρύτατοι φόροι (πόσους ακόμα να αντέξει ο ταλαίπωρος Έλληνας μεσαίου ή χαμηλού εισοδήματος;) ή θα πρέπει να πτωχεύσουμε όντως και να μας δανείσουν ξένες οικονομίες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με προφανώς τόσο δυσβάσταχτους όρους που η αποπληρωμή από μέρους μας δεν θα ολοκληρωθεί πριν βγάλουν γένια τα τρισέγγονά μου.
Πώς φτάσαμε λοιπόν εδώ; Οι προϋποθέσεις για μια ισχυρή και αναπτυσσόμενη οικονομία ήταν ιδανικές. Κι όμως είμαστε στο χείλος του γκρεμού. Η απάντηση σχετίζεται με αυτό που αναφέρθηκε πρωθύστερα: ήταν κάκιστη η διαχείριση του πλούτου που είχαμε ή μας έδωσαν. Πού πήγαν όλα τα κονδύλια που πήραμε από την Ε.Ε.; Σε τσέπες ποιών καριόληδων χάθηκαν; Και δεν μιλάω μόνο για την προηγούμενη κυβέρνηση του βόθρου, η λαμογιοϊστορία αυτή με το τσέπωμα επιχορηγήσεων και βοηθητικών χρηματικών ποσών αρχίζει από πολύύύύύ παλιά (θυμάστε τα πακέτα Ντελόρ; Ε;). Και τα λεφτά των φορολογούμενων; Γενικά το χρήμα που έρχεται και φεύγει από την Ελλάδα; ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΓΑΜΩΤΟ; ΧΑΝΕΤΑΙ; ΠΕΤΑΕΙ; ΒΓΑΖΕΙ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΡΕΧΕΙ; ΑΠΑΙΤΩ ΤΩΡΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟ ΠΑΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΩ Ή ΘΑ ΒΓΑΖΩ ΕΓΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ. Ρε φίλε, είμαστε φοβεροί εμείς οι Έλληνες. Η παγκόσμια κρίση, κακά τα ψέματα, πέρασε από την Ελλάδα και δεν άγγιξε ιδιαίτερα, εξαιρώντας τον τομέα των κατασκευών που πονάει ιδιαίτερα και εμάς τους Μηχανικούς. Μας επηρέασε βέβαια, αλλά για να πούμε την αλήθεια δεν μας έκανε την ζημιά που έκανε π.χ. στην Ισλανδία, ίσως γιατί δεν έχουμε δικές μας βαριές βιομηχανικές παραγωγικές μονάδες. ΠΑΡ'ΟΛ'ΑΥΤΑ, ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΜΑΣ, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΣΗΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΡΕΚΟΡ ΕΠΙΔΟΣΕΩΝ ΣΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΕΠΟΥΝ ΕΠΙ ΣΕΙΡΑ ΕΤΩΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ: ΣΤΟ ΤΣΕΠΩΜΑ! Είναι λογικό λοιπόν το ότι είμαστε τώρα στον πάτο, την στιγμή που άλλα κράτη, βαριά χτυπημένα από την παγκόσμια κρίση, αρχίζουν ήδη να παίρνουν τα πάνω τους.
Σωστή διαχείριση. Σωστή διαχείριση. Σωστή διαχείριση. Και πάλι σωστή διαχείριση. Όταν αυτή λείπει, ούτε διεθνή μέτρα όπως η προαναφερθείσα εγκαθίδρυση παγκόσμιου νομίσματος δεν σώζoυν την κατάσταση. Είναι απλά τα πράγματα που να πάρει η ευχή. Δανείζομαι τώρα, χρωστάω αύριο. Κλέβω τώρα, αιχμαλωτίζομαι μετά. Παίρνω λεφτά για να κάνω κάτι αλλά αντ'αυτού τα τσεπώνω, και κάποια στιγμή έρχεται κάποιος να μου τραβήξει δυνατά το αυτάκι και να με ρωτήσει τι στο καλό έκανα με τα χρήματα που πήρα. Έτσι είναι, καλώς ή κακώς. 1 + 1 = 2.
Γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί στους πολυπλοκότατους οικονομικούς κύκλους του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που δεν αποτελούν παρά μια μεγαλοποιημένη και διεστραμμένη εκδοχή του κύκλου στην ιστοριούλα στην αρχή της ανάρτησης, υπάρχουν πολλές "πουτάνες" που θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, σπάζοντας τον κύκλο. Τί είναι το χρήμα; Ένα τίποτα, αέρας είναι. Γυρνάει, γυρνάει, γυρνάει, επιστρέφει ή δεν επιστρέφει στα ίδια άτομα και κλωθογυρίζει. Αλλά έτσι όπως είναι ο κόσμος σήμερα, αυτό είναι και εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ, ως μέσο ανταλλαγής. Να γυρνάει. Πράγμα που δεν μπορεί να γίνει όταν ο κύκλος σπάει. Αλλά ακόμα και αν αυτό είναι αναπόφευκτο, να υπάρχει και κάποιο μέτρο γαμώ το φελέκι μου. Κάποια αξιοπρέπεια. Κάποια τσίπα. Κλέψε, αλλά μην μας πηδάς κιόλας!
Αλλά τί να λέμε τώρα. Στην Ελλάδα, οι "πουτάνες" είναι πλέον πάρα πολλές. Και δεν μιλάω για τις πόρνες κατά επάγγελμα. Εκείνες κάνουν την δουλειά τους, ασφαλίζονται, αγωνίζονται, τα φέρνουν βόλτα στην καθημερινή τους ζωή, πονούν και υποφέρουν και συντηρούν οικογένειες. Μιλάω για τις άλλες "πουτάνες", εκείνες που είναι κατά συνήθεια. Που τα αρπάζουν. Που μας δουλεύουν. Εκείνες που ελπίζουμε επί ματαίω τόσα χρόνια ότι θα σταματήσουν πλέον να μας εκμεταλλεύονται και που οι λίγες φωτεινές και αξιόλογες εξαιρέσεις δεν αρκούν δυστυχώς να σώσουν το γενικό σύνολο. Δεν καταλάβατε ακόμα για ποιές μιλάω; Θα σας δώσω ένα hint: είναι 300 στον αριθμό.

