Η ασπίδα και το σπαθί

Πόσο όμορφο είναι αυτό το τραγούδι... υπάρχει, πράγματι, μια άλλου τύπου φυσικότητα και ειλικρίνεια στην ερμηνεία της Clare Maguire στην συγκεκριμένη ακουστική έκδοση του original κομματιού. Το λάτρεψα! Συνήθως τα κατηφή τραγούδια δεν μου ταιριάζουν, ακόμα και οι μπαλάντες που προτιμώ θέλω να έχουν ένα κάποιο συναισθηματικό ξέσπασμα, μια αλλιώτικη έπαρση, κάτι που να καίει και να ρημάζει ό,τι ήταν, ό,τι είναι και ό,τι πρόκειται να απομείνει μέσα στο ξερό περιτύλιγμα της μνήμης και του πόνου. Και το "The shiel and the sword" είναι ακριβώς ένα τέτοιο κομμάτι, αν και δεν του φαίνεται... γιατί, πολύ απλά, η δικιά του φλόγα είναι υπόγεια. Καίει μέσα βαθιά, χωρίς να γίνεται αρχικά αντιληπτή, αλλά και για αυτόν τον λόγο καίει πολύ, πολύ περισσότερο.

Έγραψα πρόσφατα ένα κομμάτι, μια μπαλάντα (δεν τις συνηθίζω) με πιάνο, που έχει κι εκείνο αυτήν ακριβώς την φωτιά μέσα του, αν και το στιχουργικό μοτίβο είναι διαφορετικό. Έχοντας τις ρίζες του σε μια προσωπική κόλαση που πέρασα πριν λίγο καιρό, όπου βίωσα αβάσταχτα τον πόνο μιας συναισθηματικής απώλειας, μην μπορώντας να αποτινάξω την τυφλή και μονομερή λατρεία που είχα απέναντι σε κάποια, λατρεία που εξέφραζα σπασμωδικά και την είδα τελικά να καταρρέει απέλπιδα μπροστά μου, να αλλοιώνεται, να γίνεται στάχτη και τελικά να εξανεμίζεται ακολουθώντας - αναγκαστικά - τους χρονικούς και χωρικούς κανόνες της λογικής, πιστεύω ότι είναι από τα πιο ειλικρινή κομμάτια που έχω γράψει. Και πιστέψτε με, έχω γράψει πολλά, αν και όχι όλα ιδιαίτερα αξιόλογα. Ελπίζω η τελική μορφή αυτής της μπαλάντας, που δουλεύεται ήδη, να έχει έστω και την μισή δύναμη και ωμότητα, θα έλεγε κανείς, με τα οποία προικίζει η Maguire την δική της ερμηνεία.

Πιθανώς στο μέλλον να αναρτήσω εδώ το προαναφερθέν προσωπικό κομμάτι... προς το παρόν, ας παρασυρθούμε μαζί από την μάχη του σπαθιού και της ασπίδας.

You and I... felt so good to begin with, didn’t we?
Well, now it seems there’s far too many adverts in between.
And we don’t speak anymore... so we’re left in constant silence.
And it’s haunting me... so I’m ready now to fight this.

You have the shield, I’ll take the sword.
I no longer love you, no longer love you...
I’m not afraid of the danger in the dark.
I no longer love you, no longer love you...

You and I... aren’t working out.
And we're burning on the bridges now.
We’re trapped inside...
we're screaming "won’t somebody just let me out?"

You have the shield, I’ll take the sword.
I no longer love you, no longer love you...
I’m not afraid of the danger in the dark.
I no longer love you, no longer love you...

No, no, no, no...

I no longer love you... no longer love you.
I no longer love you.
I no longer love you.

And we don’t speak anymore... so we’re left in this constant silence.
It’s haunting me... so I’ll be ready now to fight this, fight this...

You have the shield, I’ll take the sword
I no longer love you, no longer love you
I’m not afraid of the danger in the dark
I no longer love you, no longer love you...

No, no, no, no...

I no longer love you... no longer love you.
I no longer love you.
I no longer love you.

You and I... felt so good to begin with, didn’t we?
But now it seems thοse shields and swords are haunting me...

Read more...

Ξεθωριάζοντας

Είναι γεγονός πως ξετυλίγοντας το γαϊτανάκι της εξέλιξης και προϊστορίας όλων των σύγχρονων διεθνών μουσικών σκηνών και genres, το καθένα από τα οποία αποτελεί μίξη και διαδοχή άλλων προγενέστερων, καταλήγουμε πως τα πάντα είχαν ως κοινή βάση τα blues και τα gospel. Τα πάντα. Τα απειράριθμα παρακλάδια του rock, του metal και του punk, η pop με τις αμέτρητες μεταλλαγές κι εκφάνσεις της τα τελευταία τριάντα χρόνια, η rap, η hip hop, το κάθε είδος ηλεκτρονικού κοπανητού, ακόμα και συνθετότερες εκφράσεις της νεώτερης μουσικής κουλτούρας, όπως η jazz, όλα αποτελούν παιδιά της λεγόμενης μαύρης μουσικής. Σκεφτείτε το ακολουθώντας την λογική της αντίστροφης διαδικασίας, όπως έκαναν και οι φυσικοί για να ισχυροποιήσουν την θεωρία του Bing Bang. Θα διαπιστώσετε πως τα προαναφερθέντα πράγματι ισχύουν. Και αφού το σκεφτείτε, χαμογελάστε απηυδισμένοι καθώς θα συνειδητοποιείτε παράλληλα πως ό,τι ακούγεται διεθνώς στον δυτικό κόσμο τον τελευταίο αιώνα προήλθε από την εξέλιξη της μουσικής των σκλάβων που ο ίδιος δυτικός κόσμος ξερίζωσε από την Αφρική. Πού να πάρει η ευχή, η Ιστορία επιμένει να επιδεικνύει την διεστραμμένη αίσθηση ειρωνείας που την χαρακτηρίζει ακόμα και στα πιο απλά πράγματα.

Παρ'όλ'αυτά, μπορεί κανείς με ασφάλεια να θεωρήσει πως το rock και το metal γεννήθηκαν σαν καθεαυτά είδη στο Ηνωμένο Βασίλειο (βασίλειο - μην χέσω! Αλλά ας μην αρχίσω να αραδιάζω τώρα την γνώμη μου για την Ελισάβετ, τον Κάρολο, το σόι τους και όλο το συνάφι τους στην Ευρώπη και ανά τον κόσμο. Το θέμα μας είναι άλλο). Οι Η.Π.Α. μπορεί έθεσαν τις βάσεις του ήχου του rock με μία μίξη του original blues ηχοχρώματος και στοιχείων της επαρχιακής country και hillbilly, ακολουθώντας την έμπνευση μιας σωρείας καλλιτεχνών των αρχών του 20ού αιώνα και στρώνοντας το έδαφος για τον Elvis, αλλά εν τούτοις, το rock άνθισε με όλη την σημασία της λέξης στην Γηραιά Αλβιώνα χάρη στην σαρωτική πορεία τεσσάρων ιδιοφυών και τελείως ηλίθια κουρεμένων κολεόπτερων από το Liverpool. Πράγματι, οι Beatles, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, είναι και οι πατριάρχες του rock. Μπορεί στην εποχή τους να αναγνωρίζονταν ως pop είδωλα (με την έννοια ότι η μουσική τους ήταν popular, δημοφιλής) και να έλεγαν ακόμα και οι ίδιοι ότι η αρχή των πάντων ήταν ο Presley, αλλά αδιαμφισβήτητα υπήρξαν το σημαντικότερο σημείο αναφοράς, έστω και υποσυνείδητα, κάθε γνωστής και άγνωστης rock μπάντας την τριακονταετία '60 - '90.

Στο θέμα του metal, αντίθετα, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία σχετικά με την διαλογή μεταξύ Η.Π.Α. και Ηνωμένου Βασιλείου. Η γέννησή του οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις βρετανικές κιθάρες με το ξέσπασμα στα τέλη του '70 και τις αρχές του '80 του κινήματος του NWOBHM. To ίδιο το ακρωνύμιο είναι συντόμευση του πολυλεκτικού όρου New Wave of British Heavy Metal. Οι Αμερικανοί ακολούθησαν με διαφορά μερικών ετών.
Πάντως, η μετέπειτα εξέλιξη και ξεπέταγμα των διαφόρων subgenres στις ευρύτερες ενότητες του rock και του metal ακόλουθησαν μια παράλληλη πορεία και στις δύο άκρες του Ατλαντικού, με τις Η.Π.Α. να γίνονται περισσότερο αισθητές μέχρι το '90 στο χώρο του extreme metal (thrash, progressive - η λατρεία μου -, death, black, doom κ.λπ. metal σκηνές, που αν και είχαν σημαντικούς Ευρωπαίους εκπροσώπους, καμία δεν άνθισε τόσο όσο στην Αμερική, τουλάχιστον μέχρι την αυγή της νέας χιλιετίας) και του εναλλακτικού rock (χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή του Detroit που ξεπέταξε προ 25ετίας το κίνημα του grunge, το οποίο έζησε έντονα και για λίγο), ενώ η Μ. Βρετανία εξερεύνησε άλλου είδους μονοπάτια που διαμορφώνουν εν ολίγοις τις σημερινές post rock/alternative/new wave σκηνές.
Από τις Η.Π.Α. λοιπόν προέρχεται ένα subgenre το οποίο με συγκινεί ιδιαίτερα, και περισσότερο τις στιγμές που χαλαρώνω και θέλω να ταξιδέψω, όχι στο διάστημα, αλλά σε ένα φαράγγι, όχι για να δω τα αστέρια, αλλά για να νιώσω την μεσημεριανή ραστώνη να μου αδειάζει τις σκοτούρες του μυαλού μου. Μιλάω για το southern rock. Όπως μαρτυρά και η ονομασία του, το είδος αυτό αναπτύχθηκε κυρίως από μπάντες των νότιων Πολιτειών. Φυσικά, όλοι έχουμε στο μυαλό μας τί πάει, ως επί το πλείστον, να πει νότιες Πολιτείες: αγραμματοσύνη, redneckισμός, πουριτανισμός, θρησκοληψία, god - bless - Americισμός, τεράστια φορτηγά, γκόμενες με ονόματα του στυλ Mary Lue ή Susie Q, γενικά βλαχιά και άλλα τόσα στερεότυπα που δυστυχώς οι ίδιοι οι κάτοικοι των περιοχών αυτών φροντίζουν να επιβεβαιώνουν και μόνο με το ποιούς εξακολουθούν να εκλέγουν ως αντιπροσώπους τους στο Κογκρέσο. Εν τούτοις, το southern rock (με σημαντικότερους εκπροσώπους του παλαιότερα τους Lynyrd Skynyrd και ακόμα πιο παλιά τους Creedence Clearwater Revival) αποτελεί ένα ιδιαιτέρως αισθαντικό άκουσμα, ατμοσφαιρικό και με υπερτονισμένο το country στοιχείο μόνο τόσο ώστε να του δώσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Από τον χώρο του southern rock λοιπόν επέλεξα για αυτήν την φορά μια εξαίσια μπαλάντα. O τιτανομέγιστος Zakk Wylde είναι ευρύτερα γνωστός ως ο κιθαρίστας που στο πλευρό του Ozzy κατάφερε για πολλά χρόνια να γεμίσει το κενό του πρόωρα χαμένου και δυσαναπλήρωτου Randy Rhoads, βάζοντας μάλιστα και του δική του μουσική σφραγίδα, και ως ο ιδρυτής των Black Label Society. Με άλλα λόγια, αποτελεί εμβληματική μορφή στον χώρο του metal. Εν τούτοις, λίγοι γνωρίζουν ότι πριν τους Black Label Society, πριν ακόμα και το ακουστικό solo album του (το Book of shadows - κυκλοφόρησε το 1996), ο Wylde άφησε την σφραγίδα του και στον χώρο του southern rock  με ένα και μοναδικό album που κυκλοφόρησε το 1994 και θεωρείται πλέον κλασικό, ονόματι Pride & glory, υπό την ετικέτα του ομώνυμου συγκροτήματος. Από την εν λόγω συλλογή ακολουθεί το υπέροχο, νοσταλγικό "Fadin' away", στο οποίο ο Ζάκαρος παίζει κιθάρα και πιάνο και τραγουδάει με μιαν υπέροχη, βραχνή, κλασική "αμερικάνικη" (με την καλή έννοια του όρου) φωνή. Enjoy.

