Εκδρομούλα!

Από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή θα λείψω για ένα τριημεράκι λίαν ενδιαφέρον κι εκπαιδευτικόν. Θα επισκεφτώ ορισμένα σπουδαία τεχνικά έργα, μεταξύ άλλων την γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου (για μια εις βάθος έρευνα για το πώς χτίστηκε - έρευνα που θα περιλαμβάνει και επίσκεψη στο εσωτερικό των πυλώνων στήριξης του καταστρώματος), το υπό κατασκευήν χωμάτινο φράγμα του Πύρρου - Παραπύρρου κοντά στην Πάτρα καθώς και το εργοτάξιο της διάνοιξης των σηράγγων της Εγνατίας Οδού στην κοιλάδα των Τεμπών. Βεβαίως δεν θα είναι μόνο ένα στεγνό εκπαιδευτικό ταξίδι, αφού θα διανυκτερεύσω με παρέα στην Πάτρα την Παρασκευή και στα Ιωάννινα το Σάββατο, οπότε θέλω να πιστεύω ότι θα περάσουμε πολύ καλά.
Στην επιστροφή θα φέρω μαζί μου πλούσιο, εκτός απροόπτων, φωτογραφικό υλικό, οπότε το πιθανότερο είναι ότι θα ετοιμάσω έπειτα ένα εμπεριστατωμένο post με τις εντυπώσεις μου, κομπλέ μαζί με μια σχετική τεχνική παρουσίαση και διάφορες ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τα εντυπωσιακά αυτά τεχνικά έργα που θα δω από κοντά, αλλά και τις γενικότερες εντυπώσεις μου και διασκεδαστικές φάσεις από το ταξίδι καθ'αυτό. Οψόμεθα λοιπόν! Θα τα πούμε όταν γυρίσω. Χαιρετίσματα σε όλους και φιλιά σε όλες!

Read more...

Ας βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους!!!

Ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την περιοχή που ζει, την παράδοση την οποία έχει διδαχθεί, την εκπαίδευση και παιδεία που έχει λάβει και εν τέλει τον τον τρόπο ζωής που έχει υιοθετήσει, επιλέγει να εκφράζεται και ανάλογα. Ο τρόπος έκφρασης και ομιλίας του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (δηλαδή την τοπική προφορά ή ντοπιολαλιά με την οποία μιλάει, τις διάφορες ιδιότυπες εκφράσεις που χρησιμοποιεί, την ενδεχομένως διαφορετική σημασία με την οποία φορτίζει κάποιες έννοιες, τον τρόπο που ονομάζει αντικείμενα και καταστάσεις κ.τ.λ.) εκφράζει απολύτως την ιδιοσυγκρασία και την ιστορία την δική του και γενικά του κοινωνικού συνόλου στο οποίο έμαθε να κινείται.

Μετά λοιπόν από όλο αυτόν τον πρόλογο που έκανα, θα φαινόταν μάλλον ηλίθιο το να αναφερθώ κι εγώ, όπως τόσοι άλλοι έχουν κάνει στο παρελθόν, στο θέμα των διαφορών του λεξιλογίου, της γραμματικής και των ονομασιών που δίνονται σε συγκεκριμένα αντικείμενα (κυρίως φαγητά), μεταξύ της Θεσσαλονίκης (και της βόρειας Ελλάδας συνολικά) και της Αθήνας και όλων των περιοχών που βρίσκονται κάτω από την στενή επιρροή της, όπως η Αττική γενικότερα και οι Κυκλάδες. Όμως μια πρόσφατη κουβέντα στην οποία έκανα το λάθος να εμπλακώ και στην οποία λογομάχησα άγρια με έναν φίλο Αθηναίο σχετικά με αυτά τα ανούσια κατά τα άλλα ζητήματα, μου έσπασε τόσο πολύ τα νεύρα που αποφάσισα να αποδείξω εδώ και τώρα την ορθότητα της θεσσαλονικιώτικης  - γενικά: βορειοελλαδίτικης - έκφρασης και ορολογίας.

Πριν αρχίσω θα ήθελα να πω ότι δεν κατακρίνω τον/την οποιονδήποτε/οποιαδήποτε που εκφράζεται αλλιώς. Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει, όπως θέλει. Το γεγονός όμως ότι ενώ εγώ ΔΕΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ κάποιον, αυτός ο κάποιος σπάει πλάκα μαζί μου χωρίς να ξέρει τί του γίνεται με τσαντίζει απίστευτα. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ και με επιχειρήματα κάποια πράγματα.

1ον. Το πιτόγυρο και το σουβλάκι.

Τα πράγματα είναι απλά. ΑΥΤΟ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΤΟΓΥΡΟ. ΑΥΤΑ

ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑΜΑΚΙΑ!!! Είναι βλακώδες κάποιος να λέει το πιτόγυρο σουβλάκι και το σουβλάκι καλαμάκι και μετά να επιμένει ότι είναι σωστός αυτός ο ορισμός! Δηλαδή το κοντοσούβλι πώς το λέει; Κοντοκάλαμο;!; Και το κατσίκι το Πάσχα το καλαμίζει αντί να το σουβλίζει; Και τον φραπέ ή τον χυμό του φαντάζομαι ότι τον ρουφάει με το σουβλάκι του. Γιατί εφόσον το καλαμάκι είναι το σουβλάκι, τότε και το σουβλάκι είναι το καλαμάκι! Έτσι δεν είναι; Ή μήπως... κάτσε... μπερδεύτηκα τώρα. Τέλος πάντων, οι σωστοί και ανθρώπινοι ορισμοί είναι οι παραπάνω! Τελεία και παύλα! Σε τελική ανάλυση, για τα πιτόγυρα φημίζεται κατεξοχήν η βόρεια Ελλάδα και ιδίως η Θεσσαλονίκη. Μια δοκιμή μπορεί να πείσει τον καθένα. Πηγαίνετε σε οποιοδήποτε γυράδικο της Τούμπας (ΓΥΡΑΔΙΚΟ, όχι σουβλατζίδικο - άλλο το ένα και άλλο το άλλο), και όχι μόνο θα εκπλαγείτε από την καταπληκτική τους γεύση, αλλά και από την ποσότητα, αφού τα πιτόγυρα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ, υπερδιπλάσια από τα περισσότερα της Αθήνας. Βέβαια, η ποιότητά τους είναι άλλο θέμα. Αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι η σαπίλα τέτοιου είδους φαγητών είναι ίδια παντού. Είναι όμως νόστιμα τα άτιμα.

2ον. Η μπουγάτσα.

