Αθάνατος ελληνικός σταρχιδισμός

Γυρνούσα αργά το προχθεσινό βράδυ στο σπίτι μαζί με την δικηγορίνα. Η προσμονή, η ανυπομονησία και τα λοιπά ευνόητα που ένιωθα εκείνη την στιγμή χτυπούσαν κόκκινο, οπότε μόνο ανακούφιση αισθανόμουν στην σκέψη ότι, σαν καλός αγανακτισμένος πολίτης που σιχαίνεται το μποτιλιαρισμένο μπάχαλο των ελληνικών δρόμων, είχα δική μου θέση για parking κοντά στην πυλωτή της οικοδομής που μένω (ναι, με πινακίδα από την Τροχαία, έχοντας κινήσει τις ανάλογες διαδικασίες και υποφέρει με την αντίστοιχη γραφειοκρατική χαρτούρα και όλα τα σχετικά). Συνεπώς, δεν θα αναγκαζόμουν να φάω καμιά ώρα ψάχνοντας να παρκάρω μέσα στα μαύρα χαράματα. Φτάνω λοιπόν στην εν λόγω θέση και τί να δω; Ένας απαθέστατος τύπος που θα πρέπει να θεωρούσε τον εαυτό του και πολύ μουράτο είχε σταθμεύσει με alarm μπροστά από την θέση μου και ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ και καθόταν χαλαρά μέσα στην αμαξάρα του, τσακίζοντας ένα πιτόγυρο!

Βρε τί μας βρήκε τώρα, αναφώνησα. Τί φώτα του έπαιξα, τί κόρνες του βαρούσα, τί βρισίδια του έριξα, εκείνος τίποτα. Τοίχος. Δεν ένιωθε! Δεν γαμιέται, σκέφτηκα. Προσπαθώντας να ηρεμήσω αποφάσισα να κάνω τον κύκλο του τετραγώνου καναδυό φορές μέχρι να τελειώσει ο κάφρος την σαντουιτσάρα του και να μας αδειάσει την γωνιά, αισθανόμενος παράλληλα ευγνωμοσύνη και για την νομικίνα που έδειχνε κατανόηση και δεν γκρίνιαζε για αυτήν την άκυρη καθυστέρηση. Και πράγματι, με το που ξαναπαίρνω για πρώτη φορά την στροφή, βλέπω τα alarm του βλάκα σβηστά, οπότε φαντάστηκα πως ήταν έτοιμος να φύγει. Αλλά όόόόόόόόόόόόχι, η τελευταία πράξη του δράματος δεν είχε παιχτεί ακόμα. Πριν φύγει, ο πρωτόγονος Uruk - hai άνοιξε το παράθυρο του αυτοκινήτου του και πέταξε κάτω στον δρόμο το γλιτσιασμένο περιτύλιγμα από το πιτόγυρο που είχε μόλις χλαπακιάσει! ΕΛΕΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΣΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΝΥΧΤΑ, ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ; Ο ΚΑΔΟΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ ΗΤΑΝ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ!!! ΑΦΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΚΑΤΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Εννοείται ότι με το που είδα αυτό το σκηνικό άρχισα τα καντήλια. Προφανώς αυτή μου αντίδραση δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, πόσο μάλλον αφού ο Homo Erectus είχε ήδη ξεκουμπιστεί, σίγουρα για να πάει να εκνευρίσει κάποιον άλλον. Αλλά διάολε, ένιωσα καλύτερα. Το αποτέλεσμα αυτής της εκτόνωσης όμως ήταν και πάλι το ίδιο: μηδέν εις το πηλίκον. Και η ερώτηση που ευτυχώς δεν με απασχόλησε περεταίρω εκείνο το βράδυ αλλά που επανήλθε πρόσφατα στην μνήμη μου και με ενέπνευσε για αυτό το post, παραμένει η ίδια: γιατί κυριαρχεί ο σταρχιδισμός και ο ωχαδελφισμός και τί επίπτωσεις έχει αυτή η κυριαρχία;

Συνεκδοχικά θυμήθηκα τώρα κι ένα άλλο σχετικό περιστατικό, και μια και όπως φαίνεται ξύπνησε σήμερα μέσα μου το σύνδρομο της αυτόματης γραφής του Εμπειρίκου και του Paul Eluard, αλλά στην πεζογραφία αυτήν την φορά, θα το καταγράψω και αυτό. Πήγαινα πρόπερσι το καλοκαίρι στην Αλόννησο για camping και καθώς καθόμουν στην κουπαστή του πλοίου με την ευχάριστη παρέα μου και τρώγαμε με τα μάτια μας την ομορφιά της προσπερνώμενης απογευματινής Σκιάθου, ένας τύπος πέρασε από δίπλα μου και με μια τελείως φυσιολογική κίνηση έριξε την γόπα από το τσιγάρο του στην θάλασσα. God damn it! Στο μέρος που καθόμασταν κι εκτυλίχθηκε η φάση είχε όχι έναν αλλά τρεις καλάθους αχρήστων! Η ακυρίλα και η γυφτιά της σκηνής μου φάνηκε τόσο υπερβολική, που του είπα, αν και δεν τον ήξερα "με συγχωρείς ρε φίλε, να σε ρωτήσω κάτι; Γιατί πέταξες την γόπα σου στην θάλασσα;" Ο ξαφνιασμένος Ελληνάρας με ρώτησε, πλήρως μπερδεμένος και απορημένος, "και πού να το πετούσα;" "Τί που να το πετούσες; Εδώ έχει δύο τρεις κάδους για τα σκουπίδια!" Μόνο με το που του το είπα, κοίταξε ο απολωλώς γύρω του και συνειδητοποίησε την ύπαρξη των κάδων. Δεν τους είχε πάρει καν χαμπάρι! Έχοντας καταλάβει το μέγεθος της σαχλαμάρας του, ψέλλισε κάτι που έφερνε σε "sorry ρε φίλε, εντάξει" κι έφυγε. Sorry; Τι sorry ρε Ούνε; Εμένα τί μου ζητάς συγγνώμη; Τί να την κάνω εγώ την συγγνώμη σου, και σε τελική ανάλυση τί σημασία έχει να πεις συγγνώμη σε κάποιον άγνωστο που σε έκραξε για την καφρίλα που έκανες; Σημασία έχει που βρώμισες την θάλασσα με την γόπα, τα υλικά του τσιγαρόχαρτου (που ΔΕΝ είναι κανονικό χαρτί) της οποίας θα χρειαστούν 250 χρόνια για να αποικοδομηθούν. Και ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει, την επόμενη φορά που θα είσαι σε πλοίο και θα θες να πετάξεις κάπου το αποτσίγαρό σου, να το πετάξεις σε ένα τασάκι, σε ένα κάδο, να το φας, δεν ξέρω τί θα το κάνεις, αρκεί να μην το πετάξεις στην θάλασσα. Θα συμπεριφερθείς όμως έτσι; Τρίχες.

Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο θεμελιώδες για αυτό το post ερώτημα: τι συμβαίνει επιτέλους με την εξάπλωση του σταρχιδισμού και του ωχαδελφισμού;

Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το "ωχ αδελφέ", το "δε γαμιέται" και το "στ'αρχίδια μου" είναι ξεχωριστά φυλετικά χαρακτηριστικά του ελληνικού γένους, είναι κάποια από τα γνωρίσματα του λαού μας, πλήρως εμπεριεχόμενα πλέον στον φυλετικό μας κώδικα. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Δεν μπορεί κάποιος να γεννηθεί εξαρχής τόσο απαθής και ανίκανος. Σταρχιδιστής δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Αλλά το γεγονός ότι έχουμε κι εμείς τα απαραίτητα ψήγματα στο DNA μας, όπως προαναφέρθηκε, υποβοηθά τα πράγματα. Κι εξηγούμαι.

Αν και ήδη από την αρχαιότητα, οι ευφυείς μας πρόγονοι εξέφραζαν την πλήρη τους αντιπάθεια και απέχθεια για κάθε λογής χειρωνακτικές και κουραστικές δουλειές (χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι φιλόσοφοι της κλασικής Αθήνας, οι οποίοι, αν και φωτισμένοι κατά τα άλλα, δεν νοούνταν καν να δουλέψουν για να ζήσουν, αφήνοντας αυτό το "προνόμιο" στους δούλους τους ή τις παχυλές δωρεές διαφόρων μαικήνων), δεν μπορεί κανείς να πει ότι αυτό είναι ένδειξη αδιαφορίας, παρά μόνο μια ενδεχόμενη στάση αντιμετώπισης της καθημερινότητας, αποτέλεσμα του πιο ράθυμου τρόπου ζωής και των αντιλήψεων του τότε (δυστυχώς, εκείνες τις εποχές η ύπαρξη δούλων θεωρούταν, ακόμα και από τους πλέον ανθρωπιστές και σοφούς, κάτι τελείως φυσιολογικό, δεδομένο και απαραίτητο, όπως η ύπαρξη του ηλεκτρικού ρεύματος στις μέρες μας). Ο σταρχιδισμός, με την σημερινή του έννοια και βαρύτητα, γεννήθηκε στο σκοτάδι της Τουρκοκρατίας, τότε που γεννήθηκαν και άλλες έννοιες - μελλοντικές μάστιγες της ελληνικής κοινωνίας: το ρουσφέτι, ο ραγιαδισμός, το ραχάτι και ο μικρονοϊσμός. Αν και οι πρόγονοί μας βρήκαν το ψυχικό σθένος να ξεσηκωθούν και να επαναστατήσουν, 400 χρόνια ζυγού από μια φυλή με απουσία μακραίωνης κουλτούρας μας άφησε βαθιά σημάδια, και τότε είναι που "κληρονομήσαμε" και όλα τα παραπάνω μελανά χαρακτηριστικά. Θα μου πείτε, κι εμείς που είχαμε "μακραίωνη κουλτούρα", πώς αφήσαμε τον εαυτό μας να επηρεαστεί, έστω και κάτω από το καθεστώς τεσσάρων αιώνων κατοχής; Εμ, είναι που μας βόλευε και εμάς. Πρώτα οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες, έπειτα οι γαλίφηδες και οι καλοθελητές, στην συνέχεια οι βασιλιάδες και οι πίσω και μπροστά του θρόνου, μετά (επιτέλους) την πτώση της βασιλείας οι αντιδημοκράτες και οι παλινορθωσίτες, οι πραξικοπηματίες και ούτω καθεξής μέχρι τις μέρες μας, με τα 300 βουλευτικά καμάρια μας. Πράγματι, άμα το σκεφτεί κανείς, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Όσο θεωρούσε ένας  συνεργαζόμενος με τον πασά μεγαλοτσιφλικάς κτήμα του τα χωραφάκια των ταλαίπωρων υποτακτικών του, άλλο τόσο θεωρεί ένας οποιοσδήποτε σημερινός πολιτικός τσιφλίκι του τα ταμεία του κράτους και τα χρήματα των ταλαίπωρων φορολογούμενων.

