Αναζήτηση αναρτήσεων

Μαυρισμένη καρδιά

>> 28/8/10


Είναι φορές που αισθάνεσαι ότι το μονοπάτι που ακολουθείς βγάζει σε αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο κρύο, πικρό, άδειο, κενό, αλλά τόσο πραγματικό μέσα στην κενότητά του. Ένα αδιέξοδο που γελά με τον τρόπο που πιάστηκες στα δίχτυα του και σε λοιδορεί, σε χλευάζει για το ότι πλέον δεν θέλεις να φύγεις. Ναι, όταν πιάνεσαι σε ένα τέτοιο αδιέξοδο αποφασίζεις να μείνεις... γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις πουθενά αλλού να πας.
Πόσοι έφτασαν εκεί; Πόσοι είδαν; Πόσοι γνώρισαν; Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν πρόκειται να μάθει. Γιατί ούτε ένας από αυτούς που έφτασαν στο τέρμα του δρόμου δεν γύρισαν πίσω να το πουν. Ποιός θα τους άκουγε άλλωστε; Το να φτάνεις στο τέρμα του δρόμου, να ατενίζεις τον γκρεμό και να χασκογελάς με την ίδια σου την κατάντια είναι μια μοναχική δουλειά.
Γιατί οι άνθρωποι οδηγούνται στο μοναδικό τέρμα που που δεν τελειώνει; Αλήθεια, ποιός μπορεί να το εξηγήσει; Και πώς; Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Όταν σε τέτοιες καταστάσεις και αποφάσεις μπλέκονται τα συναισθήματα με την λογική, ο παρορμητισμός με τον συντηρητισμό, η επίγνωση με την απόγνωση, τα λόγια είναι λίγα και σχεδόν πάντα περιττά.
Και όπως γίνεται συνήθως, ο άνθρωπος επιλέγει να εκφραστεί μέσω της Τέχνης. Κι εν προκειμένω, της Μουσικής.
Το ότι οι Calexico είναι groupάρα είναι γνωστό. Προσωπικά, δεν είναι μόνο το ότι γενικά αυτό το μείγμα indie rock, post rock, tex - mex και alternative country μου αρέσει σαν άκουσμα και μου δημιουργεί εικόνες της ερήμου, της ελεύθερης ζωής ανάμεσα σε haciendas και ποτήρια κίτρινης tequila και των απέραντων εκτάσεων στα σύνορα του Μεξικού με την Αριζόνα και την Καλιφόρνια. Είναι ότι ξέρουν κι έχουν πλήρη κυριότητα πάνω στα μέσα έκφρασης που διαθέτουν. Οι Calexico, με πρωτεργάτες τους John Glenn Convertino και Joey Burns, είναι από τις λίγες μπάντες που μπορούν να βγάλουν από μέσα σου ολοκληρωμένα, πλήρη κι έντονα συναισθήματα και όχι την συγκεχυμένη θολούρα που στην καλύτερη σου βγάζουν αρκετά άλλα συγκροτήματα. Είτε γράφουν μουσική α λα soundtrack ταινιών του Tarantino (τρανό παράδειγμα το "The ballad of Cable Hogue") είτε κομμάτια που εξερευνούν πιο latin μονοπάτια (σαν το εξαιρετικό "Crystal frontier" ή το πασίγνωστο "Stray", που έκανε ευρύτερα ονομαστούς τους Calexico και ακουγόταν και στους τίτλους αρχής της εκπομπής "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη), πάντα σου αφήνουν ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα.
Όταν δε κυκλοφόρησαν το 2003 το album τους A feast of wire, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Μόλις είχα αρχίσει τότε να τους πρωτοακούω αλλά παρ'όλ'αυτά νόμιζα πως είχα σχηματίσει μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το τί έπαιζαν. Ε, μ'αυτό το album αναθεώρησα... γιατί, πολύ απλά, σε αυτό το δίσκο παίζουν τα πάντα. Πιστοί στις indie rock καταβολές τους, εν τούτοις εξερευνούν και μονοπάτια της lounge, της blues, ακόμα και της ορχηστρικής jazz.
Ένα κομμάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα και αποτέλεσε τροφή για όλον αυτόν τον προβληματισμό μου σχετικά με το αδιέξοδο στην ζωή ενός ανθρώπου είναι το εξαίσιο και ατμοσφαρικό "Black heart" που σας παρουσιάζω εδώ. Σας προειδοποιώ, θα σας ρίξει. Αλλά θα γουστάρετε τρελά.


Spring is frozen, now I'm stuck in low...
wrapped with wire tapped to the heart.
Can't find no poison, now I've got no cure...
fangs are stuck inside my skin.

Payne county line, watching unjust claims.
One man's righteousness is another man's long haul.
Sentence carried out, long haul counting the miles... 
to the four corners of the world.

Spring is rusted shut, faith's coiled and cracked...
apparitions worth their weight in gold.
Scratched in metal, name erodes away...
hands are scarred, heart is charred, burnt though and ashen.

Trip on fence post line, sifting through the remains.
One man's close pursuit is another man's last chance.
Make it through the divide, last chance suffer the weight...
or get buried by this black heart.

Sweeping over the land...
black heart crawling its way to the four corners of the world.

Read more...

ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ! ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!!

>> 17/8/10


Ε λοιπόν ναι. Είναι αλήθεια! Σαν σήμερα, έναν χρόνο πριν, κωλοβαρούσα στο σπίτι μου, μέσα στην ζέστη και την καταχνιά, και κοπροσκύλιαζα στο Internet. Τα διαδικτυακά μου βήματα με είχαν φέρει στα μονοπάτια των "Καταθέσεων", του blog ενός φίλου... κι εκεί έγινε το click. Δεν ξέρω πώς μου κατέβηκε η ιδέα, αλλά είπα ένα "δε γαμιέται... πλάκα θα'χει. Δεν δημιουργώ κι εγώ ένα δικό μου blog;"
Κι έτσι έγινε η αρχή... και φτάσαμε εδώ. Ένα χρόνο αργότερα, έχοντας αλλάξει δύο - τρεις φορές το περιβάλλον και την εμφάνιση μέχρι να υιοθετήσω το παρόν και τελικό μαύρο interface, έχοντας γράψει 70, μαζί με την παρούσα, αναρτήσεις κι έχοντας γνωρίσει την αγάπη και την προτίμησή σας που μεταφράστηκαν σε περισσότερα από 21000 pageviews, πάνω από 320 εγγεγραμμένους αναγνώστες (χώρια τους εκατοντάδες άλλους που διαβάζουν το blog χωρίς να έχουν εγγραφεί) και μερικές εκατοντάδες σχόλια επί των posts, μπορώ να πω ότι οι "Μεγάλες ιστορίες από τις μικρές πόλεις" είναι πλέον ένα blog, φτιαγμένο με πολύ μεράκι είναι η αλήθεια, που αγαπιέται και διαβάζεται. Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί και πώς, αλλά φαίνεται ότι αρκετοί από εσάς βρίσκουν τελικά ενδιαφέρον στα χειμαρρώδη και πλήρως ασυνάρτητα κείμενα - σεντόνια μου και αφιερώνουν χρόνο, υπομονή και φαιά ουσία στο να τα ρίξουν μια ματιά. Και δυο, και τρεις, και τέσσερις... τί να πω; Όπως φτιάχνεται κανείς! Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας ευχαριστήσω!
Αναρωτιόμουν τι στον (μ)πέο να γράψω τελικά σε αυτήν την επετειακή ανάρτηση. Το έφερα από εδώ κι από εκεί, το τριβέλισα, έστυψα το μυαλό μου, αλλά τελικά μηδέν εις το πηλίκον... οπότε αποφάσισα να ακολουθήσω την πεπατημένη και να κάνω μια ανασκόπηση της πορείας του blog μέσα αυτήν την χρονιά, η οποία μπορεί να λειτουργήσει παράλληλα και ως ευρετήριο. Ποιός ξέρει, ίσως έτσι θα έχουν την ευκαιρία οι νεότεροι αναγνώστες να γνωρίσουν πρωθύστερα κείμενά μου που ενδεχομένως τους ενδιαφέρουν, ενώ οι παλιότεροι θα έχουν όλη την ευκαιρία να με διαολοστείλουν που τους θύμισα ξανά τις περασμένες φρίκες!


- Η προσωπικά αγαπημένη μου και ίσως πιο ενδιαφέρουσα πτυχή του blog είναι η στήλη "Bits and pieces" που βρίσκεται ακριβώς αριστερά από τις δημοσιευμένες αναρτήσεις. Εδώ ανεβάζω φωτογραφίες και εικόνες που μου κάνουν εντύπωση, με σοκάρουν, με προβληματίζουν, μου δίνουν το κίνητρο να σκεφτώ, να απορήσω, να αισθανθώ ή, αν είναι καλλιτεχνικής φύσης, να αιχμαλωτιστώ απλά και μόνο από την εικαστικότητά τους. Κάθε εικόνα συνοδεύεται κι από μια μικρή λεζάντα με σχόλιό μου, άλλοτε τυπικό, άλλοτε κυνικό, άλλοτε χιουμοριστικό, άλλοτε ποιητικό κι άλλοτε πικρό. Επίσης, αρκετές εικόνες λειτουργούν ως links σε ιστοσελίδες με σχετικό θέμα, όπως π.χ. συμβαίνει με την πρώτη ("Όχι στην μάστιγα των ναρκωτικών!"), η οποία με ένα click σας μεταφέρει στο site του Ο.ΚΑ.ΝΑ. Εν ολίγοις, η στήλη αυτή, αν μέχρι στιγμής δεν της δίνατε σημασία, πιστεύω ότι αξίζει της προσοχής σας.

- Ανθρώπινες τραγωδίες: Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι σε αυτήν την ενότητα έχω γράψει κείμενα πικρά και σχετικά με γεγονότα που με συγκλόνισαν και με έκαναν να σιχαθώ τον βόρβορο που ξεπηδά καμιά φορά από την ανθρώπινη φύση.
  • Η αρχή έγινε με το e-mail μιας φίλης, η ανατριχιαστική περιεχόμενη φωτογραφία του οποίου μου έδωσε το έναυσμα να σχολιάσω πάνω στα βάσανα της Μάυρης Ηπείρου, όπως αυτά προέκυψαν κατά κύριο λόγο από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία επί των αφρικανικών εδαφών. Αποικιοκρατία που τυπικά και στα χαρτιά έχει λάβει τέλος, αλλά που ουσιαστικά εξακολουθεί ως τις μέρες μας να είναι στέρεη και κραταιά, είτε υπό την μορφή του οικονομικού εξανδραποδισμού, είτε με την υπόθαλψη και την συντήρηση αιματηρών αλλά προσοδοφόρων εμφυλίων πολέμων.
  • Η επαναπαρακολούθηση του συγκλονιστικού film "Waltz with Bashir" συνετέλεσε στην συγγραφή ενός μνημονίου σχετικού με την σφαγή των Παλαιστινίων στην Sabra και την Shatila το 1982 από τον ενωμένο συριο - ισραηλινό στρατό. Ένα γεγονός που λειτούργησε ως σκανδάλη για την διαμόρφωση της σημερινής έκρυθμης κατάστασης στην Εγγύς Ανατολή, με τις εκατόμβες των θυμάτων που προκύπτουν από την ύπαρξη της λωρίδας της Γάζας, τον εξτρεμισμό των Παλαιστινίων, τον δικτατορισμό των Ισραηλινών και την συνεχή και πολυφασική διαμάχη που ακολούθησε την σφαγή του '82 - τον Πόλεμο των Οικισμών (1985 - 1987), την πρώτη Intifada (1987 - 1993), την δεύτερη Intifada (2000 - 2006), τον πόλεμο της Γάζας (2008) και την τρίτη Intifada (2009 - συνεχίζεται).
  • Η διασκευή από τους Rotting Christ του σπαρακτικού θρήνου "Orders from the dead", ερμηνευμένου από την ελληνοαμερικανίδα  Diamanda Galas, αποτέλεσε την έμπνευση για μια πικρή ανασκόπηση της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ένα κείμενο που, αν και σχετικά μικρό σε μέγεθος, με δυσκόλεψε ιδιαίτερα στην γραφή του... και η θύμιση του γεγονότος πονάει κάθε φορά - όσο πονάει η φυλετική μας ανάμνηση από τα παράλια της Σμύρνης.