Ε ρε κοροϊδία που έχουμε φάει για αυτό το θέμα. "Εσείς πως την λέτε την χυλόπιτα; Μπουγάτσα με χυλό;" ΒΡΕ ΚΑΦΡΟΙ. ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΑΥΤΟ. ΑΛΛΟ Η ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΠΙΤΑ.  Η μπουγάτσα είναι η λεγόμενη ΣΦΟΛΙΑΤΑ ΜΕ ΓΕΜΙΣΗ. Η πίτα, από την άλλη, είναι πίτα!!! Έχει φύλλο, πώς το λένε. Άρα λοιπόν, όταν θέλουμε να παραγγείλουμε μπουγάτσα με τυρί, παραγγέλνουμε μπουγάτσα με τυρί, και όταν θέλουμε να παραγγείλουμε τυρόπιτα, παραγγέλνουμε τυρόπιτα, γιατί πολύ απλά είναι διαφορετικά φαγητά. Μάλιστα στις μπουγάτσες κάποιες γεμίσεις δεν συνηθίζονται, π.χ. βρίσκει κανείς εύκολα μπουγάτσα με κρέμα, με τυρί ή με κιμά, αλλά σπανίως με σπανάκι - αντίθετα είναι το πλέον εύκολο να παραγγείλει κάποιος μια σπανακόπιτα. Κακώς λοιπόν βγήκε η αντίληψη ότι γενικά οι βορειοελλαδίτες λέμε, από καπρίτσιο, τις πίτες μπουγάτσες. Δεν το κάνουμε αυτό. ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ. ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΠΙΤΑ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΠΙΤΑ. Για παράδειγμα, δείτε στην πρώτη φωτογραφία την μπουγάτσα με κρέμα και στην δεύτερη την γαλατόπιτα. Έχουν και οι δύο την ίδια γέμιση (γλυκιά κρέμα), αλλά που να πάρει, φαίνεται και οπτικά η διαφορά τους!

3ον. Τα τυριά.

Υπάρχουν δύο μεγάλες υποκατηγορίες ελληνικών τυριών: τα άσπρα και τα κίτρινα. Στα άσπρα ανήκουν μεταξύ άλλων η φέτα, η μυζήθρα, το ανθότυρο, το μανούρι και το χαλούμι. Αντίστοιχα, στα κίτρινα ανήκουν το κασέρι, η γραβιέρα, το κεφαλοτύρι κ.ά. Και μαντέψτε σε τί διαφέρουν αυτές οι δύο υποκατηγορίες; ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΦΥΣΙΚΑ! Άρα λοιπόν, το να ονομάζει κανείς όλα τα άσπρα τυριά φέτα και όλα τα κίτρινα τυριά τυριά, όπως συνηθίζεται στην νότια Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα, είναι  προφανώς ΛΑΘΟΣ, αφού αφενός υπάρχουν και άλλα άσπρα τυριά εκτός της φέτας και αφετέρου λέγοντας τυριά εννοούμε όλα τα είδη αυτών (συμπεριλαμβανομένων και των ξένων που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σαν τα ελληνικά ως άνωθεν, όπως το ροκφόρ) και όχι μόνο τα κίτρινα. Βέβαια, είναι και θέμα συνήθειας. Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι, όταν σκεφτόμαστε άσπρο τυρί, αυτόματα μας έρχεται στο μυαλό η φέτα, το συνηθέστερο και αμιγώς ελληνικό λευκό τυρί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ισοπεδώνουμε τα πάντα! Άμα είναι έτσι, ας πούμε και την τυρόπιτα φετόπιτα και την κασερόπιτα τυρόπιτα!!!

Αυτά όσων αφορά τα περί φαγητών. Ας περάσουμε τώρα στο ζουμί, δηλαδή τις γλωσσολογικές διαφορές και τις διαφορές νοοτροπίας, όπου και πάλι θα αποδείξω ότι η χλεύη με την οποία μας στολίζουν οι πρωτευουσιάνοι είναι πέρα για πέρα άδικη και μαλακισμένη.

4ον. Το λλλάμδα.

Η Θεσσαλονίκη ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και γενικότερα η βόρεια Ελλάδα ήταν πολύ πιο κοντά στους Ευρωπαϊκούς ιστορικούς εμπορικούς δρόμους που εξυπηρετούσαν την Κωνσταντινούπολη, την Νικόπολη και συνολικά τις κυριότερες βυζαντινές πόλεις της Αν. Θράκης, του Πόντου και των μικρασιατικών παραλίων, από ότι η νότια. Οπότε ευνοούνταν ιδιαίτερα και η επικοινωνία των κατοίκων με εκείνους που κατάγονταν από τις περιοχές αυτές και ήταν φυσικό να επηρεαστούν με διάφορους τρόπους. Η προφορά λέξεων με παχύ λάμδα ήταν κοινό χαρακτηριστικό όλων των Κωνσταντινουπολιτών, και όχι μόνο, και από εκεί την υιοθέτησαν και οι βορειοελλαδίτες και κυρίως οι Θεσσαλονικείς. Στην Νύφη του Θερμαϊκού, η προφορά αυτή είναι ιδιαίτερα έντονη σε περιοχές όπως τα Κωνσταντινοπολίτικα (το λέει και το όνομα), η Τούμπα και η Άνω Πόλη.

Άρα λοιπόν το παχύ λάμδα είναι χαρακτηριστικό της τοπικής κουλτούρας και είμαστε περήφανοι για αυτό. Προφανώς υπάρχει διαφορά μεταξύ του λλλάμδα και του λλλλλλλλλλλλλλλάμδα. Συνήθως όταν προφέρουμε υπερβολικά παχύ το λάμδα το κάνουμε επίτηδες και για αυτοσαρκασμό. Για αυτό και είναι το πλέον ηλίθιο πράγμα να μας την λέει κάποιος, με κακία, πάνω σε αυτό το θέμα. Εδώ η μισή Αττική μιλάει με λιι και νιι και θα μου την πουν εμένα για το λλλάμδα μου;!; Σημειωτέον ότι εγώ δεν κοροϊδεύω το λιι και το νιι, ούτε κανέναν άλλον γλωσσικό ιδιωματισμό οποιασδήποτε ελληνικής περιοχής. Ίσως καμιά φορά να μου φαίνεται αστείο, αλλά από την άλλη εκτιμώ που η παραδοσιακή γλωσσική ταυτότητα τόσων Ελλήνων δεν έχει ριχτεί και αλεστεί μέχρι αηδίας στο τεράστιο χωνευτήρι της άκριτης ομοιομορφοποίησης. Αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν ανέχομαι να με πρήζει από την μεριά του κανείς.

5ον. Ο χαλαρός τρόπος ζωής.

Άλλο κι αυτό. Από πού κι ως πού μας λένε εμάς κοιμισμένους τα κάθε λογής τσόκαρα;!; Απλά, η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ σε έκταση και ΑΠΛΟΥΣΤΕΡΗ σε πολυπλοκότητα από την Αθήνα. Είναι λογικό επομένως να μην κυριαρχεί ο ξέφρενος ρυθμός ζωής που πνίγει την πρωτεύουσα - αν και οι σύγχρονες απάνθρωπες συνθήκες εργασίας τείνουν να εξαλείψουν αυτήν την διαφορά. Κατά αντιστοιχία, η Θεσσαλονίκη φαίνεται τρελοκομείο σε σχέση π.χ. με τον Βόλο και ο Βόλος χάος σε σχέση με το Μέτσοβο και ούτω καθ'εξής.

6ον. Και τώρα, φτάσαμε επιτέλους στο καλύτερο σημείο... Εννοώ φυσικά

ΤΟ ΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕ!!!