Έτσι λοιπόν, δεχθήκαμε την μοίρα μας και βολευτήκαμε στο να αντιμετωπίζουμε τοιουτοτρόπως τα πράγματα. Και δεν είναι μόνο οι πολιτικοί μας. Είμαστε εμείς, άλλωστε και τους βουλευτές μας εμείς τους εκλέγουμε... πάλι καλά που κάνουμε τουλάχιστον κι αυτό. Τρανά παραδείγματα τα δύο που αναφέρθηκαν στην αρχή της ανάρτησης, άλλωστε είμαι σίγουρος ότι ο καθένας έχει δεκάδες ανάλογες παραστάσεις. Είμαστε εμείς ως σύνολο. Κι εγώ μαζί. Η λάθος νοοτροπία μας, ο συμφεροντολογισμός μας, η απάθεια και η εκνευριστική μειληχιότητά μας, τα σύνδρομα  "έλα μωρέ, εμείς να'μαστε καλά" και "ό,τι φάμε, ότι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας" φαίνονται σε κάθε έκφανση της ζωής μας: στην δουλειά (δημόσιοι υπάλληλοι FOR FUCK'S SAKE), στην διασκέδαση (που ξανακούστηκε άνθρωπος να δουλεύει σε γραφείο στις 7 το πρωί και την προηγούμενη να τα σπάει στα μπουζούκια που τραγουδάει  - συγγνώμη, γκαρίζει - η κορμάρα Αλεξανδράτου, με συνέπεια να πάει στην δουλειά του μεθυσμένος, με μηδενικό ύπνο και άρα μηδενική απόδοση;), στην απουσία στοιχειώδους ενδιαφέροντος όσων αφορά τις υποχρεώσεις αλλά και τα δικαιώματά μας ως πολίτες και ως άνθρωποι, στον τρόπο που φερόμαστε, στον τρόπο που κάνουμε σχέσεις, ακόμα και στον τρόπο που οδηγούμε... Λογικό δεν είναι, άμα τα δικά μας μούτρα είναι τέτοια, τα λαμόγια των βουλευτικών εδρών να είναι τρισχειρότερα στον υπερθετικό βαθμό και να έχουν φέρει την χώρα εδώ που είναι τώρα;

Δεν θέλω να νομίσει κανείς πως με έπιασε η μισανθρωπιά μου. Κανείς δεν συμπεριφέρεται έτσι γιατί το θέλει. Είναι η απουσία παιδείας που ενεργοποιεί αυτό το μικρό πραγματάκι μέσα στα γονίδιά μας που λέγεται "τα γράφω όλα εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος". Τα αίτια της απουσίας αυτής και οι τρόποι εξάλειψης του φαινομένου δεν θα αναλυθούν εδώ λόγω του τιτάνιου όγκου τους, άλλωστε όλοι μας έχουμε λίγο πολύ υπόψιν διάφορα facts επί του θέματος. Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι το ίδιο; Είτε το κάνουμε από μη - πεπαιδευμένη αντίληψη και πώρωση ετών, όπως τώρα, είτε από κακία κι επειδή έτσι θέλουμε, δεν οδηγούμαστε στα ίδια; Και πάλι δεν θα πάρει ο μικροαστούλης μισθό πείνας επειδή κάποιος άλλος θα επιδιώξει να αρπάξει όσο το δυνατόν περισσότερα, εκμεταλλευόμενος τους υφιστάμενούς του; Και πάλι δεν θα καθόμαστε να μας πηδάνε στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, έχοντας ως τρόπο αντιμετώπισης ένα "δε βαριέσαι"; Και πάλι δεν θα έχουμε πυρκαγιές στα ελάχιστα πλέον δάση μας, επειδή κάποιος κερατάς θα βαρεθεί να κουνήσει την χοντροκωλάρα του και να πετάξει τα μπουκάλια από τα μπυρόνια που κατέβασε και αντ'αυτού θα τα αφήσει μέσα στο ξέφωτο που αποφάσισε να ρυπάνει, δημιουργώντας έτσι μια θαυμάσια πιθανή εστία συγκέντρωσης των ηλιακών ακτίνων και άρα πιθανή εστία φωτιάς;

Έχουμε καταφέρει να μεταστρέψουμε την δημοκρατία, που με τόσο κόπο και αίμα αποκτήσαμε, σε πλήρη ασυδοσία. Την δημοκρατία που ήθελαν να μας στερήσουν κατακτητές, αυταρχικά καθεστώτα, βασιλείς, ρουφιάνοι, κατοχικοί, χουντικοί και ούτω καθ'εξής... Αυτήν την δημοκρατία την μετατρέψαμε σε κλωτσοσκούφι. Και μέσα στην πλήρη νιρβάνα της ατιμωρησίας μας, στον θρόνο της αλαζονείας μας, στις ομίχλες του σταρχιδισμού μας, νομίσαμε υπερφίαλα ότι θα πληρώνουν μια ζωή οι άλλοι τα κερατιάτικά μας. Αμ δε. Όταν είσαι μέλος σε οργανισμούς και τους εκμεταλλεύεσαι, υποσχόμενος κάποια αποτελέσματα (βλέπε σαν κράτος την Ε.Ε., ατομικά δε όπου είναι υποχρεωμένος ο καθένας), κάποια στιγμή πρέπει να λογοδοτήσεις. Να αποδείξεις ότι δεν κορόιδευες τους πάντες. Γιατί αν αυτό έκανες... θα το πληρώσεις.

Αλήθεια, πόσοι ξέρουν ότι εντεταλμένοι Γερμανοί επίτροποι (η Γερμανία υπογράφει πάντα το check επιταγών της Ε.Ε., όποια και να είναι η αποφάση της ολομέλειας) θα μας κάνουν τακτικά επισκεψούλες και θα μπουν σε κάθε τομέα, υπηρεσία και γραφείο των υπουργείων και του κρατικού μηχανισμού γενικά; Όχι πολλοί φαντάζομαι, αφού αυτή η είδηση περνάει μέχρι στιγμής στα ψιλά, τόσο στον έντυπο Τύπο, όσο και στα οπτικοακουστικά Μ.Μ.Ε. Δηλαδή, ξεπουλήσαμε που ξεπουλήσαμε στους Γερμανούς τον Ο.Τ.Ε. και άλλες κρατικοϊδιωτικές υπηρεσίες και οργανισμούς, διάφορους τομείς της ναυτιλίας και του τουρισμού, εκτάσεις γης, εργοστάσια, παραγωγικές μονάδες, ακόμα και τηλεοπτικά κανάλια, θα τους ξεπουλήσουμε και το κράτος;

MMM... SMELLS LIKE DEUTSCH ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ!

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με τους σύγχρονους Γερμανούς, που αν μη τι άλλο δείχνουν ότι έχουν αποδιώξει πλήρως από πάνω τους το φάντασμα του ναζισμού. Μην ξεχνάμε όμως ότι και αυτοί, όπως χωρίς αμφιβολία θα κάναμε κι εμείς αν βρισκόμασταν στην δική τους θέση ισχύος, ενεργούν κατά το συμφέρον τους. Και άμα το συμφέρον τους είναι να ελέγχουν εκ των έσω μια χώρα, έχοντας τον τίτλο του συμβουλάτορα, στην ουσία όμως περνώντας άτυπα την γραμμή τους, νομίζετε ότι δεν θα το κάνουν; Κι έτσι φαίνεται ότι πράγματι θα συμβεί. Εδώ μας οδήγησε το "δε βαριέσαι" μας. Εν έτει 2010, μια χώρα της Ε.Ε. κάθεται φορώντας κοντή φουστίτσα στα γόνατα μιας άλλης χώρας της Ε.Ε., για να μην της κάνουν ντα οι υπόλοιπες.

Σε σχετική συζήτηση που έκανα για αυτό το θέμα, άκουσα και το εξής τραγελαφικό: "Να σου πω μωρέ, καλύτερα έτσι. Να μας βάλουν οι Γερμανοί σε μια τάξη." Τι λες βρε; Είσαι με τα καλά σου; Θα δεχτείς δηλαδή εσύ να έχεις νταβά πάνω από το κεφάλι σου; Αντί να στρωθείς, να δουλέψεις, να μοχθήσεις, να ορθοποδήσεις μόνος σου, περιμένεις πάλι άλλους να το κάνουν αυτό για εσένα, αποδεχόμενος για μια ακόμα φορά ότι είσαι ανίκανος, απαθής και σταρχιδιστής και κάνοντας μούγκα στην πιθανότητα ότι οι "σωτήρες" σου, προκειμένου να "βάλουν σε τάξη" την χώρα, μπορεί να σε πηδήξουν; Αναγνωρίζουμε όλοι ότι οι Γερμανοί είναι πιο εργατικοί, προγραμματιστικοί, ορθολογιστές και προκομμένοι από εμάς, στοιχεία που τους επέτρεψαν να ανακάμψουν ταχύτατα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να ξαναγίνουν η μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική δύναμη της Ε.Ε., με πρωτιές στην βιομηχανία, την τεχνολογία, τις εισαγωγές, τις εξαγωγές κ.τ.λ. αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τους περιμένουμε αδιαμαρτύρητα σαν τον Μεσσία. Αν θέλουμε να επωφεληθούμε από τα καλά τους και να αποφύγουμε τους κολάφους τους, ας συνάψουμε μαζί τους οικονομικές συμφωνίες, ας κάνουμε εμπόριο, ας ανταλλάξουμε πολιτικές απόψεις, ας αναπτύξουμε βιομηχανία. Αλλά ξέχασα. Με τον σταρχιδισμό και την μεμψιμοιρία που μας διακατέχει, πού να τα πετύχουμε όλα αυτά;

Το θέμα δεν είναι καθ'αυτό το πέταγμα του περιτυλίγματος ενός πιτόγυρου στον δρόμο και όχι στον κάδο απορριμάτων. Το θέμα είναι ότι αν σε αυτήν, την πιο απλή κίνηση της καθημερινής μας ζωής,  όπως το πέταγμα σκουπιδιών γενικώς και αδιακρίτως, δείχνουμε στοιχεία άκρατου ωχαδελφισμού και απολιτισμού, πώς θα ανταπεξέλθουμε σε σοβαρές εργασιακές, σχεσιακές, πολιτικές, πολιτιστικές καταστάσεις; Εμείς, οι νέες γενιές των 20, των 30 και των 40, που θα κουβαλάμε όλα τα βάρη του τόπου, του κάθε τόπου, στις πλάτες μας τα επόμενα χρόνια; Θα αναλωθούμε βρίζοντας τους προηγούμενους και απαξιώνοντας τους επόμενους, όπως βλέπω πολλούς σημερινούς 50άρηδες κι 60άρηδες να κάνουν, γράφοντας τα πάντα στα τέτοια μας, λέγοντας "δεν γαμιέται" και περιμένοντας τον Γάλλο, τον Γερμανό, τον Άγγλο και τον Κινέζο να μας νταντέψουν;

Ελπίζω πως όχι. Δεν θέλω να είμαι τέτοιος. Και πιστέυω ότι κανένας άντρας και καμιά γυναίκα δεν θέλει να είναι έτσι. Αλλά από το "δεν θέλω να είμαι" ως το "δεν είμαι" υπάρχει ένας δρόμος. Δεν είναι και τόσο δύσκολος... αρκεί να πήξει το μυαλό μας και να μην περιέχει το κεφάλι μας άχυρο. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να μην έρθει κάποια στιγμή που θα κοιτάξουμε μια προσωπογραφία του Κοραή και θα φανταστούμε, φευγαλέα, ότι μας μίλησε και μας είπε: "Α ρε πατριώτη. Πώς τα'κανες έτσι;"

Read more...

