Το τέλος της ιδεολογίας και η αρχή του καταπιεστικού ιδεαλισμού

Κάπου, κάποτε, πρίν από ένα εκατομμύριο χρόνια περίπου, υπήρχε μια αγέλη ανθρωποειδών που ξεκουραζόταν, καθώς τα μέλη της ξάπλωναν και λιάζονταν στις όχθες μιας λίμνης. Τα ανθρωποειδή δεν είχαν μάθει ακόμα να καλλιεργούν την γη, να αρδεύουν, να εκτρέφουν οικόσιτα ζώα, να δημιουργούν μόνιμους ή ημιμόνιμους οικισμούς και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν δεν ήταν ιδιαίτερα σπουδαία. Βρίσκονταν ακόμα στο στάδιο του κυνηγού και του τροφοσυλλέκτη και μετακινούνταν από μέρος σε μέρος ανάλογα με το πού υπήρχε νερό, τροφή και προστασία από τα βίαια καιρικά φαινόμενα. Όλα τα μέλη της αγέλης ήταν ίσα σε δικαιώματα μεταξύ τους, αφού στην ουσία το μόνο που ήταν εγκάθετο αναφορικά με τον τρόπο ζωής τους ήταν το ένστικτο της επιβίωσης το οποίο, αδυσώπητα, δημιουργούσε στα ανθρωποειδή τις ανάλογες δυναμικές που δημιουργούσε κι εξακολουθεί να δημιουργεί σε οποιοδήποτε άλλο ζωικό είδος. Με άλλα λόγια, οι άρρωστοι, οι γέροι, τα μη εύρωστα παιδιά, οι ασθενικές γυναίκες και οι υπόλοιπες ευπαθείς ομάδες θα ήταν πάντα οι πιθανότερες απώλειες σε περίπτωση πείνας, ψύχους, ξηρασίας, ασθενειών ή επιθέσεων από άγρια σαρκοβόρα ζώα. Αυτός ήταν ο νόμος της φυσικής επιλογής και δεν ετίθετο θέμα διακρίσεων ή εκμετάλλευσης. Οριζόταν μόνο, όπως ήδη είπαμε, η μοναδική υπαρκτή κατάσταση που υπαγόρευε το ένστικτο της επιβίωσης και ο, κυριαρχών στην άγρια φύση, νόμος του ισχυρότερου (αν και, επειδή η αγέλη στόχευε κατά βάση στην ευρωστία κι ευζωία των γυναικών, μια κι αυτές θα εξασφάλιζαν με την γέννα των παιδιών τους την συνέχεια της ομάδας, μπορούμε να πούμε ότι εφαρμοζόταν μια υποτυπώδης μορφή μητριαρχίας, χωρίς όμως αυτή να δημιουργεί στην ουσία οποιαδήποτε ταξική διαστρωμάτωση, παρά μόνο ισχυροποίηση του κοινού αισθήματος της επιβίωσης).
Ας σκεφτούμε τώρα την εξής εικόνα. Από κάτι θάμνους κοντά στην λίμνη, όρμησε ξαφνικά στην παραπάνω αγέλη μια άλλη ομάδα ανθρωποειδών. Αυτά όμως τα ανθρωποειδή ήταν διαφορετικά. Είχαν πιο εξελιγμένα όπλα, φορούσαν πρωτόλειους θώρακες από μπαμπού και ο τρόπος που η ομάδα τους κινιόταν κι επιτιθόταν είχε συγκεκριμένο μοτίβο: μπροστά οι ενήλικες άντρες, πίσω οι έφηβοι, ακολούθως οι γέροι και οι αιχμάλωτοι που είχαν πιάσει από άλλες παρόμοιες επιθέσεις και που τους κουβαλούσαν τα εφεδρικά βέλη και ακόντιά τους και τελευταίοι στην γραμμή, στα προστατευμένα μετόπισθεν, οι γυναίκες με τα παιδιά. Ποιά θα ήταν η πιθανότερη κατάληξη μιας τέτοιας συμπλοκής; Σίγουρα, η πρώτη ομάδα δεν θα παρατούσε έτσι εύκολα την λίμνη της. Με ουρλιαχτά, με ξύλα, με πέτρες, θα προσπαθούσε να προστατέψει την περιοχή της από τους εισβολείς. Η οπλική και αριθμητική όμως υπεροχή των τελευταίων θα γυρνούσε την πλάστιγγα. Τελικά, κι ενδεχομένως μετά από αρκετά από τα πρώτα ανθρωποειδή νεκρά, οι νεοφερμένοι θα έπαιρναν τον έλεγχο της λίμνης και όσα από τα μέλη της πρώτης αποδεκατισμένης αγέλης δεν είχαν σκοτωθεί στην συμπλοκή ή θα έφευγαν άρον άρον ή, και αυτό είναι το πιθανότερο, θα έμεναν με την καινούρια, ισχυρότερη ομάδα, είτε σαν μια πρώιμη μορφή δούλου (που παρ'όλ'αυτά θα τους εξασφάλιζε μια ζωή με πολύ περισσότερη τροφή και σιγουριά απ'ό,τι αν ήταν ελεύθεροι αλλά μόνοι στην άγρια φύση) είτε σαν πλήρως ενσωματωμένα στοιχεία. Το ότι αυτή θα ήταν η πιθανότερη κατάληξή τους, παρά η φυγή, προκύπτει από το ότι το ένστικτο της επιβίωσής τους θα τους υπαγόρευε να μείνουν στους κόλπους αυτής της νέας και ισχυρής ομάδας παρά να φύγουν δύο δύο ή τρεις τρεις προς άγνωστη κατέυθυνση και μέχρι να τους πετσοκόψει κάποιο προϊστορικό cougar.
Με τον καιρό αυτή η ομάδα πρόκοψε. Διευρύνθηκε σε αριθμό, έχτισε καλύβες γύρω από τα νερά της λίμνης κι εκμεταλλεύτηκε την πλούσια ψαριά. Μετά την παρέλευση κάποιων γενεών έμαθε να σκάβει αυλάκια για να εκτρέπει κάποια από τα νερά της λίμνης και άρχισε να καλλιεργεί τα πρώτα σιτηρά. Σύντομα εξημέρωσε κάποια από τα προϊστορικά μηρυκαστικά, έχτισε στάβλους και πλέον η έκτασή της εξαπλώθηκε γύρω και πέρα από τις παραλίμνιες ακτές. Κάποια στιγμή, η έλλειψη ζωτικού χώρου και η ανάγκη για επέκταση ανάγκασε εκ νέου τα μέλη της να επιτεθούν σε άλλες ομάδες στις γύρω περιοχές. Γύρισαν από αυτές τις μικροεκστρατείες με αιχμαλώτους, τους οποίους άρχισαν να χρησιμοποιούν για τις δουλειές που πρωοηγουμένως έκαναν αυτοί (όπως το όργωμα, το στάβλισμα κ.λ.π.), ενώ οι ίδιοι άρχισαν να αναλώνουν τον χρόνο τους σε καινούρια συναρπαστικά πράγματα, όπως τις τέχνες. Τελικά, ο υπεραυξημένος πλέον αριθμός των ατόμων της κοινότητας δημιούργησε την ανάγκη για κάποια μορφή διοίκησης, κάποια μορφή άρχοντα, κάποια μορφή πολιτικού και νομικού σχεδιασμού και συστήματος.
Έτσι, σιγά σιγά, δημιουργήθηκε η πρώτη κοινότητα.
Και ήδη από την γέννησή της, από το πρώτο δευτερόλεπτο της ύπαρξης και οργάνωσης αυτής της κοινότητας, δημιουργήθηκαν οι τάξεις και η ταξική πάλη.