- Διηγήματα: Δεν είμαι κανένας σπουδαίος συγγραφέας. Δεν ξέρω αν μπορώ καν να ονομαστώ συγγραφέας. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι όταν μου κατεβαίνει μια ιδέα για μια ιστορία, μια πλοκή, θα την βάλω κάτω και θα την καταγράψω... γιατί δεν θα μπορέσω να κάνω αλλιώς. Είναι κάποια πράγματα που αν δεν τα εξωτερικεύσεις, θα σκάσεις. Έτσι, άλλοτε με το μολύβι και άλλοτε με το πληκτρολόγιο, έχω γράψει έναν αριθμό διηγημάτων, μερικά από τα οποία δημοσιεύτηκαν κι εδώ.
  • Η πρώτη μου συγγραφική προσπάθεια ήταν το διήγημα σε συνέχειες "Η πτώση". Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να ανακατέψω ποίκιλα μοτίβα σε αυτήν την ιστορία. Ψυχογραφία, Επιστημονική Φαντασία, περιπέτεια, συνωμοσιολογία, θεολογία, βία, ρομάντζο, σεξ κι ένα διφορούμενο τέλος. Τα έβαλα όλα στο mixer και προέκυψε το εν λόγω διήγημα. Το αποτέλεσμα ήταν αρκετά ενδιαφέρον αλλά οπωσδήποτε έχανε αρκετά σε μεστότητα και ωριμότητα σε σχέση με τις κατοπινές μου λογοτεχνικές απόπειρες. Παρ'όλ'αυτά, το ότι αυτό το διήγημα, έστω και τόσο ερασιτεχνικό, ήταν που έφερε εξαρχής τον πολύ κόσμο στο blog, κάτι λέει.
  • Ήθελα να γράψω σε κάποια φάση μια ιστορία καθαρού κι ανόθευτου τρόμου λαβκραφτικών καταβολών. Έτσι ξεκίνησα την ιστορία "Το ξύπνημα", μόνο που κάπου στην πορεία τα πράγματα στράβωσαν. Πείτε το ξενέρα, πείτε το έλλειψη έμπνευσης, μετά την πρώτη συνέχεια δεν συνέχισα με το παρόν. Τί να πω, shit happens. Ίσως στο μέλλον...
  • Αυτοτελή διηγήματα: Το πιο πολυδιαβασμένο, μέχρι στιγμής, διήγημα που έχω δημοσιεύσει εδώ είναι ο "Αρλεκίνος". Μια ιστορία φαντασίας, ιδιαζόντως ονειρική (στην κυριολεξία, αφού η αρχική έμπνευση για αυτήν προήλθε από ένα όνειρο που είδα) και ποιητική, με στοιχεία τρόμου και φρίκης και παράλληλα μια προσπάθεια σπουδής πάνω στην εμμονή και την εκδίκηση. Μετά τον "Αρλεκίνο" ακολούθησε το τελευταίο, μέχρι στιγμής, δημοσιευμένο διήγημα, "Η τελευταία συγχορδία". Όντας το πιο συγκροτημένο και το πιο ώριμο ως τώρα ατόπημά μου, ξεκινά σε μια ρεαλιστική βάση, για να παρεισφρήσουν στην συνέχεια τα φαντασιακά στοιχεία (είμαι αμετανόητος fantasy και sci - fi freak τελικά) που αποτελούν τον κύριο κορμό της πλοκής. Τα θέματα που προσπάθησα να αναπτύξω εδώ είναι η επιθυμία και τα όριά της, η θυσία, ο τρόμος μπροστά στο άγνωστο αλλά και ο θρίαμβος της περιέργειας και της δίψας για γνώση που διαποτίζουν κάθε ανθρώπινο ον. Επιπλέον, σε έναν Σωκρατικό, θα έλεγα, διάλογο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, που έχει δανειστεί όμως και στοιχεία υλιστικής διαλεκτικής, σχολιάζεται η αιτιότητα και/ή η νομοτέλεια των γεγονότων που συλλαμβάνει ή όχι ο ανθρώπινος νους και η συγκεκριμένη αντίληψη αυτής μέσω του εμπειρισμού ή των ιδεαλιστικών θεωριών που έχουν αναπτυχθεί, δύο στην ουσία αντικρουόμενους πόλους σκέψης.
Βέβαια, σε τελική ανάλυση, απλά τύχαινε σε κάθε περίπτωση να με πιάνουν (γ)καύλες και να αρχίζω να γράφω ό,τι μου κατέβαινε. Και αν παραπάνω δηλώθηκαν οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους κινήθηκε το κάθε διήγημα, αυτό που έχει τελικά σημασία είναι το πώς επηρεάζει τον καθένα και την καθεμιά ένα λογοτέχνημα, τί σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα και προβληματισμούς του/της δημιουργεί - και που μπορεί να μην έχουν και καμία σχέση με ό,τι σκεφτόταν εξαρχής ο συγγραφέας. Αυτή δεν είναι άλλωσε η ομορφιά της λογοτεχνίας;

- Διάλογος: Εδώ συμπεριλαμβάνονται όλα τα posts που έχουν στόχο την επικοινωνία μου μαζί σας. Είτε κάποια ανακοίνωση, είτε κάποιο νέο, είτε επειδή πολύ απλά χαλβάδιαζα και ήθελα γράψω καμιά μαλακιούλα για να περάσει η ώρα. Ενίοτε, πάντως, ορισμένες από τις εν λόγω αναρτήσεις είχαν κι έχουν ιδιαίτερη σημασία και συμβολή στην εξέλιξη και την ροή του blog.

- Διασκέδαση: Πρέπει να σπάμε και την πλάκα μας, γιατί αν δεν το κάνουμε θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι. Έτσι κι εδώ δημοσίευσα κείμενα χιουμοριστικά και πλακατζίδικα, αλλά που ενίοτε δηλώνουν ξεμπροστιάζοντας και μεγάλες αλήθειες. Τ'ακούτε, κοπελιές;
  • Πρώτο πρώτο είχα postάρει ένα πανηλίθιο διαφημιστικό promo που είχα δει στο YouTube, υπό τον εύγλωττο τίτλο "Handjob". Πράγματι, ήταν... μια μαλακία και μισή, αλλά πλάκα πλάκα το γαμημένο είχε επιτυχία! Και μόνο το ότι μπήκα στην διαδικασία εγώ, όπως και τόσοι άλλοι, να ασχοληθώ μαζί του, σημαίνει ότι πέτυχε τον σκοπό του! Είδατε τί κάνει το marketing;
  • Το παν είναι να μην αφήσουμε την κρίση και τους νταβατζήδες της Τρόικας να μας κάμψουν το ηθικό. Πώς; Μερικές ιδέες μπορούν να βρεθούν στον ανάλογο αισιόδοξο οδηγό επιβίωσης, το τελικό απαύγασμα του οποίου είναι το εξής: κι αν όλα τα άλλα αποτύχουν, αυτό που θα μπορούμε πάντα να κάνουμε είναι να ερωτευόμαστε και να πηδιόμαστε. Αυτό δεν μπορεί να μας το κόψει κανένας καριόλης!
  • Αγαπημένες μου δεσποινίδες, είναι κάποια πράγματα που λέτε, υποστηρίζετε, σχολιάζετε και μας ζορίζετε σχετικά, αλλά που να χτυπάτε τα κωλαράκια σας κάτω, δεν ισχύουν. Άλλα πάλι ισχύουν και παραϊσχύουν και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι των σπηλαίων είναι να τα βάλουμε καλά στην κεφάλα μας, να τα χωνέψουμε και να συμβιβαστούμε μαζί τους... και μαζί σας. Μια ανθολογία των παραπάνω βρίσκεται στο "20 γυναικείοι μύθοι και πραγματικότητες". Με ευχαρίστηση αλλά όχι έκπληξη διεπίστωσα ότι οι περισσότερες συμφωνήσατε μαζί μου. Αυτό έλειπε.

- Εξωγήινοι: Όχι που δεν θα τους έπιανα στο στόμα μου. Χα! Μέχρι στιγμής στην ενότητα αυτή έχω γράψει μόνο ένα κείμενο, σχετικό με το εντυπωσιακό και μυστηριώδες φαινόμενο των αγρογλυφικών. Ένα φαινόμενο που άλλοι πιστεύουν ότι είναι μια εντυπωσιακή και ακριβή αλλά κακόγουστη φάρσα, άλλοι το θεωρούν υπαρκτή απόδειξη επισκέψεων εξωγήινων πλασμάτων στην Γη και άλλοι είναι ουδέτεροι και σκεπτικιστές, χωρίς να απορρίπτουν την μία ή την άλλη πιθανότητα. Ποιός ξέρει;...

- Εσώκοσμος: Είναι κάποιες φορές που μου έρχεται διάθεση να γράψω για μένα. Όχι για τον εαυτό μου, αλλά για μένα. Κείμενα χωρίς ιδιαίτερο σκοπό και νόημα, απλά ψυχογραφικά κι εσωτερικά. Ε λοιπόν, στον "Εσώκοσμο" θα βρίσκετε τέτοια κείμενα. Η αρχή έγινε με τον "Παράδεισο", ένα ξετύλιγμα συναισθησιακών σκέψεων που προέκυψαν από την ανάμνηση μιας παλιότερης ερωτικής μου εμπειρίας.

- Κριτική: Ω ναι. Φτάσαμε και σε μία από τις αγαπημένες μου ενότητες! Γιατί, τί διαφορετικό θα μπορούσε να είναι, μεταξύ άλλων, το blog, αν όχι ένα βήμα για να κράξω όσο γουστάρω; Φύγαμε!
  • Η αρχή έγινε με το Facebook. Ή, πιο σωστά, με τους καμένους Facebookάδες. Τι υπέρτατοι πρήχτες! Στο εν λόγω κείμενο έβγαλα μπόλικη χολή, γιατί είχαμε που είχαμε έτσι κι αλλιώς το Facebook σαν μέσο α - κοινωνικής δικτύωσης (φακέλωμα, σε απλά Ελληνέζικα), πλέον έχουμε και τους κολλημένους Facebook nerds που μας τα ζαλίζουν κάθε ώρα και στιγμή! Καλώ οποιονδήποτε κολλημένο με το Φατσοβιβλίο να μου αποδείξει ότι και το παραμικρό σημείο στίξης στο κείμενο δεν ισχύει. Μπορεί; Αμ δεν μπορεί.
  • Το ότι οι δημοσιοκάφροι και οι μεγαλοαντιπρόσωποι του πολιτικού και κομματικού χώρου, όπου και να ανήκουν, είναι αδίστακτοι, το ξέρουμε ή το μυριζόμαστε όλοι μας. Αλλά το να φτάσουν να σπιλώσουν τόσο πολύ την μνήμη ενός νεκρού παιδιού και να στήσουν γύρω από τον τάφο του ένα κολασμένο γαϊτανάκι συμφερόντων, μικροπολιτικών και μικροκομματικών βλέψεων και προβοκάτσιας, ε, αυτό είναι άνω ποταμών. Αν ζούσε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί τι μηχανισμός και τι κανιβαλικό όργιο θα μπορούσε να στηθεί γύρω από την μνήμη και το νεκρό του κορμί. Αλλά έτσι είναι. Οι ύαινες δεν αρκούνται στο να τραφούν από το κουφάρι κάποιου. Πρέπει να το ξεσκίσουν, να το διαμελίσουν και να το κατακρεουργήσουν για να ευχαριστηθούν.
  • Η αιώνια διαμάχη Βορειοελλαδιτών - Νοτιοελλαδιτών και ιδίως Θεσσαλονικέων και Αθηναίων όσων αφορά τα φαγητά, την διάλεκτο και τον τρόπο ζωής καλά κρατεί. Να μην προσθέσω κι εγώ το - χιουμοριστικό και καλοπροαίρετο - λιθαράκι μου; Και για να μην ξεχνιόμαστε, ας το επαναλάβω. Φίλοι Αθηναίοι. Άλλο η μπουγάτσα με τυρί και άλλο η τυρόπιτα. Το καταλάβατε ή να το ξαναπώ;
  • Για το θέμα της Παιδείας έχουν γραφεί τα άπειρα, οπότε ίσως ήταν πλεονασμός που έγραψα κι εγώ το κατιτί μου. Παρ'όλ'αυτά, βάσει της λογικής που προκύπτει από την θεωρία του Ξυραφιού του Occam, κατέθεσα κι εγώ την άποψή μου για την ύπαρξη διττών σχολών σε Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. (Α.Τ.Ε.Ι., τέλος πάντων) και την σχετική εξίσωση των πτυχίων που επιδιώκεται από το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων (τί τίτλος - σιδηρόδρομος είναι αυτός μωρέ;).
  • Εμείς οι Ελληνάρες έχουμε ένα θέμα σχετικά με το επίπεδο που βαστάμε ως λαός. Επίπεδο που συμπεριφορές σαν το ωχαδελφισμό, το ρουσφετιλίκι και τον σταρχιδισμό το ρίχνουν κατακόρυφα. Θα μου πείτε, και ποιός είμαι εγώ για να κριτικάρω; Μήπως δεν είμαι τα ίδια σκατά; Ε λοιπόν, προσπαθώ να μην είμαι. "Ρε μαλάκα, δεν εκτιμάς τον λαό σου. Στην τελική, εμείς είχαμε και σπουδαίους προγόνους που έχτιζαν Παρθενώνες." Σαν να ακούω διάφορους να το φωνάζουν αγανακτισμένοι μπροστά στις οθόνες τους καθώς διαβάζουν αυτά που γράφω. Ε λοιπόν, σε αυτούς απαντάω τα εξής. Μια χαρά εκτιμώ τον λαό μου και μια χαρά πατριώτης είμαι. Αλλά αναγνωρίζω ταυτόχρονα ότι, από άποψη αντιλήψεων και τρόπου αντιμετώπισης όλων των πτυχών της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής, είμαστε επιεικώς απαράδεκτοι. Όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Και θέλουμε πολύ δρόμο ακόμα για να εξομοιωθούμε και να φτάσουμε την στόφα των "αρχαίων ημών προγόνων", που τόσο εύκολα και θριαμβευτικά τους αναφέρουμε σε κάθε ευκαιρία. Γιατί αν ήμασταν σαν αυτούς, δεν θα μας αρκούσε να κοιτάζουμε προς τα πίσω και να χαιρόμαστε σαν καθυστερημένα λέγοντας "κοίτα! Οι πρόγονοί μας έχτιζαν Παρθενώνες!" Αντ'αυτού, θα κοιτάζαμε στο μέλλον και θα χτίζαμε τους δικούς μας, καινούριους Παρθενώνες. Καταλάβατε; Ωραία. Βουλώστε το λοιπόν.
  • Τελικά ζούμε όλοι για το image; Παίζει... και η μπάλα πλέον παίρνει και τους wannabe "ψαγμένους", "κουλτουριάρηδες" και όλους τους συναφείς τύπους. Τύπους που με την new age συμπεριφορά τους δείχνουν πλέον να μην παρουσιάζουν καμία διαφορά  με τους, όπως τους λένε, "αμόρφωτους" και "απολίτιστους" κάγκουρες, που τόσο λατρεύουν να μισούν και να κράζουν. Η αβάσταχτη ελαφρότητα της (υπο)κουλτούρας, αγαπητοί/ές μου.
  • Οι μπάτσοι είναι όργανα καταστολής. Το κακό είναι όμως ότι είναι και άμυαλα ανδρείκελα. Γιατί το να στέλνεις με έμφραγμα τον Μανώλη Γλέζο στον "Ευαγγελισμό" αφού τον έχεις ψεκάσει με χημικά, αυτόν, μια ζωντανή και λαμπρή μορφή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας αλλά ταυτόχρονα έναν άνθρωπο γέρο, που ένα τέτοιο σοκ μπορεί να του κοστίσει την ζωή, ε τότε δεν ξέρω τί να σε πω, φίλε μπάτσε. Να σε πω αγνώμονα; Να σε πω ανιστόρητο; Να σε πω αναίσθητο; Να σε πω ανεύθυνο; Να σε πω κτήνος; Να σε πω μαλάκα; Τί διάολο να σε πω;