Read more...

Κάθε χρονιά τα ίδια και τα ίδια. Πώς γίνεται οι εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου να καταλήγουν έτσι;

Θα έπρεπε όλοι να τους κάνουμε υπερήφανους. Εκείνους που θάφτηκαν κάτω από τις ερπύστριες, που το αίμα τους έβαψε την είσοδο του Μετσοβείου Πολυτεχνείου στην Αθήνα, που δεν έζησαν για να δουν ότι η θυσία τους είχε αντίκρυσμα στις κατοπινές γενιές. Αλλά και εκείνους που επέζησαν  τότε και κράτησαν ζωντανή μέχρι σήμερα την ανάμνηση της φρίκης της στιγμής που τα άρματα έμπαιναν μέσα στο προαύλιο του Πολυτεχνείου πατώντας πάνω στα κορμιά των νέων. Την ανάμνηση της φρίκης αλλά και του μεγαλείου της. Γιατί τί άλλο μπορεί να λεχθεί για μια στιγμή κατά την οποία ένας φοιτητής, βλέποντας ένα μεταλλικό τέρας να είναι έτοιμο να τον καταπλακώσει, δεν το κουνάει ρούπι  από την θέση του αλλά επιμένει να κρατάει ένα πλακάτ που γράφει "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία", γενναίος, ακλόνητος, ηρωικός, αν όχι το ότι ήταν μεγαλειώδης;

Θα έπρεπε να τους κάνουμε υπερήφανους. Όλους αυτούς τους νεαρούς αγωνιστές της ελευθερίας. Που τόλμησαν να σηκώσουν το κεφάλι ενάντια στο τρομερό κατεστημένο. Το καθεστώς του φόβου. Την δικτατορία, την Χούντα των συνταγματαρχών.