Το πρώτο και μοναδικό συμπέρασμα που προκύπτει από τον μηχανισμό σκέψης του διαλεκτικού υλισμού σχετικά με την γέννηση και την ύπαρξη των τάξεων και της ταξικής πάλης είναι το εξής: οι τάξεις και η συνεπακόλουθη ταξική πάλη προκύπτει από την κυριότητα πάνω στα μέσα παραγωγής. Με άλλα λόγια, και όπως προκύπτει από το παράδειγμα της περιγραφής της γέννησης μιας προϊστορικής κοινότητας, δεν υπάρχει νόημα να μιλάμε για πάλη των τάξεων, ούτε καν για τάξεις σε μια περίοδο προκοινοτική. Όταν το κάθε ανθρωποειδές κυνηγούσε θηράματα κι έσκαβε για να βρει ρίζες και βολβούς να φάει το ίδιο και η αγέλη του, δεν μπορούμε να μιλούμε περί τάξεων γιατί δεν είχε στην κατοχή του μέσα παραγωγής. Όλοι μαζί ζούσαν και κυνηγούσαν και το ότι τα μέλη κάποιων ευπαθών ομάδων είχαν υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας και κακουχίας από τα άλλα ήταν θέμα φυσικής επιλογής και όχι επειδή οι υπόλοιποι τους "παρατούσαν". Είναι ό,τι συμβαίνει κατά αντιστοιχία με μια αγέλη γαζέλες, όπου οι πιο γέρικες και οι ασθενέστερες είναι που θα φαγωθούν τελικά από τα λιοντάρια. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα ανθρωποειδή τότε, αν και αρκετά εξελιγμένα, δεν διέφεραν ιδιαίτερα στην οργανωτική δομή μιας οποιασδήποτε ομάδας τους από μια τυπική συνάθροιση οποιουδήποτε αγελαίου θηλαστικού.
Από την στιγμή όμως που έγινε ένα εξελικτικό βήμα παραπέρα, από την στιγμή που δημιουργήθηκε ο οικισμός, που εμφανίστηκε ο αγρότης, που ξεπετάχτηκε ο πρώιμος άρχοντας που πίεζε τον αγρότη, που αυτός ο άρχοντας άρχισε να μαζεύει κι άλλες εξουσίες, που άρχισαν να συρρέουν και δούλοι, που κάποιοι άρχισαν επιτέλους να αισθάνονται ότι κάποιοι άλλοι τους κάθονται στο σβέρκο, που ξεκίνησε η συσσώρευση καταπίεσης... voila. Ταξική πάλη.
Η ταξικότητα είναι σύμφυτη με την ίδια την έννοια της ανθρώπινης κοινότητας που κατέχει κάποια μέσα παραγωγής. Η εξέλιξη είναι γνωστή. Απολυταρχικά - βασιλικά - θεοκρατικά - αυτοκρατορικά καθεστώτα, πρώιμες και "κλειστές" δημοκρατίες, προσπάθεια για κατάργηση της ταξικής ανισορροπίας με τον κομμουνισμό και η συνεπακόλουθη αποτυχία αυτού με την ανεπάρκεια των χρησιμοποιούμενων δομών ("στρουκτουρών" για τους λάτρεις της εξελληνισμένης ξένης ορολογίας), βιομηχανικός επεκτατισμός, συντηρητισμός, φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, μερκαντιλισμός, ρεβεζιονισμός παλαιότερων καθεστωτικών αντιλήψεων, καπιταλισμός και τελικά οικονομικός ιμπεριαλισμός. Είναι όλα όψεις του ίδιου νομίσματος γιατί πολύ απλά, είτε αυτός ήταν ο σκοπός του καθενός είτε όχι, κανένα δεν μπόρεσε κι ούτε θα μπορέσει ποτέ να ανατρέψει το σύστημα - το σύστημα δεν είναι κάτι που ανατρέπεται. Το σύστημα πάντα θα υπάρχει. Εκείνο που αλλάζει είναι η μορφή του και η κάθε κοινωνικοοικονομική θεώρηση λειτουργεί μόνο αποσταθεροποιητικά ή σταθεροποιητικά για την υπάρχουσα μορφή του. Τουτέστιν, όταν λέμε ότι θέλουμε να ανατρέψουμε το υπάρχον ιμπεριαλιστικό, καπιταλιστικό, ανθρωποφάγο σύστημα, με την άδικη ανισοκατανομή του πλούτου, με την εκμετάλλευση των ασθενέστερων, με την κοινωνική απαξίωση ολόκληρων ομάδων και τάξεων, εννοούμε στην ουσία ότι θέλουμε να το μεταμορφώσουμε ώστε ο κόσμος να γίνει ανθρώπινος, με κοινωνικές αξίες, ελευθερία λόγου κι έκφρασης, πλήρη ισότητα όλων, ισοκατανομή πλούτου και πλουτοπαραγωγικών πηγών κ.ο.κ. Να το μεταμορφώσουμε. Αλλά στην ουσία όχι να το ανατρέψουμε, άσχετο αν αυτή η φράση φοριέται πολύ και μάλιστα την έχω πει και γράψει κι εγώ πάμπολλες φορές, ακόμα και σε παλαιότερες αναρτήσεις αυτού του blog. Η ουσία της φράσης είναι λάθος, αφού η ανατροπή του συστήματος θα σημάνει την μη ύπαρξή του, κάτι που είναι αδύνατον. Τα πάντα στην φύση είναι σε μια συστημική ισορροπία, και οι ανθρώπινες κοινωνικές δομές δεν αποτελούν και δεν μπορούν να αποτελούν εξαίρεση. Η ισορροπία ύλης - ενέργειας στο Σύμπαν. Η εντροπία και η κοσμική τάξη - αταξία. Το οικοσύστημα. Όλα και τα πάντα. Ακόμα και το ανθρώπινο σώμα είναι ένα σύστημα, αφού παρουσιάζει όλα τα στοιχεία ενός συστήματος, ενός μηχανισμού, και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Γίνεται να φάτε και μετά να μην αφοδεύσετε; Όχι. Γίνεται να ζήσετε χωρίς νερό; Όχι. Αν δοκιμάσετε οποιοδήποτε από αυτά θα πεθάνετε και τα νεκρά σας σώματα θα αποικοδομηθούν, συμμετέχοντας στην διαδικασίες ενός ευρύτερου πλέον συστήματος, του οικο - συστήματος.

Το ζήτημα λοιπόν θα μπορούσε να είναι η μεταμόρφωση του συστήματος. Και εν προκειμένω, η μεταμόρφωση του σύγχρονου καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού ταξικού συστήματος σε ένα ισοβαρές αταξικό σύστημα. Είναι όμως αυτό εφικτό; Στις ανάλογες εργασίες τους, οι Marx κι Engels κατέδειξαν αυτό που προείπαμε, ότι η ταξική πάλη προκύπτει από την κυριότητα των μέσων παραγωγής. Ο εργάτης μπορεί να τα χρησιμοποιεί για να παράγει, αλλά την κυριότητα την έχει ο μεγαλοαστός που καταπιέζει τον εργάτη, την ίδια στιγμή που οι μεσο - μικρο - αστοί βρίσκονται στο ενδιάμεσο στάδιο της ημιαυτούσιας απασχόλησης. Οι δε επαγγελματίες που είναι κοινωνικοί λειτουργοί και/ή επιστήμονες, όπως οι υπάλληλοι υπηρεσιών, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι γιατροί κ.λ.π. μπορούμε να πούμε ότι εκμεταλλεύονται οι ίδιοι τα δικά τους μέσα παραγωγής, αφού διαλεκτικά είναι δυνατόν να θεωρήσουμε π.χ. ότι το μέσο παραγωγής ενός αρχιτέκτονα είναι το χέρι του με το οποίο σχεδιάζει ή ότι το μέσο παραγωγής ενός δικηγόρου είναι ο λόγος του με τον οποίο αγορεύει. Αυτή η τάξη των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών παρουσιάζει μια ιδιαίτερη μεταβλητότητα, αφού, αν φέρουμε και πάλι για παράδειγμα έναν αρχιτέκτονα, αυτός που δουλεύει μόνος του και βγάζει τα λεφτά του εκπονώντας ο ίδιος τις μελέτες του μπορεί να θεωρηθεί ίδιας τάξης με έναν εργάτη, αφού διαχειρίζεται ένα μέσο παραγωγής αλλά με την ειδοποιό διαφορά ότι καρπώνεται αποκλειστικά και μόνο ο ίδιος τα προϊόντα της εργασίας του, ενώ ένας άλλος που θα ανοίξει ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό γραφείο και θα έχει άλλους να δουλεύουν για αυτόν, ενώ ο ίδιος θα συντονίζει και θα διαχειρίζεται το μείζον κεφάλαιο της επιχείρησης, μπορεί να θεωρηθεί ίδιας τάξης με έναν μεγαλοαστό εργοστασιάρχη (σε άλλη κλίμακα βέβαια).
Η έννοια των τάξεων λοιπόν είναι δυναμική και η ταξική πάλη ακόμα δυναμικότερη. Ο ίδιος ο Marx υπήρξε πάρα πολύ προσεκτικός σε αυτό το σημείο. Κατά την ανάλυση του σοσιαλισμού μίλησε για την εξάλειψη της ταξικής πάλης με την ισοκατανομή πλούτου. Αλλά πουθενά δεν μίλησε συγκεκριμένα για την εξάλειψη των τάξεων. Και ξέρω ότι με αυτό που λέω εδώ μπορεί να ακούσω χοντρά καντήλια από τίποτα wannabe υπαρκτούς σοσιαλιστές που ίσως διαβάζουν αυτό το κείμενο, αλλά ας διαβάσουν πρώτα, όπως έχω κάνει εγώ, ολόκληρο το "Κεφάλαιο" του Marx και την "Διαλεκτική της φύσης" του Engels που θα έπρεπε να έχουν κανονικά ξεσκονίσει, και μετά ας έρθουν να μου τα πρήξουν με τις θεωρητικές παπάρες τους. Κλείνει αυτή η παρένθεση. Ο Marx λοιπόν, μίλησε για ένα νέο τύπο συστήματος, όπου ο πλούτος ισοκατανέμεται, όλοι είναι απολύτως ίσοι απέναντι στην πολιτεία και τους νόμους και κανείς δεν έχει αφεντικά πάνω από το κεφάλι του, παρά μόνο την οργάνωση του κοινωνικού θύλακα στον οποίο δραστηριοποιείται. Για ένα σύστημα που η υπάρχουσα ταξική συνείδηση δεν θα υφίσταται πλέον αλλά θα έχει αντικατασταθεί από μια φρέσκια κοσμοθεωρία. Μα, θα μου πείτε, η απουσία αφεντικών, η απουσία κεφαλαίου, η απουσία των αστών δεν συνεπάγεται αυτόματα την μη ύπαρξη τάξεων και άρα την μη ύπαρξη ταξικής πάλης; Και όμως. Συνεπάγεται την μη ύπαρξη ταξικής πάλης, αλλά όχι την μη ύπαρξη των τάξεων. Γιατί;
Γιατί, πολύ απλά, οι τάξεις, όπως και το σύστημα που αναλύσαμε προηγουμένως, δεν μπορούν να εξαλειφθούν, παρά μόνο να μεταμορφωθούν και να αλλάξουν σχήμα και μορφή. Οι τάξεις δεν γίνεται να μην υπάρχουν κι εδώ, σε αυτήν ακριβώς την (εσκεμμένη) παρερμηνεία έγκειται και η κολοσσιαία αποτυχία όλων των μέχρι στιγμής κομμουνιστικών καθεστώτων που σιγά σιγά υποτάχθηκαν ή υποτάσσονται στον καπιταλισμό, είτε μιλάμε για την πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., είτε για την Β. Κορέα, είτε για την Κούβα, είτε, το πιο τρανό παράδειγμα από όλα, για την Κίνα. Και ποιά είναι ακριβώς αυτή η κολοσσιαία αποτυχία; Μα φυσικά η ανθρώπινη ισοπέδωση. Άλλο η ισότητα και άλλο η ισοπέδωση στην προσπάθεια εξάλειψης της ταξικότητας. Για να καταλάβετε τί εννοώ, θα σας αναφέρω τί γινόταν επί Stalin στην Σοβιετική Ένωση. Κανένας δεν είχε ατομική ιδιοκτησία, όλα παρέχονταν από το κράτος και τα μέσα παραγωγής, άσχετο αν στην ουσία τα διαχειριζόταν μια ολιγαρχία, ανήκαν θεωρητικά σε όλους. Το τραγικό όμως ήταν, ότι στην προσπάθεια "ισότητας" των πάντων, όλοι οι άνθρωποι φορούσαν ακριβώς τα ίδια ρούχα, όλοι ζούσαν σε ακριβώς ίδια σπίτια, όλοι οδηγούσαν ακριβώς το ίδιο αμάξι, όλοι μιλούσαν και συμπεριφέρονταν με τον ίδιο τρόπο. Ήταν όλοι ρομποτάκια, απολύτως ίσοι μεν μεταξύ τους, απολύτως ισοπεδωμένοι δε σαν αυτόνομες ανθρώπινες υπάρξεις. Το μόνο που έλειπε ήταν κι ένας Προκρούστης που θα έκοβε τα πόδια στους ψηλότερους ή θα εξάρθρωνε τους κοντύτερους για να τους φέρει όλους στο ίδιο ύψος. Και προφανώς, αυτή η ισοπέδωση, απλωνόταν και στον Τύπο, τα τότε Μ.Μ.Ε., στην πολιτική και κοινωνική προπαγάνδα κ.λ.π. (χαρακτηριστικό θύμα λόγω των ελευθεριακών απόψεών του ήταν μεταξύ άλλων ο θανών το 2008 σπουδαίος Ρώσος λογοτέχνης Aleksandr Solzhenitsyn, τιμηθείς το 1970 με το βραβείο Nobel, μέγιστος μαρξιστής αλλά ποτέ κομμουνιστής). Ξέρετε ποιό άλλο καθεστώς χρησιμοποιεί ανάλογες διαδικασίες; Ο φασισμός. Κι όμως, αν και πάμε από το ένα άκρο στο άλλο, έτσι είναι. Για σκεφτείτε το.