Should I feel lost?
Or should I feel found?
What should it be?
Up or down?

Won't you please help me...

I'm searching high, I'm searching low...
where might it be?
A loss for words, babe...

That'll set me free. That'll set me free...

Fadin', oh, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year to the day.
I'm just fadin', oh, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year to the day.

You ask for this, they sell you that.
A better place... is where I hope you're at.

Who's gonna live and who's gonna die?
Is it hello or goodbye?
Tell me how...
could you tell me why?

Fadin', oh, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year, oh, to the day.
I'm just fadin', yeah, fadin' away, yeah...
mama, it's been a year to the day.

Oh yeah, when the daisies are growing over top of me,
where is it that I go?
Running out of time, Lord, I need to know...
oh, I need to know.

Fadin', fadin' away, yeah...
mama, it's been a year, Lord, to the day, yeah...
Fadin', fadin' away, oh yeah...
mama, it's been a year to the day.

Oh yeah mama, it's been a year, oh to the day.
Mama, it's been a year, yeah, to the day...

Read more...

Μέσα στην ακινησία της νύχτας...

Προέκυψαν δουλειές με φούντες από την προηγούμενη εβδομάδα κι έκτοτε. Ευτυχώς κανονίζω απόδραση με καλή παρέα κοντά στο τέλος του μήνα, γιατί αλλιώς δεν θα την παλέψω. Όπως και να έχει, το καθησιό είναι γλυκό... και όταν μετά από σχεδόν έναν μήνα ξεκούρασης σου την πέφτουν πάλι όλοι και από παντού, ή τα ψιλοχάνεις, ή τους την πέφτεις κι εσύ με αδιευκρίνιστα αποτελέσματα, ή βυθίζεσαι στην δουλειά για να προλάβεις. Εγώ επέλεξα να κάνω το τελευταίο... και οψόμεθα. Ευτυχώς που έχω συνηθίσει στα μπετά.

Ήθελα να γράψω κάτι για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Το προσπάθησα. Ζορίστηκα. Αλλά δεν μου κατέβαινε καμιά ιδέα. Και σιγά σιγά συνειδητοποίησα ότι η όποια διάθεσή μου για γραφή προέκυψε όχι λόγω κάποιας σπίθας έμπνευσης, όχι επειδή πραγματικά το ήθελα, αλλά επειδή θα έπρεπε να γράψω κάτι. Γιατί και καλά το επέβαλλε η μέρα.

Αλλά αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι σωστή. Σημασία έχει να εμπνέεσαι, όχι να υποχρεώνεσαι. Θα μπορούσα κάθε χρόνο να γράφω ξανά και ξανά το ιστορικό των γεγονότων, αναρτώντας τα γνωστά ραδιοφωνικά στιγμιότυπα, τις γνωστές εικόνες, τα γνωστά ντοκουμέντα. Ίσως πράγματι να το κάνω κάποτε, αλλά όλα αυτά έχουν ήδη γίνει και κάθε χρόνο ξαναγίνονται (και καλώς κάνουν και ξαναγίνονται, γιατί η μνήμη θέλει φροντίδα) από άλλους και πολύ καλύτερα από εμένα. Αν θυμάστε, και πέρυσι επέλεξα όχι να ακολουθήσω την πεπατημένη αναρτώντας ιστορικά στοιχεία, αλλά  απεναντίας να κράξω. Αυτό μου βγήκε, αυτό έγραψα. Και όπως και τότε, έτσι και τώρα δεν υπήρχε λόγος να επιβαρύνω ούτε τον εαυτό μου, ούτε κανέναν με ένα κείμενο άνευ λόγου και ουσίας. Συνεπώς φέτος αρκέστηκα στο να συμμετάσχω με τον δικό μου τρόπο στην αφύπνιση που επέβαλλε η θύμηση των γεγονότων του '73.

Και είναι εκεί ακριβώς, μέσα στις πορείες, τις φωνές και την βαβούρα που συνέλαβα την ιδέα για το τί θα γράψω με αφορμή την περιώνυμη επέτειο. Ένα project μεγαλεπίβολο, δύσκολο στην σύλληψη και την γραφή και μεγάλο σε έκταση (για να λέω εγώ ότι είναι μεγάλο σε έκταση, φανταστείτε), το οποίο δεν το κόβω να βγαίνει στην φόρα πριν μπει ο Δεκέμβριος.

Για αυτό λοιπόν ας το αφήσουμε για την ώρα και ας περάσουμε σε ένα μουσικό διάλειμμα γεμάτο ερωτισμό, σεξουαλική ένταση αλλά και νοσταλγία. Έχω τόσο ανεβασμένη διάθεση αυτήν την περίοδο, που ειλικρινά δεν θα μπορούσα να postάρω μουσικά κάτι άλλο.

Τί σας έχω λοιπόν, τί σας έχω; WHITESNAKE! YEEEEEEEEAAAAAAHHHHHHH! Και μάλιστα το καταπληκτικό "Still of the night", από το ομώνυμο του συγκροτήματος και έβδομο στην σειρά album τους που κυκλοφόρησε το 1987. All time classic κομμάτι, αντιπροσωπευτικότατο του ηχοχρώματος του hard rock/heavy metal των '80s, με το λαρύγγι του Coverdale στα καλύτερά του (ακόμα περισσότερο από την εποχή που ήταν στους Deep Purple), το δυνατότερο κιθαριστικό δίδυμο (Vandenberg - Campbell) ανάμεσα στα πολλά που πέρασαν από το line - up του Λευκού Φιδιού στην 30χρονη και βάλε ιστορία του και ένα πολύ, μα πάρα πολύ κιτσάτο video clip, με σκισμένα δερμάτινα, dequpaz και laque στο μαλλί, γκόμενες που πηγαίνουν ακόμα και να κοιμηθούν φορώντας τακούνια (παρεμπιπτόντως, στο ακόλουθο εμφανίζεται η για λίγο καιρό σύζυγος του David Coverdale, Tawny Kitaen) και στο τέλος μπαγλάρωμα του τραγουδιστή μέσα σε ένα περιπολικό που γράφει απ'έξω Sex Police!!! Κοινώς... γνήσια '80ίλα! Ειλικρινά, θέλετε τίποτα άλλο;!

Χωρίς πλάκα πάντως, αν το video clip σας φανεί υπερβολικά sleezy, μην το δείτε και απλά ακούστε την κομματάρα με την ένταση ΤΕΡΜΑ. Το διασκευάσαμε πρόσφατα με την μπάντα αλλά η επιμονή μου να το πλακώνω στα σολίδια, ακόμα κι εκεί που δεν χρειάζεται, δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τα υπόλοιπα μέλη. Δεν με νοιάζει όμως. Θα σολάρω σε αυτην την τραγουδάρα μέχρι η ΤΑστιέρα της κιθάρας μου να γίνει ΤΟστιέρα!

 

In the still of the night,

I hear the wolf howl, honey,

sniffing around your door...
In the still of the night,

I feel my heart beating heavy,

telling me I gotta have more!

In the shadow of night,

I see the full moon rise,

telling me what's in store...
My heart start achin',
my body start a shakin'

and I can't take no more!

No, no, no!

Now I just wanna get close to you and taste your love so sweet...

And I just wanna make love to you, feel your body heat...

In the still of the night!

In the still of the night!

Over here, babe...

In the heat of the day,

I hang my head down low

and hide my face from the sun...

Through the light of the day,

until the evening time,

I'm waiting for the night to c... c... come!

Oh, baby...

In the still of the night,

in the cool moonlight,

I feel my heart is achin',

in the still of the night...

Oh baby, I need you closer...

I can't keep away, I can't keep away, no...

Gotta give me love, gotta give me some lovin' every day...

Can't keep away...

Come over here baby!

In the still of the night,

I hear the wolf howl, honey,
sniffing around your door...
In the still of the night,
I feel my heart beating heavy,

telling me I gotta have more!

Oh, mama...

Now I just wanna get close to you and taste your love so sweet...

And I just wanna make love to you, feel your body heat...

In the still of the night, oh yeah, in the still of the night!

 I'll be sneaking round your door...

In the still of the night, in the still of the night!

Ain't nothing gonna stop me now...

Still of the night!

Still of the night!

Still of the night!

Υ.Γ. Το λογοπαίγνιο που έκανα προηγουμένως ήταν αηδιαστικό. Το ξέρω. Το ξέρουμε όλοι. Ας μείνει μεταξύ μας λοιπόν.

Read more...

Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο!