Θα έπρεπε να τους κάνουμε υπερήφανους, όχι μόνο εμείς οι φοιτητές (άλλωστε κάποια στιγμή θα πάρουμε το πτυχίο και θα πάψουμε να λεγόμαστε "φοιτητές"), αλλά και όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας. Θα έπρεπε να παραδειγματιστούμε. Δεν έχει σημασία να σκεφτούμε το τί θα κάναμε αν είμασταν εμείς στην θέση τους. Αν θα είχαμε τα κότσια να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο το πολυβόλο ενός τανκ. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι εκείνοι το έκαναν. Δεν αρκεί αυτό για να μας βάλει στην διαδικασία να σκεφτούμε ότι το έκαναν για να δώσουν το παράδειγμα, για να αποδείξουν σε όλους ότι κανένας δεν πρέπει να παραβιάζει τα δικαιώματά μας, κανένας δεν πρέπει να βιάζει την πληρωμένη με τόσο αίμα ανά τους αιώνες ελευθερία μας, κανένας δεν πρέπει να είναι υπεράνω της δημοκρατίας;

Θα έπρεπε να τους κάνουμε υπερήφανους. Αλλά δεν το κάνουμε. Γιατί όσο και να συγκινούμαστε, όσο και να δείχνουμε κατάνυξη στις ανάλογες εκδηλώσεις, όσα στεφάνια και να καταθέσουμε, όσο και να συμμετέχουμε στις πορείες, η ουσία παραμένει η ίδια. Ότι οι περισσότεροι χρησιμοποιούν την επέτειο της 17 Νοέμβρη του 1973 για να προωθήσουν τους δικούς τους ανούσιους, ψηφοθηρικούς, μαλακισμένους μικροπολιτικούς και κομματικούς σκοπούς.

Κάθε χρόνο γίνονται στο Πολυτεχνείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης , όπως και παντού, τιμητικές εκδηλώσεις μνήμης για τους πεσόντες στα επεισόδια του Μετσοβείου, καθώς και για όλους γενικά τους αγωνιστές φοιτητές εκείνης της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του Α.Π.Θ. Καλώς γίνονται... αλλά αυτό στο οποίο καταλήγουν με κάνει πραγματικά να ντρέπομαι.

Στις φετινές εκδηλώσεις, μέλη της Δ.Α.Π. - Ν.Δ.Φ.Κ., ανήκοντας όχι μόνο στις πολυτεχνικές σχολές αλλά και σε άλλες, πήγαν να πουλήσουν μαγκιά σε συγκέντρωση της Π.Α.Σ.Π., στην οποία ήταν καλεσμένη μεταξύ άλλων ως ομιλήτρια και η βουλευτίνα Μιλένα Αποστολάκη. Τα πράγματα εκτροχιάστηκαν γρήγορα, οι προσβολές έδωσαν και πήραν και η όλη εκδήλωση κατέληξε σε φιάσκο. Τελικά, τα πράγματα πήραν την χειρότερη δυνατή τροπή, η οποία είναι μάλλον γνωστή, αφού από χτες έχουν βουήξει τόσο η τηλεόραση και το ραδιόφωνο, όσο και το Διαδίκτυο. Τα επεισόδια αυτά κατέληξαν σε άγριο ξύλο και μικροκαταστροφές του γύρω χώρου μπροστά από το κεντρικό φουαγιέ του Πολυτεχνείου.

Μπράβο σας μαλάκες.

Και το ειρωνικό μπράβο αυτό δεν πηγαίνει μόνο στους αντιπροσώπους των δύο αυτών παρατάξεων, που ξεφτίλισαν την όλη κατάσταση με τις συμπλοκές τους. Πάει γενικά σε ό,τι συντηρεί αυτήν την γάγγραινα του Ελληνικού Πανεπιστημίου, τις κομματικές και μη παρατάξεις. Παρατάξεις που περιμένουν αφορμές όπως η επέτειος του Πολυτεχνείου για να μας βρωμίσουν με την ιδεολογική τους σήψη. Παρατάξεις που εμποδίζουν την πραγματική πολιτικοποίηση των εκκολαπτόμενων πολιτών και την αντικαθιστούν με την κομματικοποίηση.