Αυτή όμως δεν είναι ζωή. Οπωσδήποτε δεν είναι τα υλικά αγαθά που φέρνουν την ευτυχία, παρά μόνο στο ελάχιστο, αλλά παρ'όλ'αυτά, άμα στερηθεί ένας άνθρωπος την δυνατότητα και την διάθεση να ανελιχθεί, να αξιοποιήσει τις ξεχωριστές δυνατότητες και δεξιότητές του, να μπορέσει χάρη στις δικές του δυνάμεις να φανεί, να απολαύσει, να πάρει και να δώσει εκτίμηση, τότε θα πεθάνει! Ο άνθρωπος είναι ένα ον που εξαρχής κατάφερε να εξελιχθεί έχοντας ως κινητήριους μοχλούς την περιέργειά του και την δίψα του για γνώση και πρόοδο. Αν του τα πάρεις αυτά, αν τον αυτοματοποιήσεις, στην ουσία τον νεκρώνεις. Θα μου πείτε, δεν υπήρχαν μεγάλοι σοβιετικοί επιστήμονες, διανοητές, αθλητές; Υπήρχαν. Αλλά μήπως έχουμε ακούσει τίποτε για αυτούς; Όχι! Τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι! Όλα τα επιτεύγματα αυτών των ανθρώπων, ίσως εκτός από των αθλητών που μπορούσε να τους παρακολουθήσει και ο υπόλοιπος κόσμος στα στάδια ή την τηλεόραση, πέρασαν στο ντούκου και χρησιμοποιήθηκαν για μυστικοπαθείς προπαγανδιστικούς ή ψυχροπολεμικούς, μετέπειτα, σκοπούς (κατά αντιστοιχία βέβαια με το άλλο ψυχροπολεμικό άκρο, τις Η.Π.Α.).
Να λοιπόν πού χώλαιναν αυτές οι λανθασμένες ολιστικές θεωρήσεις του μαρξισμού. Οι ανόητοι, νόμιζαν ότι με το να αποτρέψουν έναν άνθρωπο από το να εργαστεί μόνος του ή να κάνει το κάτι παραπάνω από τους ομοίους του, αν θέλει και μπορεί, θα μπορούσαν να εξαλείψουν το φαινόμενο των τάξεων. Έπεσαν έτσι στην παγίδα του να μετουσιώσουν το διαλεκτικό οικοδόμημα του Marx, που έπαιρνε υπόψη του την μεταβλητότητα των κοινωνικών δομών, των ηθών, των αντιλήψεων, στο μηχανιστικό οικοδόμημα του Spinoza, που η κοινωνία παρουσιάζεται ως ένας κινητήρας, η λειτουργία του οποίου δεν εξαρτάται από τις ισορροπίες και ανισορροπίες που δημιουργούνται μεταξύ των επιμέρους στοιχείων, αλλά θεωρείται, λανθασμένα, ότι επηρεάζεται μόνο από το εξωτερικό περίβλημα των διακοινωνικών σχέσεων. Αντιθέτως, αυτό που προκύπτει από τον διαλεκτικό υλισμό είναι τελικά το μοναδικό που θα μπορούσε να εξασφαλίσει ευτυχία: πλήρης ισοκατανομή πλούτου (είτε με την μορφή καθ'αυτό αγαθών είτε με την μορφή ανταλλακτικού μέσου σαν το χρήμα) και δικαιωμάτων και παράλληλα παροχή ευκαιριών για ανέλιξη σε όσους θέλουν κι επιθυμούν να τις αξιοποιήσουν. Με άλλα λόγια, μεταμόρφωση της σημερινής έννοιας των ταξικών σχέσεων, που στηρίζονται στην εκμετάλλευση του ασθενέστερου από τον ισχυρότερο, στις ταξικές σχέσεις που στηρίζονται στην επιθυμία, δηλαδή σε αυτούς που με χαρά αρέσκονται σε αυτά που έχουν και σε αυτούς που γουστάρουν το κάτι παραπάνω, χωρίς βέβαια να φτάσουμε στο σημείο να δημιουργηθεί ένα νέο είδος ταξικής πάλης με τους πρώτους να θεωρούνται "καθυστερημένοι" και τους δεύτερους "έξυπνοι", αλλά ίσα ίσα, και οι μεν και οι δε να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο αυτά που μπορούν και θέλουν, επιλέγοντας απολύτως συνειδητά να αξιοποιήσουν ευκαιρίες και να μοχθήσουν ή όχι για το κάτι παραπάνω.
Βέβαια όλα αυτά είναι ουτοπικά και η μετάφρασή τους στην πράξη θα παρουσιάζει για πάντα, όπως έχει συμβεί μέχρι τώρα, προβλήματα. Για αυτό και ο μαρξισμός, όπως και όλες οι άλλες ιδεολογίες, μπορεί να εξηγήσει ή να προβλέψει σύμφωνα με την αντίληψη του καθενός διάφορα πράγματα, αλλά η εφαρμογή του στην πράξη πρέπει πρώτα να ρεαλιστικοποιείται σύμφωνα με τις επιταγές της υπάρχουσας κατάστασης και μετά να εξελίξει, αν μπορεί, το υπάρχον σκηνικό στο βέλτιστο δυνατό. Γι'αυτό και οι σκανδιναβικές χώρες θεωρούνται τώρα τα καλύτερα οργανωμένα και πιο εύρωστα κράτη του κόσμου. Γιατί κρατούν, όσων αφορά την κοινωνική και πολιτική πρόνοια, ένα σκληρό πυρήνα σοσιαλισμού, αλλά παράλληλα έχουν επιτρέψει στοιχεία ελεύθερης οικονομίας, ακόμα και καπιταλισμού, να εισβάλλουν στον εξώτερο μανδύα της σοσιαλιστικής τους περιβολής, ίσα ίσα για να κινούνται άνετα στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Κάθε άλλη προσπάθεια να επιβληθεί κάτι ξύλινα και χωρίς να ληφθούν υπόψη οι σύγχρονες κοινωνικές εξελίξεις θα καταλήξει όχι μόνο αποτυχημένη και αντιιδεολογική αλλά πλέον και ιδεαλιστική.

Και λέγοντας ιδεαλισμό δεν εννοώ τον ιδανικισμό. Για να μην σας μπερδεύω, δεν αναφέρομαι στον ιδεαλιστή που πιστεύει σε μια ανώτερη ιδέα σχετική με την βελτίωση του τρόπου ζωής του ανθρώπου και του κόσμου γενικότερα, π.χ. τον Nelson Mandela που τον λέμε ιδεαλιστή γιατί πιστεύει και αγωνίστηκε για την υψηλή ιδέα της ισότητας των ανθρώπων και της πάταξης του ρατσισμού. Όχι. Εννοώ τον ιδεαλισμό με την σωκρατική/πλατωνική του έννοια, τον μοιρολατρισμό. Εννοώ τον ιδεαλισμό του να εφαρμόσω με το ζόρι ένα πολιτικό σύστημα καταπίεσης με την προοπτική ότι αυτό, ίσως στο μέλλον, παρουσιάσει μετά από μαρτυρικές για τον κόσμο ζυμώσεις ομοιότητες με τον πυρήνα της ιδεολογίας του. Φτάνει πια. Μπουχτήσαμε με τα καπιταλιστικά, ιμπεριαλιστικά, συντηρητικά, ακροδεξιά, φασιστικά καθεστώτα που έτσι κι αλλιώς ήταν και πρακτικά και ιδεολογικά απάνθρωπα, είναι ανάγκη τώρα να τρώμε στην μάπα παρόμοια καταπίεση αλλά αυτήν την φορά με τον μανδύα και την περιβολή της κοινωνικής και ιδεολογικής αρετής;
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Απεναντίας, πρέπει να επέλθει ουσιαστική, εκ των βάθρων αλλαγή. Αλλαγή που ο καθένας από εμάς μπορεί να φέρει εις πέρας. Όχι με μέσα που υποτίθεται ότι τα αγιάζει ο σκοπός, σαν μερικούς ψευτοεπαναστάτες με χαλκευμένη ιδεολογία και ψεύτικα χαοτικά ιδανικά που γαζώνουν - σαν κοινοί τρομοκράτες - έξω από το σπίτι τους οικογενειάρχες δημοσιογράφους, με την δικαιολογία ότι αυτοί μπορεί να ήταν ή όχι λαμόγια - και να είναι κάποιος λαμόγιο, όπως είναι, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι δημοσιοκάφροι, τον αντιμετωπίζεις εν τούτοις αντικρυστά, πολιτικά και νομικά και όχι στην πουστιά κάνοντάς τον σουρωτήρι με ένα αυτόματο ενώ αυτός είναι απροστάτευτος. Όχι προσπαθώντας να βολευτούμε και μετά να κάνουμε την αποστασιοποιημένη και υποκριτική κριτικούλα μας, φαιδροί και ιλαροί μέσα στην ημιμάθεια μας. Όχι τρώγοντας απογοήτευση και φορτώνοντάς τα στον κόκορα λέγοντας "δεν βαριέσαι". Όχι. Με τίποτα. Πρέπει επιτέλους να αξιοποιήσουμε τα όπλα που μας προσφέρει αυτή η τόσο ταλαιπωρημένη δημοκρατία μας. Την ψήφο, την κριτική και την λαϊκή αφύπνιση. Επιτέλους! Να ξυπνήσουμε! Να ξυπνήσουμε τώρα, πριν να είναι πολύ αργά.