Ο καινούριος μήνας μπήκε, η περαίωση κρέμεται σαν την αγχώνη πάνω από τα κεφάλια μας (καθ'ό,τι η περαίωση και η "ταχτοποίηση" θα λειτουργήσει ανακουφιστικά στην ουσία μόνο για τους μεγαλοφοροφυγάδες, ενώ δεν θα είναι παρά μια νέα θηλιά για τους συνεπείς λοιπούς μικροφορολογούμενους, όπως έχουν δείξει 25 συναπτά έτη πνευματώδους ελληνικής φορολογικής πολιτικής), οι απεργίες μαίνονται, επενδύουν επάνω μας Κινέζοι, Άραβες, εμίρηδες και κακομοίρηδες, ο νόμος για το τσιγάρο εξελίσσεται σε παρωδία τόσο για τους καπνιστές όσο και για τους αντικαπνιστές σαν και του λόγου μου, οι μηχανικοί, πτυχιούχοι και μη, πεινάμε γιατί ούτε καν η ρύθμιση για τους ημιυπαιθρίους δεν συγκινεί τον κοσμάκη (λογικό, όταν ο κοσμάκης δεν έχει να φάει), ο Καραμανλάκας, ο Μπάνγκαλοουζ και το υπόλοιπο πράσινο - μπλε - κόκκινο κακό συναπάντημα περνάνε στα ψιλά τις περιώνυμες εξεταστικές για το Βατοπαίδι και τα κουμπαριλίκια με τους Ευφραίμηδες και Σία, στο πρωτάθλημα πάμε κατά διαόλου (μην ρωτάτε ομάδα, ο νοών νοείτω), οι σχολές είναι ακόμα στο μετεξεταστικό μπάχαλο, οι ύαινες των φοιτητικών παρατάξεων έχουν ήδη βγει έξω να κυνηγήσουν σαν ανθρωποφάγοι Μάο Μάο τα ανυποψίαστα πρωτοετά, και, και, και, και, και, και... αλλά εγώ δεν είμαι σε κατάσταση να ανησυχήσω για τίποτα. Έχω όρεξη, διάθεση, τουπέ, μια διαολεμένη αισιοδοξία!

Για αυτό, πριν μπούμε για τα καλά στον στίβο του γραψίματος σοβαρών και σοβαροφανών ψευδοάρθρων, θα σας βάλω πρώτα να ακούσετε ένα τραγουδάκι που είμαι σίγουρος ότι ακουγόταν την στιγμή της... παραγγελίας των μισών, τουλάχιστον, τσογλανιών της γενιάς μου. Ελάτε τώρα που δεν καταλάβατε τί εννοώ.

Είναι γνωστό ότι ο Billy Idol είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στα νεαρά και όμορφα πιπίνια. Μια λατρεία που την διαλαλούσε καθ'όλη την διάρκεια της πιο κιτς αλλά και πιο καθοριστικής για την διαμόρφωση των σύγχρονων ηθών του δυτικού κόσμου δεκαετίας, των '80s. Μια δεκαετία επίσης που στον χώρο της μουσικής μπορεί να έβγαλε σκουπιδαριό, αλλά έβγαλε και κομματάρες στην rock, metal, pop, disco, electro και δεν συμμαζεύεται σκηνή - μέχρι που στις αρχές των '90s ήρθε ο Cobain και τα διέλυσε όλα, όπως είπε και ο Mickey Rourke στον "Παλαιστή" του Aronofsky (αγαπάμε τους Nirvana, αλλά κάποια πράγματα να λέγονται). Και κανένα τραγούδι του Idol δεν είναι τόσο αληθινά sexy, τόσο βιτσιόζικο, τόσο ερεθιστικό όσο το "Rebel Yell". Στο refrain, o Μπιλάκος λέει ότι η άλλη του φώναζε, μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, "κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο!"

Τρελά γούστα το κομμάτι. Και μην ξεχνάμε ότι στην κιθάρα είναι ένας μεγάλος αλλά υποτιμημένος βιρτουόζος της τελευταίας 25ετίας, ο Steve Stevens.

Last night a little dancer came dancin' to my door.

Last night a little angel came pumping to my floor.

She said "come on baby, I've got a license for love...

and if it expires, pray help from above."

Because...

In the midnight hour, she cried "more, more, more!"

 With a rebel yell, she cried "more, more, more!"

In the midnight hour, babe, "more, more, more!"

 With a rebel yell, "more, more, more!"

"More, more, more!"

She don't like slavery, she won't sit and beg...

but when I'm tired and lonely, she sees me to bed.

What set you free and brought you to be me, babe?

What set you free?

I need you here by me!

Because...

In the midnight hour, she cried "more, more, more!"

 With a rebel yell, she cried "more, more, more!"

In the midnight hour, babe, "more, more, more!"

 With a rebel yell, "more, more, more!"

He lives in his own heaven...
collects it to go from the seven eleven.
Well, he's out all night to collect a fare...
just so long, just so long, it don't mess up his hair.

I walked the ward with you, babe...
  a thousand miles with you.
I dried your tears of pain, babe...
  a million times, for you.

I'd sell my soul for you babe...
for money, to burn with you.
I'd give you all, and have none, babe...
justa, justa, justa, just to have you here by me.

Because...

In the midnight hour, she cried "more, more, more!"

 With a rebel yell, she cried "more, more, more!"

In the midnight hour, babe, "more, more, more!"

 With a rebel yell, she cried "more, more, more!"

"More, more, more!"

Oh yeah little baby...
she want more!
More, more, more, more, more!

Oh yeah little angel...
she want more!
More, more, more, more, more, more, more!

Ίσως να ψυλλιαστήκατε ήδη τον λόγο που έχω παλαβώσει (ξανά).

Πάλι ερωτευμένος είμαι, που να με πάρει και να με σηκώσει!

Read more...

Μαυρισμένη καρδιά

Είναι φορές που αισθάνεσαι ότι το μονοπάτι που ακολουθείς βγάζει σε αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο κρύο, πικρό, άδειο, κενό, αλλά τόσο πραγματικό μέσα στην κενότητά του. Ένα αδιέξοδο που γελά με τον τρόπο που πιάστηκες στα δίχτυα του και σε λοιδορεί, σε χλευάζει για το ότι πλέον δεν θέλεις να φύγεις. Ναι, όταν πιάνεσαι σε ένα τέτοιο αδιέξοδο αποφασίζεις να μείνεις... γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις πουθενά αλλού να πας.

Πόσοι έφτασαν εκεί; Πόσοι είδαν; Πόσοι γνώρισαν; Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν πρόκειται να μάθει. Γιατί ούτε ένας από αυτούς που έφτασαν στο τέρμα του δρόμου δεν γύρισαν πίσω να το πουν. Ποιός θα τους άκουγε άλλωστε; Το να φτάνεις στο τέρμα του δρόμου, να ατενίζεις τον γκρεμό και να χασκογελάς με την ίδια σου την κατάντια είναι μια μοναχική δουλειά.

Γιατί οι άνθρωποι οδηγούνται στο μοναδικό τέρμα που που δεν τελειώνει; Αλήθεια, ποιός μπορεί να το εξηγήσει; Και πώς; Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Όταν σε τέτοιες καταστάσεις και αποφάσεις μπλέκονται τα συναισθήματα με την λογική, ο παρορμητισμός με τον συντηρητισμό, η επίγνωση με την απόγνωση, τα λόγια είναι λίγα και σχεδόν πάντα περιττά.

Και όπως γίνεται συνήθως, ο άνθρωπος επιλέγει να εκφραστεί μέσω της Τέχνης. Κι εν προκειμένω, της Μουσικής.

Το ότι οι Calexico είναι groupάρα είναι γνωστό. Προσωπικά, δεν είναι μόνο το ότι γενικά αυτό το μείγμα indie rock, post rock, tex - mex και alternative country μου αρέσει σαν άκουσμα και μου δημιουργεί εικόνες της ερήμου, της ελεύθερης ζωής ανάμεσα σε haciendas και ποτήρια κίτρινης tequila και των απέραντων εκτάσεων στα σύνορα του Μεξικού με την Αριζόνα και την Καλιφόρνια. Είναι ότι ξέρουν κι έχουν πλήρη κυριότητα πάνω στα μέσα έκφρασης που διαθέτουν. Οι Calexico, με πρωτεργάτες τους John Glenn Convertino και Joey Burns, είναι από τις λίγες μπάντες που μπορούν να βγάλουν από μέσα σου ολοκληρωμένα, πλήρη κι έντονα συναισθήματα και όχι την συγκεχυμένη θολούρα που στην καλύτερη σου βγάζουν αρκετά άλλα συγκροτήματα. Είτε γράφουν μουσική α λα soundtrack ταινιών του Tarantino (τρανό παράδειγμα το "The ballad of Cable Hogue") είτε κομμάτια που εξερευνούν πιο latin μονοπάτια (σαν το εξαιρετικό "Crystal frontier" ή το πασίγνωστο "Stray", που έκανε ευρύτερα ονομαστούς τους Calexico και ακουγόταν και στους τίτλους αρχής της εκπομπής "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη), πάντα σου αφήνουν ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα.

Όταν δε κυκλοφόρησαν το 2003 το album τους A feast of wire, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Μόλις είχα αρχίσει τότε να τους πρωτοακούω αλλά παρ'όλ'αυτά νόμιζα πως είχα σχηματίσει μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το τί έπαιζαν. Ε, μ'αυτό το album αναθεώρησα... γιατί, πολύ απλά, σε αυτό το δίσκο παίζουν τα πάντα. Πιστοί στις indie rock καταβολές τους, εν τούτοις εξερευνούν και μονοπάτια της lounge, της blues, ακόμα και της ορχηστρικής jazz.

Ένα κομμάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα και αποτέλεσε τροφή για όλον αυτόν τον προβληματισμό μου σχετικά με το αδιέξοδο στην ζωή ενός ανθρώπου είναι το εξαίσιο και ατμοσφαρικό "Black heart" που σας παρουσιάζω εδώ. Σας προειδοποιώ, θα σας ρίξει. Αλλά θα γουστάρετε τρελά.

Spring is frozen, now I'm stuck in low...
wrapped with wire tapped to the heart.
Can't find no poison, now I've got no cure...
fangs are stuck inside my skin.

Payne county line, watching unjust claims.
One man's righteousness is another man's long haul.
Sentence carried out, long haul counting the miles... 
to the four corners of the world.

Spring is rusted shut, faith's coiled and cracked...
apparitions worth their weight in gold.
Scratched in metal, name erodes away...
hands are scarred, heart is charred, burnt though and ashen.

Trip on fence post line, sifting through the remains.
One man's close pursuit is another man's last chance.
Make it through the divide, last chance suffer the weight...
or get buried by this black heart.

Sweeping over the land...
black heart crawling its way to the four corners of the world.

Read more...