- Μουσική: Χωρίς κάποιο μουσικό intemezzo πού και πού γίνεται; Δεν γίνεται. Έτσι κι εγώ δημοσιεύω από το YouTube και αλλού τραγούδια, συνθέσεις, σχετικές περιγραφές και video clips από γνωστούς και μή αλλά πάντα ενδιαφέροντες καλλιτέχνες. Έτσι, έχω ανεβάσει μέχρι στιγμής κομμάτια των Madrugada, των Portishead,  του Chuck Schuldiner, της Patti Smith, των Pain of salvation, του Paco De Lucia, των Buena Vista Social Club, των Tool αλλά και δικές μου συνθέσεις, καθώς, κατ'ευφημισμό και μόνο είναι η αλήθεια, είμαι κι εγώ μουσικός.

- Περιβάλλον και θέματα Πολιτικού Μηχανικού: Είναι δυνατόν να μην γράψω κείμενα, μελέτες, άρθρα, ειδήσεις και κριτικές πάνω στο αντικείμενο της επιστήμης μου αλλά και στο άμεσα συνυφασμένο με αυτήν περιβαλλοντικό ζήτημα; Όχι βέβαια. Μάλιστα, αυτή η ενότητα είναι η πλέον πολύγραφη στα πλαίσια του blog.
  • Με αφορμή μια εργασία μου στα πλαίσια ενός μαθήματος, ανέβασα ένα κείμενο σχετικά με την ύπαρξη αμιαντούχων υλικών σε υφιστάμενες κατασκευές και τους σοβαρότατους κινδύνους για την υγεία που προκύπτουν από αυτά - ένα πρόβλημα με ιδιαίτερη έκταση στην δεκαετία της ανοικοδόμησης και ανακατασκευής/αναπαλαίωσης διατηρητέων κτιρίων που ζούμε.
  • Σε μια προσπάθεια ομαδοποίησης για όσους/ες και όποιους/ες ενδιαφέρονταν, δημιουργήθηκε ένα post όπου συλλέγονταν διάφορα links από sites περιβαλλοντικού και οικολογικού ενδιαφέροντος, για την απλή κι εύκολη ανεύρεσή τους.
  • Προκειμένου να εξηγηθούν διαφορές στην ορολογία και τον τρόπο υπολογισμού ιδιοτήτων σε σχέση με τον παλαιό Κανονισμό του 2000, γράφτηκε μια μελέτη (βάσει αποσπασμάτων) πάνω στον Ν.Κ.Τ.Χ. 2006 (Νέος Κανονισμός Τεχνολογίας Χαλύβων 2006). Αν και κυκλοφορεί ήδη ο Κ.Τ.Χ. 2008, το κείμενο δεν είναι ιδιαίτερα ετεροχρονισμένο, μια και οι Κανονισμοί του 2006 και του 2008 έχουν μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους, ενώ, από την άλλη, του 2000 και του 2006 διαφέρουν ουσιαστικά.
  • Η στροφή προς την "πράσινη" και "καθαρή" ανάπτυξη είναι βέβαιο πως θα δημιουργήσει νέες ειδικότητες και άρα νέες θέσεις απασχόλησης κι εργασίας. Οι προβλέψεις μέχρι στιγμής επί του θέματος δεν έχουν πέσει έξω και η επόμενη 10ετία προβλέπεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.
  • Οι μελετημένες και ιδιαίτερα εκτεταμένες βιοκλιματικές αναπλάσεις στην πόλη της Κατερίνης, που λαμβάνουν ήδη χώρα και θα συνεχιστούν, με ώθησαν στο να κάνω μια σχετική έρευνα επί του θέματος. Πραγματικά, αποδεικνύεται ότι όπου υπάρχει όρεξη και σοβαρή επιστημονική δουλειά μπορούν να γίνουν θαύματα.
  • Όπως και πολλοί άλλοι, περίμενα με ανυπομονησία κι ελπίδα την Σύνοδο του Ο.Η.Ε. για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη. Δυστυχώς, η ανυπομονησία μου ήταν χωρίς αντίκρυσμα και η ελπίδα μου φρούδα...
  • Πέρα από την προμελέτη και την οριστική μελέτη για την κατασκευή ενός έργου, ιδιαίτερα σημαντικά είναι και τα δύο επόμενα στάδια πριν και κατά την διάρκεια της αποπεράτωσης: η μελέτη εφαρμογής και η επίβλεψη στο εργοτάξιο. Και αν και το δεύτερο πλέον χρήζει ιδιαίτερης προσοχής από τους περισσότερους μηχανικούς, η αξία του πρώτου παραγνωρίζεται ακόμα - πράγμα που τις περισότερες φορές οδηγεί σε δυσμενή για το έργο αποτελέσματα.
  • Τον περασμένο Δεκέμβριο συμμετείχα σε ένα τριήμερο εκπαιδευτικό road trip της σχολής. Στόχος μας ήταν να επισκεφτούμε τα έργα διάνοιξης σηράγγων στο εργοτάξιο των Τεμπών, τη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου και το φράγμα του Πύρρου - Αντίπυρρου κοντά στην Πάτρα. Δυστυχώς, λόγω της θανατηφόρας κατολίσθησης στα Τέμπη, η επίσκεψή μας στο πρώτο αναβλήθηκε. Εν τούτοις, επισκεφτήκαμε κι εξετάσαμε εμβριθώς τα άλλα δύο. Η πλήρης αλλά και απλουστευμένη, χάριν κατανόησης, περιγραφή τους, μαζί με ένα πλήθος διαφωτιστικών φωτογραφιών, παρουσιάστηκε στο παρόν κείμενο, στο οποίο έγινε και μια σχετική χιουμοριστική ανασκόπηση ολόκληρου του ταξιδιού και των ενδιάμεσων διανυκτερεύσεών μας στην Πάτρα και τα Ιωάννινα.
  • Την προσοχή μου είχε τραβήξει ένα εκτεταμένο άρθρο εφημερίδας σχετικά με το υπερφιλόδοξο σχέδιο της ανάπτυξης του δικτύου DESERTEC - την σύνδεση, στην ουσία, με υπερσύγχρονα υποθαλάσσια και μετέπειτα υπόγεια ή υπέργεια καλώδια υψηλής τάσης και μήκους δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων, μελλοντικών υποσταθμών συλλογής και επεξεργασίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Το σχέδιο, που έχει βάθος χρόνου ως το 2050, μου φάνηκε τόσο ενδιαφέρον που έκατσα κι έκανα μόνος μου μια σχετική έρευνα που μετέπειτα δημοσίευσα με την μορφή ανάρτησης.
  • Για να τα βλέπουμε κι εμείς και να μαθαίνουμε... μετά από ψάξιμο, παρουσίασα στοιχεία που αφορούσαν ορισμένες πόλεις και οικισμούς ανά τον κόσμο που πρωτοπορούν στην πράσινη ανάπτυξη, το οικολογικά σχεδιασμένο αστικό περιβάλλον και την εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Τι ανάποδοι που είμαστε, που να πάρει. Αν οι Γερμανοί έχουν προκόψει τόσο πολύ σε αυτά τα θέματα, παρ'όλο το δύστροπο ηπειρωτικό κλίμα της χώρας τους, εμείς που είμαστε ευλογημένοι με τόσο ήλιο, τόσο άνεμο και τόση θάλασσα, γιατί είμαστε τόσο αχαΐρευτοι ρε γαμώτο; Μήπως γιατί όλα αυτά τα έχουμε υπερβολικά απλόχερα και δεν τα εκτιμούμε;
  • Αφού τελείωσα την συγγραφή μιας εκτεταμένης έρευνας που θα δημοσιευθεί στο επόμενο εξαμηνιαίο τεύχος του περιοδικού "Πολυμήχανο" του Α.Π.Θ. και που αφορούσε την αιολική ενέργεια, αποφάσισα να αναρτήσω στο blog τα βασικότερα τμήματα αυτής. Αν μη τι άλλο, η εκμετάλλευση και τα αντίστοιχα οφέλη της αιολικής ενέργειας είναι θέματα που αφορούν άμεσα και τον ελλαδικό χώρο.