Θέλει βήματα μικρά, προσεκτικά, αλλά ουσιαστικά. Στις ερχόμενες εκλογές, κανένας να μην ψηφίσει  ούτε τον έναν, ούτε τον άλλον από τους εκπροσώπους του δικομματισμού. Καμία ψήφο σε αυτούς τους μπάσταρδους, που έφτασαν την χώρα σε αυτό το σημείο κι επέτρεψαν στο Δ.Ν.Τ. να έρθει σαν αποικιοκρατικό τέρας, να παγώσει ό,τι έχει σχέση με επενδύσεις και ανάπτυξη, να δημιουργήσει νέο αυξανόμενο χρέος μέσα στην πλασματική εξόφληση του παλιού, να φτάσει στο σημείο να ζητάει να νοικιάσουμε νησιά μας (!!!), αν όλα τα άλλα αποτύχουν, και γενικά να μας γαμήσει ό,τι έχουμε και δεν έχουμε! Καμία ψήφος σε αυτούς που πήραν τα όνειρα και τις προσδοκίες ενός λαμπρού αλλά εύπιστου και μαλακόμυαλου μέσα στην "μαγκιά" του λαού και τα βίασαν πατώκορφα. Όχι λευκό, ούτε άκυρο! Ούτε αποχή από την ψήφο! Αυτό είναι ευθυνοφοβία, φίλε/η αναγνώστη/τρια. Δεν είναι "δεν γουστάρω κανέναν από τους δύο οπότε δεν ψηφίζω τίποτα για να τους τιμωρήσω". Θα τους κλάσεις μια μάντρα αρχίδια, αγαπητέ/ή. Είτε ψηφίσει ένα εκατομμύριο, είτε δέκα, κυβέρνηση θα βγει. Και το ότι εσύ δεν θα έχεις συμμετοχή στο εκλογικό αποτέλεσμα θα χρησιμεύσει μόνο για να σε κάνει να αισθανθείς στιγμιαία καλά. Αλλά αυτό δεν θα αναιρεί ότι θα είσαι ένα εγωιστικό ελληναράδικο κάθαρμα και ότι από συμπεριφορές σαν την δική σου φτάσαμε να ζούμε αυτή την παρωδία! Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ποιόν των πολιτικών που κυβερνούν μια χώρα αντικατοπτρίζει το ποιόν των ψηφοφόρων! Όχι φίλε/η μου, να πας να ψηφίσεις! Δικαίωμα σου αν τελικά δεν πας... αλλά μετά θα το βουλώνεις και δεν θα μιλάς. Γιατί δεν θα μπορείς να μιλήσεις εφόσον την κρίσιμη ώρα τα έγραψες όλα, κι εμάς τους υπόλοιπους μαζί, στα αρχίδια σου.

Έτσι. Μαύρο στα λαμόγια. Θα μου πείτε, και ποιούς να ψηφίσουμε; Τους ακροδεξιούς φασίστες που έχουν μέσα στο κόμμα τους πρώην και νυν χρυσαυγίτες και γιους μελών ναζιστικών κινήσεων (για ψάξτε στην Βικιπαίδεια για το παρελθόν των μελών του εν λόγω κόμματος, καταλάβατε ποιό εννοώ, και θα δείτε); Τους έχοντες ξύλινη γλώσσα και μηδενικές προτάσεις wannabe κομμουνιστές για την φάρα των οποίων μάλιστα αφιέρωσα μισό κείμενο προσπαθώντας να αποδείξω την εσφαλμένη αντίληψή τους σχετικά με την μαρξιστική διαλεκτική, για την οποία μάλιστα κόπτονται ότι αποτελεί την βάση της ιδεολογίας τους; Τους μια ζωή μίζερα διασπασμένους και μικροκομματικά εμπλεκόμενους αριστεριστές; Και όμως. Καλύτερα κάποιον από αυτούς, παρά το δικέφαλο τέρας. Δεν είπαμε μικρά βήματα την φορά; Έτσι και τώρα. Δεν γίνεται να ορμήσουμε με τα μούτρα να αλλάξουμε γαμιώντας κάτι, γιατί το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι, όπως προείπαμε, να εγκαθιδρύσουμε μια μορφή ιδεαλιστικής καταπίεσης. Ας δώσουμε κατ'αρχάς βήμα σε φρέσκιες και πρωτάκουστες φωνές και πού ξέρουμε, μπορεί και να μας εκπλήξουν. Αν και ο ίδιος αμφιβάλλω για το πόσο λιγότερο λουμπίνες θα είναι οι καινούριοι, εν τούτοις οι αξιόλογοι, νέοι, προοδευτικοί πολιτικοί, αν κι εφόσον υπάρχουν, θα βγουν επιτέλους στο φως. Και αν μετέπειτα δεν μείνουμε και πάλι ευχαριστημένοι, τους μαυρίζουμε κι αυτούς! Έτσι είναι η πολιτική, εξελίσσεται. Δεν ανακυκλώνεται. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό, ενάντια σε οποιοδήποτε καθίκι που προσπαθήσει να μας εμποδίσει, ενάντια σε κάθε βολεμένο φίδι που σκορπάει ψεύτικες υποσχέσεις, ενάντια σε κάθε είδος κρατικής καταστολής, τόσο το καλύτερο.
Γιατί αν αργήσουμε πάρα πολύ... ουαί τοις ηττημένοις.

Come on!

Although ya try to discredit, ya still never edit.
The needle, I'll thread it.
Radically poetic!
Standin' with the fury that they had in '66... and like e-double I'm mad.
Still knee-deep in the system's shit.
Hoover, he was a body remover.
I'll give ya a dose but it'll never come close to the rage built up inside of me.
Fist in the air, in the land of hypocrisy.

Movements come and movements go.
Leaders speak, movements cease when their heads are flown.
'Cause all these punks got bullets in their heads...
departments of police (what?), the judges (what???), the feds!
Networks at work, keepin' people calm...
You know, they went after King when he spoke out on Vietnam.
He turned the power to the have-nots... and then came the shot.

Yeah! Yeah, back in this...

Wit poetry, my mind I flex, flip like Wilson, vocals never lackin' dat finesse.
Whadda I got to, whadda I got to do to wake ya up?
To shake ya up, to break the structure up?
'Cause blood still flows in the gutter.
I'm like takin' photos.
Mad boy kicks open the shutter.
Set the groove, then stick and move like I was Cassius.
Rep the stutter step, then bomb a left upon the fascists.
Yeah, the several federal men who pulled schemes on the dream and put it to an end.

Ya better beware of retribution with mind war.
20/20 visions and murals with metaphors.

Networks at work, keepin' people calm...
Ya know, they murdered X and tried to blame it on Islam.
He turned the power to the have-nots... and then came the shot.

What was the price on his head?
What was the price on his head?

I think I heard a shot!

I think I heard, I think I heard a shot!

Black nationalism.
He may be a real contender for this position, should he

abandon his supposed obediance to white liberal doctrine

of non-violence... and embrace black nationalism.
Through counter-intelligence it should be possible to

pinpoint potential trouble-makers... and neutralise them.

Wake up! Wake up! Wake up! Wake up!
Wake up! Wake up! Wake up! Wake up!

How long?

Not long, 'cause what you reap is what you sow.

Read more...

Επιστροφεέέέέέέές, καταστροφέέέέέέέέέέέέέέέέές

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ!

Να συνέλθω λίγο από τα καλοκαιρινά ξύδια, να τακτοποιήσω κάποιες πρόσφατες συναισθηματικές εκκρεμότητες (να τακτοποιήσω; ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Πάλι κουλουβάχατα θα τα κάνω), να ξεπεράσω και το σοκ της επιστροφής (το σύνδρομο "δεν-με-χωράει-ο-τόπος") και θα τα πούμε οσονούπω. Έχουν να συζητηθούν πολλά... και τί δεν συνέβη αυτόν τον μήνα, όχι μόνο σε εμένα προσωπικά, αλλά και στην επικαιρότητα. Γεγονότα ευχάριστα, δυσάρεστα, ελπιδοφόρα, δυστοπικά... πολλά. Αλλά κυρίως θέλω να τα πούμε πάλι για να δω τί κάνετε, πώς περάσατε. Μου λείψατε, γαμώ τον μπελά μου!

Υ.Γ. Δεν είναι ότι είχα τίποτα εναντίον των οράνιε, πέρα από το ότι στον τελικό του Mundial έπαιζαν χειρότερα κι από τον θειό μου τον Τάσο όταν κόβει με το τσεκούρι τα κούτσουρα πάνω στα Τζουμέρκα. Αλλά κακά τα ψέματα, οι Ίβηρες έπαιξαν καθ'όλη την διάρκεια της διοργάνωσης μπαλάρα και το άξιζαν το πολυπόθητο το Jules Rimet. Οπότε, έστω και αναχρονιστικά,

VIVA LAS FURIAS ROJAS!

Read more...

Φύγαμε για καλοκαιρινές διακοπές ρεεεεεεεεεεεεεεε!!!

Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Ακόμα και τώρα, που γράφω αυτές τις γραμμές, που κάθομαι και καταπίνω ένα απαίσιο (φτιαγμένο από τα χεράκια μου) φραπόγαλο, που ακούω τις άθλιες βουβουζέλες να ουρλιάζουν μέσα από τα ηχεία της τηλεόρασης στο σαλόνι, δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Κι όμως, είναι αλήθεια!

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ!

FUCK YEAH!!!

Ω ναι, αγαπητοί/ές μου αναγνώστες/ριες, αυτή η δυσώδης περίοδος του χρόνου, αυτό το κινέζικο μαρτύριο, αυτό το γραπτό ισοδύναμο των δοκιμών θερμοπυρηνικής σύντηξης στα νησιά Bikini, έκοψε επιτέλους λάσπη και με άφησε στην ησυχία μου. Αν και σε ορισμένα μαθήματα υπήρξε ένας (σχετικός) βιασμός, τα αποτελέσματα, και αυτά που βγήκαν ήδη και αυτά που περιμένω, ήταν και περιμένω να είναι αντίστοιχα λίαν ικανοποιητικά. Οπότε, μπορώ απερίσπαστος και χωρίς καμία τύψη να κάνω αυτό που ονειρευόμουν εδώ και τόσο καιρό!

ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ!

Μμμμ, όχι. Καλή φάση βέβαια, αλλά δεν έχω προβοσκίδα.

ΧΑ! ΤΟ ΒΡΗΚΑ! ΘΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ!

Εεεεεε... τελικά, μάλλον και αυτό ακυρώνεται. Όχι ότι έχω κάτι ενάντια στα δικαιώματα των μυρμηγκοφάγων, απλά τα μυρμήγκια μου πέφτουν λίγο βαριά στο στομάχι βρε παιδί μου... μα τότε τί; Τί είναι αυτό που θέλω να κάνω;

ΜΑ ΦΥΣΙΚΑ!

ΘΑ ΦΥΓΩ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ!!!

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση ανάγκη το έχω. Ή μάλλον μπορείτε, αφού και ο καθένας και η καθεμιά από εσάς είχε ή συνεχίζει να έχει τα ανάλογα ζόρια με την σχολή ή την δουλειά του/της. Ευχόμενος σιγά σιγά να ξεμπερδεύετε όλοι και όλες ώστε να μπορέσετε επιτέλους να κυλιστείτε σε καμιά αμμουδιά, σας προϊδεάζω ότι λόγω πλέον των ελαχίστων μαθημάτων που μου έχουν μείνει, η αντίστοιχη εξεταστική του Σεπτεμβρίου αρχίζει για εμένα αρκετά αργά. Κοινώς, θα πάρω τον (μ)πούλο μου και θα πάω να ξεροψηθώ εκτός Θεσσαλονίκης μέχρι τις αρχές Αυγούστου περίπου. Λόγω της γενικότερης λιτότητας και του κάπως περιορισμένου φετινού budget, το menu αυτό το καλοκαίρι περιλαμβάνει κατά κύριο λόγο την παλιά, αγαπημένη κι ευπρόσιτη Χαλκιδική, όπου σχεδιάζω να την φέρω δύο φορές ανάποδα... για νησί δεν το πολυκόβω, αν και υπάρχει μια πιθανότητα να κάνω ένα ταξιδάκι στις Β. Σποράδες στα τέλη του Ιουλίου. Τέλος πάντων, ίδωμεν! Καλή διάθεση και καλή παρέα να υπάρχει. Κατά τα άλλα... όπου και να πάει κανείς, καλά θα περάσει. Αύριο - μεθαύριο την κάνω!