Το μεγάλο όραμα του δικτύου DESERTEC

Ένα μεγάλο όραμα. Ένα υπερφιλόδοξο σχέδιο. Ένα τεράστιο άλμα προς μια μελλοντική νέα τάξη πραγμάτων στο θέμα της ενέργειας και εν γένει της ποιότητας ζωής. Το δίκτυο DESERTEC έχει σκοπό να συνδέσει, με υπερσύγχρονα υποθαλάσσια και μετέπειτα υπόγεια ή υπέργεια καλώδια υψηλής τάσης και μήκους δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων, μελλοντικούς cutting - edge υποσταθμούς συλλογής και επεξεργασίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, σε μια προσπάθεια της υλοποίησης της υπόσχεσης της Ε.Ε. για κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Γηραιάς Ηπείρου και των γύρω περιοχών στην περιοχή της Μεσογείου από ανανεώσιμες πηγές κατά 20% μέχρι το 2020 και κατά 45 - 50% ως το 2050. Για την κατασκευή και χρηματοδότηση αυτού του δικτύου, το κόστος του οποίου εκτιμάται ότι θα ανέλθει σε 30 δις ευρώ για την πρώτη φάση της κατασκευής του και 350 (!) δις ευρώ για την δεύτερη φάση και την πλήρη αποπεράτωσή του, ένωσαν τις δυνάμεις τους εννιά ευρωπαϊκά κράτη, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Δανία, η Σουηδία, η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και προεξάρχουσα η Γερμανία, με διεθνείς οργανισμούς και εταιρικά consortiums, όπως οι γερμανικές Siemens, Deutsche Bank, Munich Re και το DII Gmbh/DESERTEC Industrial Initiative (Βιομηχανική Πρωτοβουλία για το δίκτυο DESERTEC, ένας οργανισμός συγκροτημένος από πολλές ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως το καθ'αυτό Διευρωπαϊκό Ίδρυμα DESERTEC). Το όλο σχέδιο γίνεται σύμφωνα με τις επιταγές και υπό την επίβλεψη της λεγόμενης Λέσχης της Ρώμης (Club of Rome, παγκόσμια αναγνωρισμένο Ινστιτούτo με πλήθος ενδελεχών ερευνών που προκάλεσαν αίσθηση, τόσο πάνω σε επιστημονικά θέματα, όσο και πάνω σε πολιτικά και κοινωνιολογικά) και της γερμανικής T.R.E.C. (Trans - Mediterranean Renewable Energy Cooperation, ελληνιστί Διαμεσογειακή Συνεργασία για την Ανανεώσιμη Ενέργεια).

Όπως φαίνεται και από τον παραπάνω χάρτη, το τεράστιο αυτό δίκτυο θα ενώνει, από τα βόρεια προς τα νότια, υποσταθμούς συλλογής αιολικής ενέργειας (στην Ισλανδία, στα παράλια της Βόρειας Θάλασσας και ιδίως της Σκωτίας, της Μ. Βρετανίας, της Δανίας, αλλά και της Πολωνίας, της Λιθουανίας, της Λετονίας και λοιπών υπερκαυκάσειων περιοχών, στα δυτικά παράλια της Γαλλίας και της Ισπανίας, στα σύνορα Ευρώπης - Ασίας εντός της Ρωσίας και κοντά στην Λευκορωσία, στην Ελλάδα και ειδικότερα τα νησιά του Αιγαίου, στην Τουρκία, στα προς Ατλαντικό αφρικανικά παράλια μέχρι το πέρας της Σαχάρας - στα νοτιότερα σημεία της Μαυριτανίας και λίγο πιο κάτω από το Τιμπουκτού στο Μάλι, ακριβώς πάνω από τα σύνορα της Σενεγάλης και της Μπουρκίνα Φάσο - και τέλος κοντά στην διώρυγα του Σουέζ), γεωθερμικής ενέργειας (στην Ισλανδία, στην ανατολική Ισπανία, στα δυτικά παράλια της Ιταλίας απέναντι από την Κορσική, στην Ρουμανία, στην Ουκρανία και στην Τουρκία), ενέργειας από την καύση βιομάζας (στην νότια Γαλλία, στην ανατολική Γερμανία, στην Λευκορωσία, στην Γερμανία, στην Βουλγαρία και στην Αίγυπτο), δυναμικής και υδροηλεκτρικής ενέργειας από τα θαλάσσια ή ποτάμια κύματα  (στα φιόρδ της Νορβηγίας, στην Ισπανία και την Γαλλία στην πλευρά του κόλπου της Μπισκάγια, στο Βέλγιο, στην Ιταλία, στην Ελβετία, στο Μαρόκο κοντά στην στενωπό του Γιβραλτάρ, στις όχθες του Νείλου στην Αίγυπτο, στην Τουρκία και στην Γεωργία) και ηλιακής ενέργειας, είτε μιλώντας για παραβολικούς ηλιακούς συλλέκτες (στην νότια Ισπανία, στην Σικελία, στην Ελλάδα και κυρίως στην Πελοπόννησο,  στην νότια Τουρκία, στην ανατολική Συρία, στο Ιράκ, ολόγυρα στην Σαχάρα και ιδίως στο Μαρόκο, την Αλγερία, την Λιβύη, την Αίγυπτο, το Σουδάν, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, το Τσαντ, την Νιγηρία, τον Νίγηρα, το Μάλι και την Σενεγάλη, περιμετρικά της αραβικής χερσονήσου και κυρίως στην Σαουδική Αραβία, την Υεμένη, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ καθώς και απέναντι, στο Ιράν), είτε για συλλεκτήρια φωτοβολταϊκά συστήματα με panels ή χωρίς (στα νότια της Μ. Βρετανίας πάνω από την Μάγχη,  στην βόρεια Γαλλία, στην βόρεια Γερμανία, στην Αυστρία, στην Τσεχία, στην κεντρική Ισπανία και στην δυτική Ιταλία).

Είναι προφανές ότι αυτό το δίκτυο θα παρουσιάσει τεράστιες τεχνικές δυσκολίες κατά την κατασκευή και την συντήρησή του, πόσο μάλλον στο βάθος χρόνου που παρουσιάζει το οργανωτικό χρονοδιάγραμμα του έργου. Για αυτό λοιπόν, αποφασίστηκε η περάτωσή του σε δύο φάσεις, η καθεμιά διαφορετικού κόστους (όπως προαναφέρθηκε), διάρκειας και σκοπιμότητας.

- Φάση πρώτη. Το δίκτυο της Βόρειας Θάλασσας. Εκτιμώμενη ημερομηνία ολοκλήρωσης: 2020 για την βόρεια Ευρώπη και 2030 για την πλήρη εξάπλωσή του. Εκτιμώμενο κόστος: 30 δισεκατομμύρια ευρώ.

Το δίκτυο θα αποτελείται από 6.000 χιλιόμετρα θαλάσσιων και άλλα τόσα χερσαίων καλωδίων και τους υποσταθμούς που αυτά θα συνδέουν. Αρχικά θα συνδεθούν οι ανεμογεννήτριες της Σκωτίας με τα ηλιακά panels της Γερμανίας κι έπειτα οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί του Βελγίου, της Δανίας και της Νορβηγίας. Στην συνέχεια το δίκτυο θα επεκταθεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη μέχρι και τις νοτιότατες περιοχές της στην Ιταλία και την Ελλάδα, παρουσιάζοντας όμως μεγαλύτερη πυκνότητα πάνω από την νοητή γραμμή που ορίζουν οι περιοχές της κεντρικής Ισπανίας κοντά στην Μαδρίτη και τα νότια σύνορα της Γαλλίας, της Ελβετίας, της Γερμανίας, της Τσεχίας, της Πολωνίας και της Λευκορωσίας.

Οι γραμμές των καλωδίων υψηλής τάσης, που η εξάπλωσή τους προβλέπεται να αρχίσει τον Σεπτέμβριο του 2010, κοστίζουν ακριβότερα από τους παραδοσιακούς αγωγούς αλλά παρουσιάζουν μειωμένες στο ελάχιστο απώλειες κατά την μεταφορά της ενέργειας σε μεγάλες αποστάσεις. Το σύνολο των αρχικών βορειοευρωπαϊκών εγκαταστάσεων που θα συνδεθούν στο δίκτυο αυτό εκτιμάται ότι θα παράγει περίπου 100 GW ενέργειας, φορτίο ισοδύναμο με εκείνο εκατό μεγάλων τωρινών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με πρώτη ύλη των άνθρακα, ικανό να τροφοδοτήσει γύρω στα 40 εκατομμύρια νοικοκυριά. Βεβαίως, με την μετέπειτα προς τα νότια εξάπλωση του δικτύου, τόσο η παραγώμενη ενέργεια όσο και τα ωφελούμενα σπιτικά θα αυξηθούν στο υπερδιπλάσιο.

Με την κατασκευή αυτού του υπερδικτύου ελπίζεται ότι θα εξαλειφθούν και τα μεγαλύτερα προβλήματα που παρουσιάζουν ως σήμερα οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δηλαδή η μεταβλητότητα της έντασής τους και η αδυναμία πρόβλεψης της απόδοσής τους. Χάρη λοιπόν στο δίκτυο, αν για παράδειγμα έχει για μία περίοδο νηνεμία στην Σκωτία και δεν φυσάει, καθιστώντας άχρηστες τις σκωτσέζικες ανεμογεννήτριες, μπορεί πιθανότατα να λειτουργούν εκείνες της Ολλανδίας ή της Δανίας, οι οποίες θα τροφοδοτούν τόσο την Σκωτία όσο και την υπόλοιπη Ευρώπη, με μια αξιόπιστη κι ελεγχόμενη παροχή. Ειδικά η σύνδεση με την Νορβηγία αναμένεται να λειτουργήσει ως μια γιγαντιαία "μπαταρία" των 30 GW, αποθηκεύοντας καθαρή ηλεκτρική ενέργεια που θα χρησιμοποιείται ανάλογα με την ζήτηση.

- Φάση δεύτερη. Η εξάπλωση του δικτύου από την Ευρώπη στην Σαχάρα, το Σουέζ και τις κοντινές στην Αφρική και την Ευρώπη ασιατικές περιοχές (κυρίως την αραβική χερσόνησο και την Εγγύς και Μέση Ανατολή) και η συνένωση όλων των παρελκόμενων υποσταθμών. Εκτιμώμενη ημερομηνία ολοκλήρωσης: 2050. Εκτιμώμενο κόστος: 350 δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι αφρικανικές και ασιατικές περιοχές στις οποίες θα επεκταθεί το δίκτυο θα συλλέγουν κυρίως θερμική ηλιακή ενέργεια και πολύ λιγότερη αιολική, η συλλογή δε ενέργειας από καύση βιομάζας, γεωθερμία κ.τ.λ. θα είναι υπαρκτή μεν αλλά ελάχιστη. Στην αρχή θα δημιουργηθεί ένα εκτεταμένο δίκτυο συλλογής ηλιακής ενέργειας στις ερήμους της Λιβύης και της Αλγερίας κι έπειτα αυτό θα εξαπλωθεί στα δυτικά της Αφρικής και στις ερήμους της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, το 2030 θα αρχίσουν να κατασκευάζονται και τα αιολικά πάρκα στα ατλαντικά παράλια της Αφρικής και οι λοιποί υποσταθμοί.

Η ενεργειακή επικοινωνία Αφρικής - ηπειρωτικής Ευρώπης και Τουρκίας θα είναι εφικτή μέσω υπερενισχυμένων υποθαλάσσιων καλωδίων που θα διασχίζουν την Μεσόγειο, με ενδεχομένα υπέργεια  τμήματα στην Κορσική, την Σικελία, την Κρήτη και την Κύπρο. Αντιστοίχως, η επικοινωνία Αφρικής - αραβικής χερσονήσου θα γίνει μέσω καλωδίων που θα διασχίζουν την Ερυθρά Θάλασσα ή από υπέργεια καλώδια στο Σουέζ και την Ιορδανία. Έπειτα, διαμέσου της Σαουδικής Αραβίας και του Κουβέιτ θα επεκτείνονται στο Ιράκ, το Ιράν και την ανατολική Τουρκία, με ενδεχόμενα υποθαλάσσια καλώδια που θα συνδέουν απευθείας το Ιράν με την Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν διαμέσου του Περσικού Κόλπου.