- Πολιτική: Όλους μας ενδιαφέρει, όλους μας απασχολεί. Τα πολιτικά θέματα καταναλώνουν πολύ από τον χρόνο και την φαιά ουσία ενός ενήλικα (καμιά φορά χωρίς λόγο και νόημα) και προφανέστατα, κείμενα με πολιτικό περιεχόμενο δεν θα μπορούσαν να λέιψουν και από το blog.
  • Υπάρχει μια λεπτή διαφορά μεταξύ της πολιτικοποίησης και της κομματικοποίησης. Μια λεπτή αλλά ουσιαστική διαφορά. Και το να καταλάβουμε και να αποφύγουμε την ατραπό στην οποία μπορεί να μας παρασύρει, λοιπόν... that's the point. Όταν όμως ζούμε σε εποχές χαύνωσης, ανοχής, πλύσης εγκεφάλου, βολέματος και λαμογισμού, υπάρχει στ'αλήθεια πιθανότητα για ουσιαστική πολιτικοποίηση;
  • Κάποια συγκεκριμένα και ιδιαίτερα ντροπιαστικά γεγονότα που συνέβησαν τον περασμένο Νοέμβριο στην Πολυτεχνική σχολή του Α.Π.Θ. μεταξύ μελών αντιμαχόμενων παρατάξεων κατάφεραν να κηλιδώσουν τον τόσο σημαντικό εορτασμό εκείνων των ημερών - μιλαώ φυσικά για την επέτειο της 17ης του Νοέμβρη. Για φαντάσου... εκεί που κάποτε, κάποιοι προκάτοχοί μας θάβονταν εθελούσια κάτω από τις ερπυίστριες για τα πιστεύω και την ελευθερία τους, στις μέρες μας ένα μάτσο βλαμμένα βυσματόπαιδα κάνουν κωλοπαιδαρισμούς την ημέρα που τιμάμε την μνήμη των πεσόντων. Σα δε ντρέπεστε ρε.
  • Πού πάει το χρήμα του κοσμάκη; Έλα ντε, πού πάει; Σε ποιές μαύρες τρύπες χάνεται; Μήπως θα έπρεπε οι συναλλαγές μας να ομοιάζουν με τον οικονομικό κύκλο στην παραβολή του Ελβετού τουρίστα και των 100 του ευρώ, παρά ό,τι λεφτά δίνουν οι φουκαράδες φορολογούμενοι να χάνεται σε μερικές (πολύ) βαθιές κομματικές τσέπες, όπως άλλωστε και όλα τα κονδύλια που έχουν δοθεί στην Ελλάδα από την Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια; Μήπως η λύση μπορεί να δοθεί και αλλιώς; Λέω, μήπως;...
  • Διανύουμε μέρες πιθανής αναζωπύρωσης της τρομοκρατίας καθώς και των αντίστοιχων κρατικών αντιποίνων. Οπωσδήποτε δεν είναι και η καλύτερη δυνατή εποχή... αυτό ωστόσο που είναι σημαντικό να προσέξουμε είναι να μην γίνουμε φοβικοί, τρομολάγνοι και καχύποπτοι απέναντι στους συνανθρώπους μας, οποιαδήποτε και να είναι η εθνικότητά τους. Η αντιμετώπιση του πράγματος θέλει σπιρτάδα, εξυπνάδα, συμπάθεια, ακόμα και χιούμορ. Παρακολουθήστε τα έργα και τις ημέρες της ομάδας Άγγλων ακτιβιστών "Everything is OK" και θα καταλάβετε τί εννοώ.
  • Οι απαρχές της ταξικής πάλης, η κυριότητα στα μέσα παραγωγής και η λογική του διαλεκτικού υλισμού πάνω στον τρόπο ενσωμάτωσης σε ένα κοινωνικό πλαίσιο μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας (που μπορεί να καταλήξει τελικά στην ιδεαλιστική καταπίεση της εκάστοτε αδύναμης τάξης) ήταν τα κύρια αντικείμενα του τελευταίου μέχρι στιγμής πολιτικού και ημιφιλοσοφικού κειμένου που έχω γράψει. Είναι αλήθεια πως το παρόν είναι το πιο δύσκολο και βαρύ κείμενο που έχω ανεβάσει ως τώρα, αλλά με λίγη προσπάθεια γίνεται ιδιαίτερα κατανοητό.

- Σκίτσα και comics: Μου αρέσει γενικά να ασχολούμαι με τις τέχνες, με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία κάθε φορά. Αυτή που με συναρπάζει και με μαγεύει περισσότερο από όλες τις άλλες, ακόμα και από την μουσική, είναι η τέχνη της απεικόνισης - είτε αυτή εκφράζεται μέσω της ζωγραφικής, είτε μέσω του σκίτσου, είτε μέσω των comics, είτε μέσω των κινουμένων σχεδίων. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα πρώτα μου σκίτσα τα άρχισα όταν ακόμα φορούσα πάνες. Έτσι, και χωρίς να διεκδικώ τίποτα δάφνες πρωτοτυπίας ή καλλιτεχνικής αξίας, μου αρέσει κατά καιρούς να εκθέτω δουλειές μου, όπως συνέβη και με το blog, όπου σας παρουσίασα μια συλλογή από σκίτσα που έχουν γίνει "στο πόδι". Ενδεχομένως στο μέλλον ακολουθήσουν κι άλλες παρουσιάσεις.

- Ταινίες μικρού μήκους: Έχω μεγάλη μουρλαμάρα με τον κινηματογράφο και τις ταινίες γενικότερα. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες αποδεικνύονται οι κατά καιρούς παρουσιαζόμενες ταινίες μικρού μήκους, άλλοτε λόγω του εικαστικού τους προσανατολισμού, άλλοτε λόγω του βαθύτερου νοήματος τους, άλλοτε λόγω και των δύο και άλλοτε... έτσι.
  • "World builder": Έπαθα μεγάλη πλάκα όταν ανακάλυψα αυτό το ταινιάκι στο YouTube. Μια ιστορία αγάπης με φουτουριστικά στοιχεία και παράλληλα ένα σχόλιο πάνω στην δύναμη της εικονικής πραγματικότητας. Εξαιρετικό.
  • "Hams off": Μια διασκεδαστική computer - animated ταινία του ελληνικής καταγωγής φοιτητή του Bournemouth University, Dennis Κωνσταντίνου.
  • "Možnosti dialogu": Μια από τις σπουδαιότερες ταινίες μικρού μήκους όλων των εποχών, του μέγιστου Τσέχου σουρεαλιστή Jan Švankmajer, δημιουργημένη εξ'ολοκλήρου με την χρήση πηλού, πλαστελίνης, άλλων απλών υλικών και την τεχνική stop - motion. Εγώ την εξέλαβα ως ένα σχόλιο πάνω στην αδυναμία διαλογικής επικοινωνίας σε κάθε έκφανση της ζωής μέσα στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη και ισοπεδωμένη κοινωνία, αλλά η ταινία έχει τόσο πολυσύνθετα νοήματα που κάποιος άλλος μπορεί κάλλιστα να σκεφτεί κάτι τελείως διαφορετικό.

- Ταλέντα: Σε αυτήν την ενότητα αναρτώ ό,τι έχω αλιεύσει από το διαδίκτυο και μου έκανε εντύπωση αναφορικά με την δεξιοτεχνία και την καλλιτεχνική αξία του προσώπου για το οποίο γίνεται λόγος. Μέχρι στιγμής ασχολήθηκα με την νικήτρια του περασμένου "Ukraine's got talent" Kseniya Simonova. Τί το εκπληκτικό έκανε η εν λόγω (κουκλάρα, παρεμπιπτόντως) δεσποινίδα; Ε λοιπόν, δείτε το απόσπασμα και θα καταλάβετε.

- Ταξίδια: Μια πρόσφατα δημιουργημένη ενότητα όπου γράφω βάσει εμπειριών και υλικού δικού μου και μιας - κοσμογυρισμένης - φίλης μου και αφορά εναλλακτικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς για διάφορους προορισμούς, αρχής γενομένης με το Βερολίνο.

- Υγεία: Αν και, μια και δεν είμαι γιατρός, έχω ελλειπείς γνώσεις επί του θέματος, εν τούτοις το ενδιαφέρον μου για θέματα υγείας είναι δεδομένο. Για αυτό και γράφω σχετικά, μετά βεβαίως από σχετική μελέτη και προσεκτική έρευνα.
  • Ζούμε άραγε στις μέρες μας έναν διατροφικό εφιάλτη; Πολύ πιθανόν. Αν μη τι άλλο όμως, είναι στο χέρι μας να προσέχουμε τί βάζουμε στην καταβόθρα που ονομάζουμε στόμα μας.
  • Τί χάος είχε γίνει τότε με τα εμβόλια για τον ιό Η1Ν1... της πουτάνας το κάγκελο! Και τελικά αποδείχτηκε αυτό που εγώ συμμεριζόμουν από τότε: ότι όχι μόνο τα εμβόλια ήταν μια προσπάθεια των πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών να θησαυρίσουν χάρη στην πλασματική κρίση και τον τρόμο που οι ίδιες δημιούργησαν και συντηρούσαν, αλλά επιπλέον το ότι ήταν πολύ επικίνδυνα για την υγεία.



ΟΥΦ. ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ...

Δεν γίνεται αυτό, το κέρατό μου μέσα. Μια ανασκόπηση είπα να κάνω κι έγραψα πάλι 15 τόμους. Αλλά όχι. Δεν τελείωσα. Τώρα ΘΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΟΥ! ΜΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!




ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! ΤΡΕΛΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;


ΟΚ, ΟΚ, εντάξει, μια πλακίτσα είπαμε να κάνουμε, τί αντίδραση είναι αυτή; Δεν μπορείτε κι εσείς να σεβαστείτε την ανάγκη μου για έκφραση; Θέλετε να τραυματίσετε την ευαίσθητη και τρυφερή μου ψυχούλα; Θέλετε να σκοτώσετε το κουτάβι μέσα μου; Θέλετε να μου ξεσκίσετε την καρδ...


ΤΙ ΛΕΕΙ; ΘΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

Συγγνώμη... δεν ξαναμιλάω...

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο τέλος. Σας ευχαριστώ και πάλι όλους και όλες, κυρίως τους/τις φίλους/ες που είτε με γνωρίζουν και συνδέονται μαζί μου προσωπικά, είτε με γνώρισαν μέσω του blog και πλέον δεν μας συνδέει μόνο μια σχέση αναγνωστών, αλλά και μια διαδικτυακή συμπάθεια και blogοφιλία (ξέρετε εσείς ποιοί και ποιές είστε), αλλά και εκείνους/ες που απλά πέρασαν από εδώ ελάχιστες ή μόνο μία φορά και μου είπαν ένα γειά. Να είστε όλοι καλά και... τα λέμε πάλι σύντομα.

Read more...

Βερολίνο: εναλλακτικός ταξιδιωτικός/τουριστικός οδηγός

>> 13/8/10

Καιρό τώρα είχα στο μυαλό μου την ιδέα να φτιάξω μια ενότητα που θα αφορούσε ταξιδιωτικούς και τουριστικούς προορισμούς, επισκέψεις σε χώρες του εξωτερικού αλλά και μέρη της Ψαροκώσταινας και γενικά εντυπώσεις από ταξίδια που έλαβαν χώρα στο παρελθόν και θα σχεδιάζονται και για το μέλλον. Θα ήταν όμως εξαιρετικά τετριμμένο το να αρχίσω να αραδιάζω τα κλασικά αξιοθέατα, μουσεία, τεχνουργήματα, αρχιτεκτονήματα, δρυμούς, ακόμα και πασίγνωστα και χιλιοπροτεινόμενα μέρη για να βγει κανείς το βράδυ, πράγμα που άλλωστε μπορεί να το κάνει πολύ καλύτερα οποιαδήποτε μπροσούρα ενός οποιουδήποτε ταξιδιωτικού πρακτορείου.
Υπό το βάρος λοιπόν των παραπάνω σκέψεων αλλά κι επειδή είμαι ένα εγωιστικό και ψωνισμένο κωλόπαιδο που θέλει να ξεχωρίσει, αποφάσισα να κάνω κάτι το διαφορετικό. Με την βοήθεια μιας καταπληκτικής φίλης μου (μεγάλης fan των ταξιδιών, σαν κι εμένα, ΚΑΙ τρελού party animal - τ'ακούς ρε; Για εσένα τα λέω) αποφασίσαμε να συνδυάσουμε το υλικό μας και να φτιάξουμε εναλλακτικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς για διάφορους τουριστικούς προορισμούς. Οδηγούς που θα περιλαμβάνουν ψαγμένα μέρη για διασκέδαση, ξεχωριστά μέρη για φαγητό, υπαίθρια art events, underground sights καλλιτεχνικής έκφρασης και γενικά πράγματα που δεν βρίσκονται εύκολα σε συμβατικούς οδηγούς. Ελπίζω να αγκαλιάσετε αυτήν την ενότητα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον... κάτι έχει να πει. Πρώτος μας σταθμός το Βερολίνο. 