Παραβολή

Οφείλω πάντως να του παραδεχτώ κάτι του Γιώργου Αλκαίου. Μπορεί το τραγούδι του να είναι επιεικώς αδιάφορο, για να μην πω κάτι άλλο (άσχετο αν λόγω της υπερ - υπερ - υπερέκθεσής μας σε αυτό θα το συνηθίσουμε και θα το χορεύουμε όλοι στα καλοκαιρινά clubs, εδώ ακόμα και με την απονενοημένη "μπαλάντα" - ουρλιαχτό της Βίσση το είχαμε κάνει) και να ομοιάζει ύποπτα με παλιότερο τραγούδι του Νταλάρα (έχει βουίξει ο κόσμος, ακούστε εδώ), μπορεί η φωνή του να είναι λίγη έως ανύπαρκτη, αλλά αν μη τι άλλο ο άνθρωπος είναι χαμηλών τόνων. Ούτε πρωθύστερες θριαμβολογίες και διθύραμβοι, ούτε συνεπακόλουθη ελεύθερη και ανώμαλη πτώση. Βγήκε, είπε ότι θα χτυπήσει θέση μέσα στην πρώτη δεκάδα, το έκανε και γειά σας. Άλλες χρονιές γινόταν της πουτάνας από υπερφίαλες δηλώσεις περί αδιαφιλονίκητου φαβορί, σίγουρης πρωτιάς, νίκης από τα αποδυτήρια και λοιπά και λοιπά και λοιπά και τρώγαμε τελικά τα μούτρα μας. Φέτος η κατάσταση εξομαλύνθηκε, πράγματι...

Περιττό να πω ότι θεωρώ την Eurovision ένα κιτς πανηγυράκι για να έχουν κάτι να ασχολούνται τα διεθνή - συμπεριλαμβανομένων προφανώς και των ελληνικών - tabloids και κουτσομπολίστικα talk shows. Θα μου πείτε, εγώ γιατί κάθομαι και τη σχολιάζω αφού το παίζω τόσο ανώτερος και κουλτουρόκαφρος; Δεν είναι εκεί το θέμα. Όπως και κάθε χρόνο, το μυαλό μας πιπιλίζεται τόσο πολύ από ΟΛΕΣ τις πηγές οπτικοακουστικής ενημέρωσης και/ή ψυχαγωγίας - σχετικά με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για τον αμουσικό αυτό διαγωνισμό -, που στο τέλος όλο και κάτι θα πούμε περί αυτού. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Το ζήτημα είναι, όμως, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Γιατί κακά τα ψέματα, η όλη ιστορία είναι ένα βραδυφλεγές φιάσκο. Τα τραγούδια είναι, στο μεγαλύτερο τους ποσοστό, επιπέδου νηπιαγωγείου. Τόσο στιχουργικά και μουσικά, όσο κι ερμηνευτικά. Επιπλέον, αρκετά είναι ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ αντιγραφές παλιότερων σουξέ των '80s, των '90s, ακόμα και των '00s, που όταν τα ακούς δεν πιστεύεις στα αυτιά σου για την εκάστοτε κλεψιτυπία κι έλλειψη έμπνευσης. Τέλος, η περίφημη ιδέα και το βαθύτερο ιδανικό πίσω από το γενικότερο concept του διαγωνισμού της Eurovision (το οποίο είναι στην ουσία η σύσφιγξη των δεσμών φιλίας κι ευγενούς άμιλλας μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών μέσω της μουσικής και των καλλιτεχνικών δρωμένων γενικότερα) στην ουσία δεν υφίσταται, αφού καλώς ή κακώς έχουν δημιουργηθεί εδώ και χρόνια "συμμαχίες" που διαμορφώνουν λίγο εώς πολύ το τελικό αποτέλεσμα με συγκεκριμένο τρόπο και δίνοντας standard βαθμολογίες (Ελλάδα - Κύπρος, οι σκανδιναβικές χώρες μεταξύ τους, η Ρωσία με μικρότερες πρώην χώρες της Ε.Σ.Σ.Δ. κ.ο.κ., με μια συνέπεια και συνέχεια που σπανίως σπάει τα τελευταία χρόνια).

Παρ'όλ'αυτά, πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Από την Eurovision έχουν ξεπεταχτεί, αν και κυρίως κατά την διάρκεια περασμένων δεκαετιών, ταλέντα όπως η Celine Dion και οι ABBA. Επιπλέον, μια στο τόσο αναδεικνύονται μέσα από την σαβούρα και τραγούδια πραγματικά διαμάντια, όπως το εκπληκτικό "Lane Moje" ("Лане моје") του Σέρβου Željko Joksimović, που βγήκε τρίτο στον διαγωνισμό του 2004 και σύμπλεκε τον λυρικό του στίχο με μια υπέροχη μουσική, αλλά βεβαίως και η δική μας πρωτιά το 2005 με το "My number one" που ερμήνευσε η Παπαρίζου το οποίο, κακά τα ψέματα, και γαμάτο είναι ως χορευτικό κομμάτι, και τον πικάντικο στίχο του έχει, και η μουσική του είναι ενδιαφέρουσα με την προσθήκη της λύρας, και η Έλενα το απογειώνει με την τεράστια φωνή της. Αλλά, όπως είπαμε, αυτά κι ελάχιστα ακόμα αποτελούν εξαιρέσεις.
Στον αντίποδα, αυτήν την φορά θα σας παρουσιάσω ένα δυσκολοχώνευτο, για όσους δεν είναι fan τέτοιου είδους μουσικής, αλλά παρ'όλ'αυτά μοναδικό κομμάτι ενός μοναδικού μέσα στα μοναδικά groups. Μιλάω για τους Tool. Ένα συγκρότημα που οποιοσδήποτε ακούει rock ή metal οφείλει να ανακαλύψει, και όταν αυτό (σίγουρα) γίνει, η ανακάλυψη αυτή θα αποτελέσει σταθμό στην  περεταίρω διαμόρφωση των μουσικών του γούστων. Ένα συγκρότημα που όποτε βγάζει καινούριο album σαρώνει τα βραβεία Grammy, πουλάει εκατομμύρια δίσκους και χτυπάει πρωτιές σε charts, αλλά που παρ'όλ'αυτά είναι αντιδραστικό και αντισυμβατικό με την όλη ανθρωποφάγα μουσική βιομηχανία - σε σημείο που αν και πιέζεται, βάσει συμβολαίου, από τις εκάστοτε δισκογραφικές εταιρείες για την κυκλοφορία καινούριων albums μέσα σε μια καθορισμένη προθεσμία, εν τούτοις τους γράφει όλους στα παλιά του τα παπούτσια και κυκλοφορεί νέο δίσκο όποτε του καπνίσει ή έχει την ανάλογη έμπνευση (χαρακτηριστικό είναι ότι από την δημιουργία της μπάντας το 1990 έχουν κυκλοφορήσει όλα κι όλα τέσσερα albums). Ένα συγκρότημα που παρ'όλη την προαναφερθείσα δισκογραφική του σπανιότητα και την συνθετότατη και σουρεαλιστική μουσική και στιχουργική δομή των τραγουδιών του, έχει καταφέρει παρ'όλ'αυτά να γίνει σημείο αναφοράς.
Ένα ακόμα χαρακτηριστικό των Tool, πέρα από τον εντελώς προσωπικό post - progressive art rock/metal και δεν ξέρω κι εγώ τι στο καλό ήχο τους, είναι το artwork των albums αλλά και των video clips τους. Μιλάμε για ΠΟΛΛΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ! Έχουμε να κάνουμε με γνήσιο υπερρεαλισμό, με σκηνές φαντασίας, Ε.Φ. και φιλοσοφικής ενατένισης, καλειδοσκοπικές εικόνες, παραβολικές προβολές, τοπία α λα Dali, μεταμορφώσεις, παραμορφώσεις και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Πραγματικά, οι άνθρωποι ή δεν την παλεύουν καθόλου ή την παλεύουν πολύ καλά.
Για να μην μακρυγορώ, όλα τα παραπάνω θα τα διαπιστώσετε μόνοι σας παρακολουθώντας το ακόλουθο video. Είναι το official video clip ενός διπλού κομματιού των Tool, του "Parabol/Parabola" από τον δίσκο Lateralus (2001) που προσωπικά τον θεωρώ ως το αριστούργημά τους. Μέχρι το τέταρτο και κάτι λεπτό εκτυλίσσεται το ήρεμο, εσωτερικό και σχεδόν παραισθησιακό κομμάτι "Parabol", που λειτουργεί ως πρελούδιο για το εξαίσιο "Parabola" που ξεσπάει από το 04:07 και μετά. Η μουσική είναι, όπως είπαμε, προοδευτικά εξελισσόμενη από την αρχή ως το τέλος και αρκετά σύνθετη για όσους δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοια ακούσματα, όμως πάντα υπέροχη και ιδιοφυής. Οι στίχοι είναι και αυτοί ιδιαζόντως πολυεπίπεδοι και δυσερμήνευτοι, αν και διαβάζοντάς τους κανείς μπορεί να διαπιστώσει την σύνδεσή τους με την φιλοσοφία της υπαρξιακής πολλαπλότητας και του κάρμα. Το ζήτημα όμως εδώ είναι άλλο. Το ζήτημα είναι το ίδιο το video clip. Μα την αλήθεια, το έχω δει πενήντα φορές και δεν έχω καταλάβει ακόμα τί στο διάολο γίνεται. Η πλάκα είναι ότι και στα σχόλια στο YouTube υπάρχει μεγάλη διχογνωμία. Κανείς δεν έχει συνειδητοποιήσει τί παίζει. Αν και με κάποιο διεστραμμένο τρόπο συνδέεται θαυμάσια με το τραγούδι, εν τούτοις ό,τι αναφέρεται στους στίχους δεν αντιστοιχεί ιδιαίτερα στα επί της οθόνης δρώμενα και το τί απεικονίζεται τελικά είναι ένα μεγάλο αίνιγμα.
Τί να πω. Παρακολουθήστε το, απολαύστε την τραγουδάρα και μετά, άμα σας έρθει κάποια έμπνευση και καταλάβετε τίποτα, γράψτε κανένα σχόλιο για το τί μπορεί να είδατε. Εμένα πάντως ο εγκέφαλός μου έχει καεί. Όσο και να'ναι, το να κάνεις ανελαστική βήμα - προς - βήμα ανάλυση σε υπερστατικό φορέα και μετά αντί να χαλαρώνεις βολτάροντας με κάποια φρέσκια θηλυκή ύπαρξη, κάθεσαι και βλέπεις οπτικοακουστικά αποτελέσματα ναρκοληψίας, είναι too much. Έλα όμως που το κάνουμε ΚΑΙ αυτό. (Σημείωση: αν ψάξετε και άλλα video clips των Tool θα ανακαλύψετε πολύ περισσότερο κάψιμο. Αυτό είναι από τα πιο χαλαρά... λίγο έως πολύ.)