Αυτό συνεκδοχικά σημαίνει ότι το πρόσφατο σχετικά μεγάλο διάστημα εμφανούς απουσίας μου από το blog και γενικότερα το Internet, λόγω εξεταστικής, θα το διαδεχθεί ένα ακόμα μεγαλύτερο διάστημα πλήρους αυτήν την φορά αποχής λόγω διακοπών. Βέβαια, αυτό δεν νομίζω να σας στενοχωρεί και πολύ (βασικά, καρφάκι δεν σας καίγεται), αφού καλώς εχόντων των πραγμάτων κι εσείς θα το κάψετε το επόμενο δίμηνο. Εν πάσει περιπτώσει πάντως, μετά την επιστροφή μου τον Αύγουστο θα ανανεώσουμε με το καλό την επικοινωνία μας με την ίδια φυσιολογική συχνότητα που λάμβανε χώρα μέχρι πριν από ένα περίπου μήνα.

Σας εύχομαι ολόψυχα να περάσετε ένα υπέροχο καλοκαίρι με το ταίρι σας, την παρέα σας, την οικογένειά σας, με όποιους τέλος πάντων επιλέξετε να το περάσετε. Ένα καλοκαίρι γεμάτο από χαρά, γέλιο, μπάνια, παραλίες, ποτά, ξενύχτια, ταξίδια, περιπέτεια, έρωτα και φυσικά ΣΕΞ ΜΕΧΡΙ ΛΙΠΟΘΥΜΙΑΣ!

Για να σας δημιουργήσω διάθεση ώστε να ξεκολλήσετε από τον υπολογιστή, να αρπάξετε τον/την γκόμενο/α σας υπό μάλης και να ορμήσετε σε όποια παραλία έχετε εύκαιρη, ορίστε κι ένα τραγουδάκι α λα beach bar φάση!

Τί, ακόμα εδώ είστε; Δεν είπαμε να ορμήσετε ΑΜΕΣΩΣ στην κοντινότερη πλαζ; Κάντε το! ΤΩΡΑ! Δρόμο! Ουστ!

Read more...

20 γυναικείοι μύθοι και πραγματικότητες

Ξέκλεψα λίγο χρόνο από το κάψιμο που έριχνα χωμένος σε μπετά, σίδερα, μαδέρια και μπουλόνια και είπα να δώσω το παρόν... Αφορμή για αυτήν την ανάρτηση αποτέλεσε μια εξαιρετικά ακατανόητη συζήτηση που έλαβε χώρα ένα από τα περασμένα βράδια μεταξύ εμού του ιδίου (και όχι του αιδοίου όπως είπε κατά λάθος εκείνη η ξανθόψειρα, ξέρετε ποιά εννοώ), του ετέρου ήμισυ, των φιλενάδων της, των φίλων μου και γενικά μιας μεγάλης παρέας που μαζεύτηκε για τσίπουρα, ψαράκι στην σχάρα και ναργιλέ (πάντα ένα must, χειμώνα - καλοκαίρι). Το αντικείμενο αυτής της συζήτησης, αν και αρχικά αφορούσε μια εκτίμηση για το με πόσα γκολάκια θα φιλοδωρήσει ο Messi τα ταλαίπωρα ελληνικά δίχτυα, από ένα σημείο και μετά κατέληξε (τί παράξενο!) στις γυναίκες. Όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί/ές μου αναγνώστες/τριες, η κουβέντα πήρε ένα δρόμο που δεν έβγαλε πουθενά και η κατάσταση έγινε ακόμα πιο περίπλοκη γιατί ακούγονταν γνώμες γυναικών που προσπαθούσαν να ψυχολογήσουν άλλες γυναίκες! Μια προσπάθεια εκ προοιμίου χαμένη, αφού οι γυναίκες αποτελούν τόσο περίπλοκα και μοναδικά όντα που ούτε οι ίδιες μπορούν να αυτοψυχολογηθούν.

Αν μη τι άλλο, μπορώ να απομονώσω και να σχολιάσω ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κομμάτι που είχε να κάνει με μύθους και αλήθειες της γυναικείας συμπεριφοράς. Οι γνώμες που αποτυπώνονται εδώ είναι αποκλειστικά δικές μου, αν και πιστεύω ότι αντικατοπτρίζουν το τυπικό σκεπτικό του 99% και βάλε των αντρών, και γίνονται με καλή διάθεση και αγάπη. Εννοείται πως αναμένω και τις δικές σας γνώμες, σχόλια, ακόμα και κράξιμο, τόσο των αναγνωστών αλλά κυρίως των αναγνωστριών. Σε τελική ανάλυση, χωρίς εσάς τί θα κάναμε κι εμείς οι πρωτόγονοι;

1) Ο πρώτος είναι πάντα ο πρώτος και ο δεύτερος είναι πάντα ο δεύτερος και τραβάει λούκι.

 

Μύθος ή πραγματικότητα;

Πραγματικότητα. Η πρώτη κοπέλα με την οποία ολοκληρώνει ένα αγόρι παραμένει για εκείνον πάντα ξεχωριστή και ιδιαίτερη ως ανάμνηση. Αλλά ως εκεί. Αυτό που κάνουν οι άντρες στις μετέπειτα σχέσεις τους είναι περισσότερο να αποφεύγουν λάθη στα οποία είχαν υποπέσει οι ίδιοι και σπανίως μπαίνουν στην διαδικασία να συγκρίνουν την νέα τους κοπέλα με την παλιότερη. Οι γυναίκες όμως είναι τελείως διαφορετικές. Η πρώτη σεξουαλική τους ολοκλήρωση (η οποία δύσκολα συνοδεύεται και από οργασμό) είναι για αυτές κάτι το κολοσσιαίο που τις σημαδεύει και επιφέρει αλλαγές τόσο στην ψυχοσύνθεσή τους, όσο και στην σωματική τους τοπολογία σε εκείνη την περιοχή. Δεν αποτελεί απλά μια ανάμνηση αλλά μια ανεπανάληπτη εμπειρία, για την οποία οι περισσότερες θέλουν να αισθάνονται απόλυτα σίγουρες και τελείως πεπεισμένες ότι γίνεται στο σωστό περιβάλλον, τον σωστό χρόνο και με τον κατάλληλο άντρα (σχεδόν ποτέ δεν πέφτουν μέσα και στα τρία). Έτσι λοιπόν, και αυτός που πρώτος θα παραβιάσει το τείχος θα μείνει για πάντα χαραγμένος στο μυαλό μιας γυναίκας ως κάτι ξεχωριστό, ειδικά άμα δεν ήταν κάποιος περαστικός αλλά ανήκε στο πλαίσιο μιας σχέσης. Κι εδώ είναι που στραβώνει το πράγμα. Δεν πα' να ήταν κάφρος, μαλάκας, εκμεταλλευτής, 40χρονος πιπινοφάγος, μουνάκιας και τα συναφή; Για αυτήν θα είναι πάντα "ο πρώτος" κι ας την πόνεσε, κι ας μην αφιέρωσε στιγμή για προκαταρτικά και όρμησε σαν τον Τζένγκις Χαν, κι ας δεν πρόσεχε την υγιεινή του και την ασφάλειά τους. Ήταν ο πρώτος και τουλάχιστον οι δύο - τρεις επόμενοι θα πέφτουν σε αναπόφευκτες συγκρίσεις μαζί του, τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο κι αιτία. Συνεπώς, ιδιαίτερα ταλαίπωρος αποδεικνύεται ο δεύτερος, αφού φτάνει σε περιοχές φρέσκα σημαδεμένες από τον προηγούμενο.

2) Οι άντρες βρίσκουν πιο εύκολα νέα γκόμενα από ό,τι οι γυναίκες.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Μύθος του κερατά! Οι γυναίκες έχουν το αναπόφευκτο πλεονέκτημα του να είναι γυναίκες. Τουτέστιν, δεν χρειάζεται να κοπιάσουν ιδιαίτερα για να έχουν νέες επιτυχίες, ειδικά αν έχουν και μια φυσική χάρη που την εκμεταλλεύονται προς όφελός τους (και καλά κάνουν). Με άλλα λόγια, αν θέλουν ξεπέτα, φοράνε τα απολύτως απαραίτητα και πηγαίνουν σε ένα οποιοδήποτε clubάκι όπου στάνταρ θα τους την πέσουν καμιά εικοσαριά άτομα, από τα οποία μπορούν να διαλέξουν σαν κρουπιέρισσες όποιον γουστάρουν. Αν θέλουν κάτι πιο σοβαρό, κυκλοφορούν σε όλες τις παρέες τους ότι έχουν χωρίσει και σίγουρα θα βρεθεί κάποιος που περιμένει στην ουρά. Μην μας παρεξηγείτε, κι εμείς παρόμοια συμπεριφερόμαστε. Απλά, όντας στον ρόλο του κυνηγού (η περίφημη "αντιστροφή των ρόλων" των '90s είναι παρελθόν, απλά οι γυναίκες τώρα είναι πολύ πιο δύσκολα θηράματα), δεν είμαστε καθόλου σίγουροι για τις οποιεσδήποτε πιθανότητές μας, παρά μόνο όσο μας αφήνει να είμαστε η αυτοπεποίθηση που πηγάζει από παλιότερες επιτυχίες μας, το status μας, το πόσο προσέχουμε τον εαυτό μας κ.λ.π. Επιπλέον, παλιά αλλά πάντα επιτυχημένα κολπάκια του τύπου ξώβυζο, ξώπλατο και άλλα συναφή προφανώς δεν μπορούν να εφαρμοστούν από εμάς. Αν εμφανιστείς γλυκιά μου με διάφανο φόρεμα και string στην Παραλιακή θα σε προσκυνήσουν. Αν εμφανιστώ εγώ με το σλιπάκι και τις σαγιονάρες θα με μπαγλαρώσουν και θα με στείλουν να κάνω παρέα στον Μαζιώτη.

3) "Τσαντίζομαι όταν με κοιτάζουν επίμονα τα λιγούρια!"