Επιστήμονες του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ενεργείας υπολογίζουν ότι θα χρειαστεί η συλλογή μόλις του 0,3% της ηλιακής ακτινοβολίας που πέφτει στην Σαχάρα και της ερήμους της Μέσης Ανατολής για να καλυφθούν πλήρως οι ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης. Ας φανταστούμε λοιπόν πόσο προσοδοφόρα και ευρέως χρησιμοποιήσιμη σε ευρωπαϊκό, αφρικανικό και ασιατικό έδαφος θα είναι η πολλαπλάσια της προαναφερθείσας ποσότητα ενέργειας που θα είναι δυνατόν να συλλεχθεί.

Εν πρώτης, η κατασκευή και εξάπλωση αυτού του δικτύου, και μάλιστα σε τόσο μεγάλη έκταση και σε τρεις ηπείρους, φαίνεται σενάριο Επιστημονικής Φαντασίας. Οι δυσκολίες δεν εντοπίζονται μόνο στο κόστος, την υπερέκταση, την δυσκολία κατασκευής και εφαρμογής, τα τεχνολογικά όρια, το υπερβολικό βάθος χρόνου (40 χρόνια!) και τις εργατικές συνθήκες σε ένα πλήθος ακραίων περιβαλλόντων (από τις ερήμους της Αφρικής ως τις παγωμένες περιοχές της βόρειας Ευρώπης), αλλά και στην ενδεχόμενη δυσκολία στην διάθεση συνεργασίας ανάμεσα στα τόσα διαφορετικά κράτη και οργανισμούς που θα σχετίζονται με το DESERTEC, ιδίως στην "καυτή" περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Παρ'όλ'αυτά, η ενδεχόμενη αποπεράτωση αυτού του δικτύου ίσως σημάνει μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα. Το θεωρητικό έτος ολοκλήρωσης του DESERTEC, 2050, είναι και το θεωρητικό έτος δραματικής μείωσης ή ακόμα και πλήρους εξάλειψης του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, ακόμα και των εκτεταμένων κοιτασμάτων της Σαουδικής Αραβίας και της Ρωσίας αντίστοιχα. Συνεπώς, η αποδέσμευση της Ευρώπης και των παραμεσόγειων περιοχών της Αφρικής και της Ασίας από τις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας φαντάζει μονόδρομος. Το δίκτυο DESERTEC, πέρα από τα προφανή πλεονεκτήματα και οφέλη που θα προσφέρει, μπορεί να χρησιμεύσει και σαν παράδειγμα για παρόμοιες κινήσεις στην Αμερική, την Ωκεανία και το υπόλοιπο της Αφρικής και της Ασίας.
Μην ξεχνάμε ότι σε περίπτωση που υπάρξει περισσευούμενη και πλεονάζουσα ενέργεια - που θα υπάρξει - τα κράτη θα αρχίσουν να την εμπορεύονται, πράγμα που θα μπορέσει να οδηγήσει σε μια τόνωση της υγιούς διακρατικής ανταγωνιστικότητας.

Read more...

Παράδεισος

Καθόμασταν ξαπλωμένοι, σφιχταγκαλιασμένοι, ανασαίνοντας βαριά. Γύρω μας ένα μικρό χάος από ανάκατα σεντόνια, αποτέλεσμα του πρότερου παροξυσμού μας. Η ένταση δεν είχε φύγει ακόμα από τα κορμιά μας, ο νους μας δεν είχε ακόμα ξεθολώσει. Εκείνη είχε κουβαριαστεί μέσα στην αγκαλιά μου. Το σγουρά, πυροκόκκινα μαλλιά της ανακατεύονταν και μπλέκονταν κάτω από το πηγούνι μου. Tο όμορφο, σφιχτό κορμί της κολλούσε πάνω μου. Ένιωθα τον ιδρώτα της, αισθανόμουν τον σφυγμό της, άκουγα το ολοένα και πιο σιγανό λαχάνιασμά της, ανάσαινα βαθιά την οσμή της, το στόμα μου είχε ακόμα την γεύση από τους χυμούς της και το φιλί που της είχα μόλις δώσει. Ήθελα να αισθάνομαι όλα αυτά τα ερεθίσματα στον μέγιστο βαθμό, έτσι είχα κλειστά τα μάτια μου, προτιμώντας να ξεκουράσω την όρασή μου και να διατηρώ σε εγρήγορση τις υπόλοιπες αισθήσεις μου.

Παρ'όλ'αυτά, πού και πού άνοιγα τα βλέφαρά μου, ρίχνοντάς της μια κλεφτή ματιά. Σε μία από αυτές τις φάσεις, την έπιασα να με κοιτάζει κι εκείνη. Τα μάτια της ήταν καταπράσινα αλλά μέσα στο βραδινό ημίφως της κρεβατοκάμαρας φάνταζαν σκοτεινά και βαθιά σαν τον βυθό της θάλασσας - πανέμορφα, είτε έτσι είτε αλλιώς. Η μύτη της, καλοφτιαγμένη, μικρούλα, παλλόταν. Το στόμα της ήταν μισάνοιχτο, σαν να ήθελε να πει κάτι, αλλά δίσταζε. Τα χείλη της, λεπτά και υγρά, ήταν αναμμένα και κατακόκκινα.

Έσκυψα και την φίλησα βαθιά, παρατεταμένα, με τις γλώσσες μας να έχουν γίνει ένα. Ήταν μια κίνηση αυτονόητη, όσο αυτονόητη είναι η αναπνοή. Πώς θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά όταν είχα ένα τέτοιο πλάσμα στην αγκαλιά μου; Αισθανόμουν ο πιο τυχερός άντρας του κόσμου. Το φιλί μας κράτησε ώρα πολλή... αρκετή ώστε να αρχίσω να φουντώνω και πάλι, αν και δεν είχε περάσει πολλή ώρα από τότε που είχαμε τελειώσει... Το κατάλαβε κι εκείνη, και αφού της έδωσα ένα τελευταίο μικρό δάγκωμα στα χείλη της κι εκείνη ένα απαλό χάδι χαμηλά στην κοιλιά μου, μου είπε, με μισόκλειστα βλέφαρα, βαριανασαίνοντας στο πρόσωπο μου, χαμένη στην παραίσθηση της στιγμής, "ξέρεις", με φωνή βραχνή, "αισθάνομαι λες και είμαι στον παράδεισο".

Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω αυτήν την στιγμή.

Έχουν περάσει σχεδόν δυό χρόνια από αυτή την εκστατική εμπειρία και κάτι παραπάνω από ένα από τότε που οι δρόμοι μας χώρισαν. Με πολύ έντονο και άσχημο τρόπο θα έλεγα. Έκτοτε έχουν περάσει από την ζωή μου  άλλες 3 - 4 γυναίκες, όλες διαφορετικές, όλες μοναδικές... έτσι κι αλλιώς καμία γυναίκα δεν μοιάζει ποτέ με την άλλη. Η καθεμιά τους μου άφησε κάτι, παίρνοντάς μου πολλά περισσότερα, όπως άλλωστε και εκείνη, όπως και οι προγενέστερές της.

Δεν θα πω ψέματα. Έχω νιώσει κι έχω περάσει εντονότερα και περισσότερα με άλλες παρά με εκείνη. Εξάλλου, μπορεί να ήμουν μαζί της ένα διόλου ευκαταφρόνητο 7μηνο, αλλά έχω κάνει και (πολύ) μεγαλύτερες σχέσεις... αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αναιρείται η ξεχωριστή δύναμη μεμονωμένων στιγμών. Στιγμών που μπορεί κάποιος να μην της έχει νιώσει κατά την διάρκεια μιας επί μακρών παραμονής μαζί με μια γυναίκα, αλλά να του τις χαρίσει μέσα σε μια νύχτα μια καυτή και άγρια θηλυκή ύπαρξη. Έτσι κι αυτή η στιγμή, αυτή η κουβέντα, αυτή η οπτασία, θα μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μου. "Ξέρεις, αισθάνομαι λες και είμαι στον παράδεισο". Κατά κάποιον τρόπο, είμαι σίγουρος, είμαι βέβαιος ότι το πίστευε. Εκείνη την στιγμή, μαζί μου, εν μέσω της ονειρικής, θολής, μεθοργασμικής νιρβάνας που είχαμε περιέλθει, εκείνη βρισκόταν πραγματικά στον παράδεισο.

Είχα βγει τις προάλλες το βράδυ μια τσάρκα με ένα κολλητάρι από τα παλιά. Αποφασίσαμε να ξελαμπικάρουμε λίγο πηγαίνοντας για μια χαλαρή μπύρα σε καταχωνιασμένη, ημιφωτισμένη αλλά cult τσέχικη μπυραρία, ποτισμένη από την μυρωδιά του παλιού καπνισμένου βαρελιού και τον απόηχο των διονυσιακών κραυγών του Morrison. Κι εκεί, πίνοντας και πίνοντας, αρχίσαμε να ανασέρνουμε από την μνήμη μας τέτοιες φάσεις, σαν κι αυτή που προανέφερα. Παλιές γκόμενες αλλά και πιο πρόσφατες, όμορφες αναμνήσεις, περασμένες συναισθήσεις... πραγματικά, η τελείως στερεοτυπική αντρική εικόνα των δύο φίλων που τα πίνουν και τα λένε. Στερεοτυπική, αλλά τόσο ανεκτίμητη σε όσους είναι αρκετά τυχεροί, όπως εγώ, ώστε να έχουν καλούς φίλους που θα μοιράζονται μαζί τους τέτοιες στιγμές.

Μετά από κάμποση ώρα πέρασε και μας πήρε ένας τρίτος φίλος με το αμάξι του. Είχαμε όρεξη να ρεμβάσουμε και αποφασίσαμε να ανεβούμε ψηλά, πάνω στο παρατηρητήριο του Σέιχ Σου. Από εκεί η θέα της Θεσσαλονίκης είναι εκπληκτική... όλη η πόλη ήταν στο πιάτο μας, φωτεινή, λαμπερή, ζωντανή. Εξίσου εκπληκτική ήταν και η αστροσκεπή από πάνω μας, αφού παρά το τσουχτερό κρύο και την αστική φωτορύπανση, η βουνίσια ατμόσφαιρα έτυχε εκείνο το βράδυ να είναι διαυγέστατη και ιδανική για να μας επιτρέψει να χαθούμε στην πανέμορφη εικόνα του ουρανού.

Οι φίλοι μου έσπαζαν πλάκα με κάτι, δεν είχα αντιληφθεί με τί. Ωστόσο, εγώ ήμουν σιωπηλός, χαμένος στις σκέψεις μου. Αυτή η ανάμνηση δεν έλεγε να μου φύγει. Μέσα στο σκοτάδι, κάτω από τα αστέρια, στην στέψη της πόλης, κι εγώ σκεφτόμουν τα λόγια και την αίσθηση μιας γυναίκας... "Αισθάνομαι λες και είμαι στον παράδεισο". Ναι, το ήξερα ότι είχε πράγματι αισθανθεί έτσι. Το ήξερα και τότε. Και το ήξερα γιατί το είχα αισθανθεί κι εγώ.