Parabol

So familiar and overwhelmingly warm...
this one, this form I hold now.
Embracing you, this reality here,
this one, this form I hold now.

So wide eyed and hopeful.
Wide eyed and hopefully wild.

We barely remember what came before this precious moment,
choosing to be here right now.

Hold on, stay inside...
This body holding me, reminding me that I am not alone in -
this body makes me feel eternal. All this pain is an illusion.

Parabola

We barely remember who or what came before this precious moment.

We are choosing to be here right now.

Hold on, stay inside this holy reality, this holy experience.
Choosing to be here in -

this body. This body holding me. Be my reminder here that I am not alone in -

this body. This body holding me, feeling eternal.
All this pain is an illusion.

Alive, I...

In this holy reality, in this holy experience. Choosing to be here in -

this body. This body holding me. Be my reminder here that I am not alone in -

this body. This body holding me, feeling eternal.
All this pain is an illusion.

Twirling round with this familiar parabol.
Spinning, weaving round each new experience.
Recognize this as a holy gift and celebrate this chance to be alive and breathing.

This chance to be alive and breathing...

This body holding me reminds me of my own mortality.
Embrace this moment.

Remember, we are eternal.
All this pain is an illusion.

Read more...

Δειλινό στην Αβάνα

Κάποια στιγμή θα την κάνω. Όχι για πάντα, αυτό είναι σίγουρο - θα αφήσω εγώ για πάντα την Θεσσαλονίκη; Αποκλείεται... την αγαπάω υπερβολικά για να διαπράξω τέτοιο έγκλημα. Απλά μετά την σχολή έχω ήδη βάλει στόχο για μεταπτυχιακό στην Βαρκελώνη. Και καλά κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι εκεί βρίσκεται το καλύτερο πρόγραμμα πάνω στην πράσινη/ενεργειακή/βιώσιμη ανάπτυξη και την βιοκλιματική αντιμετώπιση των κτιριακών δομών... πράγμα που δεν ισχύει, μια και τα πληρέστερα θεωρούνται εκείνα που διδάσκονται στα Πολυτεχνεία της Βουδαπέστης και του Debrecen. Αλλά αν και οι μαγυάρικες αυτές πόλεις είναι πανέμορφες, όπως και γενικά η Ουγγαρία, εν τούτοις η κοιτίδα των Καταλανών μου αρέσει, έτσι όπως την σκέφτομαι τουλάχιστον, πιο πολύ. Είναι που έχω και μια αδυναμία στην ισπανική γλώσσα και κουλτούρα γενικά... χώρια που άμα δω την Sagrada Familia από κοντά παίζει να πάθω αναφυλακτικό σοκ και μετά να μην μπορούν να με συνεφέρουν η Megan Fox και η Eva Mendes μαζί.
Μετά το μεταπτυχιακό και μέχρι να εξαντληθεί πλήρως η περίοδος της αναβολής μου, οπότε θα χρειαστεί ούτως ή άλλως να επιστρέψω για να τελειώνω με την θητεία μου, σκέφτομαι για κανένα χρόνο να γυρίσω την Ευρώπη κι έπειτα την Λατινική Αμερική. Α, η Λατινική Αμερική! Κούβα, Αργεντινή, Μεξικό, Ουρουγουάη, Χιλή, Βραζιλία... Havana, Buenos Aires, Montevideo, Rio De Janeiro...
Βέβαια είναι γεγονός ότι θα'ναι αδύνατον να πραγματοποιήσω όλα τα παραπάνω, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και με ένα όσο να'ναι περιορισμένο budget, αλλά το έχω οπωσδήποτε στο μυαλό μου. Μέχρι τότε όμως, μου αρκεί να παίρνω ερεθίσματα από ανθρώπους, γλώσσες, προφορές, εδέσματα και κυρίως από την μουσική παράδοση των εκάτοτε χωρών.
Αυτό που θα μοιραστώ μαζί σας είναι το υπέροχο από κάθε άποψη κομμάτι "Chan Chan" του αρχετυπικού κουβανέζικου group Buena Vista Social Club, ενός φαινομένου που ξεκίνησε την δεκαετία του '40 ως μια λέσχη φίλων της μουσικής και μετεξελίχθηκε σε ένα πολυπληθές και πολυτάλαντο συγκρότημα, που παραδόξως, πέρα από τις ξεχωριστές δουλειές των μελών του (όπως των βιρτουόζων κιθαριστών Eliades Ochoa και Compay "Secundo" Muñoz που κυκλοφόρησαν τα "Sublime illusion" και "Mi sueño" αντίστοιχα), κυκλοφόρησε ως ενιαία μπάντα μόνο ένα - και ομώνυμο - album! Ένα album πάντως που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στην κορυφή της ethnic jazz, με τον τόσο νοσταλγικό και συνάμα ερωτικό του ήχο. Σας αφιερώνω το κομμάτι με το οποίο ανοίγει.

De Alto Cedro voy para Marcane.
Llego a Cueto, voy para al Mayari.

El cario que te tengo,

no te lo puedo negar.
Se me sale la babita,

yo no lo puedo evitar.

Cuando Juanita y Chan Chan,

en el mar cernan arena,

como sacuda el jibe,

a Chan Chan le daba pena.

Limpia el camino de paja,

que yo me quiero sentar.
En aqul tronco que veo,

y as no puedo llegar...

De Alto Cedro voy para Marcane.
Llego a Cueto voy para al Mayari.

(Ακολουθεί χονδροειδής μετάφραση στα ελληνικά. Παρακαλώ για την επιείκεια όσων είναι καλύτεροι γνώστες της ισπανικής από εμένα, εγώ είμαι ακόμα σε νηπιακό στάδιο).

Έρχομαι από το Alto Cedro και πάω στο Marcane.

Φτάνω στο Cueto και κατευθύνομαι στο Mayari.

Την αγάπη που αισθάνομαι για εσένα,

δεν μπορώ να την αρνηθώ.

Σαλιαρίζω όλη την ώρα,

δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς.

Όταν η Juanita και η Chan Chan

έπαιζαν οι δυό τους με την άμμο στην παραλία,

πόσο η Chan Chan λίκνιζε το κωλαράκι της,

και πόσο την διέγειρε αυτό.

Καθαρίστε το μονοπάτι από τα ξερόφυλλα των ζαχαροκάλαμων,

θέλω να κάτσω να ξαποστάσω.

Θέλω να ξεκουραστώ σε εκείνη εκεί την καρότσα,

αλλιώς δεν με βλέπω να τα βγάζω πέρα...

Έρχομαι από το Alto Cedro και πάω στο Marcane.

Φτάνω στο Cueto και κατευθύνομαι στο Mayari.

Βέβαια οι στίχοι χάνουν από την ελλειπέστατη μετάφραση (πάντως, όσων αφορά εκείνο το "κωλαράκι", ήταν πράγματι η καλύτερη δυνατή απόδοση που μπορούσα να κάνω), αλλά και πάλι το νόημα είναι εμφανές. Όλα γίνονται για ένα πιπίνι!

Buenas tardes και φιλιά. Τα λέμε πάλι συντόμως...

Read more...

Ανάμεσα σε αντίθετα ρεύματα

Την κάνω για ένα τριημεράκι με την παρέα στο Bansko στην Βουλγαρία, γνωστό χιονοδρομικό θέρετρο και αγαπημένο φοιτητικό και μη προορισμό. Πάμε για πολύ πολύ χιόνι, σκι, σπα, τζάκια και δεν συμμαζεύεται... Επιτέλους μια ευκαιρία για χαλάρωση. Στο μεταξύ και μέχρι να γυρίσω, είπα να σας γλυκάνω με κάτι εκ διαμέτρου διαφορετικό... Κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τα κρύα, χιονισμένα και άγρια ηπειρωτικά όρη της χερσονήσου του Αίμου, αλλά αντιθέτως φέρνει στον νου ισπανικές μεσογειακές εξοχές, ποτισμένες με το άρωμα θυμαριού, λεβάντας, πουρναριού, ρομάνιας και αμυγδαλιάς, συνοδευόμενες από τον κελαρυστό ήχο ρυακιών και γεμάτες με έναν αέρα ταυτόχρονα βουνίσιο, από τους ανέμους που κατεβαίνουν από τα Πυρηναία αλλά και θαλασσινό, από τις προερχόμενες από το Port Ligat αλμυρές αύρες. Εδώ λοιπόν σας παρουσιάζω το "Entre dos aguas", (μεταφράζεται επί λέξει "ανάμεσα σε δύο νερά", εννοεί προφανώς σε δύο ρεύματα νερού), αγαπημένο κομμάτι του μέγιστου Ισπανού συνθέτη, βιρτουόζου και δεξιοτέχνη της κιθάρας Paco De Lucia (το πλήρες όνομα του οποίου είναι Francisco Sánchez Gómez), ενός καλλιτέχνη που ακόμα και τώρα, που διανύει την έβδομη δεκαετία της ζωής του, δεν διστάζει να ξεφεύγει από την πεπατημένη, αλλά πειραματίζεται και ανακαλύπτει όλο και περισσότερα στην τέχνη που υπηρέτησε και τον υπηρέτησε - την μουσική. Έτσι εκτός από το flamenco, στο οποίο διαπρέπει, έγραψε και συνεχίζει να γράφει και υπέροχα κομμάτια πάνω σε jazz, κλασικές και ethnic μελωδίες. Enjoy.

Τα λέμε από βδομάδα... Φιλιά σε όλες και όλους.

Read more...

Forbidden part 1 - Seduced

Αφού πέρασα ένα τριημεράκι σε Άρτα και Ιωάννινα και με τις καλύτερες εντυπώσεις από την οδήγησή μου μέσω της ως επί το πλείστον ολοκληρωμένης Εγνατίας Οδού που δόθηκε επιτέλους και σχεδόν στην πλήρη της έκταση στην κυκλοφορία, έφτασε και η ώρα να κάνω αυτό που είχα εδώ και καιρό στο μυαλό μου. Μετά από τεχνικές δυσκολίες που υπερκεράστηκαν με την βοήθεια του Masterpcm, αναγνώστη του blog (ευχαριστώ φίλε μου από καρδιάς), μπορώ επιτέλους να αναρτήσω στο ιστολόγιο και δείγματα της μουσικής που γράφω, προς άκουσμα των όποιων και όσων ενδιαφέρονται, αρχής γενομένης από το παρόν post...