Δ.Α.Π.ίτες, Π.Α.Σ.Π.ίτες, Π.Κ.Σ.ίτες, Α.Κ.ίτες, Ε.Α.Α.Κ.ίτες και λοιποί. Όλοι μέρη του ίδιου συστήματος, όλοι στον ίδιο ντορβά. Όλοι τόσο πεισματικά πρόθυμοι να συνεχίζουν την ιδεολογική τους κόντρα για κανένα προφανή σκοπό. Όλοι τόσο τυφλοί στο μοναδικό συμπέρασμα που βγαίνει μετά από τόσο χρόνια πολιτικών προστριβών. Το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει πλέον Αριστερά, Δεξιά και Κέντρο. Υπάρχει μόνο η συντηρητική και καταπιεστική πολιτική και η προοδευτική και ανθρώπινη πολιτική.  Η πρώτη αντιπροσωπεύει ένα σκοταδιστικό, άνισο, καπιταλιστικό, εξανδραποδιστικό κόσμο. Η δεύτερη ένα κόσμο ισονομίας, αυτονομίας, κοινωνικής πρόνοιας. Διαλέξτε και πάρτε.

Τόσα χρόνια κατέβαινα σε πορείες, σε καταλήψεις, σε διαμαρτυρίες και θα συνεχίσω να το κάνω. Δεν πήγαινα όμως σε όλες και οπωσδήποτε δεν πήγαινα επειδή μου το επέβαλλε κάποιος. Το γεγονός ότι συντασσόμουν μαζί με εκείνους με τους οποίους διέβλεπα ότι έπρεπε να αγωνιστώ δεν έχει σχέση, γιατί η επιλογή ήταν και πάλι δικιά μου. Δεν ήμουν μαζί τους επειδή ήταν "αριστεροί" ή "αναρχικοί" ή "κομμουνιστές" ή ο,τιδήποτε άλλο, αν και για πολύ καιρό, όταν ακόμα ψαχνόμουν με όλη αυτήν την κατάσταση και δεν είχα καταλήξει στο προφανές μέσα στην απλότητά του συμπέρασμα, έβαζα ο ίδιος στον εαυτό μου κάποια από αυτές τις ταμπέλες. Αλλά επειδή την συγκεκριμένη στιγμή αυτό απαιτούσε η δικιά μου ιδιοσυγκρασία και η πολιτική περιβάλλουσα του συγκεκριμένου γεγονότος. Γιατί το να είσαι "αριστερός" και κολλημένος δεν σε κάνει προοδευτικότερο από έναν "δεξιό" που ψάχνει την ιδεολογία πίσω από τα πιστεύω του για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την πολιτική ανεπάρκειά της.

Πώς συνδέονται όλα αυτά με την επέτειο του Πολυτεχνείου; Μα είναι απλό. Είναι η ιδανική επέτειος για να δείξουν οι διάφορες παρατάξεις μέσα στο Πανεπιστήμιο την απουσία της Παιδείας τους και την ιδεολογική τους κατάπτωση. Και δεν μιλάω για τον x και τον y Π.Α.Σ.Π.ίτη, Π.Κ.Σ.ίτη και Ε.Α.Α.Κ.ίτη που, αν και είναι μέλος των παράταξεων αυτών, είναι σκεπτόμενος και βλέπει λίγο πιο μακριά από την μύτη του. Λέω για εκείνους που είναι ρομποτάκια, πιόνια που είτε τραμπουκίζουν σωματικά, ρίχνοντας ξύλο σαν άνοοι μπράβοι, είτε πολιτικά, προωθώντας τα συμφέροντα του εκάστοτε κόμματος κάτω από το βρώμικο σεντόνι της ιδεολογικής τους αρετής. Δυστυχώς αυτά τα μαλακισμένα αποτελούν και τον σκληρό πυρήνα των εκάστοτε παρατάξεων, που σημαίνει ότι αυτοί αποφασίζουν, αυτοί επιλέγουν. Κι επιλέγουν πάντα να διαιωνίζουν την διχόνοια και τον φανατισμό ανάμεσα στους φοιτητές. Όχι ότι οι υπόλοιποι είναι καλύτεροι. Έχουν και αυτοί μερίδιο ευθύνης, επιλέγοντας να είναι πρόβατα που κάνουν ό,τι τους λένε οι άλλοι.