Έχουν περάσει λίγα μερόνυχτα από την νυχτερινή μας ανάβαση στο παρατηρητήριο κι όμως συχνά η ανάμνηση εκείνη επανέρχεται στον νου μου. Γιατί άραγε; Μήπως κάποιος, κάπου, θέλει να μου πει κάτι; Και τί είναι αυτό;

Δεν ξέρω. Όπως η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών, αφιερώνω ένα τεράστιο μέρος από τις σκέψεις και την ζωή μου γενικά, στις γυναίκες - είτε είμαι με κάποια, είτε όχι. Αλλά δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Ίσως να έχει να κάνει κυρίως με την ευτυχία, την ευτυχία στην ζωή. Η ευτυχία δεν προέρχεται μαθηματικά και μεμονωμένα ούτε από τα χρήματα και τα υλικά αγαθά, ούτε από τις επιτυχίες με το άλλο φύλο, ούτε με την εργασία, ούτε ακόμα και με καθ'αυτή την ειρήνη, την υγεία και την ελευθερία. Όλα αυτά είναι ζωτικά και απολύτως απαραίτητα, αλλά είναι μόνο τα μέσα. Τα μέσα για να κατακτήσει κάποιος την ευτυχία. Και μπορεί σαν άνθρωποι να είμαστε μονίμως ανικανοποίητοι, να δημιουργούμε συνεχώς νέες ανάγκες, να εφευρίσκουμε τρόπους να χαλιόμαστε και λόγους να παραπονιόμαστε, αλλά πάντα μέσα σε όλα ξεχωρίζουν κάποιες στιγμές καθαρής ηδονής σε όλα τα επίπεδα, ψυχικό, πνευματικό, νοητικό, σωματικό.

Ένα φιλί. Η στιγμή του οργασμού. Το γέλιο ενός παιδιού. Η αγκαλιά της μάνας. Η καφρίλα του φίλου ή της φίλης. Η πρώτη φορά που δοκιμάζεται κάτι. Το ευχάριστο πρωινό ξύπνημα ακούγοντας ένα γλυκόλαλο αηδόνι. Το γάβγισμα του αγαπημένου κατοικίδιου σκύλου. Όλα αυτά περικλείουν πυρήνες ευτυχίας, που είτε την αισθανόμαστε στη συνολική της έκταση, είτε την κρύβουμε ένοχα πίσω από προκαταλήψεις και ταμπού που κάνουν την ζωή μας ένα άχαρο, δυσκίνητο και μηχανιστικό συνονθύλευμα από "δεν" και "πρέπει". Μήπως σε όλες αυτές τις στιγμές δεν κρύβεται ο παράδεισος; Ένας παράδεισος ατομικός, προσωπικός, και για αυτό πολλαπλάσια έντονος, πολλαπλάσια ζηλευτός, πολλαπλάσια πολύτιμος;

Είναι θέμα συνειδητοποίησης. Ο παράδεισος είναι μέσα μας, κρυμμένος σαν αστραφτερό διαμάντι στις πιο ασήμαντες και ταυτόχρονα σημαντικές στιγμές των ζωών μας. Και το λέω αυτό χωρίς ίχνος διδακτισμού ή ηθικολογισμού. Πώς θα μπορούσε κάποιος που είναι ακόμα στην αρχή της ενήλικης ζωής του να είναι διδακτικός και ηθικολόγος; Απλά, αν σκεφτεί κανείς πόση δυστυχία, πόσος πόνος, πόση απώλεια, πόση φτώχεια, πόσος θάνατος υπάρχουν ανάμεσα στους ανθρώπους, δεν μπορεί παρά να αναζητήσει ψήγματα του παραδείσου και στο τίποτα. Και να τα αναζητήσει τώρα. Αυτήν την στιγμή. Και την επόμενη. Και την επόμενη...

Ο παράδεισος δεν είναι κάτι υπερβατικό, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που εννοείται από διάφορους, ας μην πούμε ποιούς - καταλαβαινόμαστε. Ούτε έχει νόημα να αναρωτιόμαστε αν υφίσταται σαν μέρος ή σαν υπαρξιακή κατάσταση  και αν θα πάμε εκεί με το που αφήσουμε για πάντα αυτόν τον κόσμο. Άλλωστε, όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, ό,τι είναι να μας βρει, θα μας βρει... Πέρα και πάνω από κάθε ελπίδα για μεταθανάτια ζωή και ύπαρξη, εκτός κάθε ορίου και στεγανού, ο παράδεισος είναι εδώ. Μαζί μας. Μέσα μας. Γύρω μας. Κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη και πείτε, εννοώντας το: "Ζω. Πιστεύω στον εαυτό μου. Αισθάνομαι τον κόσμο. Και είμαι ευτυχισμένος". Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω κι εγώ. Κι ελπίζω να το πιστέψω.

Read more...

Το Ξυράφι του Occam

Ένα κάποιο απόγευμα ενός κάποιου Σεπτέμβρη του 14ου αιώνα, ο Άγγλος φιλόσοφος της λογικής και Φραγκισκανός μοναχός William of Ockham (ήταν συνήθεια της εποχής να ακολουθεί το όνομα επιφανών ανδρών, φιλοσόφων, εκκλησιαστικών αρχόντων και λοιπών celebrities του τότε, η ονομασία της περιοχής στην οποία διέμεναν ή δραστηριοποιούνταν) είχε μια επιφοίτηση. Μια φαεινή ιδέα την οποία μετουσίωσε σε αξίωμα κι έπειτα διετύπωσε στην πιο γαμάουα και in γλώσσα εκείνης της περιόδου (ιδίως για τους αντιπροσώπους του δυτικού κλήρου, είτε καθολικούς, είτε προτεστάντες, είτε αγγλικανούς είτε οποιουσδήποτε άλλους), που ήταν τα λατινικά: "Pluralitas non est ponenda sine necessitate".

Στην απλούστερή της διατύπωση και μεταφορά της στα ελληνικά, η αρχή αυτή μεταφράζεται ως εξής: "Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες για τον σκοπό, τον λόγο ή την ορθότητα μιας πράξης, μιας συνθήκης, ενός γεγονότος ή ενός αντικειμένου από όσες είναι απαραίτητες". Αλλιώς μπορεί να διαβαστεί ως "η απλούστερη λύση ή πιθανότητα που εμφανίζεται πάνω σε κάποιο θέμα είναι συνήθως η σωστή", αν και κριτικάροντας αυτήν την διατύπωση μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ισχύει κυρίως για την επιλογή μεταξύ δύο και μόνο πιθανοτήτων, αφού η συμμετοχή και τρίτης, τέταρτης κ.ο.κ. πιθανότητας αυξάνει παραγοντικά τους πιθανούς συνδυασμούς των συνθηκών που θα επηρεάσουν το εκάστοτε τελικό αποτέλεσμα (προσφιλέστερες θεωρίες για την πιθανολογική  προσέγγιση αυτών των θεμάτων μπορεί κανείς να βρει στην θεωρία των παιγνίων, στα μαθηματικά των πιθανοτήτων ή - τραβηγμένα - στην γενίκευση, πέραν του χώρου της Φυσικής, της αρχής της απροσδιοριστίας). Αυτό το αξίωμα, το οποίο καθιερώθηκε ως επιστημονική αρχή κι έγινε ευρύτερα γνωστό ως το Ξυράφι του Ockham (με την έννοια ότι "κόβει" τις περιττές πιθανότητες), αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας. Προφανώς εννοεί της οικονομίας στον λογισμό και την πνευματική εργασία προκειμένου ο καθένας να κατευθύνει τον νου του σε σκέψεις και πιθανότητες που πραγματικά προσφέρουν κάτι και μπορούν εν τέλει να περιγράψουν ικανοποιητικά αυτό που είναι επιθυμητό να περιγραφεί, παρά να γίνεται άσκοπη σπατάλη φαιάς ουσίας σε ανούσιες και ατέρμονες νοητικές αναζητήσεις (η εικόνα στην αρχή του κειμένου αποτελεί μια πλακατζίδικη διατύπωση αυτού του σκεπτικού, αφού parsimonious σημαίνει χοντρικά "τσιγγούνικος").

Το Ξυράφι του Ockham (γράφεται και ξυράφι του Occam) υποστηρίχθηκε αλλά και πολεμήθηκε ανά τους αιώνες και μέχρι την εποχή μας, κι έχει διαπιστωθεί η καταλληλότητα ή ακαταλληλότητα του ως τρόπου σκέψης και αντιμετώπισης των πραγμάτων σε διάφορους τομείς. Περισσότερα για αυτό δεν θα γράψω, μπορείτε να διαβάσετε πληρέστερα και συγκεντρωτικότερα στοιχεία εδώ. Εν τούτοις όμως, αν και η ισχύς του αποδείχτηκε ανεπαρκής σε συγκεκριμένους τομείς της φιλοσοφίας και των επιστημών, με διάφορα μυαλά όπως ο Immanuel Cant να διατυπώνουν τα αντίστοιχα  "αντιξυράφια", εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι το Ξυράφι μπορεί μια χαρά να ερμηνεύσει, να περιγράψει και να καταδείξει το προφανές καθημερινών καταστάσεων, γεγονότων και πιθανοτήτων.

Και εδώ ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το εθνικό εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Ε;!; Τί στον διάολα; Τι σχέση έχει η προηγούμενη φριχτά δομημένη μικροπραγματεία πάνω στο Ξυράφι του Ockham με το εκπαιδευτικό σύστημα των απογόνων του Δημόκριτου και του Επίκουρου, που άμα ο ίδιος το έβλεπε και καταλάβαινε, θα τα παρατούσε όλα από την απόγνωσή του και θα πήγαινε να κάνει τον κομμωτή του Πλάτωνα; Και γιατί ρε Dimos επιλέγεις να γράψεις κάτι για το οποίο έχουν σπαταληθεί ΤΟΝΟΙ μελάνης και ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΩΡΕΣ καψίματος μπροστά από πιξελιασμένες οθόνες και από ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΟΥΣ ανθρώπους την τελευταία 25ετία και βάλε; Τί παραπάνω έχεις να πεις εσύ που δεν έχει ήδη ειπωθεί;

Στις τελευταίες δύο ερωτήσεις απαντώ τα εξής:

α) Γιατί ανήκω σε μια ομάδα θηλαστικών, τα πρωτεύοντα, που είναι παράδοξα συγγενικά στο γονιδίωμά τους με τα μηρυκαστικά, οπότε από καιρού εις καιρών μου έρχεται να αναμασάω και να αναμασάω, κι ας μην έχω πρόλοβο πριν το στομάχι μου.

β) Γιατί ανήκω σε έναν λαό που είναι μεν ικανός για τα καλύτερα, αλλά μπορεί και να κάθεται με τις ώρες μέσα στα ίδια του τα κόπρανα και να τα μυρίζει.

γ) Γιατί είμαι ενεργό μέλος αυτού του συστήματος, όντας φοιτητής, και τρώω κάθε μέρα στην μάπα του κόσμου τις μαλακίες και παραξενιές.

δ) Γιατί λόγω εξεταστικής το μυαλό μου καίγεται σιγά σιγά και πρέπει μάλλον με το πέρας αυτής να του κάνω επανεκκίνηση προκειμένου να μπορέσω να σκεφτώ πιο πρωτότυπα και πιασάρικα θέματα.

ε) Γιατί έτσι γουστάρω.