- Tacheles: Περιοχή που έχει καταληφθεί από αναρχικούς κι έχει διαμορφωθεί ως ένα συγκρότημα καταλήψεων και καταγωγιών που ενίοτε λειτουργούν το βράδυ και ως μπαράκια όπου μπορεί κανείς να διασκεδάσει με latin, rock, metal, electro και house ήχους (είσοδος ενίοτε υπάρχει αλλά το αντίτιμο είναι πολύ μικρό, σχεδόν συμβολικό).  Ωστόσο, τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα λαμβάνουν χώρα στο Tacheles κατά την διάρκεια της ημέρας με τις πολύ πρωτοποριακές υπαίθριες εκθέσεις ζωγραφικής και street art (Kunsthaus, όπως είναι ο γενικός για όλα αυτά όρος στα Γερμανικά). Οι πιο πειναλέοι θα βρουν και μέρη για μαμ (μεταξύ μας, σερβίρεται εκεί ένα Bratwurst ΤΟΣΟ - με το συμπάθειο). Γενικά, το μέρος θα αποδειχθεί ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τον οποιοδήποτε, ακόμα και για εκείνους που θέλουν να το επισκεφθούν μόνο και μόνο για να περιεργαστούν τον τρόπο ζωής στις αναρχικές καταλήψεις. Κώδικας ντυσίματος και άλλες τέτοιες μαλακίες δεν υπάρχουν, απλά επειδή η κατάσταση εκεί είναι γενικά πιο χύμα, μην σκάσετε μύτη με τα ψιλοτάκουνα ή το smocin. Για να είστε πιο άνετα, όχι τίποτε άλλο.



Η διεύθυνση του Tacheles είναι Oranienburgerstrasse 54 - 56a. Ο ευκολότερος τρόπος για να φτάσετε εκεί είναι να πάρετε το μετρό, να σταματήσετε στην Friedrichstrasse και από εκεί μετά με το S1 να κατεβείτε στην στάση Oranienburgerstrasse. Η διαδρομή του S1 ανήκει στις ροζ γραμμές όπως φαίνεται στον αναλυτικό χάρτη των διαδρομών του metro που παρατίθεται στο τέλος της ανάρτησης.

- Alexanderplatz: Το πιο κεντρικό σημείο του Βερολίνου. Φημίζεται για τον περίφημο και πανύψηλο Στύλο της.





Γενικά η Alexanderplatz είναι από τα πιο κοσμοπολίτικα μέρη της πόλης, τίγκα στα μπαράκια και τα clubs. Το ότι είναι όμως κοσμοπολίτικη δεν σημαίνει ότι ξεχειλίζει από καγκουριά και ότι δεν έχει και πιο ψαγμένα spots για να ανακαλύψετε. Ενδεικτικά αναφέρω ένα μέρος, ένα μπαράκι στην Rosa Luxemburgh Platz, ακριβώς μια στάση του λεωφορείου πριν την Alexanderplatz. Δυστυχώς το όνομά του το έχει σκεπάσει η λήθη, αλλά είναι κοντά στην στάση. Θα το βρείτε.
Γενική πρακτική στα μέρη πέριξ της Alexanderplatz είναι η εξής: σταμπάρετε ένα ζευγάρι, κατά προτίμηση Γερμανών, και πάρτε το από πίσω. Ακολουθήστε το και μπείτε στο ίδιο μαγαζί που θα μπουν κι αυτοί. Κατά πάσα πιθανότητα το μέρος θα σας αρέσει, αλλά και πάλι, αν σας χαλάει κάτι σε αυτό, κάντε την με ελαφρά πηδηματάκια και επαναλάβετε την ίδια πρακτική μέχρι να βρείτε να κάτσετε κάπου που σας ικανοποιεί. Με εμάς αυτή η πρακτική είχε εκπληκτικά αποτελέσματα και ενδείκνυται γενικά σε κεντρικά μέρη πόλεων του εξωτερικού όπου γίνεται χαμός και δεν ξέρει κάνεις πού να πρωτοπάει.

- Περιοχές και οδοί με ιδιαίτερα μέρη για να βγει κανείς κι εκπληκτική μουσική (γερμανικές μπυραρίες αλλά και μέρη με ζωντανή blues, rock, jazz, funk, ακόμα και κουβανέζικη μουσική) μπορεί να βρει κανείς στις εξής περιοχές κι οδούς: Warschauer Strasse, Kreuzberg (περιοχή με πολλούς μετανάστες και ιδιαίτερα Τούρκους - μπορεί να πετύχετε και αρκετές γυναίκες που φοράνε φερεντζέ ή μπούργκα - όπου παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάφορα oriental μαγαζιά... εν τούτοις το φαγητό εκεί δεν είναι ιδιαίτερα αξιόλογο, οπότε αν μπορείτε αποφύγετέ το) και μέρη του ανατολικού Βερολίνου όπως η Friedrich Strasse και η Prenzlauerberg. Οι στάσεις του μετρό που είναι τοποθετημένες στα τελευταία μέρη είναι οι Schönhauser Alle, Ebenswalder Strasse και Prenzlauer Strasse.


Στην παραπάνω ανατολική περιοχή μπορεί κανείς να βρει και ιταλικά, ισπανικά, μεξικάνικα και ταϋλανδέζικα εστιατόρια στις οδούς Kollwitzstrasse, Husemannstrasse και Danziger Strasse.

- Savignyplatz: Μια από τις κεντρικότερες φαγητο - περιοχές του Βερολίνου. Η Savignyplatz είναι ιδιαίτερα μεγάλη σε έκταση και μπορεί κανείς να βρει εστιατόρια με ευρωπαϊκή, ασιατική, ακόμα και αφρικανική κουζίνα. Εδώ μπορείτε να ξεχαρμανιάσετε και να κάνετε διάφορες δοκιμές σε εδέσματα που δύσκολα μπορείτε να βρείτε αλλού... παρ'όλ'αυτά δείξτε και λίγη προσοχή και μην φάτε ό,τι να'ναι. Π.χ. στα βιετναμέζικα εστιατόρια σερβίρουν κοτόπουλο με φυστικοβούτυρο! Μπλιαχ...







- Potzdamer Platz: Περιοχή διαμορφωμένη σαν εμπορικό κέντρο, με μαγαζιά, εστιατόρια και καταστήματα. Είναι ιδανική για βόλτα και χάζι, ιδιαίτερα τις μεσημεριανές ώρες. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το Μουσείο Φωτογραφίας και Τηλεόρασης το οποίο καταδεικνύει όχι μόνο την εξέλιξη των οπτικοακουστικών συσκευών αποτύπωσης και απεικόνισης από τις απαρχές τους ως τις μέρες μας, αλλά επιπλέον περιέχει και φωτογραφικά κ.ά. ντοκουμέντα της νεότερης και σύγχρονης Ιστορίας. Αξίζει να το επισκεφτείτε.





- Unsichtbar: Αυτό πιστεύω ότι θα σας προσφέρει (αν το αντέχει βέβαια η τσέπη σας, γιατί είναι λίγο τσιμπημένες οι τιμές) μια από τις πιο διαφορετικές εμπειρίες που θα μπορούσατε να έχετε στο Βερολίνο αλλά και γενικά. Με λίγα λόγια, το Unsichtbar είναι ένα εστιατόριο - bar όπου θα σας εξυπηρετήσουν άνθρωποι τυφλοί ή γενικά με προβλήματα όρασης.
Το μαγαζί δουλεύει μόνο με κρατήσεις. Αφού λοιπόν έχετε ήδη κρατήσει rezervé από την προηγούμενη μέρα και μέσω τηλεφώνου κάποιο τραπέζι, όταν πάτε στο Unsichtbar θα εισέλθετε σε έναν τελείως σκοτεινό χώρο και θα οδηγηθείτε σε ένα εξίσου σκοτεινό δωμάτιο. Εκεί θα παραγγείλετε το φαγητό και/ή το ποτό σας και η εξυπηρέτησή σας θα γίνει από αξιοθαύμαστα ακριβείς και εκπληκτικά ευγενικούς ανθρώπους με προβλήματα όρασης.  Έτσι, από την μια θα θαυμάσετε το πόσο πολύ έχουν προσαρμοστεί οι σερβιτόροι στο περιβάλλον εργασίας τους (αφού για αυτούς το απόλυτα σκοτεινό μέρος δεν κάνει καμία αίσθηση, μια κι έχουν μάθει να κινούνται άνετα μέσα σε αυτό χάρη στην έντονη αίσθηση προσανατολισμού τους και την οξυμένη ακοή και αφή τους) και από την άλλη θα σπάσετε πλάκα με το πόσο ψάρια έξω από το νερό θα νιώσετε οι ίδιοι/ες, αφού, στην αρχή τουλάχιστον, δεν θα βρίσκετε καν τον στόχο με το πηρούνι σας! Χώρια που, αν κάνετε ησυχία, μπορείτε άνετα να την βρείτε και με το amore σας. Ή από την άλλη, αν σας κεράτωσε και θέλετε να τον/την εκδικηθείτε και να μην κατηγορηθείτε, εδώ είναι το ιδανικό μέρος! "Κύριε δικαστά, δεν φταίω, δεν έβλεπα και νόμιζα ότι κάρφωνα ένα φιλέτο!" Μμμμ, κάτι μου λέει πως δεν έπρεπε να το πω αυτό...


Το Unsichtbar βρίσκεται στην Gormanstrasse 14. Περισσότερες ενδιαφέρουσες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ:  http://www.unsicht-bar-berlin.de/unsicht-bar-berlin-v2/en/html/home_1_idea.html

- Tiergarten: Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο όμορφα πάρκα στο Βερολίνο, γεμάτο από ξέφωτα, μονοπάτια, λιμνούλες, αλσύλλια και κρυμμένα μέσα στις φυλλωσιές τεχνουργήματα, όπως προτομές, αγαλματίδια, συντριβάνια και μικρές γούρνες. Μπορείτε να φάτε ώρες ή μέρες εκεί απλά και μόνο βολτάροντας, αλλά αν μη τι άλλο πιστεύω πως αξίζει να κάνετε μια στάση σε ένα μικρό self service εστιατόριο κοντά στην λίμνη Neuer See, όπου μπορείτε να απολαύσετε την μπύρα και τον μεζέ σας παρακολουθώντας την πανέμορφη θέα με τις συγκοινωνούσες λιμνούλες. Χώρια που σαν επιδόρπιο έχει κάτι ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ φράουλες με mascarpone!



Αυτό όμως που αποτελεί τον κύριο πόλο έλξης των επισκεπτών στο Tiergarten είναι το περίφημο Victory Column. Το Victory Column είναι ένα μνημείο σαν πύργος ή κοίλη κολώνα στην μέση του πάρκου. Μπορείτε να μπείτε μέσα του και να ανεβείτε ως την κορυφή του, από την οποία η θέα θα σας κόψει την ανάσα. Θα διαπιστώσετε την πλήρη έκταση του Tiergarten, το οποίο βρίσκεται εν είδει πράσινης όασης σε μια από τις πιο κεντρικές και πυκνοχτισμένες περιοχές της πόλης, αλλά επιπλέον θα θαυμάσετε την ακτινωτή/αστεροειδή μορφή των δρόμων εντός του πάρκου, οι οποίοι ξεκινούν από την κομβονησίδα πάνω στην οποία βρίσκεται το Victory Column και απλώνονται μέσα στο Tiergarten ώσπου να συναντήσουν τον περιφερειακό του πάρκου δρόμο που έρχεται από την πόλη και το περικλείει εν είδει περιμέτρου.
Βέβαια, σας προϊδεάζω ότι η ανάβαση στο Victory Column δεν ενδείκνυται για καπνιστές, καθώς μέχρι την κορυφή απαιτείται να ανεβείτε πάνω από 300 σκαλιά. Και μην σκέφτεστε τίποτα ανελκυστήρες... δεν υπάρχουν.






- Κλείνοντας, παραθέτω κάποιους χάρτες που είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικοί.

Γενικός οδικός χάρτης: http://www.berlin-life.com/map/map.php
Χάρτης με όλες τις διαδρομές του metro (αυτός ειδικά είναι must - δεν υπάρχει ευκολότερος και πιο σίγουρος τρόπος μετακίνησης στο Βερολίνο από το metro):

Read more...