Αντί να κάτσετε να συζητήσετε με νηφάλιο μυαλό για όλα αυτά που ταλανίζουν τόσα χρόνια την ελληνική Παιδεία. Αντί να αποδιώξετε από πάνω σας τις κομματικές καταβολές και επιρροές και να συγκροτήσετε ένα ενιαίο, αυτοδιάθετο παμφοιτητητικό οργανισμό, που θα έχει χώρο για όλες τις ιδεολογίες αλλά θα αποτελεί ταυτόχρονα ένα συμπαγές σύνολο. Αντί να σταματήσετε να εμπλέκεστε σε ατέρμονες συζητήσεις για την ορθότητα της κάθε ιδεολογίας. Αντί όλων αυτών, εσείς επιλέγετε να κηλιδώνετε αυτήν την επέτειο αλλά και γενικότερα όλα εκείνα που αποκτήθηκαν με πόνο και αίμα, εξασφαλίζοντας το δικαίωμά σας να μιλάτε ελεύθερα. Εκμεταλλεύεστε αξίες κερδισμένες με πολύ κόπο για να τσακώνεστε σαν τα κοκόρια. Μόνο αυτό κάνετε. Οι μεν τραμπουκίζοντας για να αισθανθείτε την ασφάλεια της αγέλης και να αποδιώξετε από πάνω σας την ενοχή της απουσίας οποιασδήποτε σύμφωνης ιδεολογίας και οι δε διαλαλώντας το πόσο αγωνιστές αισθάνεστε και οι ίδιοι, για το πόσο πρόθυμα ακολουθείτε το παράδειγμα εκείνων των νεαρών ηρώων, ξεχνώντας ότι η ουσία του ήρωα δεν είναι να πουλάει τη εικόνα του αλλά να παλεύει μέχρις εσχάτων για τα πιστεύω του, είτε αφανώς, είτε φανερά.

Αντί για φανταχτερές εκδηλώσεις που καταλήγουν πάντα σε ξύλο και κωλοπαιδαρισμούς από τους εκάστοτε κάφρους (δεν είναι μόνο οι φετινές, σχεδόν κάθε χρονιά τα ίδια χάλια βλέπουμε), θα αρκούσε μια λιτή, αλλά συγκινησιακά φορτισμένη και γεμάτη σημασία τελετή, με ουσιαστικό περιεχόμενο και συγκροτημένο πολιτικό και παιδαγωγικό προσανατολισμό. Αλλά πού μυαλό για τέτοια. Εσείς γουστάρετε σπάζοντας οι μεν τις μούρες των δε.

Και όλα αυτά "θυμόμενοι τα γεγονότα του '73".

Σα δε ντρέπεστε λέω εγώ.

Read more...