Αφού ξεκαθαρίστηκε αυτό, ας προχωρήσουμε στον πυρήνα αυτού του συνοθυλεύματος σκέψεων: τί σχέση έχει η α λα Ockham αντιμετώπιση των πραγμάτων με το εκπαιδευτικό μας σύστημα;

Πράγματι, πιστεύω ότι ακόμα και τα γελάδια θα κουράζονταν άμα άρχιζα να αραδιάζω χιλιοειπώμενες - ιδωμένες - ακουσμένες - διατυπωμένες - αναλυμένες σκέψεις. Για αυτό θα περιοριστώ στο να κοιτάξω από την σκοπιά του το Ξυραφιού του Ockham διάφορα θέματα που πέφτουν χρόνια τώρα επί τάπητος αλλά στην ουσία δεν λύνονται ποτέ, θέματα που ίσως φανούν κοινότοπα στον/ην μέσο/η αναγνώστη/τρια αλλά που εν πάσει περιπτώσει μου ήρθε η διάθεση να σχολιάσω.

1ον: τα "κολέγια" και τα παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων

Στο εξωτερικό υπάρχουν φημισμένα πανεπιστήμια τα οποία απολαμβάνουν την διεθνή αναγνώριση για το εύρος, την ποιότητα και το κύρος των παρεχόμενων από αυτά γνώσεων και προγραμμάτων σπουδών. Παράλληλα εφαρμόζουν μια συχνά δυσβάσταχτη αυστηρότητα στην αξιολόγηση των φοιτητών τους, με την οποία είμαι ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΑΝΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ, αλλά που αν μη τί άλλο δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν παίζουν και αντιμετωπίζουν τα πράγματα με μια δική τους αντίληψη περί συνέπειας. Υπάρχουν όμως και άλλα πανεπιστήμια, τοπικά, που εξυπηρετούν τις ανάγκες των εκάστοτε κατοίκων που ζουν πέριξ ή και όχι μόνο κι έχουν την ανάλογη δυναμικότητα (η Αγγλία για παράδειγμα έχει τέτοια πανεπιστήμια ή κολέγια σε κάθε πόλη, κομητεία, ραχούλα και δασάκι που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινο ον). Δεν λέω, καλά και χρυσά είναι και αυτά τα πανεπιστήμια, με ενδεχομένως λαμπρή εξειδίκευση σε κάποιο τομέα που τους εξασφαλίζει μια σχετική αναγνωρισιμότητα.

Σχετική.

Έχει όμως παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια το εξής. Όόόόόόόόόόόόλα τα πανεπιστήμια που βρίσκονται στην μισή υφήλιο ανακάλυψαν ξαφνικά την Ψαροκώσταινα, διαπίστωσαν την τιτανοτεράστια έλλειψή της σε φορείς και φορίσκους Ανώτατης Εκπαίδευσης και αποφάσισαν να ανοίξουν τα παραρτήματά τους εδώ, τα οποία μετά διαφημίζουν και διατυμπανίζουν στο ένα τρίτο των διαφημίσεων που μας ταλαιπωρούν μέσω των οπτικοακουστικών Μέσων και του Internet. "Πανεπιστήμια", "κολέγια" και "ανώτατες σχολές" της Μ. Βρετανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Πλούτωνα, του Γαλαξία της Ανδρομέδας κ.ά. που προηγουμένως δεν τα ήξερε ούτε η μάνα τους (το ξαναλέω - δεν μιλάω για τα παγκοσμίως γνωστά και φημισμένα πανεπιστήμια και κολέγια), νοικιάζουν χώρους με μέγεθος όχι μεγαλύτερο από το διαμέρισμά μου, τους βαφτίζουν "πανεπιστημιακούς εκπαιδευτικούς χώρους" και παρά την τεράστια έλλειψη της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής και εξοπλισμού, της εκτεταμένης βιβλιογραφίας, των διαπιστευμένων από φορείς που ξέρει κι εμπιστεύεται ο κόσμος διδακτικών μεθόδων (μιλάμε για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΣΗ, όχι ό,τι να'ναι) και ενός κάποιου έμπειρου και συνειδητοποιημένου διδακτικού προσωπικού, χορηγούν "πτυχία" μετά από 2ετή ή 3ετή φοίτηση που επιδιώκουν να είναι εφάμιλλης αξίας με τα πτυχία που προκύπτουν από 5ετή ή 4ετή φοίτηση σε Α.Ε.Ι. ή  Τ.Ε.Ι. (συγγνώμη - Α.Τ.Ε.Ι.). Προφανώς η φοίτηση σε αυτά τα "κολέγια" είναι επί ΑΔΡΟΤΑΤΗ πληρωμή.

Πιθανότητα πρώτη

Ξεπερνώντας τις παραπάνω ανυπέρβλητες δυσκολίες, τα παραρτήματα αυτά προσφέρουν υψηλού επιπέδου γνώσεις, παράλληλα με κατατοπιστική και σύγχρονη πρακτική εξάσκηση, για όλες σχεδόν τις ειδικότητες και επαγγέλματα (όπως άλλωστε τα ίδια υποστηρίζουν), είτε πρόκειται για  την τέχνη της ζαμπονοκοπτικής, είτε για μεθόδους προσομείωσης της διαταραχής λόγω μαύρων τρυπών του τετραδιαστατικού συνεχούς μέσα σε ένα μπουκάλι ΕΨΑ. 

Πιθανότητα δεύτερη

Διάφοροι αετονύχηδες, ξένοι σε συνεργασία με ντόπιους (εμείς είμαστε χειρότερα κουμάσια), βρήκαν σε μια χώρα που παραπαίει χρόνια τώρα μέσα στην αμάθεια, τον σταρχιδισμό, τον ωχαδελφισμό και την έλλειψη παιδείας πρόσφορο έδαφος για να πλουτίσουν. Άσχετα με το τί επίπεδο γνώσεων παρέχουν τα αντίστοιχα μητρικά παραρτήματα του εξωτερικού (που καμιά φορά είναι δυσεύρετα ή ακόμα και - ώ, τι έκπληξις! - ανύπαρκτα), τα εγχώρια, έχοντας ως πρόσχημα ένα δήθεν ισχυρό πτυχίο που είναι στην ουσία πιο άχρηστο και από χρησιμοποιημένο κωλόχαρτο, τα αρπάζουν χοντρά. Και τα αρπάζουν: α) από εκείνους που έχουν μεν το βαλάντι, αλλά όχι την όρεξη να κάτσουν να ασχοληθούν με κάποιο αντικείμενο, να διαβάσουν, να μάθουν, να σπουδάσουν ή να μάθουν εμπειρικά το ο,τιδήποτε και έχουν ως hobbies την συλλογή εισοδήματος και αμάθειας. Αυτοί λοιπόν, μπορούν τώρα πολύ εύκολα να αγοράσουν όποιο πτυχιάκι γουστάρουν, σε τιμή που τσούζει αλλά τους αρέσει, έτσι ώστε να αποκτήσουν ένα κάποιο αντίκρισμα στην ίδια τους την ανία και ένα πρόσχημα να κοκορεύονται στους ομοίους τους. Προφανώς δεν θα εξασκήσουν ΠΟΤΕ αυτό που "διδάχθηκαν", ή κι αν προσπαθήσουν να το κάνουν, θα διαπιστώσουν την παντελή ασχετοσύνη τους και θα τα παρατήσουν προτιμώντας να πάνε για καφέ στο Roof Garden, και β) από εκείνους που δεν τους τρέχει από τα μπατζάκια μεν, αλλά έχουν φάει τόσο κουτόχορτο και προπαγάνδα δε που νομίζουν ότι ό,τι είναι του εξωτερικού είναι και καλύτερο (α ρε Πανούση, τα είχες πει αυτά πριν χρόνια γαμώ το φελέκι μου). Έτσι είναι πλήρως διατεθειμένοι να πεινάσουν για να σπουδάσουν οι ίδιοι ή για να στείλουν τα παιδιά τους σε ένα τέτοιο "κολέγιο", πληρώνοντας το βάρος τους σε χρυσάφι.

Και οι δύο κατηγορίες πρήζουν τα ούμπαλα εμάς των υπολοίπων για την αξία των "πτυχίων" τους και τα ισότιμα εργασιακά τους δικαιώματα, ξέροντας όμως κατά βάθος ότι δεν τους παίρνει με αποτέλεσμα να το βουλώνουν μετά από λίγο. Το πράγμα είναι ελεεινό όπως και να το δεις. Βέβαια, χειρότερα θύματα είναι αυτοί της δεύτερης κατηγορίας, οι οποίοι σε τελική ανάλυση δεν φταίνε οι ίδιοι αλλά η πουτάνα κοινωνία που τους εμφύσησε και τους γαλούχησε με αυτήν την τιποτένια μισαλλοδοξία, αλλά το αποτέλεσμα είναι απαρεγκλίτως, σε όλες τις περιπτώσεις, το ίδιο: αστήριχτο, αβάσιμο, χωρίς λογική, νόημα και ουσία ΠΡΗΞΙΜΟ!

Ποια πιθανότητα επιλέγει ως απλούστερη, λογικότερη και άρα σωστή ο θείος Ockham;

Έλα ντε;

2ον: οι διττές σχολές σε Α.Ε.Ι., Α.Τ.Ε.Ι. και Ι.Ε.Κ. και τα αντίστοιχα εργασιακά δικαιώματα
INTERMISSION! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Αναγνωρίζω την χρησιμότητα των σχολών των Α.Τ.Ε.Ι. και των Ι.Ε.Κ., ή εν πάσει περιπτώσει των περισσοτέρων από αυτές. Σε τελική ανάλυση, ενδέχεται σε κάποια φάση να φανεί πολύ πιο χρήσιμος στην κοινωνία ένας οδοντοτεχνίτης παρά ένας (μέλλων) Πολιτικός Μηχανικός σαν και του λόγου μου. Η κριτική μου εδώ δεν εστιάζεται στα παιδιά που σπουδάζουν σε Α.Τ.Ε.Ι. ή Ι.Ε.Κ. και καλά κάνουν, άλλωστε πολλοί από τους καλύτερούς μου φίλους και φίλες ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Εστιάζεται στην αντίληψη περί ισότητας και ανισότητας των διδασκόμενων αντικειμένων και των εργασιακών δικαιωμάτων.