Εδώ λοιπόν θα αποκατασταθεί η τιμή αυτών των θρυλικών αντωνυμιών, έτσι όπως χρησιμοποιούνται από τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης και της βόρειας Ελλάδας. Κατ'αρχάς, δεν χρησιμοποιούμε πάντα το με και το σε αντί του μου και του σου. Στις φράσεις στις οποίες χρησιμοποιείται η Γενική πτώση, δηλαδή εκεί που θέλουμε να δείξουμε τον κτήτορα ενός αντικειμένου, ΠΡΟΦΑΝΩΣ λέμε και εμείς το μου και το σου. Λέμε "αυτό το αυτοκίνητο είναι δικό μου" και όχι βέβαια "αυτό το αυτοκίνητο είναι δικό με". Εκεί που υπάρχει η διχογνωμία είναι στις φράσεις που στα αρχαία Ελληνικά συντάσσοταν με ΔΟΤΙΚΗ. Επειδή αυτή η πτώση εξαλείφθηκε στα νέα Ελληνικά, οι εν λόγω φράσεις έπρεπε να συνταχθούν με κάποια από τις εναπομείνασες πτώσεις. Με την Ονομαστική δεν γινόταν, αφού χρησιμοποιείται για την έκφραση της φύσης μιας έννοιας. Η Κλητική, από την άλλη, χρησιμοποιείται επιφωνηματικά, για την κλήτευση ενός αντικειμένου ή προσώπου. Οπότε έμενε η Γενική και η Αιτιατική για να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά. Εν τέλει η δεύτερη χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην βόρεια Ελλάδα και η πρώτη στα περισσότερα άλλα μέρη. Σημαίνει όμως αυτό ότι η Γενική είναι η τελικά η σωστή πτώση; ΟΧΙ!!! ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ, Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΟΤΙΚΗ, ΑΡΑ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟΤΕΡΗ. Με άλλα λόγια: η φράση που στα αρχαία ελληνικά θα λεγόταν "τι μοι λες" (τρόπος του λέγειν), αποδίδεται σωστότερα στα νέα ελληνικά με το "τι με λες" παρά με το "τι μου λες". Αυτό προφανώς ισχύει και για όλες τις παρεμφερείς φράσεις όπου χρησιμοποιούνται τέτοιου τύπου αντωνυμίες και όχι μόνο το με και το σε, π.χ. το σωστό είναι "τον τηλεφώνησα" (Αιτιατική) και όχι "του τηλεφώνησα" (Γενική), όσο παράξενο και να ακούγεται, αφού αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι τηλεφώνησα εκείνον και όχι τηλεφώνησα εκείνου, φράση που και ακουστικά είναι τελείως λάθος (από την άλλη, το "του έσπασα τα νεύρα" είναι το σωστό και όχι το "τον έσπασα τα νεύρα", γιατί, πολύ απλά, αντιμεταθέτοντας τις λέξεις της πρώτης πρότασης και όχι της δεύτερης βγαίνει σωστό νόημα, αφού αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι έσπασα τα νεύρα του, τα δικά του νεύρα, υποδηλώνουμε δηλαδή τον κτήτορα). Ας μην ξεχνάμε και το άλλο: οι νοτιοελλαδίτες, που εκφράζουν τη Δοτική μέσω Γενικής λέγοντας "θα σου πω κάτι", "θα της δώσω κάτι", στον πληθυντικό διαπράττουν ακριβώς το προαναφερθέν σφάλμα ασυμβατότητας λέγοντας "θα σας πω κάτι", "θα τους δώσω κάτι". Χρησιμοποιούν δηλαδή Αιτιατική! Κουλό;

Τώρα, το γιατί το μου και το σου επικράτησε στο μεγαλύτερο τμήμα της Ελλάδας  (συμπεριλαμβανομένης της Αθήνας) εκτός της βόρειας, αποσαφήνισε και πάλι ο κ. Μπαμπινιώτης στην ίδια μελέτη του. Απλούστατα η νότια Ελλάδα απελευθερώθηκε από την 400χρονη τουρκική δουλεία της πολύύύύύ νωρίτερα από την βόρεια, συνεπώς τα ιδιώματα που εκεί είχαν υιοθετηθεί έγιναν ευρύτερα γνωστά και επηρέασαν σε μεγαλύτερο βαθμό την σημερινή έκφραση. Αν είχε απελευθερωθεί πρώτα η Θεσσαλονίκη, η Μακεδονία, η Θράκη, πιθανώς θα είχε συμβεί το ακριβώς ανάποδο - και θα ήταν και πιο σωστό!

Για να μην νομίζετε ότι σας λέω μπαρούφες, τσεκάρετε την εργασία του ίδιου του Γ. Μπαμπινιώτη εδώ, όπου αναδημοσιεύτηκε το άρθρο που είχε γράψει στην εφημερίδα "Το Βήμα". Βέβαια, υπάρχουν και δεκάδες άλλα sites και blogs που αναφέρθηκαν στην ίδια μελέτη και την αναπαρήγαγαν, οπότε είναι το πλέον εύκολο να την βρείτε και να την διαβάσετε πληκτρολογώντας στο Google τα κατάλληλα key words (π.χ. Μπαμπινιώτης με σε Δοτική).

Έτσι, για να μην ξανακούσουμε ειρωνικά αστειάκια του τύπου "την σούπα πώς την λέτε, σέπα;" (αυτό μας το είχε ρωτήσει ένας μπάτσος έξω από την Βουλή όταν είχαμε πάει τριήμερη εκδρομή στην Αθήνα με το σχολείο στην Τρίτη Γυμνασίου - ΕΛΕΟΣ), "Μελέν Ρουζ", "Σέιχ Σε", "σετζουκάκια", "μερμέρα" και παρόμοιες μαλακίες.

Εντάξει; Σας κατατόπισα; Ωραία. Πάμε τώρα να φάμε σαν άνθρωποι κανένα βρωμοπιτόγυρο για να στανιάρουμε. Αλλά κάτσε... που να σηκωνόμαστε τώρα από τους καναπέδες μας... υπάρχει και το delllllllllllllllllllllllllivery!!!

Read more...

Από το σχέδιο στο εργοτάξιο: η σημασία της μελέτης εφαρμογής και της σωστής επίβλεψης

Χτες το απόγευμα παρακολούθησα στο Μακεδονία Palace την τεχνική ημερίδα "Αντισεισμικά κτίρια: η τέχνη της κατασκευής και η μελέτη εφαρμογής" με ομιλητή τον συγγραφέα επιστημονικών τεχνικών εκδόσεων κ. Απόστολο Κωνσταντινίδη, Πολιτικό Μηχανικό Ε.Μ.Π., ο οποίος εκτός από πολυγραφότατος, έχει εργαστεί μεταξύ άλλων και στην δημιουργία του καινοτόμου λογισμικού στατικών μελετών StereoSTATIKA, ενώ κατοχύρωσε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και την πατέντα των βιομηχανικών αντισεισμικών κυψελοειδών συνδετήρων (για την προστασία των δομικών στοιχείων από πρώιμη κατάρρευση από διάτμηση σε περίπτωση ισχυρής σεισμικής φόρτισης). Αν και ειπώθηκαν και αναλύθηκαν αρκετά θέματα και έγινε και η παρουσίαση του νεότευκτου προγράμματος PANOPLIA, αυτό που μου έμεινε περισσότερο είναι η έμφαση που δόθηκε στην σημασία της λεγόμενης μελέτης εφαρμογής, η οποία τοποθετείται χρονικά ακριβώς μετά την ολοκλήρωση όλων των κυρίων μελετών και της προκοστολόγησης των δομικών υλικών που θα χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή του έργου. Στην ουσία δηλαδή, είναι το τελευταίο στάδιο πριν την έναρξη των εργασιών, το οποίο δυστυχώς αγνοείται συστηματικά από τους περισσότερους μηχανικούς. Η απουσία αυτού του σταδίου, σε συνδυασμό με ελλειπή προσοχή κατά την επίβλεψη μπορεί να οδηγήσει σε χονδροειδέστατα λάθη κατά την κατασκευή τόσο του φέροντα οργανισμού του κτιρίου (κολώνες, τοιχεία, πλάκες, μπαλκόνια, κλιμακοστάσια) όσο και των λοιπών αρχιτεκτονικών του γνωρισμάτων. Παραδείγματα τέτοιων αθλιοτήτων απεικονίζονται παρακάτω:

Το κείμενο αυτό θα φανεί προφανώς πιο ενδιαφέρον σε όσους είναι μηχανικοί ή εν πάσει περιπτώσει ασχολούνται με παρεμφερή θέματα, εν τούτοις όμως πιστεύω ότι θα το βρουν αρκετά κατατοπιστικό και όσοι αναρωτιούνται τί πάει ορισμένες φορές τόσο στραβά ώστε να έχουμε αλλοπρόσαλλα χτισμένες κατασκευές, σε σημείο που  να μην μπορούμε να μιλήσουμε για στιγμιαία ανθρώπινα λάθη αλλά για συστηματικές παραλείψεις. Θα προσπαθήσω να μην αναλωθώ σε ιδιαίτερη τεχνική ορολογία.

Ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος για έναν μηχανικό είναι η μεταφορά αυτών που έχει μελετήσει και σχεδιάσει στο χαρτί, στο πραγματικό κόσμο και το εργοτάξιο. Η υλοποίηση και επιτυχής έναρξη και συνέχιση των εργασιών κατασκευής εξαρτώνται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες όπως την ποιότητα και το κόστος των υλικών κατασκευής, την ικανότητα, υπευθυνότητα, συνέπεια και ταχύτητα των εκάστοτε συνεργείων, την ανυπομονησία των πελατών και των εργολάβων, την τσιμπίδα της Πολεοδομίας, τις καιρικές συνθήκες, διάφορα τυχαία γεγονότα (π.χ. σεισμός κατά την διάρκεια του χτισίματος) κ.ά. Πέρα και πάνω από όλα όμως, η επιτυχία είναι άμεση συνάρτηση της εμπειρίας, της ικανότητας και της υπευθυνότητας του επιβλέποντα μηχανικού, ο οποίος είναι συνήθως και ο ίδιος ο μελετητής και είναι ο μοναδικός που φέρει  ΠΛΗΡΗ ΕΥΘΥΝΗ για την κατασκευή, τόσο κατά την γέννησή της, όσο κατά την διάρκεια ζωής και περιόδου λειτουργίας της. Αυτό σημαίνει ότι για ο,τιδήποτε, μα ο,τιδήποτε στραβό συμβεί, ο μηχανικός είναι ακέραια υπεύθυνος και δυστυχώς (ή ευτυχώς;) ο αποδέκτης της εκάστοτε ποινής. Είτε όσων αφορά κατασκευαστικές ηλιθιότητες και παραλείψεις που είναι επικίνδυνες για την ζωή των ενοίκων ή είναι απλά ακαλαίσθητες είτε για το ατύχημα που ενδεχομένως πάθει κάποιος εργάτης κατά την διάρκεια της κατασκευής, πάντα, πλην ελαχίστων εξωφρενικών περιπτώσεων, φταίει ο μηχανικός.

Το είπα τόσες φορές σε αυτήν την τελευταία παράγραφο που άρχισα να το παραμιλάω.

Συνεπώς, αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα είναι το ότι πρέπει να υπάρξει τεράστια προσοχή κατά την μεταφορά του υπό μελέτη έργου που πρόκειται να χτιστεί, στο εργοτάξιο. Σε πείσμα όλων των προαναφερθέντων ανασταλτικών παραγόντων, πρέπει το έργο που θα παραδοθεί να πλησιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο και στην βέλτιστη περίπτωση να ταυτίζεται με το κτίριο που σχεδιάστηκε και μελετήθηκε.

Το πρώτο από τα δύο σημαντικά βήματα που ευνοούν αυτή την εξέλιξη είναι η προαναφερθείσα μελέτη εφαρμογής. Οι μελέτες εφαρμογής είναι τα τελευταία στάδια που ακολουθούν μετά την ολοκλήρωση των επιμέρους κυρίων μελετών (αρχιτεκτονικών, στατικών με αντισεισμικό υπολογισμό, ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων, θερμομόνωσης κ.τ.λ.). Στην ουσία, στην μελέτη εφαρμογής παραδίδεται η τελική εικόνα του έργου που θα μπορέσει να εφαρμοστεί και να χτιστεί με τις λιγότερες δυνατές διαφοροποιήσεις σε σχέση με τις αρχικές μελέτες, χωρίς την απαίτηση να ξαναμελετηθεί λόγω σκοτεινών σημείων και ασαφειών και χωρίς να αντιμετωπισθούν ανυπέρβλητα προβλήματα κατά την κατασκευή. Για να σας το κάνω πιο λιανά: στις αρχικά αρχιτεκτονικά π.χ. σχέδια, δεν λαμβάνονται υπόψη οι ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις. Στην αντίστοιχη μελέτη εφαρμογής όμως, ο Αρχιτέκτονας θα παρουσιάσει βελτιωμένα σχέδια που θα παρουσιάζουν το κτίριο μαζί με όλα αυτά τα επιμέρους στοιχεία. Αντίστοιχα, κατά την τοποθέτηση των σωλήνων αποχέτευσης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η στατική μελέτη εφαρμογής, προκειμένου να αποφευχθούν καταστάσεις όπως π.χ. το τρυπάνισμα των ήδη χυτών πλακών για να περάσουν οι σωληνώσεις, που ενέχει τον κίνδυνο να τραυματιστεί σοβαρά κάποιο νευραλγικό σημείο του οπλισμού, γεγονός που ενδεχομένως θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στο μέλλον. Με άλλα λόγια, όλες οι επιμέρους μελέτες εφαρμογής, που είναι αλληλένδετες και αλληλοκαλυπτόμενες, παρουσιάζουν το έργο στην τελική του μορφή, διαφοροποιημένο σε ορισμένα σημαντικά σημεία από αυτό που παρουσιάζουν οι κύριες "ιδανικές" μελέτες, δηλαδή δείχνουν την μορφή που θα έχει ακριβώς όταν θα παραδοθεί για χρήση καθώς και κατά την διάρκεια των επιμέρους φάσεων κατασκευής.

Από τα παραπάνω φαίνεται η αξία των μελετών εφαρμογής, που αν και δεν είναι υποχρεωτικές από τον Νόμο, εν τούτοις επιβάλλονται. Είναι αυτές που θα παρουσιάσουν επακριβώς στο εκάστοτε εργατικό συνεργείο το τί θα κάνει, χωρίς εκπτώσεις και παραλείψεις στην ποιότητα κατασκευής, χωρίς η μία εργασία να παρεμποδιστεί από την άλλη και χωρίς εν τέλει να συμβούν απίθανα κατασκευαστικά fails, όπως π.χ. η μετακίνηση ενός παραθύρου σε άσχετο σημείο, επειδή στο μέρος που υποτίθεται ότι θα ήταν, σύμφωνα με την αρχιτεκτονική κάτοψη, έπρεπε λόγω του στατικού υπολογισμού να περάσει μια κολώνα. Πιστέψτε με, συμβαίνουν συχνά τέτοιες χονδροειδείς ασυμφωνίες, με αποτέλεσμα να πρέπει να διορθωθούν οι μελέτες, ξανά και ξανά, γεγονός που έχει τόσο χρονικό όσο και χρηματικό κόστος. Και όλα αυτά επειδή έλειψαν οι μελέτες εφαρμογής.