Όπως έχω προαναφέρει σε προγενέστερη ανάρτηση και συγκεκριμένα εδώ, μετά από πολλή περίσκεψη και ακόμα περισσότερο λιώσιμο σε πρόβες, studios και πάνω στην ταστιέρα της κιθάρας μου, μπήκε μια τάξη στο συνονθύλευμα από τις σκόρπιες μελωδίες και τα riffs που έχω κατά καιρούς γράψει. Καρπός αυτής της τακτοποίησης είναι δέκα ολοκληρωμένα κομμάτια που δουλεύω αυτήν την περίοδο με το υπόλοιπο καρνέ των μουσικών της μπάντας, για τους οποίους με περηφάνια μπορώ να πω ότι είναι ένας κι ένας (φανταστείτε κιόλας ότι η σύνθεσή μας δεν είναι πλήρως ολοκληρωμένη, αφού παρουσιάστηκε τελευταία στιγμή ένα πρόβλημα με τον μπασίστα).

Η διαδικασία που ακολουθήθηκε σε όλα τα κομμάτια ήταν η ίδια. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ο μόνος που συνθέτει είμαι εγώ. Έτσι λοιπόν γράφω τον "οδηγό" όλων των οργάνων (lead,  solo, ρυθμικές και ακουστικές κιθάρες, μπάσο, πιάνο, πλήκτρα και drums) στο πρόγραμμα GP5, και στην συνέχεια παίζω και ηχογραφώ από πάνω layers από RSE κιθάρες, που ακολουθούν την υπόβαση που έχει ήδη γραφεί. Το αποτέλεσμα είναι μια αρκετά καλή ηχογράφηση, στην οποία τα όργανα που εκ των πραγμάτων παίζω εγώ (κυρίως οι κιθάρες και λιγότερο το πιάνο και τα πλήκτρα) είναι σχεδόν τελείως στην τελική τους μορφή, ενώ από εκεί και πέρα, το μπάσο και τα drums υπάρχουν μόνο ως πρωτόλεια, επί των οποίων ο μπασίστας και ο drummer κάνουν τα δικά τους κόλπα.

Το τραγούδι το οποίο επέλεξα για αρχή να σας παρουσιάσω ονομάζεται "Forbidden part 1 - Seduced" και είναι το πρώτο από μια τετραλογία concept τραγουδιών (τα υπόλοιπα τρία είναι τα "Forbidden part 2 - Τhe thin line", "Forbidden part 3 - Falling again" και "Forbidden part 4 - Together and apart"), της οποίας ο στιχουργικός πυρήνας είναι το χρονικό ενός καταραμένου έρωτα (οι στίχοι στα τρία από τα τέσσερα τραγούδια είναι δικοί μου, ενώ στο "Forbidden part 2 - Τhe thin line", το πιο μπαλαντοειδές κομμάτι της τετραλογίας, είναι γραμμένοι από μια πολύ καλή μου φίλη). Η ιδέα του concept δεν είναι κάτι καινούριο - οι τέχνες γενικά αλλά και η μουσική ιδιαίτερα βρίθουν από έρωτες, καταραμένους και μη, και τα αρχέτυπα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας ή του Μπέρεν και της Λούθιεν έχουν πολυχρησιμοποιηθεί και πολυδιασκευαστεί. Αλλά τέτοια ήταν η έμπνευσή μου για τα συγκεκριμένα τέσσερα κομμάτια, τί να κάνω;
Αυτό που κάνει το concept να ξεφεύγει κάπως από τα τετριμμένα, είναι ότι σε κανένα σημείο δεν δηλώνεται αν αυτός που μιλάει, μονολογεί ή διαλογίζεται είναι άντρας ή γυναίκα ή και οι δύο και ακόμα περισσότερο, αν είναι άνθρωποι. Μόνο νύξεις και σκιώδεις υπόνοιες μπορούν να οδηγήσουν κάποιον στο συμπέρασμα αν το ζευγάρι που έχει περιέλθει στις αγκάλες ενός έρωτα έντονου, υπόγειου, καταδικασμένου, βρώμικου και ανά περιπτώσεις διεστραμμένου και χωρίς αύριο, είναι άντρας με γυναίκα, άγγελος με άνθρωπο, δαίμονας με άγγελο, ψυχή με ψυχή ή ο,τιδήποτε άλλο. Δεν είχα σκοπό να "μεταφυσικοποιήσω" ιδιαίτερα το όλο ζήτημα, απλά άφησα ελεύθερη την φαντασία μου... Το αποτέλεσμα που προέκυψε ήταν ένας μεγάλος όγκος στίχων, ερωτικών, ποτισμένων με πόνο αλλά και απόλαυση, ηδονή αλλά και μοχθηρία, ανέλπιδων αλλά και με εκλάμψεις αισιοδοξίας... ή μισαλλοδοξίας. Οι στίχοι έχουν φτάσει κι εκείνοι σε ένα κάποιο τελικό στάδιο, αν και ενδέχεται συγκεκριμένες στροφές να υποστούν μια εκ νέου επεξεργασία.
Η μουσική με την οποία ντύθηκαν οι στίχοι είναι κλασικό, θα έλεγα, progressive metal - πολλά όργανα με εξέχουσες τις κιθάρες και το πιάνο, σύνθετη δομή και μελωδίες, πολλαπλά riffs και μεγάλη, συνήθως, διάρκεια (το συγκεκριμένο που αναρτώ σε αυτό το post ξεπερνά τα 10 λεπτά). Γενικά, τα κουρδίσματα των οργάνων είναι τα κανονικά (σε Μι οι κιθάρες και το μπάσο και σε Ντο το πιάνο). Άλλες φορές έγραψα πρώτα τους στίχους και μετά την μουσική, ενώ άλλες το αντίστροφο... γενικά δεν υπήρχε κάποιος κανόνας στην πορεία της έμπνευσής μου.
Πιστεύω ότι αρκετά φλυάρησα. Σας παρουσιάζω το τραγούδι (στην ορχηστρική του έκδοση, αφού δεν έχουν περαστεί ακόμα τα φωνητικά), ελπίζοντας ότι θα σας αγγίξει. Feel free να μου πείτε τις γνώμες σας, θετικές, αρνητικές ή αρνητικότατες... θα αποτελέσουν ένα crash test, ειδικά τώρα που έχει δρομολογηθεί και η κανονική επεξεργασία του τραγουδιού στο studio από όλα τα μέλη της μπάντας.  Αν μη τι άλλο εγώ έχω εναποθέσει σε αυτό και σε όλα τα υπόλοιπα  τραγούδια την ψυχή μου και  ένα χείμαρρο συναισθημάτων, από τα αξημέρωτα βράδια που καθόμουν μόνος πάνω στην κιθάρα μου κι έλιωνα, έως τώρα που έχουν πάρει σχήμα και μορφή. Enjoy...

FORBIDDEN PART 1 - SEDUCED

Music - lyrics: Dimos

Deep within, there's an open wound.

Down inside, there's an obstinate voice.

Outside and all around, there's a relentless thought.

Scarring my heart and splintering my mind, there is your face.

And your body.

And your scent.

And your look.

And your essence.

Above myself and beneath the mire, there is you.

Is it because you are so different?

Is it because you are so virtuous?

Is it because you are so sinful?

Is it because I want to force myself into a wayward beginning and an unforeseen end?

It is of no matter. Not anymore.

All I want is to be seduced. Again.

All I want is to taste your lips. Shamelessly.

I want to burn with you into a frenzied union.

I want you to overwhelm my senses, dragging me into slavery and dominion.

It was the night that I saw you for the first time,

the night before all nights.

It was then when you made me forsake my past.

Without any regret, without mercy.

Putting aside any recollection of a long gone compassion.

I wanted to. But still, it was you.

It was the moment when you spat me in my face

and altogether worshiped me as your god.

A god of flesh and bones, of laughter and tears,

of orgasms and vices, of love and hate.

A god that soon became lesser than the offspring of his passion.

I wanted to. But still, it was you.

And now, all I still want is to be seduced. Again.

All I still want is to taste your lips. Endlessly.

I want to burn with you into a frenzied union.

I want you to overwhelm my senses, following the explosion in my chest.

Oh, I know that soon I will have to pay the price.

I will soon be called to render the reason I violated you.

But you violated me.

And I want it again, oh, I want it again...

Oh, the pain is too much to bear.

And still, it's so sweet as it's poured into my core...

You hurt me.

And I need it again, oh, I need it again...

Against everything you represented and I stood for,

aside all that follows the loss of our distorted nature.

I fall and you rise,

as I rise when you descent.

We're together in this now.

Together forever.

I will love you and I will debauch you.

I will hate you and I will wound you.

I will make you cry and I will make you cum.

Now, you will be seduced.

'Cause we're together in this now,

together and after forever.

And I can see that this is what you want.

You want to get lost with me,

you want to be devoured by my passion.

As I want to get devoured by yours.

I can see that this is what I want.

You seduced me, and now I seduce you.

I seduced you, and now you seduce me.

You love me and I love you.

And our love is like a beast, tearing down our remains.

Again and again and again...

We got lost in this, beyond of anything that has to do with

what is righteous - and what is unholy.

 We got lost in this, never considering what is upcoming.

Never considering of what it means to walk past the thin line.

© 2010 Dimos & "Μεγάλες ιστορίες από τις μικρές πόλεις"

Απαγορεύεται η οποιαδήποτε ανατύπωση και αναδημοσίευση

Ελπίζω να σας άρεσε και να σας συγκλόνισε όσο συγκλόνισε κι εμένα όταν το έγραψα και όσο εξακολουθεί να με συγκλονίζει κάθε φορά που το ακούω ή το παίζω στο studio. Note: ελπίζω να προσέξατε ένα μικρό trick... οι τελευταίες λέξεις στην λήγουσα στροφή είναι ο τίτλος του επόμενου τραγουδιού της τετραλογίας...
Ζητώ την κατανόησή σας για την κακογουστιά του copyright, μέτρο στο οποίο δεν κατέφυγα ούτε καν για τα διηγήματά μου που έχω δημοσιεύσει. Όπως δηλώνω και στην αριστερή sidebar του blog, ο καθένας μπορεί να πάρει από εδώ ό,τι θέλει (άλλωστε έχει γίνει αυτό), αρκεί να μου το πει. Αλλά ειδικά στο θέμα των στίχων και της μουσικής υπάρχει ένα θέμα...

Read more...