Το τέλος της ιδεολογίας και η αρχή του καταπιεστικού ιδεαλισμού

>> 3/8/10


Κάπου, κάποτε, πρίν από ένα εκατομμύριο χρόνια περίπου, υπήρχε μια αγέλη ανθρωποειδών που ξεκουραζόταν, καθώς τα μέλη της ξάπλωναν και λιάζονταν στις όχθες μιας λίμνης. Τα ανθρωποειδή δεν είχαν μάθει ακόμα να καλλιεργούν την γη, να αρδεύουν, να εκτρέφουν οικόσιτα ζώα, να δημιουργούν μόνιμους ή ημιμόνιμους οικισμούς και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν δεν ήταν ιδιαίτερα σπουδαία. Βρίσκονταν ακόμα στο στάδιο του κυνηγού και του τροφοσυλλέκτη και μετακινούνταν από μέρος σε μέρος ανάλογα με το πού υπήρχε νερό, τροφή και προστασία από τα βίαια καιρικά φαινόμενα. Όλα τα μέλη της αγέλης ήταν ίσα σε δικαιώματα μεταξύ τους, αφού στην ουσία το μόνο που ήταν εγκάθετο αναφορικά με τον τρόπο ζωής τους ήταν το ένστικτο της επιβίωσης το οποίο, αδυσώπητα, δημιουργούσε στα ανθρωποειδή τις ανάλογες δυναμικές που δημιουργούσε κι εξακολουθεί να δημιουργεί σε οποιοδήποτε άλλο ζωικό είδος. Με άλλα λόγια, οι άρρωστοι, οι γέροι, τα μη εύρωστα παιδιά, οι ασθενικές γυναίκες και οι υπόλοιπες ευπαθείς ομάδες θα ήταν πάντα οι πιθανότερες απώλειες σε περίπτωση πείνας, ψύχους, ξηρασίας, ασθενειών ή επιθέσεων από άγρια σαρκοβόρα ζώα. Αυτός ήταν ο νόμος της φυσικής επιλογής και δεν ετίθετο θέμα διακρίσεων ή εκμετάλλευσης. Οριζόταν μόνο, όπως ήδη είπαμε, η μοναδική υπαρκτή κατάσταση που υπαγόρευε το ένστικτο της επιβίωσης και ο, κυριαρχών στην άγρια φύση, νόμος του ισχυρότερου (αν και, επειδή η αγέλη στόχευε κατά βάση στην ευρωστία κι ευζωία των γυναικών, μια κι αυτές θα εξασφάλιζαν με την γέννα των παιδιών τους την συνέχεια της ομάδας, μπορούμε να πούμε ότι εφαρμοζόταν μια υποτυπώδης μορφή μητριαρχίας, χωρίς όμως αυτή να δημιουργεί στην ουσία οποιαδήποτε ταξική διαστρωμάτωση, παρά μόνο ισχυροποίηση του κοινού αισθήματος της επιβίωσης).
Ας σκεφτούμε τώρα την εξής εικόνα. Από κάτι θάμνους κοντά στην λίμνη, όρμησε ξαφνικά στην παραπάνω αγέλη μια άλλη ομάδα ανθρωποειδών. Αυτά όμως τα ανθρωποειδή ήταν διαφορετικά. Είχαν πιο εξελιγμένα όπλα, φορούσαν πρωτόλειους θώρακες από μπαμπού και ο τρόπος που η ομάδα τους κινιόταν κι επιτιθόταν είχε συγκεκριμένο μοτίβο: μπροστά οι ενήλικες άντρες, πίσω οι έφηβοι, ακολούθως οι γέροι και οι αιχμάλωτοι που είχαν πιάσει από άλλες παρόμοιες επιθέσεις και που τους κουβαλούσαν τα εφεδρικά βέλη και ακόντιά τους και τελευταίοι στην γραμμή, στα προστατευμένα μετόπισθεν, οι γυναίκες με τα παιδιά. Ποιά θα ήταν η πιθανότερη κατάληξη μιας τέτοιας συμπλοκής; Σίγουρα, η πρώτη ομάδα δεν θα παρατούσε έτσι εύκολα την λίμνη της. Με ουρλιαχτά, με ξύλα, με πέτρες, θα προσπαθούσε να προστατέψει την περιοχή της από τους εισβολείς. Η οπλική και αριθμητική όμως υπεροχή των τελευταίων θα γυρνούσε την πλάστιγγα. Τελικά, κι ενδεχομένως μετά από αρκετά από τα πρώτα ανθρωποειδή νεκρά, οι νεοφερμένοι θα έπαιρναν τον έλεγχο της λίμνης και όσα από τα μέλη της πρώτης αποδεκατισμένης αγέλης δεν είχαν σκοτωθεί στην συμπλοκή ή θα έφευγαν άρον άρον ή, και αυτό είναι το πιθανότερο, θα έμεναν με την καινούρια, ισχυρότερη ομάδα, είτε σαν μια πρώιμη μορφή δούλου (που παρ'όλ'αυτά θα τους εξασφάλιζε μια ζωή με πολύ περισσότερη τροφή και σιγουριά απ'ό,τι αν ήταν ελεύθεροι αλλά μόνοι στην άγρια φύση) είτε σαν πλήρως ενσωματωμένα στοιχεία. Το ότι αυτή θα ήταν η πιθανότερη κατάληξή τους, παρά η φυγή, προκύπτει από το ότι το ένστικτο της επιβίωσής τους θα τους υπαγόρευε να μείνουν στους κόλπους αυτής της νέας και ισχυρής ομάδας παρά να φύγουν δύο δύο ή τρεις τρεις προς άγνωστη κατέυθυνση και μέχρι να τους πετσοκόψει κάποιο προϊστορικό cougar.
Με τον καιρό αυτή η ομάδα πρόκοψε. Διευρύνθηκε σε αριθμό, έχτισε καλύβες γύρω από τα νερά της λίμνης κι εκμεταλλεύτηκε την πλούσια ψαριά. Μετά την παρέλευση κάποιων γενεών έμαθε να σκάβει αυλάκια για να εκτρέπει κάποια από τα νερά της λίμνης και άρχισε να καλλιεργεί τα πρώτα σιτηρά. Σύντομα εξημέρωσε κάποια από τα προϊστορικά μηρυκαστικά, έχτισε στάβλους και πλέον η έκτασή της εξαπλώθηκε γύρω και πέρα από τις παραλίμνιες ακτές. Κάποια στιγμή, η έλλειψη ζωτικού χώρου και η ανάγκη για επέκταση ανάγκασε εκ νέου τα μέλη της να επιτεθούν σε άλλες ομάδες στις γύρω περιοχές. Γύρισαν από αυτές τις μικροεκστρατείες με αιχμαλώτους, τους οποίους άρχισαν να χρησιμοποιούν για τις δουλειές που πρωοηγουμένως έκαναν αυτοί (όπως το όργωμα, το στάβλισμα κ.λ.π.), ενώ οι ίδιοι άρχισαν να αναλώνουν τον χρόνο τους σε καινούρια συναρπαστικά πράγματα, όπως τις τέχνες. Τελικά, ο υπεραυξημένος πλέον αριθμός των ατόμων της κοινότητας δημιούργησε την ανάγκη για κάποια μορφή διοίκησης, κάποια μορφή άρχοντα, κάποια μορφή πολιτικού και νομικού σχεδιασμού και συστήματος.
Έτσι, σιγά σιγά, δημιουργήθηκε η πρώτη κοινότητα.
Και ήδη από την γέννησή της, από το πρώτο δευτερόλεπτο της ύπαρξης και οργάνωσης αυτής της κοινότητας, δημιουργήθηκαν οι τάξεις και η ταξική πάλη.


Το πρώτο και μοναδικό συμπέρασμα που προκύπτει από τον μηχανισμό σκέψης του διαλεκτικού υλισμού σχετικά με την γέννηση και την ύπαρξη των τάξεων και της ταξικής πάλης είναι το εξής: οι τάξεις και η συνεπακόλουθη ταξική πάλη προκύπτει από την κυριότητα πάνω στα μέσα παραγωγής. Με άλλα λόγια, και όπως προκύπτει από το παράδειγμα της περιγραφής της γέννησης μιας προϊστορικής κοινότητας, δεν υπάρχει νόημα να μιλάμε για πάλη των τάξεων, ούτε καν για τάξεις σε μια περίοδο προκοινοτική. Όταν το κάθε ανθρωποειδές κυνηγούσε θηράματα κι έσκαβε για να βρει ρίζες και βολβούς να φάει το ίδιο και η αγέλη του, δεν μπορούμε να μιλούμε περί τάξεων γιατί δεν είχε στην κατοχή του μέσα παραγωγής. Όλοι μαζί ζούσαν και κυνηγούσαν και το ότι τα μέλη κάποιων ευπαθών ομάδων είχαν υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας και κακουχίας από τα άλλα ήταν θέμα φυσικής επιλογής και όχι επειδή οι υπόλοιποι τους "παρατούσαν". Είναι ό,τι συμβαίνει κατά αντιστοιχία με μια αγέλη γαζέλες, όπου οι πιο γέρικες και οι ασθενέστερες είναι που θα φαγωθούν τελικά από τα λιοντάρια. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα ανθρωποειδή τότε, αν και αρκετά εξελιγμένα, δεν διέφεραν ιδιαίτερα στην οργανωτική δομή μιας οποιασδήποτε ομάδας τους από μια τυπική συνάθροιση οποιουδήποτε αγελαίου θηλαστικού.
Από την στιγμή όμως που έγινε ένα εξελικτικό βήμα παραπέρα, από την στιγμή που δημιουργήθηκε ο οικισμός, που εμφανίστηκε ο αγρότης, που ξεπετάχτηκε ο πρώιμος άρχοντας που πίεζε τον αγρότη, που αυτός ο άρχοντας άρχισε να μαζεύει κι άλλες εξουσίες, που άρχισαν να συρρέουν και δούλοι, που κάποιοι άρχισαν επιτέλους να αισθάνονται ότι κάποιοι άλλοι τους κάθονται στο σβέρκο, που ξεκίνησε η συσσώρευση καταπίεσης... voila. Ταξική πάλη.
Η ταξικότητα είναι σύμφυτη με την ίδια την έννοια της ανθρώπινης κοινότητας που κατέχει κάποια μέσα παραγωγής. Η εξέλιξη είναι γνωστή. Απολυταρχικά - βασιλικά - θεοκρατικά - αυτοκρατορικά καθεστώτα, πρώιμες και "κλειστές" δημοκρατίες, προσπάθεια για κατάργηση της ταξικής ανισορροπίας με τον κομμουνισμό και η συνεπακόλουθη αποτυχία αυτού με την ανεπάρκεια των χρησιμοποιούμενων δομών ("στρουκτουρών" για τους λάτρεις της εξελληνισμένης ξένης ορολογίας), βιομηχανικός επεκτατισμός, συντηρητισμός, φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, μερκαντιλισμός, ρεβεζιονισμός παλαιότερων καθεστωτικών αντιλήψεων, καπιταλισμός και τελικά οικονομικός ιμπεριαλισμός. Είναι όλα όψεις του ίδιου νομίσματος γιατί πολύ απλά, είτε αυτός ήταν ο σκοπός του καθενός είτε όχι, κανένα δεν μπόρεσε κι ούτε θα μπορέσει ποτέ να ανατρέψει το σύστημα - το σύστημα δεν είναι κάτι που ανατρέπεται. Το σύστημα πάντα θα υπάρχει. Εκείνο που αλλάζει είναι η μορφή του και η κάθε κοινωνικοοικονομική θεώρηση λειτουργεί μόνο αποσταθεροποιητικά ή σταθεροποιητικά για την υπάρχουσα μορφή του. Τουτέστιν, όταν λέμε ότι θέλουμε να ανατρέψουμε το υπάρχον ιμπεριαλιστικό, καπιταλιστικό, ανθρωποφάγο σύστημα, με την άδικη ανισοκατανομή του πλούτου, με την εκμετάλλευση των ασθενέστερων, με την κοινωνική απαξίωση ολόκληρων ομάδων και τάξεων, εννοούμε στην ουσία ότι θέλουμε να το μεταμορφώσουμε ώστε ο κόσμος να γίνει ανθρώπινος, με κοινωνικές αξίες, ελευθερία λόγου κι έκφρασης, πλήρη ισότητα όλων, ισοκατανομή πλούτου και πλουτοπαραγωγικών πηγών κ.ο.κ. Να το μεταμορφώσουμε. Αλλά στην ουσία όχι να το ανατρέψουμε, άσχετο αν αυτή η φράση φοριέται πολύ και μάλιστα την έχω πει και γράψει κι εγώ πάμπολλες φορές, ακόμα και σε παλαιότερες αναρτήσεις αυτού του blog. Η ουσία της φράσης είναι λάθος, αφού η ανατροπή του συστήματος θα σημάνει την μη ύπαρξή του, κάτι που είναι αδύνατον. Τα πάντα στην φύση είναι σε μια συστημική ισορροπία, και οι ανθρώπινες κοινωνικές δομές δεν αποτελούν και δεν μπορούν να αποτελούν εξαίρεση. Η ισορροπία ύλης - ενέργειας στο Σύμπαν. Η εντροπία και η κοσμική τάξη - αταξία. Το οικοσύστημα. Όλα και τα πάντα. Ακόμα και το ανθρώπινο σώμα είναι ένα σύστημα, αφού παρουσιάζει όλα τα στοιχεία ενός συστήματος, ενός μηχανισμού, και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Γίνεται να φάτε και μετά να μην αφοδεύσετε; Όχι. Γίνεται να ζήσετε χωρίς νερό; Όχι. Αν δοκιμάσετε οποιοδήποτε από αυτά θα πεθάνετε και τα νεκρά σας σώματα θα αποικοδομηθούν, συμμετέχοντας στην διαδικασίες ενός ευρύτερου πλέον συστήματος, του οικο - συστήματος.