Οι μελέτες αυτές είναι οπωσδήποτε επίπονες και ως κάποιο σημείο χρονοβόρες και αυτός είναι συνήθως ο λόγος που οι Μηχανικοί αποφεύγουν να τις διεκπεραιώνουν. Αλλά δεν έχουν δίκιο. Αφενός υπάρχουν πλέον εκπληκτικά λογισμικά που μπορούν να δώσουν εντυπωσιακά και ταχύτατα αποτελέσματα (όπως τρισδιάστατες real - time απεικονίσεις) και αφετέρου, τόσο οι ημισταθεροί συνεργάτες που μέσες άκρες έχει ο κάθε μηχανικός, όσο και η εμπειρία και ευχέρεια που με τον καιρό θα αποκτήσει, κάνουν την εκπόνηση μιας μελέτης εφαρμογής μια μάλλον ευχάριστη και συγκροτημένη δουλειά (εκτός ίσως από την πρώτη φορά που κάποιος πραγματοποιήσει μια τέτοια μελέτη). Επιπλέον, τα οφέλη που θα προκύψουν είναι πολλαπλά και ιδιαίτερα εμφανή στα θέματα του χρονικού προγραμματισμού και του κόστους, αφού οι λίγες παραπάνω μέρες που ίσως χαθούν για την εκπόνηση μιας μελέτης εφαρμογής (και μιλάμε συνήθως για ελάχιστες, μπορεί και μια δύο μέρες μόνο) θα καλυφθούν στο πολλαπλάσιο από την εξοικονόμηση χρόνου κατά την κατασκευή, ενώ το τελικό κόστος των υλικών αλλά και των εργατικών μειώνεται εντυπωσιακά.

Προφανώς, για να πιάσει τόπο μια άρτια μελέτη εφαρμογής πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση και στο δεύτερο σημαντικό βήμα, δηλαδή την επίβλεψη. Σε αυτήν, κατά τα ψέματα, δίνεται γενικά αρκετή προσοχή, πράγμα βέβαια που κάνει να φαίνονται ακόμα πιο παράξενα τα σπάνια, υπαρκτά όμως, χονδροειδή λάθη. Το μόνο που θα ήθελα να πω εδώ είναι ότι κατά την γνώμη μου την ευθύνη της επίβλεψης πρέπει να επωμίζεται ο κατεξοχήν μελετητής μηχανικός, που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τί είναι τί. Η απόλυτη παραχώρηση της επιμέλειας της κατασκευής σε εργοδηγούς και υπομηχανικούς πρέπει να αποφεύγεται. Ακόμα και η επίβλεψη από άλλους Μηχανικούς μπορεί να κρύβει παγίδες, αφού συχνά παρατηρείται να γίνονται προχειροδουλειές στο εργοτάξιο μόνο και μόνο γιατί "ήταν πιο εύκολο να γίνει έτσι". Προφανώς κανείς δεν θέλει να πιστέψει ότι αυτές οι προχειροδουλειές είναι επικίνδυνες και φτάνουν να απειλούν την στατική ακεραιότητα του κτιρίου καθώς και την γενικότερη καλή του λειτουργία, αλλά και μόνο το γεγονός ότι μπορεί να οδηγήσουν σε ακαλαισθησίες ή χρηστικές δυσκολίες αρκεί.

Το όλο ζήτημα σε αυτήν την υπόθεση ήταν οι χρηματικές απολαβές, αφού ο μηχανικός προτιμούσε ανέκαθεν να δουλεύει ως μελετητής σε παραπάνω από μια δουλειές ταυτόχρονα για να βγάζει τα προς το ζειν, πράγμα βέβαια που τον απέτρεπε από τις επιβλέψεις, αφού για να βρίσκεται την ίδια στιγμή σε κάθε εργοτάξιο όλων των κατασκευών που μελέτησε ή ακόμα και για να τρέχει από το ένα στο άλλο θα έπρεπε να είναι ο Dr. Manhattan.

Έγινε μια προσπάθεια να δοθεί μια λύση σε αυτό το θέμα με την δημιουργία διαφόρων μηχανικοειδών - υποπολυτεχνικών σχολών στα Τ.Ε.Ι. (συγγνώμη - Α.Τ.Ε.Ι.), οι οποίες είχαν εξαρχής στόχο να παράγουν εργοδηγούς για επίβλεψη σε εργοτάξια. Βέβαια τα πράγματα έφτασαν σήμερα να είναι αυτά που είναι, με έναν τεράστιο αριθμό τέτοιων σχολών ομιχλώδους αντικειμένου, με μόνο αποτέλεσμα την σύγχυση στην αγορά εργασίας με την δημιουργία εργαζομένων δύο, τριών και τεσσάρων ταχυτήτων και με εργασιακά δικαιώματα που έχουν γίνει μήλο της έριδος για τους νέους τελειόφοιτους όλων των αναφερόμενων σχολών - ας μην επεκταθώ όμως παραπάνω σε αυτό το θέμα. Η ουσία είναι ότι αυτό το μέτρο δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Έτσι ήρθε τα τελευταία χρόνια μια νέα ρύθμιση από το Τ.Ε.Ε. σε συνεργασία με το Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε. και το πρώην Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., σύμφωνα με την οποία οι συντελεστές και τα ποσά των αμοιβών των μηχανικών, τόσο για την μελέτη όσο και για την επίβλεψη, αυξήθηκαν κατά πολύ και σε ορισμένες περιπτώσεις υπερδιπλασιάστηκαν, προκειμένου να δελεαστούν οι μηχανικοί να ασχολούνται με λιγότερες δουλειές, αφιερώνοντας τους όμως πολύ περισσότερο χρόνο και προσοχή, παρά να τρέχουν από έργο σε έργο, χωρίς να προλαβαίνουν τις νέες απαιτήσεις των εργολάβων και άρα μην δίνοντας την δέουσα σημασία στις εργασίες - παράλληλα, οι κυρώσεις για μια ελλιπώς φτιαγμένη κατασκευή που δεν συνάδει με τους ανάλογους Κανονισμούς είναι τεράστιες, πολύ μεγαλύτερες από παλαιότερα. Αυτό το μέτρο έχει αποδόσει σημαντικούς καρπούς, αφού έφερε μια νέα πνοή συνειδητοποίησης στους Έλληνες Μηχανικούς, χωρίς να τους αναγκάζει να ξενυχτούν προκειμένου να προλάβουν να βγάλουν πολλές άδειες ταυτόχρονα ώστε να μπορέσουν να πληρώσουν το νοίκι.

Τι προκύπτει λοιπόν; Ότι ο Μηχανικός δεν αρκεί να μελετά. Είναι ο κύριος και ο γονιός του κάθε έργου από την αρχή μέχρι το τέλος (του έργου... ή το δικό του). Πρέπει να δώσει και στην φάση της κατασκευής την προσοχή που αρμόζει προκειμένου να χτιστεί σωστά αυτό που οραματίστηκε. Και τόσο η εμπεριστατωμένη μελέτη εφαρμογής, όσο και η προσεκτική επίβλεψη είναι τα σημαντικότερα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Read more...