Μύθος ή πραγματικότητα;

Μύθος. Άμα είσαι κορμάρα, προσωπάρα και γενικά -άρα, θες να το δείξεις. ΛΟΓΙΚΟ και φυσιολογικό. Και πού θα το δείξεις; Μην μου πεις στις φίλες σου την Μαρία και την Ελένη και την Σίσσυ και την Ιωάννα. Ίσως και εκεί, αλλά αυτές κυρίως θα επικεντρωθούν στα ρούχα καθεαυτά και στις απειροελάχιστες ατέλειες που με επιμονή και υπομονή θα ψάξουν να σου βρουν για να σε θάψουν μετά πίσω από την πλάτη σου (ξέρεις ότι γίνεται αυτό και το έχεις κάνει κι εσύ - μην το αρνείσαι). Αυτοί στους οποίους θέλεις και αγωνιάς να το δείξεις είμαστε εμείς, εξού και τα όμορφα και αεράτα φορέματα, ρούχα, κολάν, ριχτά, κολλητά, δερμάτινα, τζιν και γενικά τα πάντα όλα που δεν αφήνουν και πολλά στην φαντασία. Θέλεις και αποζητάς να σε κοιτάνε και να σε θαυμάζουν τα "λιγούρια" και γενικά οι πάντες και άμα αυτό δεν γίνεται παθαίνεις πατατράκ, όπως στις εξής περιπτώσεις:

α) Σε καρφώνει με το βλέμμα του κάποιος κι εσύ το ξέρεις και τον γράφεις επιδεικτικά, αν και σου αρέσει. Κάποια στιγμή ο άνθρωπος βαριέται το Χ που του ρίχνεις και σταματάει να ασχολείται. Ευθύς αμέσως θα δαγκωθείς και θα αρχίσεις να τον κοιτάς επίμονα, μέχρι να ξαναγυρίσει αυτός την ματιά του, να διασταυρωθούν τα βλέμματά σας και να σιγουρευτείς ότι είσαι και πάλι το επίκεντρο της προσοχής του. Μετά, ξανά γράψιμο. Κλασικό.

β) Σκάει μύτη στην παρέα φίλη σου που δεν έρχεται συχνά και, είτε με την τσαχπινιά και τα τσαλίμια της, είτε απλά και μόνο επειδή είναι τούμπανο, σου κλέβει τα πρωτεία και οι Ζουλού της παρέας περιτριγυρίζουν αυτή και μόνο ΑΥΤΗ. Θα αφρίσεις από την ζήλια σου και δεν θα την ξανακαλέσεις να έρθει.

Παραδέξου το, είσαι σκλάβα της προσοχής των αντρών, όπως κι εμείς είμαστε σκλάβοι της προσοχής των γυναικών. Μα αυτό είναι και το λογικό. Άμα οι μεν δεν χρειάζονταν τις δε και το αντίστροφο τότε ποιός ο σκοπός να συζητάμε;

4) Οι γυναίκες είναι βιολογικά ανώτερες από τους άντρες.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Πιο πραγματικότητα δεν γίνεται. Οι άντρες είναι δυνατότεροι μυικά από τις γυναίκες και κατά βάση ψηλότεροι και βαρύτεροι, αλλά όπως συμβαίνει σχεδόν με όλα τα θηλαστικά και γενικά τους περισσότερους ζωικούς οργανισμούς στην φύση, το θηλυκό κερδίζει το στοίχημα. Οι γυναίκες αρρωσταίνουν λιγότερο, υπομένουν περισσότερο στις απότομες θερμοκρασιακές διακυμάνσεις, ζουν πιο πολύ και βεβαίως αντέχουν τον οξύ πόνο, προετοιμασμένες και προγραμματισμένες μέσα στο DNA τους να αντέξουν και τον πόνο του τοκετού. Αν και πολλά από τα προηγούμενα έχουν να κάνουν και με την ποιότητα του τρόπου ζωής του κάθε ατόμου, εν τούτοις οι γυναίκες είναι πιο εξοπλισμένες γονιδιακά, ορμονικά και γενικά σωματικά για να επιβιώσουν και να έχουν την δύναμη να φέρουν στον κόσμο και νέα ζωή. Η Φύση αγαπάει τις γυναίκες. Ακόμα και η υποτιθέμενη μυική μας ανωτερότητα είναι μια ύπουλη πλεκτάνη του Σύμπαντος υπέρ σας, αφού ήδη από τις απαρχές του ανθρώπινου είδους η μοναδική της χρήση ήταν για την προστασία και την ευμάρεια των θηλυκών!

5) "Ξέρω τί είναι το offside."

Μύθος ή πραγματικότητα;

Άσ' το μωρό μου. Γάμα το. Κάποιες έννοιες αυτής της βαθύτατα ιδεολογικής, σημειολογικής και σημασιολογικής πραγματείας που ονομάζεται "ποδοσφαιρική ορολογία" θα παραμείνουν πάντα για εσένα άλυτο αίνιγμα... κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα και αυτές τις μουντιαλικές μέρες. Οπότε, τί το πιέζεις; Δεν ξέρεις τί είναι το offside και ποτέ δεν θα το καταλάβεις, όσες φορές και να σου  το εξηγήσουν. Ξέχνα το, δεν πειράζει.

6) Ο μαλακομαγνήτης.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Το κλασικότερο από όλα. Ένας τεράστιος μύθος, υπερτιμημένος, πιπιλισμένος και παιγμένος σε rewind πιο πολλές φορές και από το "Clocks" των Coldplay. "Και ο Τάσος/Γιάννης/Τρύφων/Πελοπίδας μου βγήκε μαλάκας. Τι διάολο, μαλακομαγνήτη έχω;" Η ηλίθια ατάκα που έχουμε όλοι ακούσει πάμπολλες φορές, που μας έχει βγάλει από τα ρούχα μας , που μας έχει σπάσει τα νεύρα, που μας έχει κάνει να χτυπηθούμε σαν σπαστικά και που τελικά συνηθίσαμε τόσο πολύ να την ακούμε που πλέον δεν μας κάνει καμιά εντύπωση και μας προκαλεί χαύνωση. Βάζοντας στην άκρη τις ελάχιστες των ελαχίστων εξαιρέσεις πραγματικά εξαιρετικών κοριτσιών που τυχαίνει από γκαντεμιά και πάντα τις εκμεταλλεύονται τίποτα γαλίφηδες και πειστικοί μπαστουνόκαφροι, ΟΛΕΣ ΜΑ ΟΛΕΣ οι υπόλοιπες που μιλάτε για μαλακομαγνήτη είστε επιεικώς fail. Τί είχε πει ο σοφός λαός; "Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε." Ελπίζω να το πιάσατε το νόημα. Γενικά, οι γκόμενες που χρησιμοποιούν κατά κόρον τον μαλακομαγνήτη ως δικαιολογία για το ότι είναι μονίμως χωρισμένες ανήκουν σε δύο κατηγορίες:

α) Σε εκείνες που αλλάζουν γκόμενο κάθε εβδομάδα. Κούκλα μου, δεν φταίνε όόόόόόόόόόόόόόόόόλοι αυτοί που ήταν, είναι και θα είναι μαζί σου. Μπορεί κάποιοι να είναι και καθίκια, αλλά μάλλον εσύ είσαι τέρμα εγωκεντρική και το ένα σου ξυνίζει, το άλλο σου βρωμάει, αυτό δεν σου αρέσει, εκείνο σε χαλάει και βρίσκεις παντού ελαττώματα και ψεγάδια, με αποτέλεσμα ή να τον στέλνεις τον άλλον χωρίς να προλάβει να κάνει κιχ ή να σε στέλνει αυτός έχοντας σκάσει από τα καπρίτσια σου. Και μην πεις "είμαι εκλεκτική". Άλλο εκλεκτική και άλλο κομπλεξική. Οι εκλεκτικές ξέρουν τί θέλουν και το ψάχνουν, αποδεχόμενες κάποιες ενδεχόμενες παρεκκλίσεις από το ιδανικό πρότυπο που έχουν στο μυαλό τους. Οι κομπλεξικές είναι απλά κομπλεξικές και προσπαθούν να βγάλουν άκρη μέσα σε παραξενιές που οι ίδιες προκαλούν.

β) Σε εκείνες που έχουν ένα καταραμένο κακό γούστο και μια συμπάθεια για τα τσογλάνια. Και δεν μιλάω για τους κλασικούς κωλοπαιδαρισμούς που κάνουμε όλοι επειδή ξέρουμε ότι θα σας εντυπωσιάσουμε. Μιλάω για τα πραγματικά τσογλάνια, που βρίσκουν τις αδυναμίες του χαρακτήρα μιας γυναίκας και σφυροκοπάνε εκεί αλύπητα. Στην τυπική περίπτωση αυτής της κατηγορίας, η κοπέλα τελικά θα συνειδητοποιήσει (μετά από πολύ καιρό) με τί κόπανο είναι μαζί, θα τον αφήσει, αλλά ο αμέσως επόμενος θα είναι το ίδιο κόπανος. Και ο επόμενος. Και ο μεθεπόμενος. Α! Στο ενδιάμεσο των κοπάνων θα υπάρξει σίγουρα και περίπτωση ενδιαφέροντος από κάποιον φυσιολογικό τύπο, που θα την εκτιμά και θα της συμπεριφέρεται σταράτα, αλλά που θα τον απορρίψει βρίσκοντας πως "παραείναι καλό παιδί (κοινώς μαλάκας)" και θα γυρίσει να βρει παρηγοριά στην αγκαλιά κάποιου που θα είναι πιστός στα κλασικά τσογλανοπρότυπα που τόσο λατρεύει και μισεί.

Αφήστε τα περί μαλακομαγνήτη. Μπορεί σε όλα τα άλλα να έχετε δίκιο, αλλά σε αυτό το θέμα είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένο ότι έχετε ΛΑΘΟΣ. Αν καταφέρετε επιτέλους να βάλετε σε μια τάξη το μυαλό σας, θα δείτε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο διαφορετικά από ό,τι νομίζατε.

7) Οι γυναίκες είναι πιο ανταγωνιστικές από τους άντρες.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Πραγματικότητα φυσικά. Οι άντρες μπορεί να γρυλίσουν, να σημαδέψουν την περιοχή τους, να ρίξουν μεταξύ τους και τίποτα ψιλές, αλλά όταν περάσει η μπόρα θα γυρίσουν πίσω στην κατάσταση που ήταν. Δηλαδή, αν ήταν άγνωστοι θα παραμείνουν άγνωστοι και αν ήταν φίλοι θα παραμείνουν φίλοι. Οι γυναίκες αντίθετα, όταν τίθεται θέμα ανταγωνισμού και κυρίως όταν το ζήτημα είναι γκομενικό δεν υπολογίζουν Χριστό. Γιατί; Γιατί έτσι! Άμα εμφανιστεί νέος κόκορας και τον θέλεις εσύ και μια φίλη σου, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να κάνεις πίσω για να τον αρπάξει η άλλη. Εμείς όμως το κάνουμε. Για διάφορους λόγους και όχι και τόσο συχνά, αλλά παρ'όλ'αυτά το κάνουμε. Αν τεθεί θέμα να παίζει γκόμενα σε διπλό ταμπλώ μεταξύ φίλων, υπάρχει τεράστια πιθανότατα ο ένας να υποχωρήσει για χατήρι του άλλου.