Το φαινόμενο του να υπάρχουν σε Α.Τ.Ε.Ι. σχολές στις οποίες διδάσκεται ένα μέρος του αντικειμένου από αντίστοιχες συγκεντρωτικές σχολές των Α.Ε.Ι. έχει διογκωθεί τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα έχει προστεθεί και μία ακόμα παράμετρος, τα Ι.Ε.Κ. Ενώ υπάρχουν σχολές κι επιστημονικά αντικέιμενα που λαμβάνουν χώρα αποκλειστικά και μόνο σε μία από τις κατηγορίες αυτών των ιδρυμάτων, όπως το Μαθηματικό (μόνο Α.Ε.Ι.), η Λογοθεραπεία (μόνο Α.Τ.Ε.Ι.) ή εξειδικευμένα η μουσική τεχνολογία και παραγωγή (μόνο Ι.Ε.Κ.), υπάρχει ταυτόχρονα κι ένα πλήθος σχολών σε Α.Τ.Ε.Ι. και Ι.Ε.Κ. που απομονώνουν ένα γνωστικό αντικείμενο από τις αντίστοιχες ανώτατες σχολές και διδάσκουν αποκλειστικά εκείνο. Σχολές που προκύπτουν από την γενικότερη επιστήμη του οικονομολόγου (π.χ. Λογιστική), του γιατρού (π.χ. Ιατρικά Εργαστήρια), του γεωπόνου (π.χ. Τεχνικοί Ζωικής ή Φυτικής Παραγωγής), του πληροφορικάριου (πολλές σχολές που ασχολούνται με διάφορες προγραμματιστικές γλώσσες ή με τον κόσμο του Internet) και πέρα και πάνω από όλα, εκατομμύρια πολυτεχνικοειδείς σχολές (π.χ. Μηχανικοί Δομικών Έργων, Μηχανικοί Έργων Υποδομής, Τεχνικοί Εργοδηγοί που προκύπτουν από τους Πολιτικούς Μηχανικούς, Μηχανικοί 'Εργων Κτηματογράφισης, Χειριστές Γεωδαιτικών Μηχανημάτων, Τεχνικοί Συστημάτων G.P.S. που προκύπτουν από τους Τοπογράφους, Τεχνικοί Αυτοματισμού, Τεχνικοί Ρομποτικής, Τεχνικοί Συντήρησης Hardware που προκύπτουν από τους Μηχανολόγους και/ή τους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς και πάει λέγοντας). Κι ενώ το πρόγραμμα σπουδών ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ μεταξύ των σχολών των Α.Ε.Ι. και των αντίστοιχων "παιδιών" τους, ούτε σε βαρύτητα, ούτε σε δυσκολία, ούτε σε βάθος, ούτε σε ευρύτητα, ούτε σε πεδίο εφαρμογής, ούτε σε δυνατότητα εξέλιξης και μελλοντικής αναβάθμισης, ούτε σε υπόβαθρο, ούτε και σε διάρκεια και η καραμέλα "οι Α.Ε.Ι.τζήδες είναι θεωρητικοί ενώ οι υπόλοιποι της πράξης  και άρα χρησιμότεροι" που μας ζαλίζει τα αυτιά εδώ και χρόνια αρχίζει ήδη να φθίνει, έγινε τα τελευταία χρόνια μια μεγάλη προσπάθεια και σχεδόν επετεύχθη η εξίσωση των πτυχίων και των εργασιακών δικαιωμάτων (όχι των μισθών), κυρίως στον τομέα των πολυτεχνικών και πολυτεχνικοειδών σχολών - που πονάει κιόλας ιδιαίτερα εμένα - και παρά τις σοβαρότατες αντιδράσεις από μεριάς του Τ.Ε.Ε.
Πιθανότητα πρώτη
Τα πτυχία είναι πράγματι ισοδύναμα, παρά τις τεράστιες διαφορές και ελλείψεις μεταξύ των προγραμμάτων σπουδών. Μάλιστα, η τάση για την εξίσωση αυτή θα έπρεπε να ξεφύγει και από τα στενά πλαίσια των πολυτεχνικών και λοιπών παρελκόμενων σχολών, π.χ. γιατί και οι Τεχνικοί των Ιατρικών Εργαστηρίων να μην εξισωθούν με τους γιατρούς; Αφού και οι μεν και οι δε έχουν το μάθημα Ανατομία 1. Βέβαια οι γιατροί έχουν και Ανατομία 2 και 3, αλλά who gives a fuck; Άντε τώρα. Ας μην το ψειρίζουμε. Ας εξισωθούν τα πάντα, πτυχία, εργασιακά δικαιώματα, μισθοί. Χαρές που θα κάνουν τα γιατρουδάκια που σπουδάζουν πάνω από 10 χρόνια μαζί με την ειδίκευση και το Αγροτικό!
Πιθανότητα δεύτερη
Τα πτυχία πράγματι δεν είναι ισοδύναμα και δεν μπορούν να εξισωθούν, ούτε βεβαίως και στην μετέπειτα αγορά εργασίας δεν γίνεται να εξισωθούν τα εργασιακά δικαιώματα, οι θέσεις και οι μισθοί. Οι τελευταίοι βέβαια, κι αν όλα τα άλλα εξισωθούν, θα παραμείνουν πάλι ανόμοιοι, αφού η όλη ιστορία με την περίφημη αυτή εξίσωση έγινε και γίνεται για να δημιουργηθούν εργαζόμενοι δύο, τριών και τεσσάρων ταχυτήτων. Εξηγούμαι χρησιμοποιώντας ένα παράδειγμα από τον πολυτεχνικό τομέα και πάλι.
Ένας τελειόφοιτος Δομικών Έργων ή Έργων Υποδομής θα μπορεί να χρησιμοποιεί κάποια προγράμματα για συγκεκριμένες εφαρμογές (εξειδίκευση σε έργα όπως οι γέφυρες και κατοικίες με συγκεκριμένο αριθμό ορόφων, δύο ή τριών αν θυμάμαι καλά), έχοντας το ανάλογο πενιχρό σε σχέση με έναν Πολιτικό Μηχανικό επίπεδο γνώσεων. Το γνωστό επιχείρημα που ακούγεται είναι ότι οι Πολιτικοί Μηχανικοί είναι "θεωρητικοί" και για "έρευνα μόνο" ενώ η άλλη έχουν πρακτική εμπειρία και "έτοιμοι για δουλειά". FAIL! Αν και αναγνωρίζω (προφανέστατα) τις ελλείψεις και στα προγράμματα σπουδών των Α.Ε.Ι., θα κάνω το παραπάνω επιχείρημα κρέας λέγοντας τα εξής:
- Στα Α.Ε.Ι. Πολυτεχνεία, ή τουλάχιστον σε αυτό του Α.Π.Θ. που φοιτώ εγώ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΞΑΣΚΗΣΗ. Πρώτον, υφίσταται το παγκόσμιο διαπανεπιστημιακό πρόγραμμα IAESTE που στέλνει φοιτητές Μηχανικούς (κυρίως μεγαλυτέρων ετών), κι εφόσον αυτοί το επιλέξουν, για να ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ σε γραφεία του εξωτερικού για έναν ή δύο μήνες - είναι δηλαδή σαν ένα ERASMUS αποκλειστικά για φοιτητές Μηχανικούς, μόνο που εδώ πέφτει όντως δουλειά. Δεύτερον, ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ λογισμικά που χρησιμοποιούνται σε εφαρμογές, όπως και οι άλλοι. Τρίτον, ΕΧΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ, αλλιώς τι σκατά Μηχανικοί θα ήμασταν; Τέταρτον, οι διπλωματικές μας είναι υψηλού επιπέδου και οι περισσότερες δεν περιλαμβάνουν μόνο έρευνα σε εργαστήρια αλλά και δουλειά σε πραγματικές κατασκευές. Πέμπτον, λίγοι είναι αυτοί που τελειώνουν το Πολυτεχνείο και δεν έχουν περάσει καιρό ή ενδεχομένως έχουν δουλέψει και παρακολουθήσει εργασίες σε εργοτάξια, όπως άλλωστε έχει κάνει και εξακολουθεί να κάνει ο οικοδεσπότης σας.
- Όπως προείπα, τα παιδιά στα Α.Τ.Ε.Ι. ή στα Ι.Ε.Κ. μαθαίνουν, χωρίς να φταίνε αυτά, μόνο κάποιες μηχανιστικές εφαρμογές και κάποιες διαδικασίες με ένα minimum θεωρητικό υπόβαθρο. Μα το να είσαι Μηχανικός δεν σημαίνει να πατάς κουμπάκια και να βγάζεις νουμεράκια μόνο. Σημαίνει και κατανόηση, ερμηνεία και ενδεχόμενη αλλαγή αυτών των αποτελεσμάτων αν το απαιτήσουν λόγοι οικονομικοί, κανονιστικοί ή εφαρμογής. Κι εδώ είναι η τεράστια η αδυναμία τους αλλά και η πλάνη τους. Αγαπητοί μου, άμα δεν ξέρετε σε βάθος βασικές αρχές Στατικής και Μηχανικής των Υλικών, τι σκατά μοντέλο θα δώσετε στο λογισμικό για να σας το λύσει έπειτα; Ε; Για πείτε; Πώς θα εμπιστευτώ μετά εγώ μια μελέτη, που αν και άψογα λυμένη, έχει εξ αρχής λάθος στην μοντελοποίηση; Και αν το πρόγραμμα, επειδή είναι κάτι άνιωθο που δουλεύει απλά τις μεταβλητές του, σας βγάλει σε μια κολώνα 50x50 έναν διαμήκη οπλισμό 18Φ20, το οποίο προφανώς δεν κατασκευάζεται γιατί δεν θα χωράει να περάσει από τα διάκενα ούτε καν το χέρι του μάστορα, πώς θα κινηθείτε έπειτα; Θα ξέρετε ποιά σίδερα θα πρέπει να καταργήσετε, χωρίς να πέσει όμως το κτίριο; Σημασία δεν έχει να χρησιμοποιείς ένα πρόγραμμα, αυτό το κάνει ο καθένας, λες και το πρόγραμμα είναι video game. Σημασία έχει να το αξιοποιείς. Και, τέλος, άμα απαρχαιωθεί το μενού το προγραμμάτων που μάθατε να δουλεύετε κι έρθει κάτι άλλο; Τί θα κάνετε τότε; Ξεκολλήστε παιδιά. Την Αντοχή των Υλικών που κάνετε στο τρίτο έτος εγώ την έκανα στο δεύτερο εξάμηνο. Επίσης, τώρα στο τελευταίο έτος παρακολουθώ μαθήματα που μας μαθαίνουν γλώσσες προγραμματισμού για να φτιάχνουμε οι ίδιοι αυτά ακριβώς τα προγράμματα που μετά θα χρησιμοποιούμε κι εμείς κι εσείς. I rest my case.
- Δεν είναι δυνατόν να ζητούνται εργασιακά δικαιώματα για την ανάλυψη μελετών που αφορούν την κατασκευή έργων για τα οποία ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΔΙΔΑΧΗ για το πώς γίνονται. Πώς μπορεί κάποιος συμπαθής "συνάδελφος" να αναλάβει να ανεγείρει ένα θολωτό σκέπαστρο από σκυρόδεμα (π.χ. ενός εργοστασίου) την στιγμή που δεν ξέρει καν τί είναι αυτό; Αλλά ξέχασα. Θα το πετάξει μέσα στο προγραμματάκι και αυτό θα του το λύσει. Μόνο που αν στις μεταβλητές που θα εισάγει ο ίδιος στο πρόγραμμα ξεχάσει καμιά μεσημβρινή συνιστώσα σεισμικής δράσης που παρουσιάζεται μόνο σε τέτοιου είδους κατασκευές, χαιρέτα μας τον θόλο και πάμε για ραδίκια.
Ποια πιθανότητα επιλέγει ως απλούστερη, λογικότερη και άρα σωστή ο θείος Ockham;

Sorry παιδιά. Είναι η δεύτερη. Η όλη ιστορία με τις διττές σχολές που άρχισε παλιά από τα Κ.Α.Τ.Ε. και συνεχίζεται τώρα με τα Α.Τ.Ε.Ι. και τα Ι.Ε.Κ. έγινε εξαρχής για την γρήγορη στελέχωση υπηρεσιών και για να καλυφθούν κάποια κενά λόγω του μικρού αρχικά αριθμού τελειοφοίτων Α.Ε.Ι. Έτσι όπως έχουν γίνει τώρα τα πράγματα, κανείς δεν κερδίζει και όλοι χάνουν. Για να πιάσω και πάλι τον τομέα των Μηχανικών που γνωρίζω, ακόμα και με την εξίσωση των πτυχίων, οι μισθοί θα παραμείνουν ως έχουν: οι εξ Α.Ε.Ι. Μηχανικοί θα ζητούν πάντα περισσότερα, έχοντας κάθε δικαίωμα να το κάνουν, αλλά για αυτό ακριβώς τον λόγο οι εκάστοτε εργοδότες θα παίρνουν παιδιά από υπομηχανικές σχολές που θα δεχτούν να αμοιφθούν φτωχότερα, κι όλα αυτά επειδή το πτυχίο τους θα λέει ότι είναι και αυτοί "Μηχανικοί", δηλαδή ισότιμοι με τους Α.Ε.Ι.τζήδες. Οπότε τρελός είναι ο εργοδότης να πάρει τον Α.Ε.Ι.τζή που είναι πιο ακριβός; Μα έτσι τελικά χάνουν όλοι, γιατί και τα παιδιά από τα Α.Ε.Ι. δεν θα έχουν δουλειά, και τα παιδιά των Α.Τ.Ε.Ι. και των Ι.Ε.Κ. θα παίρνουν μισθό πείνας δουλεύοντας 12ωρα σε εφαρμογές για τις οποίες έχουν λίγη έως ελάχιστη γνώση κι επιπλέον θα έχουν τον βραχνά της ημερομηνίας λήξης τους που αναπόφευκτα θα έρθει και θα περιμένουν στωικά την αντικατάστασή τους από το τυραννικό αφεντικό, αναγκαζόμενοι παράλληλα να τρέχουν για μετεκπαίδευση ανά 5ετία. Ο ακριβής ορισμός των εργαζομένων "διαφορετικών ταχυτήτων".