Προβληματίζεστε; Τα έχετε φτύσει; Δεν ξέρετε τί να κάνετε; Μια handjob θα σας σώσει!

Ε λοιπόν μπορώ να πω ότι αυτό είναι ένα από τα ευρηματικότερα διαφημιστικά promo videos που έτυχε να δω τον τελευταίο καιρό. Το ανακάλυψε ένας φίλος μου (μεγάλος... ειδικός σε ότι αφορά την ανεύρεση "διαμαντιών" στο YouTube) και εγώ, υπενθυμίζοντας βέβαια ότι δεν έχω καμία διάθεση να διαφημίσω ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε, το βρήκα εν τούτοις τόσο αστείο που είπα να σας το παρουσιάσω. Έχετε λοιπόν προβλήματα με το άνοιγμα της κονσέρβας; Με την λειτουργία μηχανών;  Με το service του αμαξιού σας; Με το ξεφέλωμα ενός μπουκαλιού; Μην αγχώνεστε, καλοί μου άνθρωποι! Μια handjob είναι η λύση που ψάχνετε!

Φαντάζομαι δεν υπάρχει ούτε ένας και μία που δεν κατάλαβε το λογοπαίγνιο, γιατί ως γνωστόν handjob στην αγγλική σημαίνει... αυτό που σημαίνει! Πάντως χωρίς πλάκα, η διαφήμιση είναι για τον Καιάδα.

Read more...

Α ρε καημένε Αλεξάκη... τι σου 'μελλε να πάθεις...

... δεν τους φτάνει που χάθηκες άδικα και αναίτια, που τα δολοφονικά όργανα της κρατικής καταστολής σου έκοψαν τόσο νωρίς το νήμα της ζωής... Τώρα, ένα χρόνο μετά, τον θάνατο σου καπηλεύονται όλες οι μεριές - οι δημοσιογραφίσκοι, οι μπάτσοι, οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι μεσαίοι, οι κάτω, οι πάνω, οι μπάχαλοι, οι τραμπούκοι... Αυτοί δεν είναι άνθρωποι. Δεν είναι καν ζώα - είναι προσβολή στα ζώα να τους αποκαλεί κανείς έτσι.

Ελπίζω μόνο εκεί που βρίσκεσαι να μην βλέπεις τι γίνεται εδώ κάτω... δεν σου αξίζει τέτοια αμαύρωση μνήμης ρε Αλεξάκη... δεν σου αξίζει...

Πέρασε ένας χρόνος από τότε. Ένα παιδί που ο τραγικός του θάνατος το μετέτρεψε σε σύμβολο - πιθανώς για μια ολόκληρη γενιά. Αλλά μήπως το'θελε ο ίδιος; Ή οι γονείς του; Ή εκείνοι που τον ήξεραν και τον αγαπούσαν; Όχι βέβαια. Όλοι αυτοί, και όλοι εμείς, θα προτιμούσαμε να μην  είχε πεθάνει ο Αλέξης, και ας μην γινόταν ούτε σύμβολο, ούτε σημαία, ούτε τίποτα. Ποιός, αν μπορούσε να γυρίσει πίσω τον χρόνο και να σταματήσει εκείνη την σφαίρα, δεν θα το έκανε; Ποιός θα προτιμούσε να άφησει τον μικρό να σκοτωθεί, σαν σφάγιο, σαν αποδιοπομπαίος τράγος, για να οδηγηθούμε στην κατάσταση που είμαστε στις μέρες μας;

Έλα μου ντε; Ποιός;

Πολλοί. Πάρα πολλοί. Έχω καταλάβει, χρόνια τώρα, κάτι που κάθε φορά που το σκέφτομαι με ανατριχιάζει. Ότι όσο υπάρχει το σύστημα δεν υπάρχουν ήρωες. Όσο υπάρχει το σύστημα δεν υπάρχουν μάρτυρες. Όσο υπάρχει το σύστημα δεν υπάρχουν σύμβολα και πρότυπα. Υπάρχουν μόνο εικόνες που κατασκευάζονται για να εξυπηρετήσουν και διαλύονται για να πουληθούν. Και ο Αλέξης που θα μπορούσε να γίνει σύμβολο, μάρτυρας και ο θάνατός του να γίνει σημείο αναφοράς, έχει εν τούτοις καταλήξει να είναι κενές εικόνες, που πουλιούνται, αγοράζονται και παζαρεύονται από αυτούς που αποτελούν δόντια του ίδιου μύλου, που σέρνουν τον χορό των κανιβάλων.

Πέρυσι κατέβαινα σε πορείες διαμαρτυρίας για το θάνατο του παιδιού τρεις συνεχόμενες μέρες. Το έκανα γιατί το πίστευα, γιατί ένιωθα ότι το στήθος μου θα σκάσει από την οργή και τον θυμό. Τί έβλεπα όμως κάθε μέρα; Σε κάθε πορεία; Το ίδιο άθλιο, μαλακισμένο σκηνικό: να κάνουμε εμείς, ο κύριος όγκος της πορείες (φοιτητές - μαθητές - εργαζόμενοι - συνδικαλιστές και γενικά κάθε ενδιαφερόμενος και ελεύθερος άνθρωπος) την ειρηνική μας διαδήλωση, κι εκεί που όλα κυλούν σχετικά ομαλά, να παρεισφρύουν στην πορεία τα γνωστά τσογλανάκια (μικρά παιδάκια ήταν, πολλά ήταν μικρότερα από τον Αλέξη) και να κάνουν μπάχαλα. Στην συνέχεια, επειδή οι τραμπουκόμπατσοι δεν μπορούσαν (ή δεν ήθελαν) να τους πιάσουν, αποφάσιζαν να ξεσπάσουν τα νεύρα του πρωτόγονου εγκεφάλου τους εκεί που τους έπαιρνε. Δηλαδή σε εμάς. Πού αλλού; Και καλά, εμείς, φοιτητές και μαθητές, είμαστε "νέοι" και "παιδαρέλια" και πιο ανθεκτικοί στους προπηλακισμούς. Όταν έβλεπα όμως δίπλα μου 50άρηδες κι 60άρηδες ανθρώπους να καταρρέουν, εξαντλημένοι από την υπερβολική χρήση δακρυγόνων και ασφυξιογόνων, και όταν παρατηρούσα γουρούνια έτοιμα να τραβήξουν το όπλο τους, με έπιανε ένα γαμώτο. Μα τίποτα δεν σκέφτονται οι μπάτσοι πια; Τίποτα;

Και αυτό γινόταν σε κάθε πορεία. ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ.