8) Οι γυναίκες αναρρώνουν ευκολότερα μετά από μια συναισθηματική απογοήτευση.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Κι αυτό πραγματικότητα. Δεν μιλάω για κολλήματα και άλλες τέτοιες αηδίες. Μιλάω για την ίδια την επούλωση των συναισθηματικών ουλών μετά το τέλος μιας σχέσης για την οποία νοιάζονταν και οι δύο. Ο μεν άντρας μπορεί να βγει και να ξεσπάσει με τους φίλους του, να πιει, να γίνει χώμα, αλλά η επίδραση της πρώην θα παραμείνει ισχυρή πάνω του για περισσότερο καιρό, πιο πολύ με την έννοια του πόνου και της νοσταλγίας. Οι γυναίκες, θα πονέσουν μεν, θα ξεσπάσουν, θα κλάψουν, αλλά ούσες πρακτικότερες εκ φύσεως θα τα βάλουν κάτω, θα τα υπεραναλύσουν μόνες ή με τις φίλες τους και μετά θα πάνε γι'άλλα. Τώρα, το αν ο επόμενος θα αποτελεί αντικείμενο σύγκρισης με τον προηγούμενο, αν θα είναι καλός ή βλάκας, αν θα είναι κι εκείνος "μαλάκας" (ο μαλακομαγνήτης που λέγαμε) κ.λ.π. είναι άλλο θέμα.

9) "Όταν είναι να γνωρίσω έναν άντρα δεν με ενδιαφέρει τόσο η ομορφιά."

Μύθος ή πραγματικότητα;

Α, μάλιστα. Δηλαδή αν γνωρίσεις μια παρέα τεσσάρων ατόμων, που ο πρώτος είναι φτυστός ο Brad Pitt, ο δεύτερος καλούτσικος, ο τρίτος αδιάφορος και ο τέταρτος σαν ανάποδο γαμώτο, εσύ θα επικεντρωθείς στον πρώτο, άντε και στον δεύτερο, απλά και μόνο επειδή θα ψυχανεμιστείς ότι έχουν απύθμενο βάθος χαρακτήρα κι εξαιρετικά ψυχικά χαρίσματα; Άσε μας τώρα. Είναι γεγονός ότι αν διαπιστώσεις ότι αυτός με τον οποίο συναναστρέφεσαι μπορεί να είναι και γαμώ αλλά κατά τα άλλα να είναι κι ένας μουρόχαυλος και μισός, χωρίς ντιπ νοημοσύνη, εξυπνάδα ή χιούμορ, το πιθανότερο είναι να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια, πράγμα απόλυτο λογικό -  ή μπορεί και όχι. Αλλά μην προσπαθείς τώρα να με πείσεις ότι η ματιά σου δεν θα σταθεί στο τεκνό. Η αρχική εντύπωση αποτελεί πάντα ισχυρό κίνητρο για την περεταίρω εξέλιξη της φάσης, και αυτή εξαρτάται μόνο από την εμφάνιση - ίσως και για τον λόγο ότι δεν έχεις προλάβει να καταλάβεις το ποιόν του άλλου. Οπότε μύθος, τελεία και παύλα.

10) Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Μύθος εννοείται. Κατά αναλογία του "όλοι οι άντρες είναι γουρούνια". Και τα δύο αποτελούν βλακώδεις γενικεύσεις από πικρόχολους και πικρόχολες που προσπαθούν να καλύψουν δικά τους λάθη ρίχνοντας το φταίξιμο στο αντίθετο φύλο και την πουτάνα την κοινωνία να 'ούμε.

11) Οι γυναίκες δεν βλέπουν τσόντες.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Είναι ψέμα και το ξέρετε. Προφανώς, η συχνότητα παρακολούθησης και το γενικότερο επιστημονικό επίπεδο ανάλυσης στο οποίο φτάνουμε εμείς είναι out of reach για τις γυναίκες, αλλά από την άλλη, πώς γίνεται κάθε φορά που αρχίζουμε εμείς να μιλάμε επί του θέματος να πετάγεστε όλη την ώρα και να αρχίζετε τα σχόλια, τις διορθώσεις, τις επεξηγήσεις και λοιπά και λοιπά και λοιπά; Χμμμμμμ...

12) Ο γυναίκες δεν αντέχουν τόσο την έλλειψη του σεξ.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Πραγματικότητα. Ο μέσος άντρας, ίσως πιο συνηθισμένος στην μπακουριά και την αγαμία και μαθημένος στις χυλόπιτες, μπορεί να κάτσει περισσότερο καιρό από την μέση γυναίκα χωρίς να συνευρεθεί σεξουαλικά. Όχι ότι η έλλειψη του σεξ δεν θα τον βασανίζει ή ότι δεν θα το σκέφτεται όλη την ώρα, αλλά οι γυναίκες μετά από την παρέλευση κάποιου διαστήματος φτάνουν πραγματικά στα όριά τους και λυσσάνε. Όχι ότι αυτό μας χαλάει βέβαια... Δεν ξέρω αν οφείλεται στην συνήθεια ή αν είναι και πάλι ορμονικό και οργανικό το θέμα, αλλά, περίεργο ή όχι, ισχύει.

13) Οι γυναίκες είναι πιο κουτσομπόλες από τους άντρες.

(Το ξέρω ότι η φωτογραφία με την Τατιάνα είναι χτύπημα κάτω από την μέση, μουχαχαχαχαχα.)

Μύθος ή πραγματικότητα;

Ισχύει. ΙΣΧΥΕΙ! "Ναι καλά, λες κι εσείς είστε καλύτεροι." Όχι κούκλα μου, δεν είμαστε καλύτεροι, κι εμείς κουτσομπολεύουμε. Αλλά όχι τόσο πολύ και οπωσδήποτε όχι με τόσο δηλητήριο! Πρέπει να καταλάβετε ότι το αντρικό κουτσομπολιό περιστρέφεται κυρίως γύρω από τα δικά μας "κατορθώματα" (αθλητικά, σεξουαλικά κ.λ.π.), τα οποία περιγράφουμε με περισσή περηφάνεια προκειμένου να εντυπωσιάσουμε την υπόλοιπη αγέλη. Τα δικά μας, όχι των άλλων. Επιπλέον, συζητήσεις του τύπου "εκείνη τα έφτιαξε με εκείνον γιατί χώρισε με τον άλλο κ.ο.κ." ή δεν γίνονται καθόλου ή αναφέρονται μόνο σε δικές μας πρώην που βρήκαν καινούριο γκόμενο και μας τσούζει. Εσείς; Σχολιάζετε τα πάντα για τους πάντες, ονομάζοντας μάλιστα τα κουτσομπολιά σας "κοινωνικές συζητήσεις". Καλά κάνετε μωρέ... απλά μετά μην αρνείστε ότι το κάνετε.

14) "Χωρίσαμε και είμαστε φίλοι."

Μύθος ή πραγματικότητα;

Χα! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Πλάκα μας κάνεις; Δεν υπάρχει φιλία μετά από το τέλος μιας σχέσης. Τέλος. Το να κρατάς επαφή, ναι. Το να εξακολουθεί να υπάρχει μια συμπάθεια, ναι. Το να χαρείς για μια επιτυχία του άλλου ή να προστρέξεις στο πλάι του για να τον βοηθήσεις να ξεπεράσει κάποια δύσκολη στιγμή, πάλι ναι. Αλλά όλα τα παραπάνω καθώς και ό,τι άλλο προκύψει θα είναι μια υπολανθάνουσα εκδήλωση του συναισθήματος που υπήρξε στο παρελθόν και εξακολουθεί να υποβόσκει τώρα. Αυτό θα είναι, όχι φιλία, και ας μην κοροϊδευόμαστε.

15) Οι γυναίκες ελκύονται περισσότερο από τους δεσμευμένους.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Είναι αλήθεια και δεν ξέρω γιατί. Είναι άραγε η ανταγωνιστικότητα που είπαμε παραπάνω και που σας κάνει να θέλετε να τον αρπάξετε από την άλλη και να της βγάλετε το μαλλί τρίχα τρίχα; Είναι επειδή υποσυνείδητα θεωρείτε το γεγονός ότι το να έχει σχέση τον κάνει πιο ώριμο και άξιο σαν χαρακτήρα, φέρσιμο και αντιμετώπιση σε μια άλλη, μελλοντική, ενδεχόμενη σχέση μαζί σας; Είναι επειδή... έτσι; Έλα μου ντε;

16) Οι γυναίκες βλέπουν υπερβολικά τα πράγματα σε... βάθος.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Ω ναι. Κλασική ερώτηση μετά από σχέση δύο εβδομάδων: "και τώρα εμείς τί έχουμε;" Βρε πουλάκι μου. Είμαι μαζί σου, ωραία; Ωραία. Είμαστε καλά, ωραία; Ωραία. Σου φαίνομαι για μαλάκας; Όχι. Ε τότε τί με αλυσοδένεις να σου δώσω μια απάντηση που δεν θα έχει στην ουσία κανένα νόημα και απλά θα ηρεμήσει την ανασφάλειά σου; Τα πράγματα είναι απλά, εφόσον γουστάρουμε να είμαστε μαζί, το συνεχίζουμε και όσο πάει. Θα είναι ένας μήνας, ένα καλοκαίρι, τρία χρόνια, δέκα χρόνια; Όσο πάει και όπως εξελιχθεί! Δεν μπαίνει πρόγραμμα σε αυτά τα πράγματα.

17) Οι γυναίκες συχνά γουστάρουν με την αντροπαρέα του γκόμενού τους και γράφουν τις φίλες τους.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Πραγματικότητα. Στις αντροπαρέες δεν υπάρχει επιτήδευση και συνήθως υφίσταται ένα δέσιμο και μια άλλου τύπου στενή, σχεδόν αδελφική φιλία που δεν βρίσκεται στις γυναικοπαρέες. Σαν συνέπεια, μια αντροπαρέα δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να κάνει του κόσμου τις πλάκες, τις καφρίλες, τα καραγκιοζιλίκια, τις σαχλαμάρες και τα πειράγματα. Πράγματα που οι γυναίκες (λένε) ότι βρίσκουν βλακώδη, αλλά με το που θα βρεθούν μέσα σε μια ανάλογη και καλοπροαίρετη πάντα κατάσταση στο πλευρό του γκόμενού τους, θα τα γουστάρουν σαν ένοχη απόλαυση. Σιγά σιγά βέβαια, θα προσπεράσουν και το αρχικό φράγμα της ανοησίας και του παλιμπαιδισμού και θα ανακαλύψουν τα ίδια τα άτομα, αρκετά από τα οποία θα βρουν ιδιαίτερα συμπαθητικά και συγκροτημένα.