Όπως είπα και αρκετά νωρίτερα, αν και το ύφος μου είναι επιθετικό, δεν έχω τίποτα με τα παιδιά που φοιτούν σε αυτές τις σχολές. Τα έχω με την νοοτροπία που κουβαλάνε οι κρατικοί φορείς και οι διδάσκοντες τους, με την οποία τους κουρκουτιάζουν το μυαλό μέχρι να την ενστερνιστούν και οι ίδιοι. Ό,τι και να γίνει, ο Μηχανικός είναι Μηχανικός και ο Υπομηχανικός Υπομηχανικός. Αυτό μου το επιβεβαίωσε και φιλαράκι από την Σχολή, λίγο μεγαλύτερος σε ηλικία, ο οποίος τελείωσε Δομικών Έργων και μετά πέρασε με το 10% στο Πολιτικών Μηχανικών του Α.Π.Θ. "Μαλάκα" μου είπε, "εντάξει. Το επίπεδο δεν έχει καμία σχέση".

Και για να μην νομίζετε ότι με έπιασε η ψωναρίασή μου και η σκατοψυχιά μου επειδή είμαι Α.Π.Θ.ίτης και είμαι και καλά ανώτερος και τρελός γαμιάς, θα σας πω ποιά είναι η δική μου ιδέα για να λυθεί αυτό το μπάχαλο. Να μην υπάρχει σχολή Πολιτικών Μηχανικών με  βάση εισαγωγής τα 19.000 μόρια, ούτε σχολή Έργων Υποδομής με 15.000 μόρια. Ας καταργηθούν και οι δύο (τρεις, τέσσερις, πέντε, όσες είναι, ενδεικτικά μιλάμε πάντα) και ας γίνει μια μεσαία πενταετής ή εξαετής σχολή με βάση τα 16.000 μόρια, που θα συνδυάζει τα καλύτερα και θα αποφεύγει τα χειρότερα του προγράμματος σπουδών των πρότερων σχολών και θα προσφέρει εξειδίκευση σε συγκεκριμένο τομέα των κατασκευών από το τρίτο ή και το δεύτερο ακόμα έτος. Έτσι θα βγει στην αγορά ένας  και μοναδικός Μηχανικός έτοιμος να δουλέψει μεν, μη αναλώσιμος με το παραμικρό που θα αλλάξει στην αγορά εργασίας δε. Ανάλογη λύση θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε ΟΛΕΣ τις υπόλοιπες διττές σχολές, πολυτεχνικές ή μη. Γαμάτο;

Βέβαια, τώρα γίνεται μια προσπάθεια από το Υπουργείο Παιδείας, με την κατάθεση νομοσχεδίων που αφενός ορίζουν σταθμίδες ισχύος των πτυχίων, με κορυφή της λίστας τα πτυχία των σχολών 5ετούς φοίτησης (π.χ. πολυτεχνικές, Γεωπονία) που αναγνωρίζονται πλεόν ως masters και ουραγό εκείνα των "κολεγίων" (φτου κακά) και αφετέρου καταργούν τις Πανελλήνιες και θεσπίζουν την ενδοπανεπιστημιακή αξιολόγηση των υποψηφίων. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο θα περάσουν αυτά στα ψιλά γράμματα.

Στα παραπάνω αναφερόμουν κατά κύριο λόγο για τις σχολές που δραστηριοποιούνται στο θέμα των κατασκευών, γιατί αυτό ξέρω κι έχω ψάξει. Μην μπω σε άλλα χωράφια και αρχίζω και αραδιάζω μούφες.

3ον: η καθηγητική οικογενειοκρατία

Εδώ δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εισαγωγή. Κατά 99,9999999999999% οι καθηγητές της Ανώτατης Εκπαίδευσης προωθούν τα παιδιά τους για να καταλάβουν τις έδρες τους μετά την αποφοίτησή τους, λες και το να είσαι καθηγητής είναι κάποιο κληρονομικό προνόμιο εν μέσω βασιλοχουντικού ή φασιστικού καθεστώτος. Οι ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις που από αίσθημα τιμής, αξιοπρέπειας ή ευθύνης δεν το κάνουν (άσχετο αν τα παιδιά τους αποδειχθούν εξαιρετικοί φοιτητές και γίνουν με την αξία τους λέκτορες κ.ο.κ. μέχρι να γίνουν καθηγητές), συνήθως απομονώνονται και περιθωριοποιούνται από την κλίκα των προηγούμενων λαμογιών.

Πιθανότητα πρώτη

Πάντα τα παιδιά των καθηγητών είναι προικισμένα για να γίνουν και τα ίδια καθηγητές. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι πάντα, γιατί είναι γραμμένο στο κάρμα τους. Οι καθηγητικές δυναστείες όχι μόνο πρέπει να είναι και είναι παντοτινές και δεδομένες, αλλά επιπλέον προστατεύονται από τον αρχάγγελο Γαβριήλ, τον Βούδα, τον Αλλάχ, την θεά Κάλι και τον Κθούλου.

Πιθανότητα δεύτερη

Αυτή η επαίσχυντη κατάσταση που δυστυχώς έχει καθιερωθεί μετά από τόσα χρόνια λαμογιάς και ρουσφετολογίας υφίσταται γιατί έτσι υπαγορεύουν τα συμφέροντα. Μίζες, κονδύλια για έρευνες, το "καλό όνομα" στην κοινωνία, όλα αυτά τσιτώνουν τους καθηγητάδες να προσπαθήσουν εξαρχής να πείσουν το παιδί τους από μικρή ηλικία να πάει στην σχολή "που διδάσκει ο μπαμπάς ή η μαμά τους ή και οι δύο" και άμα αυτό επιτευχθεί, πέφτει τρελή προώθηση με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο. Μπορεί κάλλιστα ο νεαρός ή η νεαρή που θα προωθηθεί να βγει εν τέλει άξιος καθηγητής ή καθηγήτρια, και πιθανόν πολύ αξιότερος/η από τον γονέα του/της, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για την διαιώνιση αυτής της κατάστασης.

Ποια πιθανότητα επιλέγει ως απλούστερη, λογικότερη και άρα σωστή ο θείος Ockham;

Ε τώρα. Ο κόσμος το έχει τούμπανο και εκείνοι φανερό καμάρι.

Αλλά ας μην μακρυγορώ άλλο. Υπάρχουν τόσα και τόσα θέματα στο πεδίο της εκπαίδευσης που θα μπορούσαμε να κόψουμε με το Ξυραφάκι μας, όπως το Άσυλο (ΟΧΙ, Η ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ), τα φροντιστήρια και η αναγκαιότητα της ύπαρξής τους στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση, η χρηματοδότηση των Σχολών, οι αιώνιοι φοιτητές, εκείνοι που σπουδάζουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού κ.τ.λ. Θα ξημερώσουμε όμως κι εγώ κουράστηκα να γράφω. Είμαι σίγουρος ότι το κείμενο αυτό θα προσφέρει πλούσιο υλικό για αντίλογο σε αρκετούς/ες από εκείνους/ες που θα έχουν την υπομονή να το διαβάσουν ολόκληρο. Be my guests. Αλλά όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές σε σημείο που να γίνομαι σπασαρχίδης, είναι μόνο οι δικές μου σκέψεις, όπου ασκείται κριτική σε καταστάσεις κυρίως και όχι σε συγκεκριμένα άτομα.

That's all. Το μυαλό μου έχει γίνει φρικασέ και πρέπει επειγόντως να την κάνω από τον υπολογιστή και να πάω να πάρω το εισιτήριό μου για τους Pain of Salvation. Α! Πρέπει να συνεχίσω και το διάβασμα. Κι άλλο. Goddamit.

Read more...

Gimme shelter τώρα που μπήκε η καινούρια χρονιά...

Είπα να ξεκινήσω την νέα χρονιά δυνατά, μουσικά, και σέξι... προσπαθώντας βεβαίως να ξεχάσω (ή μάλλον να θυμηθώ) τον εφιάλτη κάθε φοιτητή τέτοιες μέρες...

Η ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΕΦΤΑΣΕ!

HOLY SHIT!!!

Για να πω όμως την πικρή μου αλήθεια, αναρωτιέμαι αν του χρόνου τέτοια εποχή, που το πιθανότερο είναι να έχω τελειώσει με την σχολή και να έχω πάρει το πολυπόθετο, πολύπαθο και πολύκαρπο πτυχίο, θα μου λείψουν όλα αυτά. Ναι, μάλλον αυτό θα συμβεί. Θα μου λείψουν. Ακόμα και οι εξεταστικές, με την αγωνία τους αλλά και τον χαβαλέ τους.

Εν πάσει περιπτώσει, πιστεύω πως δεν είναι της παρούσης η αυτοψυχανάλυση ενός επί πτυχίω όψιμου Πολιτικού Μηχανικού. Αντ'αυτού, let's have some fun! Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των The Rolling Stones (ναι, το πλήρες όνομα του συγκροτήματος περιλαμβάνει το the από μπροστά) είναι το Gimme shelter. Αντιπολεμικό, νευρώδες, μελωδικό, είναι πιστεύω ένα από τα καλύτερά τους κομμάτια. Εν τούτοις εδώ δεν σας παρουσιάζω την original εκδοχή του τραγουδιού, αλλά την διασκευή του από την Patti Smith, η οποία με την βραχνή, αλήτικη, βρώμικη αλλά και γεμάτη συναίσθημα φωνάρα της το απογειώνει... Απολαύστε το.

Oh, a storm is threat'ning

my very life today
If I don't get some shelter
oh yeah, I'm gonna fade away

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away

Ooh, see the fire is sweepin'
our very street today
Burns like a red coal carpet
mad bull lost its way

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
War, children, it's just a shot away
It's just a shot away

Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away

Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away

Rape, murder!
It's just a shot away
It's just a shot away

The floods is threat'ning
my very life today
Gimme, gimme shelter
or I'm gonna fade away

War, children, it's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away
It's just a shot away

I tell you love, sister, it's just a kiss away
It's just a kiss away
It's just a kiss away
It's just a kiss away
It's just a kiss away

Kiss away, kiss away

Read more...