Το στοιχείο της τελειότητας

Εδώ και λίγο καιρό δουλεύω πάνω σε ένα μουσικό project, αν και η ενασχόληση μου με αυτό μπήκε ελαφρώς στον πάγο λόγω των αυξημένων υποχρεώσεών μου με την σχολή τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Έχω ένα τεράστιο stock από αχρησιμοποίητα riffs, μελωδίες, ηχογραφήσεις και δεν συμμαζεύεται, αλλά μπορώ να πω ότι επιτέλους, μετά από αρκετά χρόνια underground καψίματος από μπάντα σε μπάντα, κάθησα κι έγραψα κάτι ολοκληρωμένο, βρίσκοντας παράλληλα και ικανούς μουσικούς για να παίξουν μαζί μου και να δώσουν και το προσωπικό τους στίγμα. Είπαμε, συνθέτω, παίζω τις κιθάρες, παίζω και λίγα πλήκτρα, κάνω και μερικά ανεπαρκή δεύτερα φωνητικά, αλλά δεν μπορώ να τα κάνω και όλα...

Έτσι προέκυψε μια δεκάδα από αρκετά αξιόλογα θέλω να πιστεύω τραγούδια, τα τέσσερα από τα οποία είναι δεμένα σε μια ενιαία concept πλοκή. Οι στίχοι είναι γραμμένοι είτε από εμένα είτε από άλλους και άλλες, δεδομένου ότι στην παρέα και γενικά στον περίγυρό μου έχω την τύχη να συναναστρέφομαι με ορισμένα πραγματικά ταλέντα. Δεν μπορώ να ορίσω με σαφήνεια το genre αυτών που συνθέτω, αλλά θα έλεγα ότι μάλλον πλησιάζει προς το progressive metal.

Είχα πάρει λοιπόν, όλο χαρά, την απόφαση να δημοσιεύσω σε post και υπό μορφή MP3 μια πρώιμη ηχογράφηση - πρωτόλειο ενός από αυτά τα τραγούδια, έτσι για την διασκέδαση του πράγματος και για να το ακούσει παράλληλα ένας ευρύτερος αριθμός ανθρώπων. Αλλά ατύχησα! Προσπάθησα να το κάνω δημιουργώντας ένα καινούριο podcast όπως αυτό στην αριστερή στήλη του blog, αλλά κάνοντας log in στο αντίστοιχο site, μου έβγαλε το μήνυμα: "Attention: gcast.com is no longer accepting new sign - ups, and will not be accepting new uploads as of February 1, 2010. Your existing podcasts will continue to be available".

Δυστυχώς, φαίνεται πως το site αντιμετώπισε προβλήματα με πνευματικά δικαιώματα ή κάτι παρόμοιο. Έτσι, αν και τα ήδη υπάρχοντα podcasts σαν το δικό μου θα συνεχίσουν να παίζουν, δεν μπορώ να δημιουργήσω ένα καινούριο... Τζίφος λοιπόν. Προσπάθησα να ψάξω για κάτι παρόμοιο αλλά και πάλι τίποτα, τα περισσότερα sites που προσφέρουν τέτοιες υπηρεσίες απαιτούν είτε πληρωμή είτε να κατέχεις ήδη κάποιο συγκεκριμένο λογισμικό που μπορεί να είναι δυσεύρετο. Αν μπορεί κάποιος αναγνώστης να με βοηθήσει προτείνοντάς μου κάποιο άλλο site, πρόγραμμα ή ο,τιδήποτε σχετικό, be my guest...

Για να παραμείνουμε παρ'όλ'αυτά σε μουσικό κλίμα, αποφάσισα να αναρτήσω εδώ το εκπληκτικό κομμάτι The perfect element, ενός εκ των σπουδαιότερων progressive metal συγκροτημάτων, των Pain of Salvation. Το τραγούδι ανήκει στο album "The perfect element, part I" που κυκλοφόρησε το 2000 και όπως όλα τα albums της μπάντας είναι concept - based, δηλαδή η στιχουργική και μουσική του δομή εξυφαίνεται πάνω σε κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο. Το εν λόγω ανήκει σε μια τριλογία που εστιάζεται πάνω στα γεγονότα και τις καταστάσεις που διαμορφώνουν την προσωπικότητα ενός ανθρώπου κατά την παιδική του ηλικία, την εφηβεία και την ενηλικίωσή του. Το δεύτερο album - μέρος της τριλογίας κυκλοφόρησε το 2007 υπό τον τίτλο "Scarsick" ενώ το τρίτο αναμένεται και πιθανόν να είναι αυτό που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2010, ονόματι "Road salt".

Συγκεκριμένα, το "The perfect element, part I" αναφέρεται στην μετάβαση από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και την πρώτη σεξουαλική και κοινωνική αφύπνιση. Μεταξύ άλλων, κάνει λόγο για την παιδική κακομεταχείριση (σεξουαλική ή σωματική), την σεξουαλικότητα την ίδια, την χρήση ναρκωτικών, την αγάπη, τον πόνο, τον θυμό, το τέλος της αθωότητας, την ντροπή, τις τύψεις αλλά και την ελπίδα, την χαρά και τις όμορφες στιγμές. Όλες αυτές οι στιχουργικές προεκτάσεις εξερευνούνται μέσα από τις ιστορίες ενός αγοριού και ενός κοριτσιού, δύο ανθρώπων πληγωμένων και δυσλειτουργικών (εμφανές εδώ το βάρος που δίνεται στην περιγραφή των περιπτώσεων δύσκολης παιδικής ηλικίας). Σε μερικά τραγούδια οι ιστορίες των δύο αυτών ατόμων παρουσιάζονται μεμονωμένα, σε άλλα συμπλέκονται, σε άλλα έχουμε flashbacks μνήμης όπου μαθαίνουμε περισσότερα για αυτούς και το παρελθόν τους και ούτω καθ'εξής. Το album τελειώνει με το ομώνυμο τραγούδι που παρουσιάζεται εδώ και που εστιάζεται στην συνειδητοποίηση και τελική "πτώση" του αγοριού (πλέον άντρα), προετοιμάζοντας το έδαφος για το "Scarsick". Απολαύστε το. Η ομορφιά, η πολυπλοκότητα και η τεχνικότητα της μουσικής και των φωνητικών καθώς και η οξυδέρκεια των στίχων είναι μοναδικά.

Yesterday found him today,

caught him at his last breath.
These walls built to stand come - what - may,
a lie shattered in the ashes.
His skin against this dirty floor,
eyes fixed on the ceiling.
He has stretched those chains of sin,
far beyond all feelings.
Still, so still...

In his head a thunderous
cry of desperation,
tearing voices from his past,
scream for his attention.
Behind those eyes a world explodes,
no one there to save him.
All pain that he's been passing on,
answers to his craving.
Once more...

I will never leave this shame...

Falling beyond the point of no return,
nothing to become and nothing left to burn...

Stealing meaning from this child,
we took away his reason.
His soul put under lock and key,
his heart blackened from treason.
But if you take from those you fear
everything they value,
you have bred the perfect beast
drained enough to kill you.

Falling beyond the point of no return,
nothing to become and nothing left to burn...

Watching unseen, untouched bleeding,
empty exposed, dying eyes closed...

Once he had forests and mountains
that were only his - listening to him.
Once he would run through the summer days,
catching memories for ages to come.
Now he is dressing this naked floor
with his flesh and blood and times passed by.
His trade of pain might just have lead him
to deal with consequence,
for some change as time passes by.

I am the waking child...
(Lingering, climbing, clinging, clutching,
craving, clawing, hurting, falling down)
I, the wayward son of a mountain lake...
(Of icy liquor tears, of a silent Earth,
of a rusty lid, of a wingless wind,

of an eyeless storm,
of fallen gods who lost their way)
I set myself on fire
to breed the Perfect Element.

Will I ever walk again?

Falling far beyond the point of no return,
nothing to become and nothing left to burn...

This is the end.
Nothing left to say,
the pain will go away.
Now you must surely see
that you are killing me.
You are killing me,
now you are killing me.
(You must never leave this shame!)
Now you are killing me.
(You must never leave this shame!)
Now you are killing me!
(You must never leave this shame!)

Is this more than you want?

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ όταν το πρωτοάκουσα ανατρίχιασα. Πράγμα που έκτοτε το παθαίνω και κάθε φορά που το ακούω. Και με βάζει να αναρωτιέμαι, ποιό είναι τελικά το "perfect element"; Ποιό είναι το στοιχείο της τελειότητας κατά την διαμόρφωση του ψυχισμού ενός ανθρώπου;

Read more...

Gimme shelter τώρα που μπήκε η καινούρια χρονιά...

Είπα να ξεκινήσω την νέα χρονιά δυνατά, μουσικά, και σέξι... προσπαθώντας βεβαίως να ξεχάσω (ή μάλλον να θυμηθώ) τον εφιάλτη κάθε φοιτητή τέτοιες μέρες...

Η ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΕΦΤΑΣΕ!

HOLY SHIT!!!

Για να πω όμως την πικρή μου αλήθεια, αναρωτιέμαι αν του χρόνου τέτοια εποχή, που το πιθανότερο είναι να έχω τελειώσει με την σχολή και να έχω πάρει το πολυπόθετο, πολύπαθο και πολύκαρπο πτυχίο, θα μου λείψουν όλα αυτά. Ναι, μάλλον αυτό θα συμβεί. Θα μου λείψουν. Ακόμα και οι εξεταστικές, με την αγωνία τους αλλά και τον χαβαλέ τους.

Εν πάσει περιπτώσει, πιστεύω πως δεν είναι της παρούσης η αυτοψυχανάλυση ενός επί πτυχίω όψιμου Πολιτικού Μηχανικού. Αντ'αυτού, let's have some fun! Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των The Rolling Stones (ναι, το πλήρες όνομα του συγκροτήματος περιλαμβάνει το the από μπροστά) είναι το Gimme shelter. Αντιπολεμικό, νευρώδες, μελωδικό, είναι πιστεύω ένα από τα καλύτερά τους κομμάτια. Εν τούτοις εδώ δεν σας παρουσιάζω την original εκδοχή του τραγουδιού, αλλά την διασκευή του από την Patti Smith, η οποία με την βραχνή, αλήτικη, βρώμικη αλλά και γεμάτη συναίσθημα φωνάρα της το απογειώνει... Απολαύστε το.

Oh, a storm is threat'ning

my very life today
If I don't get some shelter
oh yeah, I'm gonna fade away

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away

Ooh, see the fire is sweepin'
our very street today
Burns like a red coal carpet
mad bull lost its way

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away

Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away

Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away

Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away

The floods is threat'ning
my very life today
Gimme, gimme shelter
or I'm gonna fade away

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away

I tell you love, sister, it's just a kiss away
It's just a kiss away
It's just a kiss away
It's just a kiss away
It's just a kiss away

Kiss away, kiss away

Read more...

In memory of Chuck...