Καθ'όλη την διάρκεια αυτής της διαδικασίας οι φίλες περνούν σε δεύτερη μοίρα... πράγμα βέβαια τελείως λάθος. Γιατί πολύ απλά, η παρέα του γκόμενου θα παραμείνει παρέα του γκόμενου, όσο καλά και να περνάς μαζί τους, όσο ζεστά και άνετα να νιώθεις. Κι εκείνοι μπορεί να σε συμπαθούν, να σε καλούν, να σε εκθειάζουν στα μάτια του αγοριού σου, αλλά μην ξεγελιέσαι. Για αυτούς θα εξακολουθείς πάντα να είσαι η γκόμενα του φίλου τους, που σημαίνει πως όταν και άμα χωρίσετε δεν θα τρέξει κανείς να σου συμπαρασταθεί. Όλοι θα κοιτάξουν να φροντίσουν τον φρεσκοχωρισμένο και πληγωμένο φίλο τους κι εσύ θα έχεις ήδη γίνει ιστορία. Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι. Και τότε θα καταλάβεις τί μαλακία έκανες που έριξες μαύρη πέτρα στις φίλες σου και θα θέλεις να γυρίσεις πίσω για να σε παρηγορήσουν... μόνο που θα υπάρχει η πιθανότητα να μην σε θέλουν πια εκείνες.

18) Το μέγεθος δεν παίζει ρόλο.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Καλά, μας έπεισες. Κακά τα ψέματα, όσες το λένε αυτό ή έχουν μικροτσούτσουνο γκόμενο ή είναι ακόμα με τον πρώτο τους και δεν έχουν μέτρο σύγκρισης. Το μέγεθος παίζει ρόλο, απλά όχι τον μοναδικό. Το ιδανικό είναι να συνδυάζεται το μέγεθος με την τεχνική, η ύπαρξη ενός και μόνο από τα δύο χαλάει την εξίσωση. Κι εμείς το ξέρουμε αυτό. Για αυτό μας βλέπετε τόσο συχνά να τσακωνόμαστε σαν τα κοκόρια επί του θέματος. Γιατί προσπαθούμε να αποδείξουμε το συγκριτικό μας πλεονέκτημα έναντι των άλλων.

19) Το να έχει μια γυναίκα μια ομοφυλοφιλική εμπειρία δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι λεσβία.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά φαντάζομαι ότι ισχύει. Υπάρχουν γυναίκες που στην φάση του πειραματισμού με το σώμα τους δοκιμάζουν διάφορα πράγματα. Ένα από αυτά είναι ίσως και το σεξ με μια άλλη γυναίκα, πράξη που η κοπέλα ενδεχομένως το δει σαν εμπειρία και δεν την επαναλάβει ποτέ στο μέλλον.

20) Όσο άνθρωποι των σπηλαίων και να είμαστε, μας αγαπάτε.

Μύθος ή πραγματικότητα;

Φυσικά και είναι πραγματικότητα! Όπως σας αγαπάμε κι εμείς! Δεν σας καταλαβαίνουμε, δεν νιώθουμε πολλές φορές τί μας λέτε, δεν, δεν, δεν, αλλά σας αγαπάμε.

Μπορούσα να πω και δεκάδες άλλα... όμως ο χρόνος με πιέζει και αυτά πιστεύω ότι επαρκούν και προσφέρουν αρκετή τροφή για σχολιασμό. Αναμένω λοιπόν... Φιλιά σε όλες και όλους και καλό κουράγιο σε όσους/ες κάθονται ακόμα μες στην ζέστη, όπως εγώ, και δεν τσαλαβουτάνε σε καμιά παραλία.

Read more...

Τα κεφάλια μέσα.

YOUR ASS IS MINE, COCKSUCKER. EXETASTIKI IS BACK.

Τελείωσαν τα ψέματα. Από βδομάδα αρχίζουν οι εξετάσεις και πλέον τα πράγματα έχουν σοβαρέψει. Όντας στο τελευταίο έτος, ζορίστηκα φέτος παραπάνω από τις προηγούμενες χρονιές, αλλά και πάλι η περίοδος της εξεταστικής καθεαυτή απαιτεί επιπλέον ιδιαίτερη προσπάθεια. Η προηγούμενη πήγε πολύ καλά, για να δούμε τί θα παίξει και με την παρούσα. Θα μου πείτε γιατί τόση πρεμούρα; Εμ, είναι που θέλω να τελειώσω μέχρι τον Σεπτέμβριο τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα χρωστούμενα μαθήματα, ώστε να αφοσιωθώ του χρόνου στην περάτωση της διπλωματικής μου.

Δυστυχώς, τα λίγα μαθήματα που μου έμειναν είναι σκέτα κέρατα.

ΤΕΤΟΙΑ ΚΕΡΑΤΑ.

Οπότε θα χρειαστώ extra προσπάθεια αυτές τις μέρες. Συνεπώς λίγο δύσκολο να κρατήσω στενή επαφή μαζί σας... αν και πολύ θα το ήθελα. Ενδεχομένως όλο και κάποιο κενό θα βρεθεί, αλλά μέχρι το τέλος του Ιουνίου που θα ολοκληρωθεί η περίοδος δεν σας υπόσχομαι τίποτα... Βεβαίως, οι σκοτεινές δυνάμεις του Βελζεβούλ συνωμοτούν, όπως πάντα, εναντίον των φοιτητών αυτές τις μέρες. Και φέτος τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα. Συγκεκριμένα, το διάβασμα θα είναι σκέτο κινέζικο μαρτύριο γιατί:

α) Αν και ο μήνας άρχισε μουντά, αναμένεται να βράσουμε από την ζέστη σε πέντε - έξι μέρες.

β) Η επικαιρότητα είναι ενδιαφέρουσα, και στο εσωτερικό με την αντίδραση του κόσμου στα νέα επαχθή οικονομικά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μέτρα, αλλά κυρίως στο εξωτερικό, ειδικά τώρα που οι Ισραηλινοί τα έκαναν ξανά σαν τα μούτρα τους.

γ) Τα σχολεία κλείνουν σιγά σιγά ή έχουν ήδη κλείσει και η γειτονιά κάτω από το σπίτι μου σφύζει ολημερίς και οληνυχτίς από παιδικά γέλια, τσιριχτά, ουρλιαχτά και άναρθρες κραυγές. Κατά βάθος τα χαίρομαι τα παιδάκια κι αισθάνομαι ελπίδα που υπάρχουν ακόμα γειτονιές όπου βγαίνουν και παίζουν έξω - όπως αρμόζει στην ηλικία τους - και δεν καίγονται σαν αγάμητοι τελειωμένοι σαραντάρηδες wannabe γιάπηδες στο Facebook, το MSN, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια τύπου Sims και το PC γενικότερα. Είναι όμως μερικές φορές που προσπαθώ να συγκεντρωθώ και είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ.

δ) Φέτος έχει Mundial. Τέλος. Αυτό από μόνο του αποτελεί υπερκόλαφο όσων αφορά το διάβασμα τις μέρες που θα μεταδίδεται κάποιο ενδιαφέρον ματς. Και όταν λέω ενδιαφέρον ματς δεν εννοώ μόνο όταν θα παίζει η Ελλάδα, όπως συχνά νομίζουν οι γυναίκες. Εννοώ ότι για μένα και το 99% των αντρών ενδιαφέρον ματς θεωρείται κι εκείνο όπου θα παίζει και η Νότια Αφρική, το Μεξικό, η Ουρουγουάη, η Γαλλία, η Αργεντινή, η Νιγηρία, η Νότια Κορέα, η Αγγλία, οι Η.Π.Α., η Αλγερία, η Σλοβενία, η Γερμανία, η Αυστραλία, η Σερβία, η Γκάνα, η Ολλανδία, η Δανία, η Ιαπωνία, το Καμερούν, η Ιταλία, η Παραγουάη, η Νέα Ζηλανδία, η Σλοβακία, η Βραζιλία, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Βόρεια Κορέα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ελβετία, η Ονδούρα και η Χιλή... Ώπα. Κάτσε ρε. Αυτές είναι όλες οι ομάδες όλων των ομίλων. Αμάν, την πατήσαμε...

ε) Το γαμημένο το Sonicsphere Festival που το πιλατεύω από το περασμένο καλοκαίρι  και όπου θα παίξουν οι Metallica, οι Megadeth, οι Slayer και οι Anthrax θα διεξαχθεί τελικά στις 24 Ιουνίου (γράφω εκείνη την μέρα) και εγώ τελειώνω στις 28! FUCK!!!

στ) Και οπωσδήποτε, το τελευταίο αλλά σημαντικότερο όλων: η εξίσωση που επαληθεύεται πάντα. Μιλάω φυσικά για την

f{[(όμορφα κορίτσια)² + (λίγα έως ανύπαρκτα ρούχα)² + cos(kinky εσώρουχα) + ζέστη]* *arctan(αυξημένη ερωτική διάθεση) + παραλίες} = πού να βρω όρεξη για διάβασμα;

Μολαταύτα, εγώ πρέπει και είναι απαραίτητο να διαβάσω. Οπότε... οι παραπάνω πειρασμοί δεν θα με αγγίξουν. Λέμε τώρα...

Συνεπώς θα τα πούμε εν ευθέτω χρόνο... σας εύχομαι καλό μήνα, καλή αρχή του καλοκαιριού και καλό κουράγιο σε όσους εργάζονται ακόμα ή δίνουν εξετάσεις σαν εμένα. Θα περάσει, τι κάνουμε. Μετά θα έχουμε όλον τον καιρό να απλώσουμε την αρίδα μας στο Πόρτο Κατσίκι και την Χαλκιδική (σαν κι αυτήν δεν έχει). Πολλά φιλιά και την αγάπη μου σε όλες και όλους.

Υ.Γ. Επειδή με τον Χάρο, τον τράγο και τις αναφορές στον Εωσφόρο σαν να έπεσε πολύ σατανίλα σε αυτήν την ανάρτηση, ορίστε ένα αποχαιρετιστήριο, μέχρι να τα ξαναπούμε, δωράκι. Ένας όμορφος και sexy άγγελος...

Βέβαια, αν οι άγγελοι είναι όντως έτσι, εμείς τι ρόλο βαράμε εδώ κάτω;

Read more...