Πολιτικοποίηση: η νέα έννοια προς εξαφάνιση

Ένας φίλος μου με έστειλε κάτι σατυρικά πολιτικά αποσπάσματα από έναν παλιό δίσκο που είχε βγάλει το 70κάτι - 80κάτι ο Χάρρυ Κλυν. Στην αρχή διαλύθηκα στα γέλια, αλλά για να πω την αλήθεια στην συνέχεια με έπιασε ένα σφίξιμο στην καρδιά. Θα σας πω γιατί...
Δεκαετίες του '70 και του '80. Ήταν η μετα - χουντική περίοδος, και παράλληλα η εποχή της μεταπολίτευσης. Οι διάφοροι εξορισμένοι πολιτικοί πιονέροι είχαν ήδη επιστρέψει, και παρ'όλες τις ιδεολογικές διαφορές, η κοινή μοίρα όλων των πολιτικών πεποιθήσεων στην διάρκεια της δικτατορίας (δηλαδή ο κατάφορος διωγμός τους), "ένωσε", θα λέγαμε, τους πάντες, κάτω από μία ενιαία οπτική ελευθεριακής θεώρησης των πραγμάτων (για παράδειγμα, μην ξεχνάμε πως ο κατ'εξοχήν πρεσβευτής της λαϊκιστικής δεξιάς Κωνσταντίνος Καραμανλής, που άλλωστε λίγα χρόνια πριν είχε ιδρύσει την συντηρητικότατη Ε.Ρ.Ε., υπέστη τον ίδιο διωγμό με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος, τουλάχιστον εκείνη την εποχή, έδειξε ότι είχε φέρει έναν καινούριο αέρα ριζοσπαστισμού στην αριστερά, η οποία είχε ήδη ταλανιστεί από τις σοβαρότατες εσωτερικές έριδες που κλασικά ταλαιπωρούσαν το κομμουνιστικό κόμμα).
Ήταν λοιπόν η περίοδος που οι διάφορες συντηρητικές απόψεις ήταν τρελό τζιζ για όποιον ένιωθε ότι κάτι παιζόταν επιτέλους. Η μυρωδιά της αμφισβήτησης ήταν στον αέρα - ο Bob Dylan το είχε πει, a scent is in the air - και συμπαρασυρόμενοι από το γενικότερο κλίμα νεωτερισμού, πειραματισμού, ελευθερίας, ειρήνης, ισότητας και σύγχρονων πολιτικών σκέψεων που έφερε το παγκόσμιο ξέσπασμα των κινημάτων των hippies, του rock, ακόμα και των bitnicks, αρχίσαμε κι εμείς δειλά δειλά να εμφανίζουμε πρωτόγνωρη κίνηση πολιτικοποιημένων και εύστροφων ανθρώπων σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής: στις τέχνες, στις επιστήμες, στα γράμματα, στην πολιτική (άκουσον άκουσον), ακόμα και σε αυτήν την καθημερινή ζωή - οι περισσότεροι άνθρωποι ήξεραν πού πατούν και πού βρίσκονται. Δυστυχώς αυτό δεν έμελλε να κρατήσει πολύ...
Δεκαετίες του '90 και του '00. Ποιός θυμάται πλέον τι συνέβη πριν 20 και 30 χρόνια;
Και όταν λέω θυμάται, εννοώ όχι μόνο να μπορεί να ανακαλέσει κάποιο γεγονός, αλλά και να μπορεί να ερμηνεύσει την σημασία του. Η απάντηση είναι οδυνηρή: ελάχιστοι. Αλήθεια, που είναι η πολιτικοποίηση στις μέρες μας; Πού υπάρχει στον τρόπο σκέψης του μέσου σημερινού πολίτη; Που είναι ορατά τα αποτελέσματά της; Η απάντηση οδυνηρότερη: σχεδόν πουθενά. Τα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν αυτό είναι πάμπολλα: συνεχής δικομματισμός. Τεράστιο ποσοστό αποχής από τις πρόσφατες εκλογές. Πολιτιστική σήψη, τόσο στον τομέα των τεχνών, όσο και των γραμμάτων. Κάψιμο στα net cafes. Παιδεία παρεχόμενη στους νέους πάνω σε τελείως λανθασμένη βάση. Αυξανόμενος συντηρητισμός. Συνεχιζόμενη και ελάχιστα κλονισμένη από την οικονομική κρίση πίστη στα πολυεθνικά όργια. Καπιταλιστικός θρίαμβος των golden boys. Τόσα και τόσα που θα αναλυθούν, όπως και τα προηγούμενα, σε επόμενες αναρτήσεις.