  

  

Αλλά δυστυχώς εδώ πέρα έγινε και το λάθος από την μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου. Ένα λάθος που έγινε φανερό τόσο τότε (ακόμα και μέσα από τα συνθήματα που ακούγονταν) όσο και τώρα, στην φετινή επανάληψη του ίδιου έργου. Ποιό ήταν το λάθος; ΟΤΙ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Ο ΜΠΑΤΣΟΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΘΕΣΜΟΣ. Αυτό ήταν η αρχή όλων των κακών. Ούτε σε μια πορεία που πήγα δεν άκουσα σύνθημα κατά του κράτους και κατά εκείνης της φριχτής κυβέρνησης που μας έκανε πρόσφατα την χάρη να ξεκουμπιστεί. Ούτε σε μία. Αντιθέτως άκουγα τα κλασικά του στυλ "Μπάτσοι - Γουρούνια - Δολοφόνοι" και τα συναφή. Σύμφωνοι, κι εγώ μέχρι κάποιο σημείο αυτά διαλαλούσα και φώναζα μαζί με όλους τους άλλους. Μετά όμως; Τί γίνεται μετά; Βρε ανεγκέφαλοι, ποιός γαλούχησε τους μπάτσους; Ποιός τους εκπαίδευσε; Ποιός τους έβαλε το όπλο στο χέρι; Ποιός τους έκανε δολοφόνους; Ποιός τους έκανε μικρούς θεούς μέσα στην απανθρωπιά τους; Από μόνοι τους έγιναν έτσι; Όχι βέβαια! Το κράτος τους έκανε έτσι! Η μηχανή του κιμά που μας παίρνει και μας αλέθει! Οι σάπιοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, το ρουσφετολόι, οι κουμπάροι, όλα αυτά που μας έκαναν ανέκαθεν και θα συνεχίσουν στο μέλλον να μας κάνουν να ντρεπόμαστε για εκείνους που εκλέγουμε! Μήπως ο μπάτσος δεν είναι και αυτός άνθρωπος; Δεν έχει μάνα, σπίτι, οικογένεια, παιδιά; Βεβαίως και έχει. Αλλά οι μηχανοκράτες ρινόκεροι και τα υψηλόβαθμα αρπακτικά θα τον μετατρέψουν, από την στιγμή που θα φορέσει την στολή και θα κρατήσει το γκλομπ, σε τέρας. Λογικό είναι να εκφράσει κάποιος την οργή του για αυτό με μια αγανάκτηση εναντίον του ίδιου του μπάτσου. Μέχρι ποιό σημείο όμως; Μέχρι να τον πλακώσει στο ξύλο; Να τον σκοτώσει μήπως; Ναι, μόνο που έτσι θα γίνει σαν κι αυτόν. Όχι. Μετά από το στάδιο της αρχικής οργής, πρέπει να στοχοποιηθεί και ο πραγματικός ηθικός αυτουργός. Οι σάπιοι πολιτικοί που βιάζουν την δημοκρατία.

Η φετινή κατάσταση όμως είναι πολύ, μα πάρα πολύ χειρότερη από την περσινή. Και εδώ γυρνάμε σε αυτό που ξεκίνησα να λέω στην αρχή. Γιατί οι περσινές καταστροφές (δικαιολογημένες και μη), τα λόγια, τα επεισόδια δεν είναι τίποτα μπροστά στην φετινή εμποροπανήγυρη που στήθηκε από όλα τα σάπια γρανάζια του συστήματος γύρω από το κουφάρι του νεκρού. Από όλους! Όλους πανάθεμά τους! Από τους πολιτικούς, αριστερούς και δεξιούς, φασίστες και κομμουνιστές, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές, από τους δημοσιοκάφρους, ακόμα και από τα τσογλάνια τους μπάχαλους! Όλοι εκμεταλλεύονται αυτό το θέμα σαν ευκαιρία για να κάνουν εκείνο που τους γουστάρει! Θέλετε να τα πούμε αναλυτικά; Ας τα πούμε!

- Τηλεόραση και γενικότερα τα κατευθυνόμενα Μ.Μ.Ε.: Τί να πρωτοπεί κάποιος εδώ; Τα αδηφάγα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έπεσαν πάνω στο μνημόσυνο του παιδιού και το έκαναν φύλλο και φτερό για να γεμίσουν ώρες στα προγράμματά τους και να κάνουν νούμερα τηλεθέασης. Και καλά, οι ειδήσεις και δύο τρία καλοφτιαγμένα ντοκιμαντέρ ας το κάνουν (αν και οι δημοσιοκάφροι ήταν και είναι, όπως πάντα, μια έτσι, μια γιουβέτσι. Οι απόψεις τους είναι σαν το φτερό στον άνεμο, ανάλογα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν). Αυτές όμως οι ηλίθιες μεσημεριανάδικες εκπομπές, τα κουτσομπολομάγαζα, οι ξανθοσφυρίχτρες, τι στο διάολο θέλουν και ασχολούνται; Μωρέ ας το κάνουν αν είναι από ενδιαφέρον, αλλά έλα που δεν είναι! Ασχολούνται με το θέμα με τον κάθε κουτσομπολίστικο τρόπο που μπορούν, λες και μιλάνε για το στήθος της τάδε Playmate και μετά το ξεχνάνε και τριαλαρί - τριαλαρό προχωράνε. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ; ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΛΙΓΟ; Κορωνίδα φρικαλεότητας σε αυτόν τον τομέα ήταν το και καλά "αφιέρωμα" που έκανε λίγες μέρες πριν την επέτειο η γνωστή πρώην κουτσομπόλα και νυν κλώνος της Oprah. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Και όχι, δεν έχω δει ούτε αυτήν ούτε καμία άλλη από τις υπόλοιπες εκπομπές, απλώς έτσι κι αλλιώς το Διαδίκτυο βούηξε αυτές τις μέρες.

- Πολιτικοί: Οχετός! Εντάξει, οι γνωστοί ακροδεξιοί και ρουφιανοφασίστες συνέχισαν αυτές τις μέρες το εμετικό τους υβρεολόγιο κατά του παιδιού ("Καλά έπαθε το κωλόπαιδο!" Ναι, το έχω ακούσει και αυτό). Αμ και οι άλλοι; Οι φερόμενοι ως αριστεροί; Που όπου γίνονταν καταστροφές και προσαγωγές ταραξιών εμφανίζονταν με ανοιχτά τα χέρια σαν τους Μεσσίες και υποστήριζαν "τα καλά τους τα παιδιά", όχι βέβαια γιατί αυτό ήθελαν στα αλήθεια, αλλά επειδή αγωνιούσαν να ζήσουν τα δικά τους γουορχολικά πέντε λεπτά δημοσιότητας; Ποιόν νόμιζαν ότι θα πείσουν με τα υστερικά λογύδρια που έβγαζαν μπροστά στα μικρόφωνα των δημοσιοκάφρων; Αναρωτιέμαι, τώρα που πιάστηκαν τα παιδιά του αντιπροέδρου της Βουλής Γ. Νιώτη να κατασκευάζουν Molotov πόσα στόματα θα βουλώσουν και πόσες καρέκλες θα τρίξουν.

- Μπάχαλοι και ταραξίες: Αυτοί είναι, κατά την γνώμη μου, η μεγαλύτερη τραγωδία αυτής της κατάστασης. Να σας πω κάτι. Έχω γνωρίσει και την κατάληψη της Υφανέτ, και την κατάληψη Δέλτα, και την Terra Incognita στην Θεσσαλονίκη και έχω συναντήσει άτομα και άτομα. Έχω διαβάσει Κροπότκιν και Μπακούνιν. ΠΟΥΘΕΝΑ, ξαναλέω, ΠΟΥΘΕΝΑ, δεν δικαιολογούνται καταστροφές και κλοπές περιουσιών, ακόμα και στην πιο σκληρή οδομαχία. Ε ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΡΕ ΜΠΑΧΑΛΟΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΕ ΜΑΓΑΖΙΑ, ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ;! ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ!!! ΔΗΛΑΔΗ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΕΞΩ, ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ, ΒΑΡΑΜΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΣΕΙ ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΚΙ ΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΙΔΗ, ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΨΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΧΡΥΣΟΠΗΚΙΛΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΘΑ ΤΟ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΥΡΩ; Ναι, αυτό συνέβη χτες στην Εγνατία!