Όχι μόνο ένας εκπληκτικός μουσικός, αλλά και ένας υπέροχος άνθρωπος. Ο Chuck Schuldiner, ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες/δημιουργούς/συνθέτες/ερμηνευτές στην ιστορία της metal μουσικής, εμπνευσμένος ο ίδιος αλλά και πηγή έμπνευσης για όλους ανεξαιρέτως τους μουσικούς της metal σκηνής από τα μέσα του '90 και μετά. Ένας άνθρωπος που έζησε σεμνά, χωρίς ποτέ του να παραδεχτεί τους διθυραμβικούς τίτλους που εδέησαν να του δώσουν στην δύση της ζωής του, δηλώνοντας απλά ότι παίζει την μουσική που του αρέσει, χωρίς ταμπέλες, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς φανφαρονισμούς. Μια μουσική ιδιοφυία, ένα ταλέντο ελαφρώς παραγνωρισμένο στην εποχή του, αλλά που τώρα θεωρείται παγκοσμίως ο πατέρας της σύγχρονης extreme metal σκηνής, βάζοντας όχι μόνο τα θεμέλια της technical death metal μουσικής, αλλά ταυτόχρονα φέρνοντας πνοή ανανέωσης πολλών άλλων genres, όπως του progressive metal, του power metal και του τεχνικού metal - fusion.

Ένας άνθρωπος, που αν και παραγωγικότατος καθ'όλη την καριέρα του, δεν πρόλαβε ποτέ να ξεδιπλώσει όλες τις πτυχές του πολύπλευρου ταλέντου του. Πέθανε νεότατος, σε ηλικία μόλις 34 ετών, στις 13 Δεκεμβρίου του 2001. Ένας θάνατος που δεν προήλθε από ναρκωτικά, καταχρήσεις ή κάποιο βίαιο επεισόδιο. Ο Chuck ήταν άλλωστε γνωστός ακτιβιστής, φιλόζωος, πολιτικά προοδευτικός και κατά της εξάπλωσης των σκληρών ναρκωτικών και των παραισθησιογόνων ουσιών. Ο θάνατός του οφειλόταν στον καρκίνο, με τον οποίο πάλευε από τα μέσα του 1999 και για δύο περίπου χρόνια, μέχρι την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα μιας κρύας μέρας του Δεκέμβρη.

Αλλά και αν πέθανε ο ίδιος, η μουσική του συνέχισε και θα συνεχίσει να ζει για πάντα. Γνωστός περισσότερο ως ο δημιουργικός πυρήνας της περίφημης μπάντας Death, στην οποία, συνεργαζόμενος σε διάφορα line - ups με μερικούς από τους μεγαλύτερους τεχνίτες στην ιστορία της metal μουσικής, αφιέρωσε και το σημαντικότερο μέρος της καριέρας του κυκλοφορώντας επτά studio albums και διάφορα live και best of compilations, ο Chuck εν τούτοις δεν αγαπήθηκε μόνο από τους fans της death και γενικότερα extreme metal σκηνής και των brutal φωνητικών, αλλά ταυτόχρονα έκανε άνοιγμα και στους χώρους του power και του progressive metal, ενσωματώνοντας μελωδικά φωνητικά στις περίπλοκες μουσικές του ιδέες με την δημιουργία του συγκροτήματος Control denied, με τους οποίους πρόλαβε να κυκλοφορήσει ένα και μόνο άλμπουμ πριν φύγει για πάντα.

Έχοντας κάνει και μερικά ήσσονος σημασίας projects (όπως την thrash μπάντα Voodoocult καθώς και διάφορες guest συμμετοχές σε albums άλλων καλλιτεχνών, σαν το "Probot" του Dave Grohl), ο Chuck αφοσιώθηκε λίγο πριν την δύση της ζωής του στην προετοιμασία του δεύτερού του album με τους Control denied. Καθώς δεν μπόρεσε ποτέ να ολοκληρώσει τις ηχογραφήσεις του, έμειναν πίσω αρκετά μισοτελειωμένα κομμάτια και ελάχιστα ολοκληρωμένα. Όλο αυτό το υλικό, μαζί με διάφορα παλιότερα demos, bootleq tapes, b - sides, lives και διάφορες σπάνιες ηχογραφήσεις, συγκεντρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2004 με την μορφή του compilation album "Zero tolerance" (από το ομότιτλο τραγούδι των Death) υπό το γενικό όνομα Chuck Schuldiner.

Από εκεί άντλησα κι εγώ το παρακάτω, πρώιμα εκτελεσμένο, με μέτρια έως κακή ποιότητα ηχογράφησης, αλλά πάντως ολοκληρωμένο, τραγούδι. Λέγεται "Hardly a day goes by" και είναι γραμμένο από τον Chuck σε συνεργασία με τον φίλο του Craig Sease. Αν και δεν είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό του μουσικού ύφους του Chuck, η ομορφιά σε συνεργασία με την σπανιότητά του με έπεισαν να το αναρτήσω. Είναι ένα υπέροχο, μελαγχολικό, συναισθηματικά φορτισμένο τραγούδι, όπου αναδεικνύεται μεταξύ άλλων και η βραχνή φωνή του Sease και που οι δημιουργοί του αφιέρωσαν στον μεγάλο κιθαρίστα Randy Rhoads (γνωστός ως μέλος των Quiet riot και πολύ περισσότερο της μπάντας του Ozzy Osbourne), θανόντα το 1982. Πόσο ειρωνικό και ταυτόχρονα συγκινητικό... Ένας μεγάλος καλλιτέχνης να ηχογραφεί ένα τραγούδι αφιερωμένο σε ένα νεκρό εφηβικό του είδωλο, λίγους μήνες πριν αφήσει και ο ίδιος αυτόν τον κόσμο και αναχωρήσει για άλλους, πιο ευτυχισμένους τόπους...

Εδώ τελειώνει το μικρό μου αφιέρωμα σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου μουσικούς. Για εμπεριστατωμένες πληροφορίες σχετικά με την ζωή, το έργο και την δισκογραφία του, μπορείτε να επισκεφτείτε την Wikipedia εδώ.

R. I. P. Chuck. Θα σε θυμόμαστε για πάντα.

Read more...

Nobody loves me, it's true... not like you do...

Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο λόγο που αναρτώ αυτό το συγκεκριμένο video από το YouTube, πέρα από το ότι είναι ένα καταπληκτικό live το οποίο, αν και έχω κάτι χρόνια από την πρώτη φορά που το πρωτοείδα, ακόμα με στοιχειώνει... Ανέκαθεν είχα μια ιδιαίτερη αγάπη για τους Portishead, με αυτήν την νεο - avant garde - lounge - vocal jazz - rhythm 'n' blues - trip hop - ambient μουσική τους. Βασικά είναι τόσο ιδιαίτερη, που και όλες αυτές οι ταμπέλες που αράδιασα προηγουμένως μπορεί, για κάποιους, να μην αντιπροσωπεύουν καθόλου το μουσικό τους ιδίωμα. Ακολουθεί λοιπόν το Sour times των Portishead από την τελευταία τους συναυλία στην Νέα Υόρκη το 2005. Απολαύστε το...

To pretend no one can find
The fallacies of morning rose
Forbidden fruit, hidden eyes
Courtesies that I despise in me
Take a ride, take a shot now

'Cause nobody loves me
It's true
Not like you do

Covered by the blind belief
That fantasies of sinful screens
Bear the facts, assume the dye
End the vows no need to lie, enjoy
Take a ride, take a shot now

'Cause nobody loves me
It's true
Not like you do

Who am I, what and why
'Cause all I have left is my memories of yesterday
Oh these sour times

'Cause nobody loves me
It's true
Not like you do

After time the bitter taste
Of innocence decent or race
Scattered seeds, buried lives
Mysteries of our disguise revolve
Circumstance will decide...

'Cause nobody loves me
It's true
Not like you do

'Cause nobody loves me
It's true
Not like you
Nobody loves me
It's true
Not like you do

Δεν ξέρω αν αφύπνισε και σε εσάς τα ίδια συναισθήματα με εμένα... Προσωπικά πάντως, είτε ακούω την στουντιακή έκδοση είτε αυτή την ζωντανή εμφάνιση (που μου αρέσει περισσότερο για να πω την αλήθεια), νιώθω ότι βρίσκομαι μέσα σε μια σκοτεινή και σαδιστικά ερωτική νουάρ ταινία, όπου ένα συνοθύλευμα παλιών απόκρυφων αναμνήσεων και απατηλών ενστικτωδών παρορμήσεων καθρεφτίζονται την ίδια στιγμή στα βλέμματα των πρωταγωνιστών, ενώ αυτοί μετατρέπονται σε υποχείρια των μοιραίων θηλυκών που τους περιτριγυρίζουν... Αφιερωμένο σε όλα τα  μοιραία θηλυκά που πέρασαν (και περνούν) και από την δική μου ζωή...

Read more...

Αφιερωμένο...

Αφιερωμένο σε όλους και όλες όσοι νιώθουν να πνίγονται από τον ξέφρενο καθημερινό τρόπο ζωής και από τα κάθε λογής αφεντικά, προϊστάμενους, "από πάνω" και γενικά τους λοιπούς καθημερινούς τυράννους και μικρούς Καίσαρες που θέλουν συνεχώς να τους υποβιβάζουν... Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των Madrugada, το Blood shot - adult commitment... Blood shot adult commitment/ Goggle-eyed man says"/ I think you should have this/ "You say: "I don't need this!"/ "No, I don't need this!"

We could steal away...

but it's not
like we're really going somewhere.

Yeah, we could steal away...
but it's not going to happen.

Yeah, we could steal away.
We could leave today.
We could run away.

So why don't you leave through the door?
You've felt this way before.
You've felt this way.
Hey, hey, hey, hey, hey...

I got this...
blood shot, adult commitment.
I get my kicks when I get old.
Blood shot, adult commitment,
for now I do as I've been told.

Blood shot, adult commitment.
Old enough to pay,
young enough to kick around.
To kick around...

Blood shot, adult commitment.
Piss my guts into a hole in the ground.
Blood shot, adult commitment.
Bless no hand, not until you beg...
please, please beg.

Blood shot, adult commitment.
Piss running down the inside of your leg.
Now you know I'm far from satisfied.

Blood shot, adult commitment.
Goggle-eyed man says:
"I think you should have this."
You say:
"I don't need this! No, I don't need this!"

Blood shot, adult commitment.
Slips you a note,
and you say:
"I can't read this! I can't read this!"

Blood shot, adult commitment.
Now you know I'm far from satisfied.
Some day, some day, so long...

Yeah, we could steal away.
We could leave today.
Oh, we could steal away...

Yeah, we could steal away.
We could leave today.
Oh, we could run away...

I got this...
Blood shot, adult commitment.

You know I'm far from satisfied.

Blood shot, adult commitment.
Blood shot, blood shot, blood shot...

We could leave...
Come along...
You know what to do...

Alright.

Read more...