Με αυτά και με αυτά, εμένα τουλάχιστον με φαίνεται πολύ μακρινή η εποχή που ο Χάρρυ Κλυν και ο Σαββόπουλος μιλούσαν, συγκαλυμμένα μέσα σε στίχους τραγουδιών ή μη, για μια νέα πολιτική και κοινωνική αυγή ή είχαν τα κότσια να σατυρίσουν τα κακώς κείμενα. Πόσοι το κάνουν σήμερα; Ότι το κάνουν και σήμερα το κάνουν, αλλά είναι πλέον ελάχιστοι. Τότε το φαινόμενο ήταν μαζικό...
(Παρεμπιπτόντως, επειδή αναφέρθηκα, τυχαία είναι η αλήθεια, στην πολιτικοποίηση στην μουσική, δεν θα ήθελα ο αναγνώστης να νομίσει ότι για εμένα η σωστή μουσική, και κατ'επέκταση τέχνη, είναι μόνο η πολιτικοποιημένη. Εννοείται πως όχι. Απλά μαζί με την διασκεδαστική, την ψυχαγωγική, την καλλωπιστική, την ερωτική, την εναλλακτική κ.τ.λ. πλευρά της τέχνης, υπάρχει και η πολιτικοποιημένη (προσοχή, όχι η στρατευμένη, αυτό είναι άλλο καπέλο). Αλλά στην εποχή μας, που τα πάντα διαφεντεύονται από την μαζικοποίηση, την εμπορευματοποίηση, τα βλακώδη realities και talent shows και γενικά από την πλήρη ισοπέδωση όλων εκείνων των μηχανισμών που τροφοδοτούσαν τον πολύ κόσμο με υλικό για σκέψη, αυτή η πλευρά της τέχνης έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Εδώ κλείνει αυτή η παρένθεση.).
Καταλήγουμε στο ότι όπως πριν 20 - 30 χρόνια ήταν η εποχή της αμφισβήτησης και του νεωτερισμού, οι μέρες αυτές είναι μάλλον η εποχή του καψίματος του εγκεφάλου. Κάτι που εκπορεύεται από τους παράγοντες του συστήματος που έχουν συμφέρον να κρατάνε τον κόσμο σε αποχαυνωμένη κατάσταση.
Εν τέλει λοιπόν, τι χρειάζεται για να αρχίσουμε όλοι να στροφάρουμε ξανά; Μήπως τελικά μόνο σε εποχές εντόνων και σοβαρών γεγονότων και ιστορικών καμπών συμβαίνουν και σοβαρές ζυμώσεις στα ανθρώπινα μυαλά; Μα τέτοια είναι και η εποχή που διανύουμε τώρα. Δεν χρειάζεται να έχουμε Χούντα για να δούμε ότι πάμε κατά διαόλου. Κι έτσι όπως είμαστε τώρα, είμαστε στα πρόθυρα του να το χάσουμε το παιχνίδι. Ας ξυπνήσουμε. Επιτέλους, ας ξυπνήσουμε. Τον χορό της ανανέωσης σέρνουν όσο μπορούν οι φοιτητές, αν και ακόμα και αυτοί δυστυχώς λιγότερο από τα προηγούμενα χρόνια, με όλη αυτή την λαίλαπα των παρατάξεων που ταλαιπωρεί την ανώτατη εκπαίδευση. Αλλά μόνοι αυτοί δεν θα αντέξουν. Πρέπει να μπουν και όλοι οι υπόλοιποι στον χορό, και να μην καθήσουν πλαδαροί να ανεχτούν τον ανούσιο άρτο και θεάματα που τους παρέχει ο κάθε πολιτικάντης και ο κάθε μεγαλοκαναλάρχης. Γιατί και το νηστικό αρκούδι χορεύει. Άμα είναι να σπάσει τις αλυσίδες του θα χορέψει.

Read more...