 

 

 

Δεν ντρέπονται; Δεν έχουν τσίπα πάνω τους; Τι χρωστάω εγώ να πάω σήμερα το πρωί στο Πολυτεχνείο και να βρω τα αγάλματα διαλυμένα, το ένα τέταρτο των τζαμαριών σπασμένο και το κυλικείο του ρημαγμένο, από πιθήκια που το κατέστρεψαν όχι γιατί είναι προέκταση κάποιας κερδοσκοπικής πολυεθνικής ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΣΕΠΩΣΟΥΝ ΜΠΥΡΕΣ, ΟΠΩΣ ΜΑΡΤΥΡΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΚΟΥΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΟΛΟΓΥΡΑ;

Πραγματικά, αυτό που με πείραξε πιο πολύ φέτος ήταν και είναι οι μπάχαλοι. Διάολε, τους σιχάθηκα όσο είχα σιχαθεί και τους μπάτσους. Αν είναι δυνατόν να εκμεταλλεύονται αυτήν την συγκυρία για να τα κάνουν όλα καλοκαιρινά χωρίς να σκέφτονται τι χτυπάνε και τί όχι, και, ακόμα χειρότερα, για να βανδαλίσουν και να κλέψουν. Τέτοια απαίσια στοιχεία βγάζουν κακό όνομα σε όσους πραγματικά αγωνίζονται, σε όσους συμμετέχουν στα συλλαλητήρια και τις πορείες γιατί το λέει η καρδιά τους. Είναι ένα τίποτα, ακοινώνητα στοιχεία που συνήθως το γυρνάνε στα μπάχαλα γιατί βαριούνται, γιατί... γιατί... δεν ξέρω κι εγώ γιατί. Εκείνοι που τα κάνουν αυτά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ. ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΑΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΝΑ ΚΛΕΒΕΙ ΚΙΝΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΠΑΣΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΙΤΙΚ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΕΝΣΤΕΡΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ - ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ - ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ. Αμά θες να σπάσεις, σπάσε πολυεθνικά "μαγαζάκια" και τράπεζες. Ενέργειες  όμως όπως το κάψιμο της Ελληνικής σημαίας, το πλιάτσικο και ο βανδαλισμός μνημείων και αγαλμάτων δεν είναι ενέργειες ούτε αναρχικού, ούτε αριστερού, ούτε κομμουνιστή. Είναι απλά επιδείξεις κωλοπαιδαρισμού. ΟΧΙ ΦΙΛΕ, ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΠΑΣ. ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΟΤΑΝ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΒΟΜΒΕΣ. ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΟΤΑΝ ΚΛΕΒΕΙΣ. ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΜΠΑΤΣΟ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΜΥΝΘΕΙΣ Ή ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΙΣ ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΣΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΕΞΕΠΙΤΟΥΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΞΥΛΟ ΜΑΖΙ ΤΟΥ. Αν ζούσαν ο Λαμπράκης και ο Τεμπονέρας και τους έβλεπαν τί κάνουν, έχοντας σαν σκέπη το όνομα και την μνήμη τους (μαζί με του Αλέξη), το πιθανότερο είναι να αυτοκτονούσαν μόνοι τους από την ντροπή.

 

 

 

Δεν είναι οι κουκούλες το θέμα. Ας κατεβαίνει ο άλλος στον δρόμο, με σωστή και κριτική σκέψη, και ας φοράει κουκούλα, φερετζέ, σωσίβιο και βατραχοπέδιλα, δεν με νοιάζει. Ή ας μην φοράει τίποτα. Είναι δικαίωμα και γούστο του καθενός. Σημασία έχουν οι ΠΡΑΞΕΙΣ. Αν διοχετεύει εκεί που πρέπει την οργή του ενάντια στις αδικίες του συστήματος και φέρεται ανθρώπινα και όχι σαν κτήνος, ας είναι ντυμένος και με αυτοκόλλητα.

Αυτή ήταν (και συνεχίζει να είναι) όλη η ιστορία φέτος. Εκμετάλλευση, δυσώδης και αθέμιτη, από όλες τις μεριές. Από όλους τους πολιτικούς χώρους, από όλα τα Μ.Μ.Ε., ακόμα και από τους μπάχαλους. Έδειξε και η μπατσαρία "μηδενική ανοχή" σύμφωνα με της εντολές του καπετάν Χρυσοχοΐδη κι έδεσε το γλυκό. Δυστυχώς (ή μήπως ευτυχώς;) ήμουν λίγο άρρωστος αυτές τις μέρες και δεν μπόρεσα να κατέβω κι εγώ στις εκδηλώσεις... Όλα τα παρακολουθούσα μέσω Internet, όπως και το σημερινό πανεκπαιδευτικό συλλαλλητήριο. Μην νομίζετε ότι είχα την παραμικρή διάθεση να γράψω εξαρχής ένα τέτοιο κείμενο - σεντόνι. Στον δρόμο θα ήμουν, στις πορείες. Αλλά λόγω των περιστάσεων... αυτό ήταν το καλύτερο που μπόρεσα να κάνω. Δεν με ενδιαφέρει αν συμφωνείτε λίγο ή καθόλου μαζί μου. Απλά σκεφτείτε το. Σκεφτείτε τί ανθρωποφαγικό και νεκροφιλικό όργιο στήθηκε αυτές τις μέρες, την στιγμή μάλιστα που ο άμοιρος πατέρας του Αλέξη παρακάλεσε για μια σεμνή τελετή κι εκδήλωση μνήμης και για ειρηνικές πορείες. Αλλά πού να τον ακούσουν οι μπάσταρδοι - όλων των ψευτοϊδεολογιών.

 

Όλα αυτά, την στιγμή που το Άσυλο έχει σπάσει, λόγω ακροτήτων ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ πλευρές (και των χουλιγκανιών, που θαρρείς και κάνουν ό,τι μπορούν για να θεωρηθούν οι πράξεις τους κακουργήματα και άρα να δικαιολογήσουν το σπάσιμο του Ασύλου, αλλά προφανώς και των μπάτσων, που άλλο που δεν θέλουν). Ένας ιστορικός, με αίμα κερδισμένος θεσμός, σύμβολο της δημοκρατίας, είναι τώρα βορά στα θηρία.

 

Το κείμενό μου είναι ελλειπέστατο. Αλλά άμα ήταν να γράψω όλα όσα ήθελα, θα γέμιζα κανέναν τόμο. Αυτή η κωλοκατάσταση όμως με κάνει να ντρέπομαι τόσο πολύ, που απορώ πως αντέχουν να βλέπουν τις φάτσες τους στον καθρέφτη εκείνοι που την πυροδοτούν.

Αλλά τι στενοχωριόμαστε; Και ο Αλέξης, και τα επεισόδια, και οι καταστροφές, και η αστυνομοκρατία, και οι υποκριτές, και η σαπίλα του συστήματος, και το σπάσιμο του Ασύλου, και όλα τα παρελκόμενα, θα ξεχαστούν μέσα σε λίγες μέρες και θα ξαναρχίσουμε να μηρυκάζουμε το τί είπε ο Θεοφάνους στο X - Factor. Άντε και του χρόνου.

Read more...