Το ζήτημα λοιπόν θα μπορούσε να είναι η μεταμόρφωση του συστήματος. Και εν προκειμένω, η μεταμόρφωση του σύγχρονου καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού ταξικού συστήματος σε ένα ισοβαρές αταξικό σύστημα. Είναι όμως αυτό εφικτό; Στις ανάλογες εργασίες τους, οι Marx κι Engels κατέδειξαν αυτό που προείπαμε, ότι η ταξική πάλη προκύπτει από την κυριότητα των μέσων παραγωγής. Ο εργάτης μπορεί να τα χρησιμοποιεί για να παράγει, αλλά την κυριότητα την έχει ο μεγαλοαστός που καταπιέζει τον εργάτη, την ίδια στιγμή που οι μεσο - μικρο - αστοί βρίσκονται στο ενδιάμεσο στάδιο της ημιαυτούσιας απασχόλησης. Οι δε επαγγελματίες που είναι κοινωνικοί λειτουργοί και/ή επιστήμονες, όπως οι υπάλληλοι υπηρεσιών, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι γιατροί κ.λ.π. μπορούμε να πούμε ότι εκμεταλλεύονται οι ίδιοι τα δικά τους μέσα παραγωγής, αφού διαλεκτικά είναι δυνατόν να θεωρήσουμε π.χ. ότι το μέσο παραγωγής ενός αρχιτέκτονα είναι το χέρι του με το οποίο σχεδιάζει ή ότι το μέσο παραγωγής ενός δικηγόρου είναι ο λόγος του με τον οποίο αγορεύει. Αυτή η τάξη των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών παρουσιάζει μια ιδιαίτερη μεταβλητότητα, αφού, αν φέρουμε και πάλι για παράδειγμα έναν αρχιτέκτονα, αυτός που δουλεύει μόνος του και βγάζει τα λεφτά του εκπονώντας ο ίδιος τις μελέτες του μπορεί να θεωρηθεί ίδιας τάξης με έναν εργάτη, αφού διαχειρίζεται ένα μέσο παραγωγής αλλά με την ειδοποιό διαφορά ότι καρπώνεται αποκλειστικά και μόνο ο ίδιος τα προϊόντα της εργασίας του, ενώ ένας άλλος που θα ανοίξει ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό γραφείο και θα έχει άλλους να δουλεύουν για αυτόν, ενώ ο ίδιος θα συντονίζει και θα διαχειρίζεται το μείζον κεφάλαιο της επιχείρησης, μπορεί να θεωρηθεί ίδιας τάξης με έναν μεγαλοαστό εργοστασιάρχη (σε άλλη κλίμακα βέβαια).
Η έννοια των τάξεων λοιπόν είναι δυναμική και η ταξική πάλη ακόμα δυναμικότερη. Ο ίδιος ο Marx υπήρξε πάρα πολύ προσεκτικός σε αυτό το σημείο. Κατά την ανάλυση του σοσιαλισμού μίλησε για την εξάλειψη της ταξικής πάλης με την ισοκατανομή πλούτου. Αλλά πουθενά δεν μίλησε συγκεκριμένα για την εξάλειψη των τάξεων. Και ξέρω ότι με αυτό που λέω εδώ μπορεί να ακούσω χοντρά καντήλια από τίποτα wannabe υπαρκτούς σοσιαλιστές που ίσως διαβάζουν αυτό το κείμενο, αλλά ας διαβάσουν πρώτα, όπως έχω κάνει εγώ, ολόκληρο το "Κεφάλαιο" του Marx και την "Διαλεκτική της φύσης" του Engels που θα έπρεπε να έχουν κανονικά ξεσκονίσει, και μετά ας έρθουν να μου τα πρήξουν με τις θεωρητικές παπάρες τους. Κλείνει αυτή η παρένθεση. Ο Marx λοιπόν, μίλησε για ένα νέο τύπο συστήματος, όπου ο πλούτος ισοκατανέμεται, όλοι είναι απολύτως ίσοι απέναντι στην πολιτεία και τους νόμους και κανείς δεν έχει αφεντικά πάνω από το κεφάλι του, παρά μόνο την οργάνωση του κοινωνικού θύλακα στον οποίο δραστηριοποιείται. Για ένα σύστημα που η υπάρχουσα ταξική συνείδηση δεν θα υφίσταται πλέον αλλά θα έχει αντικατασταθεί από μια φρέσκια κοσμοθεωρία. Μα, θα μου πείτε, η απουσία αφεντικών, η απουσία κεφαλαίου, η απουσία των αστών δεν συνεπάγεται αυτόματα την μη ύπαρξη τάξεων και άρα την μη ύπαρξη ταξικής πάλης; Και όμως. Συνεπάγεται την μη ύπαρξη ταξικής πάλης, αλλά όχι την μη ύπαρξη των τάξεων. Γιατί;
Γιατί, πολύ απλά, οι τάξεις, όπως και το σύστημα που αναλύσαμε προηγουμένως, δεν μπορούν να εξαλειφθούν, παρά μόνο να μεταμορφωθούν και να αλλάξουν σχήμα και μορφή. Οι τάξεις δεν γίνεται να μην υπάρχουν κι εδώ, σε αυτήν ακριβώς την (εσκεμμένη) παρερμηνεία έγκειται και η κολοσσιαία αποτυχία όλων των μέχρι στιγμής κομμουνιστικών καθεστώτων που σιγά σιγά υποτάχθηκαν ή υποτάσσονται στον καπιταλισμό, είτε μιλάμε για την πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., είτε για την Β. Κορέα, είτε για την Κούβα, είτε, το πιο τρανό παράδειγμα από όλα, για την Κίνα. Και ποιά είναι ακριβώς αυτή η κολοσσιαία αποτυχία; Μα φυσικά η ανθρώπινη ισοπέδωση. Άλλο η ισότητα και άλλο η ισοπέδωση στην προσπάθεια εξάλειψης της ταξικότητας. Για να καταλάβετε τί εννοώ, θα σας αναφέρω τί γινόταν επί Stalin στην Σοβιετική Ένωση. Κανένας δεν είχε ατομική ιδιοκτησία, όλα παρέχονταν από το κράτος και τα μέσα παραγωγής, άσχετο αν στην ουσία τα διαχειριζόταν μια ολιγαρχία, ανήκαν θεωρητικά σε όλους. Το τραγικό όμως ήταν, ότι στην προσπάθεια "ισότητας" των πάντων, όλοι οι άνθρωποι φορούσαν ακριβώς τα ίδια ρούχα, όλοι ζούσαν σε ακριβώς ίδια σπίτια, όλοι οδηγούσαν ακριβώς το ίδιο αμάξι, όλοι μιλούσαν και συμπεριφέρονταν με τον ίδιο τρόπο. Ήταν όλοι ρομποτάκια, απολύτως ίσοι μεν μεταξύ τους, απολύτως ισοπεδωμένοι δε σαν αυτόνομες ανθρώπινες υπάρξεις. Το μόνο που έλειπε ήταν κι ένας Προκρούστης που θα έκοβε τα πόδια στους ψηλότερους ή θα εξάρθρωνε τους κοντύτερους για να τους φέρει όλους στο ίδιο ύψος. Και προφανώς, αυτή η ισοπέδωση, απλωνόταν και στον Τύπο, τα τότε Μ.Μ.Ε., στην πολιτική και κοινωνική προπαγάνδα κ.λ.π. (χαρακτηριστικό θύμα λόγω των ελευθεριακών απόψεών του ήταν μεταξύ άλλων ο θανών το 2008 σπουδαίος Ρώσος λογοτέχνης Aleksandr Solzhenitsyn, τιμηθείς το 1970 με το βραβείο Nobel, μέγιστος μαρξιστής αλλά ποτέ κομμουνιστής). Ξέρετε ποιό άλλο καθεστώς χρησιμοποιεί ανάλογες διαδικασίες; Ο φασισμός. Κι όμως, αν και πάμε από το ένα άκρο στο άλλο, έτσι είναι. Για σκεφτείτε το.


Αυτή όμως δεν είναι ζωή. Οπωσδήποτε δεν είναι τα υλικά αγαθά που φέρνουν την ευτυχία, παρά μόνο στο ελάχιστο, αλλά παρ'όλ'αυτά, άμα στερηθεί ένας άνθρωπος την δυνατότητα και την διάθεση να ανελιχθεί, να αξιοποιήσει τις ξεχωριστές δυνατότητες και δεξιότητές του, να μπορέσει χάρη στις δικές του δυνάμεις να φανεί, να απολαύσει, να πάρει και να δώσει εκτίμηση, τότε θα πεθάνει! Ο άνθρωπος είναι ένα ον που εξαρχής κατάφερε να εξελιχθεί έχοντας ως κινητήριους μοχλούς την περιέργειά του και την δίψα του για γνώση και πρόοδο. Αν του τα πάρεις αυτά, αν τον αυτοματοποιήσεις, στην ουσία τον νεκρώνεις. Θα μου πείτε, δεν υπήρχαν μεγάλοι σοβιετικοί επιστήμονες, διανοητές, αθλητές; Υπήρχαν. Αλλά μήπως έχουμε ακούσει τίποτε για αυτούς; Όχι! Τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι! Όλα τα επιτεύγματα αυτών των ανθρώπων, ίσως εκτός από των αθλητών που μπορούσε να τους παρακολουθήσει και ο υπόλοιπος κόσμος στα στάδια ή την τηλεόραση, πέρασαν στο ντούκου και χρησιμοποιήθηκαν για μυστικοπαθείς προπαγανδιστικούς ή ψυχροπολεμικούς, μετέπειτα, σκοπούς (κατά αντιστοιχία βέβαια με το άλλο ψυχροπολεμικό άκρο, τις Η.Π.Α.).
Να λοιπόν πού χώλαιναν αυτές οι λανθασμένες ολιστικές θεωρήσεις του μαρξισμού. Οι ανόητοι, νόμιζαν ότι με το να αποτρέψουν έναν άνθρωπο από το να εργαστεί μόνος του ή να κάνει το κάτι παραπάνω από τους ομοίους του, αν θέλει και μπορεί, θα μπορούσαν να εξαλείψουν το φαινόμενο των τάξεων. Έπεσαν έτσι στην παγίδα του να μετουσιώσουν το διαλεκτικό οικοδόμημα του Marx, που έπαιρνε υπόψη του την μεταβλητότητα των κοινωνικών δομών, των ηθών, των αντιλήψεων, στο μηχανιστικό οικοδόμημα του Spinoza, που η κοινωνία παρουσιάζεται ως ένας κινητήρας, η λειτουργία του οποίου δεν εξαρτάται από τις ισορροπίες και ανισορροπίες που δημιουργούνται μεταξύ των επιμέρους στοιχείων, αλλά θεωρείται, λανθασμένα, ότι επηρεάζεται μόνο από το εξωτερικό περίβλημα των διακοινωνικών σχέσεων. Αντιθέτως, αυτό που προκύπτει από τον διαλεκτικό υλισμό είναι τελικά το μοναδικό που θα μπορούσε να εξασφαλίσει ευτυχία: πλήρης ισοκατανομή πλούτου (είτε με την μορφή καθ'αυτό αγαθών είτε με την μορφή ανταλλακτικού μέσου σαν το χρήμα) και δικαιωμάτων και παράλληλα παροχή ευκαιριών για ανέλιξη σε όσους θέλουν κι επιθυμούν να τις αξιοποιήσουν. Με άλλα λόγια, μεταμόρφωση της σημερινής έννοιας των ταξικών σχέσεων, που στηρίζονται στην εκμετάλλευση του ασθενέστερου από τον ισχυρότερο, στις ταξικές σχέσεις που στηρίζονται στην επιθυμία, δηλαδή σε αυτούς που με χαρά αρέσκονται σε αυτά που έχουν και σε αυτούς που γουστάρουν το κάτι παραπάνω, χωρίς βέβαια να φτάσουμε στο σημείο να δημιουργηθεί ένα νέο είδος ταξικής πάλης με τους πρώτους να θεωρούνται "καθυστερημένοι" και τους δεύτερους "έξυπνοι", αλλά ίσα ίσα, και οι μεν και οι δε να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο αυτά που μπορούν και θέλουν, επιλέγοντας απολύτως συνειδητά να αξιοποιήσουν ευκαιρίες και να μοχθήσουν ή όχι για το κάτι παραπάνω.
Βέβαια όλα αυτά είναι ουτοπικά και η μετάφρασή τους στην πράξη θα παρουσιάζει για πάντα, όπως έχει συμβεί μέχρι τώρα, προβλήματα. Για αυτό και ο μαρξισμός, όπως και όλες οι άλλες ιδεολογίες, μπορεί να εξηγήσει ή να προβλέψει σύμφωνα με την αντίληψη του καθενός διάφορα πράγματα, αλλά η εφαρμογή του στην πράξη πρέπει πρώτα να ρεαλιστικοποιείται σύμφωνα με τις επιταγές της υπάρχουσας κατάστασης και μετά να εξελίξει, αν μπορεί, το υπάρχον σκηνικό στο βέλτιστο δυνατό. Γι'αυτό και οι σκανδιναβικές χώρες θεωρούνται τώρα τα καλύτερα οργανωμένα και πιο εύρωστα κράτη του κόσμου. Γιατί κρατούν, όσων αφορά την κοινωνική και πολιτική πρόνοια, ένα σκληρό πυρήνα σοσιαλισμού, αλλά παράλληλα έχουν επιτρέψει στοιχεία ελεύθερης οικονομίας, ακόμα και καπιταλισμού, να εισβάλλουν στον εξώτερο μανδύα της σοσιαλιστικής τους περιβολής, ίσα ίσα για να κινούνται άνετα στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Κάθε άλλη προσπάθεια να επιβληθεί κάτι ξύλινα και χωρίς να ληφθούν υπόψη οι σύγχρονες κοινωνικές εξελίξεις θα καταλήξει όχι μόνο αποτυχημένη και αντιιδεολογική αλλά πλέον και ιδεαλιστική.


Και λέγοντας ιδεαλισμό δεν εννοώ τον ιδανικισμό. Για να μην σας μπερδεύω, δεν αναφέρομαι στον ιδεαλιστή που πιστεύει σε μια ανώτερη ιδέα σχετική με την βελτίωση του τρόπου ζωής του ανθρώπου και του κόσμου γενικότερα, π.χ. τον Nelson Mandela που τον λέμε ιδεαλιστή γιατί πιστεύει και αγωνίστηκε για την υψηλή ιδέα της ισότητας των ανθρώπων και της πάταξης του ρατσισμού. Όχι. Εννοώ τον ιδεαλισμό με την σωκρατική/πλατωνική του έννοια, τον μοιρολατρισμό. Εννοώ τον ιδεαλισμό του να εφαρμόσω με το ζόρι ένα πολιτικό σύστημα καταπίεσης με την προοπτική ότι αυτό, ίσως στο μέλλον, παρουσιάσει μετά από μαρτυρικές για τον κόσμο ζυμώσεις ομοιότητες με τον πυρήνα της ιδεολογίας του. Φτάνει πια. Μπουχτήσαμε με τα καπιταλιστικά, ιμπεριαλιστικά, συντηρητικά, ακροδεξιά, φασιστικά καθεστώτα που έτσι κι αλλιώς ήταν και πρακτικά και ιδεολογικά απάνθρωπα, είναι ανάγκη τώρα να τρώμε στην μάπα παρόμοια καταπίεση αλλά αυτήν την φορά με τον μανδύα και την περιβολή της κοινωνικής και ιδεολογικής αρετής;
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Απεναντίας, πρέπει να επέλθει ουσιαστική, εκ των βάθρων αλλαγή. Αλλαγή που ο καθένας από εμάς μπορεί να φέρει εις πέρας. Όχι με μέσα που υποτίθεται ότι τα αγιάζει ο σκοπός, σαν μερικούς ψευτοεπαναστάτες με χαλκευμένη ιδεολογία και ψεύτικα χαοτικά ιδανικά που γαζώνουν - σαν κοινοί τρομοκράτες - έξω από το σπίτι τους οικογενειάρχες δημοσιογράφους, με την δικαιολογία ότι αυτοί μπορεί να ήταν ή όχι λαμόγια - και να είναι κάποιος λαμόγιο, όπως είναι, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι δημοσιοκάφροι, τον αντιμετωπίζεις εν τούτοις αντικρυστά, πολιτικά και νομικά και όχι στην πουστιά κάνοντάς τον σουρωτήρι με ένα αυτόματο ενώ αυτός είναι απροστάτευτος. Όχι προσπαθώντας να βολευτούμε και μετά να κάνουμε την αποστασιοποιημένη και υποκριτική κριτικούλα μας, φαιδροί και ιλαροί μέσα στην ημιμάθεια μας. Όχι τρώγοντας απογοήτευση και φορτώνοντάς τα στον κόκορα λέγοντας "δεν βαριέσαι". Όχι. Με τίποτα. Πρέπει επιτέλους να αξιοποιήσουμε τα όπλα που μας προσφέρει αυτή η τόσο ταλαιπωρημένη δημοκρατία μας. Την ψήφο, την κριτική και την λαϊκή αφύπνιση. Επιτέλους! Να ξυπνήσουμε! Να ξυπνήσουμε τώρα, πριν να είναι πολύ αργά.


Θέλει βήματα μικρά, προσεκτικά, αλλά ουσιαστικά. Στις ερχόμενες εκλογές, κανένας να μην ψηφίσει  ούτε τον έναν, ούτε τον άλλον από τους εκπροσώπους του δικομματισμού. Καμία ψήφο σε αυτούς τους μπάσταρδους, που έφτασαν την χώρα σε αυτό το σημείο κι επέτρεψαν στο Δ.Ν.Τ. να έρθει σαν αποικιοκρατικό τέρας, να παγώσει ό,τι έχει σχέση με επενδύσεις και ανάπτυξη, να δημιουργήσει νέο αυξανόμενο χρέος μέσα στην πλασματική εξόφληση του παλιού, να φτάσει στο σημείο να ζητάει να νοικιάσουμε νησιά μας (!!!), αν όλα τα άλλα αποτύχουν, και γενικά να μας γαμήσει ό,τι έχουμε και δεν έχουμε! Καμία ψήφος σε αυτούς που πήραν τα όνειρα και τις προσδοκίες ενός λαμπρού αλλά εύπιστου και μαλακόμυαλου μέσα στην "μαγκιά" του λαού και τα βίασαν πατώκορφα. Όχι λευκό, ούτε άκυρο! Ούτε αποχή από την ψήφο! Αυτό είναι ευθυνοφοβία, φίλε/η αναγνώστη/τρια. Δεν είναι "δεν γουστάρω κανέναν από τους δύο οπότε δεν ψηφίζω τίποτα για να τους τιμωρήσω". Θα τους κλάσεις μια μάντρα αρχίδια, αγαπητέ/ή. Είτε ψηφίσει ένα εκατομμύριο, είτε δέκα, κυβέρνηση θα βγει. Και το ότι εσύ δεν θα έχεις συμμετοχή στο εκλογικό αποτέλεσμα θα χρησιμεύσει μόνο για να σε κάνει να αισθανθείς στιγμιαία καλά. Αλλά αυτό δεν θα αναιρεί ότι θα είσαι ένα εγωιστικό ελληναράδικο κάθαρμα και ότι από συμπεριφορές σαν την δική σου φτάσαμε να ζούμε αυτή την παρωδία! Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ποιόν των πολιτικών που κυβερνούν μια χώρα αντικατοπτρίζει το ποιόν των ψηφοφόρων! Όχι φίλε/η μου, να πας να ψηφίσεις! Δικαίωμα σου αν τελικά δεν πας... αλλά μετά θα το βουλώνεις και δεν θα μιλάς. Γιατί δεν θα μπορείς να μιλήσεις εφόσον την κρίσιμη ώρα τα έγραψες όλα, κι εμάς τους υπόλοιπους μαζί, στα αρχίδια σου.


Έτσι. Μαύρο στα λαμόγια. Θα μου πείτε, και ποιούς να ψηφίσουμε; Τους ακροδεξιούς φασίστες που έχουν μέσα στο κόμμα τους πρώην και νυν χρυσαυγίτες και γιους μελών ναζιστικών κινήσεων (για ψάξτε στην Βικιπαίδεια για το παρελθόν των μελών του εν λόγω κόμματος, καταλάβατε ποιό εννοώ, και θα δείτε); Τους έχοντες ξύλινη γλώσσα και μηδενικές προτάσεις wannabe κομμουνιστές για την φάρα των οποίων μάλιστα αφιέρωσα μισό κείμενο προσπαθώντας να αποδείξω την εσφαλμένη αντίληψή τους σχετικά με την μαρξιστική διαλεκτική, για την οποία μάλιστα κόπτονται ότι αποτελεί την βάση της ιδεολογίας τους; Τους μια ζωή μίζερα διασπασμένους και μικροκομματικά εμπλεκόμενους αριστεριστές; Και όμως. Καλύτερα κάποιον από αυτούς, παρά το δικέφαλο τέρας. Δεν είπαμε μικρά βήματα την φορά; Έτσι και τώρα. Δεν γίνεται να ορμήσουμε με τα μούτρα να αλλάξουμε γαμιώντας κάτι, γιατί το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι, όπως προείπαμε, να εγκαθιδρύσουμε μια μορφή ιδεαλιστικής καταπίεσης. Ας δώσουμε κατ'αρχάς βήμα σε φρέσκιες και πρωτάκουστες φωνές και πού ξέρουμε, μπορεί και να μας εκπλήξουν. Αν και ο ίδιος αμφιβάλλω για το πόσο λιγότερο λουμπίνες θα είναι οι καινούριοι, εν τούτοις οι αξιόλογοι, νέοι, προοδευτικοί πολιτικοί, αν κι εφόσον υπάρχουν, θα βγουν επιτέλους στο φως. Και αν μετέπειτα δεν μείνουμε και πάλι ευχαριστημένοι, τους μαυρίζουμε κι αυτούς! Έτσι είναι η πολιτική, εξελίσσεται. Δεν ανακυκλώνεται. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό, ενάντια σε οποιοδήποτε καθίκι που προσπαθήσει να μας εμποδίσει, ενάντια σε κάθε βολεμένο φίδι που σκορπάει ψεύτικες υποσχέσεις, ενάντια σε κάθε είδος κρατικής καταστολής, τόσο το καλύτερο.
Γιατί αν αργήσουμε πάρα πολύ... ουαί τοις ηττημένοις.


Come on!

Although ya try to discredit, ya still never edit.
The needle, I'll thread it.
Radically poetic!
Standin' with the fury that they had in '66... and like e-double I'm mad.
Still knee-deep in the system's shit.
Hoover, he was a body remover.
I'll give ya a dose but it'll never come close to the rage built up inside of me.
Fist in the air, in the land of hypocrisy.

Movements come and movements go.
Leaders speak, movements cease when their heads are flown.
'Cause all these punks got bullets in their heads...
departments of police (what?), the judges (what???), the feds!
Networks at work, keepin' people calm...
You know, they went after King when he spoke out on Vietnam.
He turned the power to the have-nots... and then came the shot.

Yeah! Yeah, back in this...

Wit poetry, my mind I flex, flip like Wilson, vocals never lackin' dat finesse.
Whadda I got to, whadda I got to do to wake ya up?
To shake ya up, to break the structure up?
'Cause blood still flows in the gutter.
I'm like takin' photos.
Mad boy kicks open the shutter.
Set the groove, then stick and move like I was Cassius.
Rep the stutter step, then bomb a left upon the fascists.
Yeah, the several federal men who pulled schemes on the dream and put it to an end.

Ya better beware of retribution with mind war.
20/20 visions and murals with metaphors.

Networks at work, keepin' people calm...
Ya know, they murdered X and tried to blame it on Islam.
He turned the power to the have-nots... and then came the shot.

What was the price on his head?
What was the price on his head?

I think I heard a shot!
I think I heard, I think I heard a shot!

Black nationalism.
He may be a real contender for this position, should he
abandon his supposed obediance to white liberal doctrine
of non-violence... and embrace black nationalism.
Through counter-intelligence it should be possible to
pinpoint potential trouble-makers... and neutralise them.

Wake up! Wake up! Wake up! Wake up!
Wake up! Wake up! Wake up! Wake up!

How long?
Not long, 'cause what you reap is what you sow.

Read more...

Η ΦΑΣΗ ΓΗΣ - ΣΕΛΗΝΗΣ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΥΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΤΥΠΟΥΣ...

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΡΗΣΕΙΣ

ΠΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;

  © Blogger templates Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP