Οι δέκα σπουδαιότερες μαθηματικές/υπολογιστικές μέθοδοι του 20ου αιώνα

Στο επετειακό τέυχος του περιοδικού "Computing in Science & Engineering" του Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου 2000 (που συνεκδίδεται από το Αμερικανικό Φυσικομαθηματικό Ινστιτούτο και την οργάνωση Ι.Ε.Ε.Ε. - Institute of Electrical and Electronic Engineers - ), οι J. Dongarra και F. Sullivan συνέγραψαν μια λίστα αναφορικά με τους δέκα κορυφαίους μαθηματικούς αλγορίθμους των τελευταίων εκατό ετών. Η λίστα αυτή αποτέλεσε το έναυσμα για το αναλυτικό άρθρο που εμπεριέχεται στο τελευταίο φθινοπωρινό τεύχος του περιοδικού I.A.C.M. Expressions, όπου I.A.C.M. είναι το ακρωνύμιο της Διεθνούς Ομοσπονδίας για θέματα Υπολογιστικής Μηχανικής (International Association for Computational Mechanics). Ακολουθεί μια συνοπτική περίληψη των δέκα αυτών σπουδαίων μεθόδων, που αποτέλεσαν το βασικό εργαλείο για τον υπερκερασμό ανυπέρβλητων μέχρι πρώτινως υπολογιστικών προβλημάτων, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μεγάλες εφευρέσεις, ανακαλύψεις και εξελίξεις στον επιστημονικό τρόπο σκέψεις σε ένα ευρύ φάσμα επιστημών και τεχνικών ειδικοτήτων.

1) Mέθοδος των πεπερασμένων στοιχείων (Finite Element Method, F.E.M.)

R. Courant 

J. Argyris (Ιωάννης Χατζηαργύρης)

O. C. Zienkiewicz

Κατά πολλούς, η F.E.M. είναι ό,τι σημαντικότερο έχει συλληφθεί στον τομέα της υπολογιστικής μηχανικής. Η μέθοδος των  πεπερασμένων στοιχείων μπορεί να περιγραφεί ως μια γενική αρχή προσεγγιστικής επίλυσης διαφορικών εξισώσεων με μερικές παραγώγους (η αναλυτική επίλυση των οποίων είναι από δύσκολη έως αδύνατη) και βασίζεται στην λεγόμενη μεταβολική (ή ασθενή) διατύπωση. Η μέθοδος είχε συλληφθεί εξαρχής από τον φημισμένο εφαρμοσμένο μαθηματικό R. Courant το 1943 αλλά αγνοήθηκε πλήρως (ίσως και λόγω απουσίας υπολογιστών εκείνη την εποχή), μέχρις ότου επαναδιατυπώθηκε από τους μηχανικούς το 1956. Ένας από τους συνεχιστές ήταν ο R. W. Clough, στον οποίο ανήκει και η πατρότητα του όρου "πεπερασμένα στοιχεία", ενώ ανάμεσα στις άλλες προσωπικότητες που ανέπτυξαν περεταίρω την μέθοδο ήταν ο O. C. Zienkiewicz και φυσικά ο Έλληνας, γεννηθείς στον Βόλο, J. Argyris (Ιωάννης Χατζηαργύρης), ένας από τους μέγιστους παγκοσμίως μαθηματικούς/μηχανικούς όλων των εποχών, ο οποίος ασχολήθηκε, εκτός της F.E.M., με την ανάπτυξη των πρώτων υπολογιστών, την αεροναυτική και την μηχανική των ρευστών. Συνυφασμένη και σχετική με την F.E.M.  είναι η Μέθοδος των Οριακών Στοιχείων που αναπτύχθηκε αρκετά αργότερα και συνδύασε τεχνικές επίλυσης αναπόσπαστων αναλυτικών εξισώσεων και ιδέες των πεπερασμένων στοιχείων.
Η F.E.M. χρησιμοποιείται πλέον κατά κόρον από κάθε υπολογιστικό πρόγραμμα εύρεσης εντατικής κατάστασης (όπως τα στατικά προγράμματα για τις κατασκευές) και διδάσκεται εμβριθώς στα Πολυτεχνεία της Ελλάδας και του εξωτερικού.

2) Διαδραστικοί γραμμικοί αλγεβρικοί τελεστές (interactive linear algebraic solvers)

E. Stiefel

Σχεδόν όλες οι μέθοδοι υπολογισμού που χρησιμοποιούν τις προσεγγιστικές πρακτικές της αριθμητικής ανάλυσης περιλαμβάνουν την επίλυση ενός γραμμικού αλγεβρικού συστήματος που περιλαμβάνει συνθετότερες μορφές της απλοποιημένης έκφρασης [Α]x = [Β]. Είναι όμως κατανοητό ότι οι κλασικές μέθοδοι επίλυσης (όπως η μέθοδος της απαλοιφής του Gauss καθώς και κάθε άλλη μέθοδος μορφοποίησης συστημάτων τέτοιας μορφής) είναι χρησιμοποιήσιμες κι εφικτές για συστήματα μέσου ή μικρού μεγέθους. Απεναντίας, τα συστήματα που προκύπτουν και είναι διάστασης, ας πούμε, μεγαλύτερης των 10.000, πρέπει να λυθούν διαδραστικά. Από την στιγμή λοιπόν που οι σύγχρονες υπολογιστικές απαιτήσεις οδηγούν συχνά στην ανάγκη επίλυσης συστημάτων μερικών εκατοντάδων χιλιάδων εξισώσεων κατ'ελάχιστο, οι διαδραστικοί γραμμικοί αλγεβρικοί τελεστές προβάλλουν εξαιρετικά χρήσιμοι. Αποτελεσματικοί τέτοιοι τελεστές καταφέρουν να επιταχύνουν την επίλυση εκμεταλλευόμενοι τις ειδικές ιδιότητες του μητρώου [Α], όπως την συμμετρία, την αντιστρεψιμότητα και την αραιότητά του. Διαδραστικές μέθοδοι επίλυσης  της [Α]x = [B] πρωτοεμφανίστηκαν το 1950 με την ανάπτυξη του αλγορίθμου των διαστημάτων Krylov και της μεθόδου των συζευγμένων κλίσεων των Hestenes και Stiefel για συμμετρικά μητρώα. Έκτοτε υπήρξε μεγάλη ανάπτυξη στον τομέα αυτό κι εμφανίστηκε μια σωρεία διαδραστικών μεθόδων, όπως η G.M.R.E.S. των Saad και Schultz (1986) για μη συμμετρικά μητρώα που χρησιμοποιείται έως και σήμερα ευρέως και σε πλήθος εφαρμογών.

3) Τελεστές αλγεβρικών ιδιοτιμών (algebraic eigenvalue solvers)

C. Lanczos

Το κλασικό πρόβλημα ιδιοτιμών [K]d = I...d αλλά και η γενικευμένη του μορφή [K]d = J[M]d εμφανίζονται συχνά σε αναλύσεις ταλαντώσεων ή καταστάσεων λυγισμού και συνήθως τα μητρώα [Κ] και [Μ] είναι μεγάλα και αραιά.
Μια ισχυρή μέθοδος επίλυσης των προναφερθέντων προβλημάτων αναπτύχθηκε το 1950 από τον C. Lanczos. Μια δεκαετία ργότερα, ο J. G. F. Francis ανέπτυξε τον πασίγνωστο πλέον ανάμεσα στους μαθηματικούς αλγόριθμο QR. Ο αλγόριθμος QR κυριάρχησε το '60 και το '70, διότι σε αντίθεση με την μέθοδο του Lanczos με την οποία υπολογίζονταν μόνο ορισμένες ακραίες ιδιοτιμές που ανήκαν σε ανώτερες ιδιομορφές των (δύο κυρίως) πρώτων τάξεων (που παρ'όλ'αυτά ευθύνονται κατά βάση κατά 70% έως 90% για την μορφή ενός παραμορφωμένου λόγω λυγισμού ή ταλάντωσης φορέα), ο QR βρίσκει όλες τις ιδιοτιμές ενός λογικά μικρού μητρώου με σχετική ταχύτητα.
Εν τούτοις, όταν κατά την δεκαετία του '80 διαπιστώθηκε η κύρια συμβολή στο τελικό αποτέλεσμα μόνο των αρχικών ιδιομορφών, η μέθοδος του Lanczos έκανε ένα θριαμβευτικό come - back.

4) Μέθοδοι της αποσύνθεσης των μητρώων (matric decomposition methods)

A. Householder

Πολλές αλγεβρικές μέθοδοι επίλυσης (για τελεστές γραμμικών συστημάτων αλλά και προβλήματα ιδιοτιμών) που χρησιμοποιούνται σήμερα, είναι βαθύτατα επηρεασμένες και ιδιαίτερα στηριγμένες στην αποσύνθεση (ή παραγοντοποίηση) των μητρώων, τουτέστιν στην δυνατότητα να εκφραστεί ένα μητρώο ως το προϊόν σύνθεσης απλούστερων μητρώων.

Τα απλούστερα μητρώα μπορούν να είναι διαγώνια, τριγωνικά, συμμετρικά, λοξώς συμμετρικά, ορθογώνια κ.τ.λ. Στις εφαρμογές της στην υπολογιστική μηχανική, η αποσύνθεση παρουσιάζει και φυσική σημασία. Όσων αφορά την επιστήμη του Πολιτικού Μηχανικού, αναφέρεται ενδεικτικά η φασματική αποσύνθεση (κατά την ανάλυση της δυναμικής επιπόνησης μιας κατασκευής από την σεισμική επιτάχυνση του εδάφους, η οποία χρησιμοποιεί αποσυντεθιμένα/παραγοντοποιημένα σεισμικά φάσματα σχεδιασμού που δείχνουν την πορεία εξέλιξης ιδιοπεριόδων ανάλογα με τον χρόνο) και η πολική αποσύνθεση (ταχεία μεταλλαγή από καρτεσιανό σε πολικό σύστημα συντεταγμένων προκειμένου να οριστεί η στροφική αδράνεια π.χ. μιας πολυκατοικίας, αφού έχει πρώτα βρεθεί ότι το κέντρο ελαστικής στροφής της εμφανίζεται σε ευνοϊκό για την κάτοψη σημείο).
Ο πρώτος που έδωσε ώθηση σε αυτό το πεδίο ήταν ο A. Householder ο οποίος, σε μια σειρά συγγραμμάτων που δημοσίευσε από το 1951 και μετά, εξήγησε την χρησιμότητα της παραγοντοποίησης των μητρώων και ανέπτυξε σχετικούς αλγορίθμους.

5) Μέθοδοι πεπερασμένης διαφοροποίησης για προβλήματα κυμάτων (finite difference methods for wave problems)

S. K. Godunov

Στις απαρχές της υπολογιστικής μηχανικής, προβλήματα συστημάτων κοινών διαφοροποιημένων εξισώσεων προερχομένων από (υπερβολικά κυρίως) κύματα, λύνονταν κυρίως με τον αλγόριθμο της χρονικής (αριθμητικής) ολοκλήρωσης του Euler. Εν τούτοις, στα μέσα του '50, έγινε κοινός τόπος στους εφαρμοσμένους μαθηματικούς και τους φυσικούς να βρουν ειδικές μεθόδους επίλυσης αποκλειστικά για προβλήματα κυμάτων. Δύο πρώιμες μέθοδοι αριθμητικής ολοκλήρωσης που χρησιμοποιούνται συχνά ακόμα και στις μέρες μας είναι εκείνη του Newmark (1959) αναφορικά με την δυναμική των κατασκευών κι εκείνη των Lex και Wendroff (1960) για την επίλυση υπερβολικών συστημάτων 1ης τάξης. Αργότερα ακολούθησαν και άλλες πολλές μέθοδοι βελτιωμένες ανά σημεία, όπως αυτή των Hilber, Hughes και Taylor (1978), με μια πιο "σφιχτή" αριθμητική διάχυση των τιμών.
Ένα σημαντικό θέμα που εμφανίζεται στην υπολογιστική επίλυση των υπερβολικών, παραβολικών και υπερβολικών παραβολοειδών προβλημάτων κυμάτων είναι αυτό του ορισμού και της σύλληψης της ασυνέχειας, ιδίως των κρουστικών κυμάτων. Οι κλασικές μέθοδοι πεπερασμένης διαφοροποίησης δεν μπορούσαν να επιλύσουν ικανοποιητικά τις ασυνέχειες. Ο S. K. Godunov ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε κι εξέτασε το πρόβλημα και το 1959 πρότεινε, για προβλήματα της μηχανικής των ρευστών, τον πλέον γνωστό αλγόριθμο του Godunov. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για διάφορους αλγορίθμους επίλυσης προβλημάτων στροβιλισμού και διάσπασης της ροής, προτεινόμενους από τους van Leer (1974, 1982), Steger και Warming (1979), Roe (1980) και άλλους. Σχετικά στοιχεία παρουσιάζονται ακόμα και στην F.E.M.

6) Μη γραμμικοί αλγεβρικοί τελεστές (nonlinear algebraic solvers)

Από τα αριστερά: G. G. Broyden, P. Fletcher, D. Goldfarb και D. F. Shanno

Τα περισσότερα προβλήματα της υπολογιστικής μηχανικής είναι μη γραμμικά. Η διακριτοποίηση χώρου και χρόνου οδηγεί συνήθως σε μη γραμμικό σύστημα αλγεβρικών εξισώσεων. Όταν άρχισαν με τον καιρό να παρουσιάζονται προβλήματα μεγάλης κλίμακας, έγινε αντιληπτό ότι οι συνηθισμένοι μη γραμμικοί τελεστές, όπως της διχοτόμησης, της διατέμνουσας ή ακόμα και του Newton δεν ήταν πλέον επαρκείς.
Μια σημαντική οικογένεια βελτιωμένων τελεστών είναι η λεγομένη ομάδα Quasi Newton (Q.N.). Η πρώτη μέθοδος Q.N. γνωστοποιήθηκε από τον Davidon το 1959 και μετέπειτα βελτιώθηκε περεταίρω κι εκδόθηκε από τους Fletcher και Powell. Μια άλλη μέθοδος Q.N. η οποία έγινε αργότερα (και παρέμεινε στις μέρες μας) ιδιαίτερα γνωστή, είναι η λεγόμενη B.F.G.S. η οποία πρωτοαναπτύχθηκε το 1970 από τους Broyden, Fletcher, Goldfarb και Shanno.
Μια τελείως διαφορετική προσέγγιση των μη γραμμικών προβλημάτων με μη γραμμικότητα μη μονότονης φύσης προσφέρεται από τις μεθόδους μήκους του τόξου (που καλούνται από τους μαθηματικούς μέθοδοι συνέχειας). Οι πρώτοι τέτοιοι αλγόριθμοι προτάθηκαν από τους G. A. Wempner (1971) και E. Riks (1972).

7) Γρήγορος μετασχηματισμός Fourier (Fast Fourier Transform, F.F.T.)

J. W. Tukey

J. Cooley

Οι φασματικές μέθοδοι της υπολογιστικής μηχανικής συχνά στηρίζονται στον διακριτό μετασχηματισμό Fourier. Το σημαντικότερο βήμα εδώ είναι ο υπολογισμός των πρώτων Ν συντελεστών του Fourier μιας συνάρτησης, όταν οι πρώτες Ν τιμές της δίνονται.
Ένας απευθείας υπολογισμός των συντελεστών του Fourier απαιτεί τις λεγόμενες O(N^2) διαδικασίες του κυμαινόμενου σημείου. Ο F.F.T. είναι ένας αλγόριθμος για την περαίωση αυτού του υπολογισμού χρησιμοποιώντας μόνο διαδικασίες του τύπου O(N*logN).
Η μέθοδος F.F.T. αναπτύχθηκε το 1965 από τους J. Cooley της Ι.Β.Μ.  και J. W. Tukey του Πανεπιστημίου του Princeton. Η μέθοδος είχε, μεταξύ άλλων, μεγάλο αντίκτυπο στην επεξεργασία των σημάτων.

8) Μη γραμμικός προγραμματισμός (nonlinear programming)

G. Dantzig

Η μέθοδος Simplex είναι ένας πολύ γνωστός κι εύχρηστος αλγόριθμος για γραμμικό προγραμματισμό, δημιουργημένη από τον  G. Dantzig, κυρίως για προβλήματα βελτιστοποίησης με αντικειμενικώς γραμμικές συναρτήσεις και περιορισμούς στην γραμμική ανισότητα των ενδιάμεσων βημάτων επίλυσης. Παρ'όλ'αυτά, τα περισσότερα προβλήματα βελτιστοποίησης στην υπολογιστική μηχανική σχετίζονται με αντικειμενικώς μη γραμμικές συναρτήσεις.
Σε διακριτό επίπεδο, τα απλούστερα προβλήματα αυτού του τύπου είναι εκείνα του τετραγωνικού προγραμματισμού (quadratic programming, Q.P.), με αντικειμενικώς τετραγωνικές συναρτήσεις και γραμμικούς περιορισμούς. Τέτοιου είδους προβλήματα εμφανίζονται συχνά σε διάφορους τομείς της υπολογιστικής μηχανικής, κι εν προκειμένω όσων αφορά τους Πολιτικούς Μηχανικούς, στην θεωρία της ελαστοπλαστικότητας. Η σημαντικότητα αυτής της κλάσης των θεμάτων συνίσταται και στο ότι η επίλυση πιο περίπλοκων προβλημάτων μπορεί να προσεγγιστεί θεωρώντας μια σειρά από απλούστερα προβλήματα Q.P.
 Πρώιμη δουλειά στον μη γραμμικό προγραμματισμό έγινε από τους Goldfarb (1969), Murtagh και Sargent (1969), McCormick (1970), Fletcher (1971) και Murray (1971). Μέθοδοι βελτιστοποίησης μεγάλης κλίμακας αναπτύχθηκαν από τους Griffith και Stewart (1961) και Murtagh και Saunders (1978).

9) "Ελαφρές" υπολογιστικές μέθοδοι ("soft" computing methods)

Ο... Βούδας (μην τρελαίνεστε, διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε)

Παραδοσιακά, η υπολογιστική μηχανική βασίστηκε σε αυστηρές μαθηματικές νόρμες που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την θεωρητική μηχανική, την αριθμητική ανάλυση, την συναρτησιακή ανάλυση κ.τ.λ. Εν τούτοις, από τις αρχές του '80 άρχισαν να εφαρμόζονται νέου τύπου υπολογιστικές διαδικασίες, οι οποίες έχει επικρατήσει να αναφέρονται ως "ελαφρές" υπολογιστικές μέθοδοι. Τέτοιου είδους διαδικασίες βασίζονται σε μια πιο "ευρετική" αντιμετώπιση του προβλήματος παρά σε αυστηρά μαθηματικά κι εφαρμόζονται σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη. Παρά την χλυαρή έως καχύποπτη αρχική αντιμετώπιση των μεθόδων αυτών, η εκπληκτική δυναμική τους σε ορισμένους τομείς τις έχουν προσδώσει ιδιαίτερη αξία σε αρκετά πεδία της υπολογιστικής μηχανικής. Τρεις κύριες τεχνικές είναι τα Νευρωνικά Δίκτυα, οι Γενετικοί Αλγόριθμοι και η λεγόμενη Ασαφής Λογική. Και οι τρεις μπορούν να θεωρηθούν ως τεχνικές βελτιστοποίησης, αλλά στηρίζονται σε εντελώς διαφορετικές μεθοδολογίες.
Στοιχεία "ελαφρής" υπολογιστικής λογικής είχαν εμφανιστεί ήδη από το '40. Πιονέροι σε αυτό το πεδίο θεωρούνται οι McCulloch και Pitts στα Νευρωνικά Δίκτυα, ο Holland στους Γενετικούς Αλγορίθμους και ο Zadeh στην Ασαφή Λογική - αν και αρκετοί μαθηματικοί υποστηρίζουν ότι η Ασαφής Λογική εφευρέθηκε από τον Βούδα! Στις δεκαετίες του '60 και του '70 το όλο αυτό πεδίο μελετήθηκε εμβριθώς από τους επιστήμονες των υπολογιστών, αλλά μόνο στις αρχές του '80 άρχισε η συστηματική χρησιμοποίηση των εν λόγω μεθόδων.

10) Μέθοδοι πολλαπλής κλίμακας (multiscale methods)

A. Brandt

Πολλά προβλήματα της υπολογιστικής μηχανικής περιλαμβάνουν περισσότερες από μία κλίμακες τιμών. Επιπροσθέτως, σε αρκετές περιπτώσεις οι διαφορετικές κλίμακες αλληλεπιδρούν με έναν ιδιαίτερα περίπλοκο και μπερδεμένο τρόπο. Αυτό μπορεί να συμβεί σε δύο επίπεδα: το φυσικό επίπεδο, όταν το υπό μελέτη φαινόμενο περιλαμβάνει ταυτόχρονα μικροκλίμακα και μακροκλίμακα (για παράδειγμα, στην αερακουστική και την θραυστομηχανική) και το αριθμητικό επίπεδο, όπου η φτωχή σε ακρίβεια ανάλυση της μίας κλίμακας μπορεί να αλλοιώσει την ακρίβεια της άλλης (νόμος μετάδοσης του σφάλματος σε κλίμακες). Οι μέθοδοι που αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα είναι γνωστές ως μέθοδοι πολλαπλής κλίμακας.
Διάσημη τέτοια μέθοδος είναι η τεχνική του πολλαπλού πλέγματος, που πρωτοεφευρέθηκε το 1977 από τον A. Brandt και η οποία μπορεί να εννοηθεί ως μια επαναληπτική μέθοδος αλγεβρικής επίλυσης που απαιτεί μόνο διαδικασίες του τύπου Ο(Ν). Μια άλλη προσέγγιση είναι αυτή των κυματίων η οποία, σαν τα απλά ημίτονα και συνημίτονα, συνίσταται στο "χτίσιμο" ενός αριθμού blocks από γενικές συναρτήσεις που όμως είναι τοπικές κι έχουν ειδικές ιδιότητες μετάφρασης και διαστολής (για την εύρεση των ακροτάτων τους) που τους επιτρέπουν να επιλύουν διαφορετικές κλίμακες. Η μέθοδος των κυματίων εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην διατριβή του A. Haar to 1909, αλλά μορφοποιήθηκε στην γνωστή σήμερα μορφή της από το 1985 και μετά από τους S. Mallat, Y. Meyer και I. Daubechies. Η έρευνα στο πεδίο αυτό είναι ακόμα δυναμική.
Νεότερες μέθοδοι πολλαπλής κλίμακας που συνδυάζονται και με την F.E.M. αλλά είναι ακόμα σε ερευνητικό στάδιο περιλαμβάνουν την μέθοδο της μεταβολικής πολλαπλής κλίμακας του T. J. R. Hughes, την μέθοδο του διαχωρισμού της ενότητας των J. M. Melenk και I. Babuoka και την προσέγγιση της ιεραρχικής μοντελοποίησης της ομάδας του J. T. Oden.

Read more...

Ο truthος, τα μπουμπούκια και μια παρ'ολίγο χαλάστρα

Κατ'αρχάς, για να καταλαβαινόμαστε:

- Truthος, ο (ουσ.): Από την αγγλική λέξη truth που σημαίνει αλήθεια. Προφέρεται "τρούθος" (του τρούθου, τον τρούθο, ω τρούθε, με βαριά ελληναράδικη προφορά πάντα). Τrutho λέμε τον παπατζή, τον πίπα, τον φουμαρόπουλο, τον σπασοκλαμπάνια, τον φύκια, τον σαρανταλήθεια (sic), τον ψευταρά τέλος πάντων.

- Ο τίτλος γράφτηκε ακριβώς για να θυμίζει χλιαρή βρετανική κομεντί, όπου το μόνο γέλιο που βγάζεις είναι με τα κεκεδίσματα του Hugh Grant και τα "κοκοράκια" που κάνει όταν μιλάει η Andy McDowell.

Αυτή είναι η προτελευταία μου εξεταστική (αν όλα πάνε καλά βέβαια) και όπως είναι λογικό είμαι ιδιαίτερα πιεσμένος. Φαίνεται άλλωστε και από την πεσμένη συχνότητα των αναρτήσεών μου αυτόν τον καιρό. Οι έξοδοί μου είναι κι αυτές πολύ περιορισμένες λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ όταν βγαίνω, να το αξίζει!

Έτσι και τις προάλλες κανόνισα με ένα φιλαράκι και βγήκαμε με δύο κοπελίτσες σκέτο μέλι, που τις είχαμε γνωρίσει μέσω κοινής γνωστής. Για να αλλάξουμε λίγο το ρεπερτόριο, πήγαμε μαζί τους προς τα δυτικά της Θεσσαλονίκης, όπου υπάρχουν ορισμένα δυσεύρετα αλλά top μέρη - που αν κάνεις τον κόπο να ψάξεις και να τα βρεις σε ανταμοίβουν και με το παραπάνω.

Με τα πολλά παρκάραμε και τις συναντήσαμε σε μια πλατεία, αφού πάρκαραν και αυτές το δικό τους αμαξάκι. Πήγαμε στο afterάδικο που είχαμε σταμπάρει, καθήσαμε, όλα όμορφα και καλά μέχρι τότε... ήμασταν και οι τέσσερις σε πολύ ωραίο και χαλαρό κλίμα, η ατμόσφαιρα ζεστή, οι διαθέσεις ακόμα πιο ζεστές, σιγά σιγά χωριστήκαμε σε δυάδες και... τα λοιπά.

Κι εκεί που περνούσαμε γαμάτα, να σου ο truthος που λέγαμε. Ο οποίος truthoς ήταν γνωστός των κοριτσιών κι έτυχε να βρίσκεται στο ίδιο μαγαζί σε παραδιπλανή παρέα. Μας βλέπει λοιπόν ο τύπος και το θεώρησε δέον και καλή ιδέα να έρθει και να μας μπαστακωθεί εκεί, κόβοντάς μας από τις... ονειροπολήσεις μας. Εγώ έχω ένα ζήτημα με αυτό, γενικά όταν με κόβουν έτσι γίνομαι λίγο δύστροπος και λίγο "φύγε-από-την-αγέλη-μου", αλλά το φιλοσόφησα λίγο, είπα ένα τέλος πάντων, δεν πειράζει... σε τελική ανάλυση, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο κι επιπλέον φαντάστηκα ότι είδε τί γινόταν και δεν θα έκανε αρμένικη βίζιτα.

Έλα όμως που δεν είχε διάθεση να φύγει... κι έλα που απ'ό,τι κατάλαβα έδειχνε μια ιδιαίτερη προτίμηση στην κοπέλα που ήταν με εμένα και δεν του άρεσε ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ που συνέβαινε ό,τι συνέβαινε μαζί μου! Να τα μας, σκέφτηκα. Τώρα θα μας κάτσει στον σβέρκο. Και πράγματι, το έκανε.

Ο εν λόγω τύπος ήταν ένας 30άρης μπάκουρος, και αυτό από μόνο του ήταν fail, γιατί τί κάνεις μωρέ ολόκληρος μαντράχαλος με τα 20άρικα μπουμπούκια που ήταν μαζί μας; Όσο καιρό και να τις πιλάτευες στις κοινές σας παρέες πριν τις γνωρίσουμε εμείς, ό,τι πρόλογο και να τις έριχνες, αλήθεια, τί ελπίδες είχες; Οι 20άρες στους 20άρηδες (και κάτι ψιλά) αγαπητέ. Είναι πιο φυσιολογικό. Θα μου πείτε, οι γυναίκες έχουν γούστα και γούστα, αλλά και πάλι... Το αντιπαρέρχομαι αυτό και συνεχίζω. Το πραγματικό πρόβλημά μου όμως δεν ήταν αυτό, ούτε η ηλικία του, ούτε το μπακουριλίκι του. Μην σας πω ότι μετά την πρώτη εντύπωση ήρθε η δεύτερη και τον ψιλοσυμπάθησα κιόλας. Μετά όμως ήρθε η τρίτη... κι εκεί γάμησέ τα.

Προσπαθώντας μάλλον να επιβληθεί και να το παίξει κάποιος, άρχισε έναν οχετό από truthιές. Ψέματα όμως, όχι αστεία! Έτσι όπως το πήγαινε, θα μας έλεγε σε λίγο ότι στα 30 χρόνια της ζωής του έχει κάνει πιο πολλά από τον Hugh Hefner, τον Bono και τον Ωνάση (τον πρεσβύτερο) μαζί! Συγκεκριμένα, πρόλαβε να μου πει (εμένα, γιατί η καημένη η κοπελίτσα θα πρέπει να τα είχε ξανακούσει μύριες φορές):

- Ότι είχε δικά του μπουζουξίδικα και απλά έπεσε έξω λόγω κρίσης.

- Ότι είχε δουλέψει σαν μουσικός κοντά σε μεγάλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου, όπως ο Αντωνιάδης (;).

- Ότι είναι κολλητός του Αγγελάκα και μάλιστα του είχαν κάνει αυτός και ο Βελιώτης πρόταση να δουλέψει μαζί τους ως μουσικός, αλλά δεν δέχτηκε (γιατί άραγε;!).

- Ότι παίζει κιθάρα, μπουζούκι, πλήκτρα, πιάνο, κλαρίνο, σαξόφωνο, ταμπουρά, σαντούρι, ούτι, λαούτο ΚΑΙ drums.

- Ότι είχε δικιά του δισκογραφική και ότι έπεσε και με εκείνη έξω λόγω της κρίσης (από πότε βαστάει αυτή η κωλοκρίση ρε γαμώτο; Από το '80;).

- Ότι είχε συνεργείο ανακαινίσεων (!).

- Ότι είχε εταιρεία με βαφές (!!).

- Ότι είχε εταιρεία που περνούσαν κουφώματα, τζάμια κ.λ.π. (!!!)

- Ότι έτρεχε σε drag επιδείξεις με το κωλοφτιαγμένο Clio του (τι είσαι ρε; Κανά 16χρονο που μόλις έμαθε τί έχει μέσα στο παντελόνι του και διαβάζει καγκουροπεριοδικά α λα Max Power;).

- Ότι γνωρίζει τους διοικούντες του Π.Α.Ο.Κ.

- Ότι γνωρίζει τους σεκιουριτάδες που δουλεύουν στα ματς στην Τούμπα κι έχει κονέ για να βάζει όσα άτομα γουστάρει στο γήπεδο (τί μαλακίες, ΘΕΕ ΜΟΥ).

- Ότι γνωρίζει κι έπινε καφεδάκια με τον Ξαρχάκο (για την πληροφόρηση των μη Θεσσαλονικέων, η οικογένεια Ξαρχάκου στην Θεσσαλονίκη ήταν η ιδιοκτήτρια των πιο in στεκιών του '70 και του '80 που σύχναζαν οι γονείς μας κι εδώ και χρόνια έχει αναλάβει το catering όλων των συναυλιών που λαμβάνουν χώρα στα Θέατρα Δάσους και Γης και στην μονή Λαζαριστών, δηλαδή από James και Ian Anderson μέχρι Αλκίνοο Ιωαννίδη και Σωκράτη Μάλαμα).

- Ότι είναι ανιψιός του τάδε (δεν θυμάμαι ποιανού, αλλά ήταν βαρύγδουπο όνομα).

- Ότι... ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ! ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ!

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!

Τόση ψευτιά δεν έχω ξανασυναντήσει στην ζωή μου! Ρε άνθρωπε, άμα θες να πεις ένα ψέμα, πες το, δεν χάθηκε ο κόσμος. Όλοι λέμε τα ψέματά μας. Αλλά βάλε λίγο κράτει! Εσύ το πέθανες! Η πλάκα είναι ότι αυτά που ξεφούρνιζε, τα ξεφούρνιζε προκειμένου να καλύψει κάτι που έλεγα εγώ, λες και είχα καμιά διάθεση να ανταγωνιστώ μαζί του, ενώ δεν υπήρχε καν ανταγωνισμός! Τουτέστιν, είχε πιάσει φωτιά ο κώλος του και με ρώτησε σε κάποια φάση "ασχολείσαι με την μουσική;", κι εγώ (καλός μαλάκας και του λόγου μου που του έδωσα πάτημα) του απάντησα "ε ναι, παίζω κιθάρα σε κάτι συγκρ..." "Ααααααα! Αλήθεια; Λοιπόν, εγώ..." και μπλα, μπλα, μπλα, μου αράδιασε ό,τι σας έγραψα πιο πάνω και άλλα τόσα. Κατά τον ίδιο τρόπο πουλούσε φούμαρα για ό,τι θέμα πιάναμε.

Η τωρινή του δουλειά παρέμεινε ένα μυστήριο, γιατί σιγά μην τον ρωτούσα κιόλας εφόσον δεν μου είχε πει από μόνος του. Τρελός είμαι, να με πιάσει πάλι στην πάρλα και τις ψευτιές;

Ο τύπος είχε αρχίσει να εξελίσσεται σε τρελό χαλαστρωτήρα. Και το γαμώτο της όλης φάσης ήταν ο λόγος για την οποία γινόταν: ο μπάκουρος αμολούσε τις μπαρούφες του αφενός για να με πρήξει και αφετέρου για να μας κάνει χαλάστρα, να δειχτεί καλύτερος και να κάνει εντύπωση στην δύστυχη κοπελίτσα που τον είχε ήδη βαρεθεί φριχτά και προφανώς δεν πίστευε λέξη από τις σαχλαμάρες που έτσι κι αλλιώς είχε ξανακούσει. Πού πας ρε χωριό; Τί ακριβώς θες να αποδείξεις; Ποιόν πας να ανταγωνιστής; Βλάκα. Άμα θες να κάνεις κάτι, καν'το σωστά. Πες ένα τσιτάτο, μια εξυπνάδα, και θα κάνω μόκο. Αλλά με τις truthιές σου, πας να μας πείσεις ότι είσαι κάποιος; Δεν το καταλαβαίνεις ότι έτσι βγαίνεις διπλά μαλάκας ο ίδιος; Και σε τελική ανάλυση, ΓΙΑΤΙ να μας πείσεις ότι είσαι κάποιος; Δηλαδή εγώ που δεν είμαι κάποιος και είμαι ένας απλός φοιτητάκος με τα hobbies μου και την επιστήμη μου, έχω να ζηλέψω τίποτα από κανένα; Όχι φίλε μου, δεν έχω, γιατί εμένα αυτά που κάνω ΜΕ ΓΕΜΙΖΟΥΝ. Τα κάνω γιατί γουστάρω και όχι για να πουλήσω μούρη. Με συμπαθείς; Κάτσε μαζί μου, κάνε μου παρέα, πέρνα καλά. Δεν με συμπαθείς; Χέστηκα κι εγώ, χέστηκες κι εσύ, χεστήκαμε και οι δύο, κάν'την όπως είσαι και απαλλάξου από την παρουσία μου. Σε όποιον αρέσουμε. Εγώ δεν λέω τραγελαφικά ψέματα σε ανθρώπους που μόλις έχω γνωρίσει για να προσπαθήσω (ανεπιτυχώς) να τους φάω την γκόμενα και για να κρύψω το πόσο μεγάλο, στην πραγματικότητα, μηδενικό είμαι.

Μην με παρεξηγήσετε, δεν έχω κάτι εναντίον των ψευτών... όσο δεν ασχολούνται μαζί μου. Δυστυχισμένοι ήταν, δυστυχισμένοι θα παραμείνουν. Αλλά όταν μου τα ζαλίζουν και λένε παπαριές που πραγματικά ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΤΑΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΤΙΣ ΧΑΨΩ, ε, τότε είναι αλλιώς. Άει στο διάολο!

Χώρια που ο συγκεκριμένος χρησιμοποιούσε ψευτοεπιχειρήματα (μην χέσω) για να εντυπωσιάσει τα οποία εμένα με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Αν θες φιλαράκι να με κάνεις να νιώσω δέος, πες ότι έχεις πετύχει τίποτα  σοβαρό, στην δουλειά σου, στις τέχνες, κάτι περίεργο, εξαιρετικό, έξω από τα συνηθισμένα, ο,τιδήποτε και οπουδήποτε. Κατορθώματα, και μάλιστα ψεύτικα, του τύπου "μπουζούκια", "ξέρω τον τάδε", "έχω κωλοφτιαγμένο αμάξι" και τα συναφή με αφήνουν παγερά αδιάφορο και τα γράφω εκεί που δεν πιάνει ο Ήλιος. Δεν είναι ούτε του επιπέδου μου, ούτε του γούστου μου. Ούτε όταν ήμουν 15 χρονών σπυριάρης καγκουρομπάκουρος δεν ασχολιόμουν με αυτές τις μαλακίες.

Του έριξα ένα μικροκράξιμο κι επιτόπου αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη συνέχεια στο θέμα. Ο φίλος μου και η δικιά του είχαν δακρύσει στην προσπάθεια να συγκρατήσουν τα γέλια τους (δεν ντραπήκατε ρε, ρεμάλια! Αντί να μας βοηθήσετε!), ενώ το δικό μου μπουμπούκι με κοιτούσε ικετευτικά για να σηκωθούμε και να φύγουμε. Με τα πολλά, είπα εγώ και το φιλαράκι μου μια μαλακία  ως δικαιολογία και την κάναμε μαζί με τα κορίτσια άρον άρον, βγάζοντάς τις και από την δύσκολη θέση. Μην με ρωτάτε γιατί φύγαμε εμείς και όχι αυτός, όπως θα όφειλε. Αυτός δεν έφευγε ακόμα και αν τον τραβούσε ανατρεπόμενος οικοδομικός γερανός. Πάλι καλά που μάλλον κάτι έπιασε στο τέλος το κολλημένο μυαλουδάκι του και είχε την ελάχιστη φρόνηση να γυρίσει στην παρέα του και να μην αποφασίσει να μας ακολουθήσει σαν κωλοσούσουρο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα είχαμε άλλα σκηνικά μετά.

Αργότερα μάθαμε πως το εν λόγω παλικάρι κυνηγούσε μία την μία από τις δύο φίλες, μία την άλλη. Και όχι τίποτα άλλο, τα κορίτσα του έριχναν συνεχώς άκυρο (και καλά έκαναν) αλλά αυτός δεν ένιωθε! Τι μπελαλής, γαμώ το φελέκι μου.

Αν μη τι άλλο, μετά την άτακτη φυγή μας επισκεφτήκαμε με την ησυχία μας ένα άλλο μαγαζάκι, jazz bar φάση, και η υπόλοιπη βραδιά μας μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες ήταν ζάχαρη. Πάλι καλά.

Το νόημα αυτού του κειμένου; Δεν ξέρω. Απλά μου είχαν σπάσει τα νεύρα και ήθελα να περιγράψω αυτήν την παρ'ολίγο χαλάστρα. Προς γνώση, συμμόρφωση και συμβουλή. Αν τύχει και βρεθεί στον διάβα σας truthος τέτοιου επιπέδου και σκοπού, μακριά, αλλιώς θα χάσετε τζάμπα χρόνο από την ζωή σας.

Υ.Γ. Αν εσύ, truthε φίλε μου, τύχει να διαβάσεις κάποτε αυτό το κείμενο και προσβληθείς, ειλικρινά δεν μου καίγεται καρφί. Όπως θα πρόσεξες, δεν ανέφερα ούτε ονόματα, ούτε την ακριβή τοποθεσία του σκηνικού, για να μην σε κάνω τελείως ρόμπα. Για αυτό κάτσε σαν καλός μετανιωμένος ψεύτης και δες το post πιο πολύ σαν συμβουλή για την κατανόηση από μέρους σου κάποιων βασικών πτυχών της ανθρώπινης επικοινωνίας, που ενώ έχεις μπει στα - άντα σου δεν έχεις χαμπαριάσει, ούτε καταλάβει. Η μυθομανία που σε διακατέχει είναι ανύπαρκτου επιπέδου. Και καλά, αυτήν την φορά φλόμωσες εμένα, που σε τελική ανάλυση σε έγραψα και δεν σου έδωσα παραπάνω σημασία. Πρόσεξε όμως μην καμιά φορά τύχεις σε κάποιον ευερέθιστο ντουλάπα και του πεις, μέσα στις παρλαπίπες σου, κάποιο ψέμα που ενδεχομένως αφορά τον ίδιο ή κάποιον γνωστό του, κι εκείνος τα πάρει και σε κάνει τόπι στο ξύλο.

Read more...

Μαυρισμένη καρδιά

Είναι φορές που αισθάνεσαι ότι το μονοπάτι που ακολουθείς βγάζει σε αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο κρύο, πικρό, άδειο, κενό, αλλά τόσο πραγματικό μέσα στην κενότητά του. Ένα αδιέξοδο που γελά με τον τρόπο που πιάστηκες στα δίχτυα του και σε λοιδορεί, σε χλευάζει για το ότι πλέον δεν θέλεις να φύγεις. Ναι, όταν πιάνεσαι σε ένα τέτοιο αδιέξοδο αποφασίζεις να μείνεις... γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις πουθενά αλλού να πας.

Πόσοι έφτασαν εκεί; Πόσοι είδαν; Πόσοι γνώρισαν; Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν πρόκειται να μάθει. Γιατί ούτε ένας από αυτούς που έφτασαν στο τέρμα του δρόμου δεν γύρισαν πίσω να το πουν. Ποιός θα τους άκουγε άλλωστε; Το να φτάνεις στο τέρμα του δρόμου, να ατενίζεις τον γκρεμό και να χασκογελάς με την ίδια σου την κατάντια είναι μια μοναχική δουλειά.

Γιατί οι άνθρωποι οδηγούνται στο μοναδικό τέρμα που που δεν τελειώνει; Αλήθεια, ποιός μπορεί να το εξηγήσει; Και πώς; Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Όταν σε τέτοιες καταστάσεις και αποφάσεις μπλέκονται τα συναισθήματα με την λογική, ο παρορμητισμός με τον συντηρητισμό, η επίγνωση με την απόγνωση, τα λόγια είναι λίγα και σχεδόν πάντα περιττά.

Και όπως γίνεται συνήθως, ο άνθρωπος επιλέγει να εκφραστεί μέσω της Τέχνης. Κι εν προκειμένω, της Μουσικής.

Το ότι οι Calexico είναι groupάρα είναι γνωστό. Προσωπικά, δεν είναι μόνο το ότι γενικά αυτό το μείγμα indie rock, post rock, tex - mex και alternative country μου αρέσει σαν άκουσμα και μου δημιουργεί εικόνες της ερήμου, της ελεύθερης ζωής ανάμεσα σε haciendas και ποτήρια κίτρινης tequila και των απέραντων εκτάσεων στα σύνορα του Μεξικού με την Αριζόνα και την Καλιφόρνια. Είναι ότι ξέρουν κι έχουν πλήρη κυριότητα πάνω στα μέσα έκφρασης που διαθέτουν. Οι Calexico, με πρωτεργάτες τους John Glenn Convertino και Joey Burns, είναι από τις λίγες μπάντες που μπορούν να βγάλουν από μέσα σου ολοκληρωμένα, πλήρη κι έντονα συναισθήματα και όχι την συγκεχυμένη θολούρα που στην καλύτερη σου βγάζουν αρκετά άλλα συγκροτήματα. Είτε γράφουν μουσική α λα soundtrack ταινιών του Tarantino (τρανό παράδειγμα το "The ballad of Cable Hogue") είτε κομμάτια που εξερευνούν πιο latin μονοπάτια (σαν το εξαιρετικό "Crystal frontier" ή το πασίγνωστο "Stray", που έκανε ευρύτερα ονομαστούς τους Calexico και ακουγόταν και στους τίτλους αρχής της εκπομπής "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη), πάντα σου αφήνουν ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα.

Όταν δε κυκλοφόρησαν το 2003 το album τους A feast of wire, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Μόλις είχα αρχίσει τότε να τους πρωτοακούω αλλά παρ'όλ'αυτά νόμιζα πως είχα σχηματίσει μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το τί έπαιζαν. Ε, μ'αυτό το album αναθεώρησα... γιατί, πολύ απλά, σε αυτό το δίσκο παίζουν τα πάντα. Πιστοί στις indie rock καταβολές τους, εν τούτοις εξερευνούν και μονοπάτια της lounge, της blues, ακόμα και της ορχηστρικής jazz.

Ένα κομμάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα και αποτέλεσε τροφή για όλον αυτόν τον προβληματισμό μου σχετικά με το αδιέξοδο στην ζωή ενός ανθρώπου είναι το εξαίσιο και ατμοσφαρικό "Black heart" που σας παρουσιάζω εδώ. Σας προειδοποιώ, θα σας ρίξει. Αλλά θα γουστάρετε τρελά.

Spring is frozen, now I'm stuck in low...
wrapped with wire tapped to the heart.
Can't find no poison, now I've got no cure...
fangs are stuck inside my skin.

Payne county line, watching unjust claims.
One man's righteousness is another man's long haul.
Sentence carried out, long haul counting the miles... 
to the four corners of the world.

Spring is rusted shut, faith's coiled and cracked...
apparitions worth their weight in gold.
Scratched in metal, name erodes away...
hands are scarred, heart is charred, burnt though and ashen.

Trip on fence post line, sifting through the remains.
One man's close pursuit is another man's last chance.
Make it through the divide, last chance suffer the weight...
or get buried by this black heart.

Sweeping over the land...
black heart crawling its way to the four corners of the world.

Read more...

ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ! ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!!

Ε λοιπόν ναι. Είναι αλήθεια! Σαν σήμερα, έναν χρόνο πριν, κωλοβαρούσα στο σπίτι μου, μέσα στην ζέστη και την καταχνιά, και κοπροσκύλιαζα στο Internet. Τα διαδικτυακά μου βήματα με είχαν φέρει στα μονοπάτια των "Καταθέσεων", του blog ενός φίλου... κι εκεί έγινε το click. Δεν ξέρω πώς μου κατέβηκε η ιδέα, αλλά είπα ένα "δε γαμιέται... πλάκα θα'χει. Δεν δημιουργώ κι εγώ ένα δικό μου blog;"

Κι έτσι έγινε η αρχή... και φτάσαμε εδώ. Ένα χρόνο αργότερα, έχοντας αλλάξει δύο - τρεις φορές το περιβάλλον και την εμφάνιση μέχρι να υιοθετήσω το παρόν και τελικό μαύρο interface, έχοντας γράψει 70, μαζί με την παρούσα, αναρτήσεις κι έχοντας γνωρίσει την αγάπη και την προτίμησή σας που μεταφράστηκαν σε περισσότερα από 21000 pageviews, πάνω από 320 εγγεγραμμένους αναγνώστες (χώρια τους εκατοντάδες άλλους που διαβάζουν το blog χωρίς να έχουν εγγραφεί) και μερικές εκατοντάδες σχόλια επί των posts, μπορώ να πω ότι οι "Μεγάλες ιστορίες από τις μικρές πόλεις" είναι πλέον ένα blog, φτιαγμένο με πολύ μεράκι είναι η αλήθεια, που αγαπιέται και διαβάζεται. Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί και πώς, αλλά φαίνεται ότι αρκετοί από εσάς βρίσκουν τελικά ενδιαφέρον στα χειμαρρώδη και πλήρως ασυνάρτητα κείμενα - σεντόνια μου και αφιερώνουν χρόνο, υπομονή και φαιά ουσία στο να τα ρίξουν μια ματιά. Και δυο, και τρεις, και τέσσερις... τί να πω; Όπως φτιάχνεται κανείς! Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας ευχαριστήσω!

Αναρωτιόμουν τι στον (μ)πέο να γράψω τελικά σε αυτήν την επετειακή ανάρτηση. Το έφερα από εδώ κι από εκεί, το τριβέλισα, έστυψα το μυαλό μου, αλλά τελικά μηδέν εις το πηλίκον... οπότε αποφάσισα να ακολουθήσω την πεπατημένη και να κάνω μια ανασκόπηση της πορείας του blog μέσα αυτήν την χρονιά, η οποία μπορεί να λειτουργήσει παράλληλα και ως ευρετήριο. Ποιός ξέρει, ίσως έτσι θα έχουν την ευκαιρία οι νεότεροι αναγνώστες να γνωρίσουν πρωθύστερα κείμενά μου που ενδεχομένως τους ενδιαφέρουν, ενώ οι παλιότεροι θα έχουν όλη την ευκαιρία να με διαολοστείλουν που τους θύμισα ξανά τις περασμένες φρίκες!

- Η προσωπικά αγαπημένη μου και ίσως πιο ενδιαφέρουσα πτυχή του blog είναι η στήλη "Bits and pieces" που βρίσκεται ακριβώς αριστερά από τις δημοσιευμένες αναρτήσεις. Εδώ ανεβάζω φωτογραφίες και εικόνες που μου κάνουν εντύπωση, με σοκάρουν, με προβληματίζουν, μου δίνουν το κίνητρο να σκεφτώ, να απορήσω, να αισθανθώ ή, αν είναι καλλιτεχνικής φύσης, να αιχμαλωτιστώ απλά και μόνο από την εικαστικότητά τους. Κάθε εικόνα συνοδεύεται κι από μια μικρή λεζάντα με σχόλιό μου, άλλοτε τυπικό, άλλοτε κυνικό, άλλοτε χιουμοριστικό, άλλοτε ποιητικό κι άλλοτε πικρό. Επίσης, αρκετές εικόνες λειτουργούν ως links σε ιστοσελίδες με σχετικό θέμα, όπως π.χ. συμβαίνει με την πρώτη ("Όχι στην μάστιγα των ναρκωτικών!"), η οποία με ένα click σας μεταφέρει στο site του Ο.ΚΑ.ΝΑ. Εν ολίγοις, η στήλη αυτή, αν μέχρι στιγμής δεν της δίνατε σημασία, πιστεύω ότι αξίζει της προσοχής σας.

- Ανθρώπινες τραγωδίες: Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι σε αυτήν την ενότητα έχω γράψει κείμενα πικρά και σχετικά με γεγονότα που με συγκλόνισαν και με έκαναν να σιχαθώ τον βόρβορο που ξεπηδά καμιά φορά από την ανθρώπινη φύση.

• Η αρχή έγινε με το e-mail μιας φίλης, η ανατριχιαστική περιεχόμενη φωτογραφία του οποίου μου έδωσε το έναυσμα να σχολιάσω πάνω στα βάσανα της Μάυρης Ηπείρου, όπως αυτά προέκυψαν κατά κύριο λόγο από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία επί των αφρικανικών εδαφών. Αποικιοκρατία που τυπικά και στα χαρτιά έχει λάβει τέλος, αλλά που ουσιαστικά εξακολουθεί ως τις μέρες μας να είναι στέρεη και κραταιά, είτε υπό την μορφή του οικονομικού εξανδραποδισμού, είτε με την υπόθαλψη και την συντήρηση αιματηρών αλλά προσοδοφόρων εμφυλίων πολέμων.
• Η επαναπαρακολούθηση του συγκλονιστικού film "Waltz with Bashir" συνετέλεσε στην συγγραφή ενός μνημονίου σχετικού με την σφαγή των Παλαιστινίων στην Sabra και την Shatila το 1982 από τον ενωμένο συριο - ισραηλινό στρατό. Ένα γεγονός που λειτούργησε ως σκανδάλη για την διαμόρφωση της σημερινής έκρυθμης κατάστασης στην Εγγύς Ανατολή, με τις εκατόμβες των θυμάτων που προκύπτουν από την ύπαρξη της λωρίδας της Γάζας, τον εξτρεμισμό των Παλαιστινίων, τον δικτατορισμό των Ισραηλινών και την συνεχή και πολυφασική διαμάχη που ακολούθησε την σφαγή του '82 - τον Πόλεμο των Οικισμών (1985 - 1987), την πρώτη Intifada (1987 - 1993), την δεύτερη Intifada (2000 - 2006), τον πόλεμο της Γάζας (2008) και την τρίτη Intifada (2009 - συνεχίζεται).
• Η διασκευή από τους Rotting Christ του σπαρακτικού θρήνου "Orders from the dead", ερμηνευμένου από την ελληνοαμερικανίδα  Diamanda Galas, αποτέλεσε την έμπνευση για μια πικρή ανασκόπηση της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ένα κείμενο που, αν και σχετικά μικρό σε μέγεθος, με δυσκόλεψε ιδιαίτερα στην γραφή του... και η θύμιση του γεγονότος πονάει κάθε φορά - όσο πονάει η φυλετική μας ανάμνηση από τα παράλια της Σμύρνης.

- Διηγήματα: Δεν είμαι κανένας σπουδαίος συγγραφέας. Δεν ξέρω αν μπορώ καν να ονομαστώ συγγραφέας. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι όταν μου κατεβαίνει μια ιδέα για μια ιστορία, μια πλοκή, θα την βάλω κάτω και θα την καταγράψω... γιατί δεν θα μπορέσω να κάνω αλλιώς. Είναι κάποια πράγματα που αν δεν τα εξωτερικεύσεις, θα σκάσεις. Έτσι, άλλοτε με το μολύβι και άλλοτε με το πληκτρολόγιο, έχω γράψει έναν αριθμό διηγημάτων, μερικά από τα οποία δημοσιεύτηκαν κι εδώ.

• Η πρώτη μου συγγραφική προσπάθεια ήταν το διήγημα σε συνέχειες "Η πτώση". Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να ανακατέψω ποίκιλα μοτίβα σε αυτήν την ιστορία. Ψυχογραφία, Επιστημονική Φαντασία, περιπέτεια, συνωμοσιολογία, θεολογία, βία, ρομάντζο, σεξ κι ένα διφορούμενο τέλος. Τα έβαλα όλα στο mixer και προέκυψε το εν λόγω διήγημα. Το αποτέλεσμα ήταν αρκετά ενδιαφέρον αλλά οπωσδήποτε έχανε αρκετά σε μεστότητα και ωριμότητα σε σχέση με τις κατοπινές μου λογοτεχνικές απόπειρες. Παρ'όλ'αυτά, το ότι αυτό το διήγημα, έστω και τόσο ερασιτεχνικό, ήταν που έφερε εξαρχής τον πολύ κόσμο στο blog, κάτι λέει.
• Ήθελα να γράψω σε κάποια φάση μια ιστορία καθαρού κι ανόθευτου τρόμου λαβκραφτικών καταβολών. Έτσι ξεκίνησα την ιστορία "Το ξύπνημα", μόνο που κάπου στην πορεία τα πράγματα στράβωσαν. Πείτε το ξενέρα, πείτε το έλλειψη έμπνευσης, μετά την πρώτη συνέχεια δεν συνέχισα με το παρόν. Τί να πω, shit happens. Ίσως στο μέλλον...
• Αυτοτελή διηγήματα: Το πιο πολυδιαβασμένο, μέχρι στιγμής, διήγημα που έχω δημοσιεύσει εδώ είναι ο "Αρλεκίνος". Μια ιστορία φαντασίας, ιδιαζόντως ονειρική (στην κυριολεξία, αφού η αρχική έμπνευση για αυτήν προήλθε από ένα όνειρο που είδα) και ποιητική, με στοιχεία τρόμου και φρίκης και παράλληλα μια προσπάθεια σπουδής πάνω στην εμμονή και την εκδίκηση. Μετά τον "Αρλεκίνο" ακολούθησε το τελευταίο, μέχρι στιγμής, δημοσιευμένο διήγημα, "Η τελευταία συγχορδία". Όντας το πιο συγκροτημένο και το πιο ώριμο ως τώρα ατόπημά μου, ξεκινά σε μια ρεαλιστική βάση, για να παρεισφρήσουν στην συνέχεια τα φαντασιακά στοιχεία (είμαι αμετανόητος fantasy και sci - fi freak τελικά) που αποτελούν τον κύριο κορμό της πλοκής. Τα θέματα που προσπάθησα να αναπτύξω εδώ είναι η επιθυμία και τα όριά της, η θυσία, ο τρόμος μπροστά στο άγνωστο αλλά και ο θρίαμβος της περιέργειας και της δίψας για γνώση που διαποτίζουν κάθε ανθρώπινο ον. Επιπλέον, σε έναν Σωκρατικό, θα έλεγα, διάλογο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, που έχει δανειστεί όμως και στοιχεία υλιστικής διαλεκτικής, σχολιάζεται η αιτιότητα και/ή η νομοτέλεια των γεγονότων που συλλαμβάνει ή όχι ο ανθρώπινος νους και η συγκεκριμένη αντίληψη αυτής μέσω του εμπειρισμού ή των ιδεαλιστικών θεωριών που έχουν αναπτυχθεί, δύο στην ουσία αντικρουόμενους πόλους σκέψης.

Βέβαια, σε τελική ανάλυση, απλά τύχαινε σε κάθε περίπτωση να με πιάνουν (γ)καύλες και να αρχίζω να γράφω ό,τι μου κατέβαινε. Και αν παραπάνω δηλώθηκαν οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους κινήθηκε το κάθε διήγημα, αυτό που έχει τελικά σημασία είναι το πώς επηρεάζει τον καθένα και την καθεμιά ένα λογοτέχνημα, τί σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα και προβληματισμούς του/της δημιουργεί - και που μπορεί να μην έχουν και καμία σχέση με ό,τι σκεφτόταν εξαρχής ο συγγραφέας. Αυτή δεν είναι άλλωσε η ομορφιά της λογοτεχνίας;

- Διάλογος: Εδώ συμπεριλαμβάνονται όλα τα posts που έχουν στόχο την επικοινωνία μου μαζί σας. Είτε κάποια ανακοίνωση, είτε κάποιο νέο, είτε επειδή πολύ απλά χαλβάδιαζα και ήθελα γράψω καμιά μαλακιούλα για να περάσει η ώρα. Ενίοτε, πάντως, ορισμένες από τις εν λόγω αναρτήσεις είχαν κι έχουν ιδιαίτερη σημασία και συμβολή στην εξέλιξη και την ροή του blog.

- Διασκέδαση: Πρέπει να σπάμε και την πλάκα μας, γιατί αν δεν το κάνουμε θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι. Έτσι κι εδώ δημοσίευσα κείμενα χιουμοριστικά και πλακατζίδικα, αλλά που ενίοτε δηλώνουν ξεμπροστιάζοντας και μεγάλες αλήθειες. Τ'ακούτε, κοπελιές;

• Πρώτο πρώτο είχα postάρει ένα πανηλίθιο διαφημιστικό promo που είχα δει στο YouTube, υπό τον εύγλωττο τίτλο "Handjob". Πράγματι, ήταν... μια μαλακία και μισή, αλλά πλάκα πλάκα το γαμημένο είχε επιτυχία! Και μόνο το ότι μπήκα στην διαδικασία εγώ, όπως και τόσοι άλλοι, να ασχοληθώ μαζί του, σημαίνει ότι πέτυχε τον σκοπό του! Είδατε τί κάνει το marketing;
• Το παν είναι να μην αφήσουμε την κρίση και τους νταβατζήδες της Τρόικας να μας κάμψουν το ηθικό. Πώς; Μερικές ιδέες μπορούν να βρεθούν στον ανάλογο αισιόδοξο οδηγό επιβίωσης, το τελικό απαύγασμα του οποίου είναι το εξής: κι αν όλα τα άλλα αποτύχουν, αυτό που θα μπορούμε πάντα να κάνουμε είναι να ερωτευόμαστε και να πηδιόμαστε. Αυτό δεν μπορεί να μας το κόψει κανένας καριόλης!
• Αγαπημένες μου δεσποινίδες, είναι κάποια πράγματα που λέτε, υποστηρίζετε, σχολιάζετε και μας ζορίζετε σχετικά, αλλά που να χτυπάτε τα κωλαράκια σας κάτω, δεν ισχύουν. Άλλα πάλι ισχύουν και παραϊσχύουν και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι των σπηλαίων είναι να τα βάλουμε καλά στην κεφάλα μας, να τα χωνέψουμε και να συμβιβαστούμε μαζί τους... και μαζί σας. Μια ανθολογία των παραπάνω βρίσκεται στο "20 γυναικείοι μύθοι και πραγματικότητες". Με ευχαρίστηση αλλά όχι έκπληξη διεπίστωσα ότι οι περισσότερες συμφωνήσατε μαζί μου. Αυτό έλειπε.

- Εξωγήινοι: Όχι που δεν θα τους έπιανα στο στόμα μου. Χα! Μέχρι στιγμής στην ενότητα αυτή έχω γράψει μόνο ένα κείμενο, σχετικό με το εντυπωσιακό και μυστηριώδες φαινόμενο των αγρογλυφικών. Ένα φαινόμενο που άλλοι πιστεύουν ότι είναι μια εντυπωσιακή και ακριβή αλλά κακόγουστη φάρσα, άλλοι το θεωρούν υπαρκτή απόδειξη επισκέψεων εξωγήινων πλασμάτων στην Γη και άλλοι είναι ουδέτεροι και σκεπτικιστές, χωρίς να απορρίπτουν την μία ή την άλλη πιθανότητα. Ποιός ξέρει;...

- Εσώκοσμος: Είναι κάποιες φορές που μου έρχεται διάθεση να γράψω για μένα. Όχι για τον εαυτό μου, αλλά για μένα. Κείμενα χωρίς ιδιαίτερο σκοπό και νόημα, απλά ψυχογραφικά κι εσωτερικά. Ε λοιπόν, στον "Εσώκοσμο" θα βρίσκετε τέτοια κείμενα. Η αρχή έγινε με τον "Παράδεισο", ένα ξετύλιγμα συναισθησιακών σκέψεων που προέκυψαν από την ανάμνηση μιας παλιότερης ερωτικής μου εμπειρίας.

- Κριτική: Ω ναι. Φτάσαμε και σε μία από τις αγαπημένες μου ενότητες! Γιατί, τί διαφορετικό θα μπορούσε να είναι, μεταξύ άλλων, το blog, αν όχι ένα βήμα για να κράξω όσο γουστάρω; Φύγαμε!

• Η αρχή έγινε με το Facebook. Ή, πιο σωστά, με τους καμένους Facebookάδες. Τι υπέρτατοι πρήχτες! Στο εν λόγω κείμενο έβγαλα μπόλικη χολή, γιατί είχαμε που είχαμε έτσι κι αλλιώς το Facebook σαν μέσο α - κοινωνικής δικτύωσης (φακέλωμα, σε απλά Ελληνέζικα), πλέον έχουμε και τους κολλημένους Facebook nerds που μας τα ζαλίζουν κάθε ώρα και στιγμή! Καλώ οποιονδήποτε κολλημένο με το Φατσοβιβλίο να μου αποδείξει ότι και το παραμικρό σημείο στίξης στο κείμενο δεν ισχύει. Μπορεί; Αμ δεν μπορεί.
• Το ότι οι δημοσιοκάφροι και οι μεγαλοαντιπρόσωποι του πολιτικού και κομματικού χώρου, όπου και να ανήκουν, είναι αδίστακτοι, το ξέρουμε ή το μυριζόμαστε όλοι μας. Αλλά το να φτάσουν να σπιλώσουν τόσο πολύ την μνήμη ενός νεκρού παιδιού και να στήσουν γύρω από τον τάφο του ένα κολασμένο γαϊτανάκι συμφερόντων, μικροπολιτικών και μικροκομματικών βλέψεων και προβοκάτσιας, ε, αυτό είναι άνω ποταμών. Αν ζούσε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί τι μηχανισμός και τι κανιβαλικό όργιο θα μπορούσε να στηθεί γύρω από την μνήμη και το νεκρό του κορμί. Αλλά έτσι είναι. Οι ύαινες δεν αρκούνται στο να τραφούν από το κουφάρι κάποιου. Πρέπει να το ξεσκίσουν, να το διαμελίσουν και να το κατακρεουργήσουν για να ευχαριστηθούν.
• Η αιώνια διαμάχη Βορειοελλαδιτών - Νοτιοελλαδιτών και ιδίως Θεσσαλονικέων και Αθηναίων όσων αφορά τα φαγητά, την διάλεκτο και τον τρόπο ζωής καλά κρατεί. Να μην προσθέσω κι εγώ το - χιουμοριστικό και καλοπροαίρετο - λιθαράκι μου; Και για να μην ξεχνιόμαστε, ας το επαναλάβω. Φίλοι Αθηναίοι. Άλλο η μπουγάτσα με τυρί και άλλο η τυρόπιτα. Το καταλάβατε ή να το ξαναπώ;
• Για το θέμα της Παιδείας έχουν γραφεί τα άπειρα, οπότε ίσως ήταν πλεονασμός που έγραψα κι εγώ το κατιτί μου. Παρ'όλ'αυτά, βάσει της λογικής που προκύπτει από την θεωρία του Ξυραφιού του Occam, κατέθεσα κι εγώ την άποψή μου για την ύπαρξη διττών σχολών σε Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. (Α.Τ.Ε.Ι., τέλος πάντων) και την σχετική εξίσωση των πτυχίων που επιδιώκεται από το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων (τί τίτλος - σιδηρόδρομος είναι αυτός μωρέ;).
• Εμείς οι Ελληνάρες έχουμε ένα θέμα σχετικά με το επίπεδο που βαστάμε ως λαός. Επίπεδο που συμπεριφορές σαν το ωχαδελφισμό, το ρουσφετιλίκι και τον σταρχιδισμό το ρίχνουν κατακόρυφα. Θα μου πείτε, και ποιός είμαι εγώ για να κριτικάρω; Μήπως δεν είμαι τα ίδια σκατά; Ε λοιπόν, προσπαθώ να μην είμαι. "Ρε μαλάκα, δεν εκτιμάς τον λαό σου. Στην τελική, εμείς είχαμε και σπουδαίους προγόνους που έχτιζαν Παρθενώνες." Σαν να ακούω διάφορους να το φωνάζουν αγανακτισμένοι μπροστά στις οθόνες τους καθώς διαβάζουν αυτά που γράφω. Ε λοιπόν, σε αυτούς απαντάω τα εξής. Μια χαρά εκτιμώ τον λαό μου και μια χαρά πατριώτης είμαι. Αλλά αναγνωρίζω ταυτόχρονα ότι, από άποψη αντιλήψεων και τρόπου αντιμετώπισης όλων των πτυχών της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής, είμαστε επιεικώς απαράδεκτοι. Όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Και θέλουμε πολύ δρόμο ακόμα για να εξομοιωθούμε και να φτάσουμε την στόφα των "αρχαίων ημών προγόνων", που τόσο εύκολα και θριαμβευτικά τους αναφέρουμε σε κάθε ευκαιρία. Γιατί αν ήμασταν σαν αυτούς, δεν θα μας αρκούσε να κοιτάζουμε προς τα πίσω και να χαιρόμαστε σαν καθυστερημένα λέγοντας "κοίτα! Οι πρόγονοί μας έχτιζαν Παρθενώνες!" Αντ'αυτού, θα κοιτάζαμε στο μέλλον και θα χτίζαμε τους δικούς μας, καινούριους Παρθενώνες. Καταλάβατε; Ωραία. Βουλώστε το λοιπόν.
• Τελικά ζούμε όλοι για το image; Παίζει... και η μπάλα πλέον παίρνει και τους wannabe "ψαγμένους", "κουλτουριάρηδες" και όλους τους συναφείς τύπους. Τύπους που με την new age συμπεριφορά τους δείχνουν πλέον να μην παρουσιάζουν καμία διαφορά  με τους, όπως τους λένε, "αμόρφωτους" και "απολίτιστους" κάγκουρες, που τόσο λατρεύουν να μισούν και να κράζουν. Η αβάσταχτη ελαφρότητα της (υπο)κουλτούρας, αγαπητοί/ές μου.
• Οι μπάτσοι είναι όργανα καταστολής. Το κακό είναι όμως ότι είναι και άμυαλα ανδρείκελα. Γιατί το να στέλνεις με έμφραγμα τον Μανώλη Γλέζο στον "Ευαγγελισμό" αφού τον έχεις ψεκάσει με χημικά, αυτόν, μια ζωντανή και λαμπρή μορφή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας αλλά ταυτόχρονα έναν άνθρωπο γέρο, που ένα τέτοιο σοκ μπορεί να του κοστίσει την ζωή, ε τότε δεν ξέρω τί να σε πω, φίλε μπάτσε. Να σε πω αγνώμονα; Να σε πω ανιστόρητο; Να σε πω αναίσθητο; Να σε πω ανεύθυνο; Να σε πω κτήνος; Να σε πω μαλάκα; Τί διάολο να σε πω;

- Μουσική: Χωρίς κάποιο μουσικό intemezzo πού και πού γίνεται; Δεν γίνεται. Έτσι κι εγώ δημοσιεύω από το YouTube και αλλού τραγούδια, συνθέσεις, σχετικές περιγραφές και video clips από γνωστούς και μή αλλά πάντα ενδιαφέροντες καλλιτέχνες. Έτσι, έχω ανεβάσει μέχρι στιγμής κομμάτια των Madrugada, των Portishead,  του Chuck Schuldiner, της Patti Smith, των Pain of salvation, του Paco De Lucia, των Buena Vista Social Club, των Tool αλλά και δικές μου συνθέσεις, καθώς, κατ'ευφημισμό και μόνο είναι η αλήθεια, είμαι κι εγώ μουσικός.

- Περιβάλλον και θέματα Πολιτικού Μηχανικού: Είναι δυνατόν να μην γράψω κείμενα, μελέτες, άρθρα, ειδήσεις και κριτικές πάνω στο αντικείμενο της επιστήμης μου αλλά και στο άμεσα συνυφασμένο με αυτήν περιβαλλοντικό ζήτημα; Όχι βέβαια. Μάλιστα, αυτή η ενότητα είναι η πλέον πολύγραφη στα πλαίσια του blog.

• Με αφορμή μια εργασία μου στα πλαίσια ενός μαθήματος, ανέβασα ένα κείμενο σχετικά με την ύπαρξη αμιαντούχων υλικών σε υφιστάμενες κατασκευές και τους σοβαρότατους κινδύνους για την υγεία που προκύπτουν από αυτά - ένα πρόβλημα με ιδιαίτερη έκταση στην δεκαετία της ανοικοδόμησης και ανακατασκευής/αναπαλαίωσης διατηρητέων κτιρίων που ζούμε.
• Σε μια προσπάθεια ομαδοποίησης για όσους/ες και όποιους/ες ενδιαφέρονταν, δημιουργήθηκε ένα post όπου συλλέγονταν διάφορα links από sites περιβαλλοντικού και οικολογικού ενδιαφέροντος, για την απλή κι εύκολη ανεύρεσή τους.
• Προκειμένου να εξηγηθούν διαφορές στην ορολογία και τον τρόπο υπολογισμού ιδιοτήτων σε σχέση με τον παλαιό Κανονισμό του 2000, γράφτηκε μια μελέτη (βάσει αποσπασμάτων) πάνω στον Ν.Κ.Τ.Χ. 2006 (Νέος Κανονισμός Τεχνολογίας Χαλύβων 2006). Αν και κυκλοφορεί ήδη ο Κ.Τ.Χ. 2008, το κείμενο δεν είναι ιδιαίτερα ετεροχρονισμένο, μια και οι Κανονισμοί του 2006 και του 2008 έχουν μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους, ενώ, από την άλλη, του 2000 και του 2006 διαφέρουν ουσιαστικά.
• Η στροφή προς την "πράσινη" και "καθαρή" ανάπτυξη είναι βέβαιο πως θα δημιουργήσει νέες ειδικότητες και άρα νέες θέσεις απασχόλησης κι εργασίας. Οι προβλέψεις μέχρι στιγμής επί του θέματος δεν έχουν πέσει έξω και η επόμενη 10ετία προβλέπεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.
• Οι μελετημένες και ιδιαίτερα εκτεταμένες βιοκλιματικές αναπλάσεις στην πόλη της Κατερίνης, που λαμβάνουν ήδη χώρα και θα συνεχιστούν, με ώθησαν στο να κάνω μια σχετική έρευνα επί του θέματος. Πραγματικά, αποδεικνύεται ότι όπου υπάρχει όρεξη και σοβαρή επιστημονική δουλειά μπορούν να γίνουν θαύματα.
• Όπως και πολλοί άλλοι, περίμενα με ανυπομονησία κι ελπίδα την Σύνοδο του Ο.Η.Ε. για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη. Δυστυχώς, η ανυπομονησία μου ήταν χωρίς αντίκρυσμα και η ελπίδα μου φρούδα...
• Πέρα από την προμελέτη και την οριστική μελέτη για την κατασκευή ενός έργου, ιδιαίτερα σημαντικά είναι και τα δύο επόμενα στάδια πριν και κατά την διάρκεια της αποπεράτωσης: η μελέτη εφαρμογής και η επίβλεψη στο εργοτάξιο. Και αν και το δεύτερο πλέον χρήζει ιδιαίτερης προσοχής από τους περισσότερους μηχανικούς, η αξία του πρώτου παραγνωρίζεται ακόμα - πράγμα που τις περισότερες φορές οδηγεί σε δυσμενή για το έργο αποτελέσματα.
• Τον περασμένο Δεκέμβριο συμμετείχα σε ένα τριήμερο εκπαιδευτικό road trip της σχολής. Στόχος μας ήταν να επισκεφτούμε τα έργα διάνοιξης σηράγγων στο εργοτάξιο των Τεμπών, τη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου και το φράγμα του Πύρρου - Αντίπυρρου κοντά στην Πάτρα. Δυστυχώς, λόγω της θανατηφόρας κατολίσθησης στα Τέμπη, η επίσκεψή μας στο πρώτο αναβλήθηκε. Εν τούτοις, επισκεφτήκαμε κι εξετάσαμε εμβριθώς τα άλλα δύο. Η πλήρης αλλά και απλουστευμένη, χάριν κατανόησης, περιγραφή τους, μαζί με ένα πλήθος διαφωτιστικών φωτογραφιών, παρουσιάστηκε στο παρόν κείμενο, στο οποίο έγινε και μια σχετική χιουμοριστική ανασκόπηση ολόκληρου του ταξιδιού και των ενδιάμεσων διανυκτερεύσεών μας στην Πάτρα και τα Ιωάννινα.
• Την προσοχή μου είχε τραβήξει ένα εκτεταμένο άρθρο εφημερίδας σχετικά με το υπερφιλόδοξο σχέδιο της ανάπτυξης του δικτύου DESERTEC - την σύνδεση, στην ουσία, με υπερσύγχρονα υποθαλάσσια και μετέπειτα υπόγεια ή υπέργεια καλώδια υψηλής τάσης και μήκους δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων, μελλοντικών υποσταθμών συλλογής και επεξεργασίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Το σχέδιο, που έχει βάθος χρόνου ως το 2050, μου φάνηκε τόσο ενδιαφέρον που έκατσα κι έκανα μόνος μου μια σχετική έρευνα που μετέπειτα δημοσίευσα με την μορφή ανάρτησης.
• Για να τα βλέπουμε κι εμείς και να μαθαίνουμε... μετά από ψάξιμο, παρουσίασα στοιχεία που αφορούσαν ορισμένες πόλεις και οικισμούς ανά τον κόσμο που πρωτοπορούν στην πράσινη ανάπτυξη, το οικολογικά σχεδιασμένο αστικό περιβάλλον και την εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Τι ανάποδοι που είμαστε, που να πάρει. Αν οι Γερμανοί έχουν προκόψει τόσο πολύ σε αυτά τα θέματα, παρ'όλο το δύστροπο ηπειρωτικό κλίμα της χώρας τους, εμείς που είμαστε ευλογημένοι με τόσο ήλιο, τόσο άνεμο και τόση θάλασσα, γιατί είμαστε τόσο αχαΐρευτοι ρε γαμώτο; Μήπως γιατί όλα αυτά τα έχουμε υπερβολικά απλόχερα και δεν τα εκτιμούμε;
• Αφού τελείωσα την συγγραφή μιας εκτεταμένης έρευνας που θα δημοσιευθεί στο επόμενο εξαμηνιαίο τεύχος του περιοδικού "Πολυμήχανο" του Α.Π.Θ. και που αφορούσε την αιολική ενέργεια, αποφάσισα να αναρτήσω στο blog τα βασικότερα τμήματα αυτής. Αν μη τι άλλο, η εκμετάλλευση και τα αντίστοιχα οφέλη της αιολικής ενέργειας είναι θέματα που αφορούν άμεσα και τον ελλαδικό χώρο.

- Πολιτική: Όλους μας ενδιαφέρει, όλους μας απασχολεί. Τα πολιτικά θέματα καταναλώνουν πολύ από τον χρόνο και την φαιά ουσία ενός ενήλικα (καμιά φορά χωρίς λόγο και νόημα) και προφανέστατα, κείμενα με πολιτικό περιεχόμενο δεν θα μπορούσαν να λέιψουν και από το blog.

• Υπάρχει μια λεπτή διαφορά μεταξύ της πολιτικοποίησης και της κομματικοποίησης. Μια λεπτή αλλά ουσιαστική διαφορά. Και το να καταλάβουμε και να αποφύγουμε την ατραπό στην οποία μπορεί να μας παρασύρει, λοιπόν... that's the point. Όταν όμως ζούμε σε εποχές χαύνωσης, ανοχής, πλύσης εγκεφάλου, βολέματος και λαμογισμού, υπάρχει στ'αλήθεια πιθανότητα για ουσιαστική πολιτικοποίηση;
• Κάποια συγκεκριμένα και ιδιαίτερα ντροπιαστικά γεγονότα που συνέβησαν τον περασμένο Νοέμβριο στην Πολυτεχνική σχολή του Α.Π.Θ. μεταξύ μελών αντιμαχόμενων παρατάξεων κατάφεραν να κηλιδώσουν τον τόσο σημαντικό εορτασμό εκείνων των ημερών - μιλαώ φυσικά για την επέτειο της 17ης του Νοέμβρη. Για φαντάσου... εκεί που κάποτε, κάποιοι προκάτοχοί μας θάβονταν εθελούσια κάτω από τις ερπυίστριες για τα πιστεύω και την ελευθερία τους, στις μέρες μας ένα μάτσο βλαμμένα βυσματόπαιδα κάνουν κωλοπαιδαρισμούς την ημέρα που τιμάμε την μνήμη των πεσόντων. Σα δε ντρέπεστε ρε.
• Πού πάει το χρήμα του κοσμάκη; Έλα ντε, πού πάει; Σε ποιές μαύρες τρύπες χάνεται; Μήπως θα έπρεπε οι συναλλαγές μας να ομοιάζουν με τον οικονομικό κύκλο στην παραβολή του Ελβετού τουρίστα και των 100 του ευρώ, παρά ό,τι λεφτά δίνουν οι φουκαράδες φορολογούμενοι να χάνεται σε μερικές (πολύ) βαθιές κομματικές τσέπες, όπως άλλωστε και όλα τα κονδύλια που έχουν δοθεί στην Ελλάδα από την Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια; Μήπως η λύση μπορεί να δοθεί και αλλιώς; Λέω, μήπως;...
• Διανύουμε μέρες πιθανής αναζωπύρωσης της τρομοκρατίας καθώς και των αντίστοιχων κρατικών αντιποίνων. Οπωσδήποτε δεν είναι και η καλύτερη δυνατή εποχή... αυτό ωστόσο που είναι σημαντικό να προσέξουμε είναι να μην γίνουμε φοβικοί, τρομολάγνοι και καχύποπτοι απέναντι στους συνανθρώπους μας, οποιαδήποτε και να είναι η εθνικότητά τους. Η αντιμετώπιση του πράγματος θέλει σπιρτάδα, εξυπνάδα, συμπάθεια, ακόμα και χιούμορ. Παρακολουθήστε τα έργα και τις ημέρες της ομάδας Άγγλων ακτιβιστών "Everything is OK" και θα καταλάβετε τί εννοώ.
• Οι απαρχές της ταξικής πάλης, η κυριότητα στα μέσα παραγωγής και η λογική του διαλεκτικού υλισμού πάνω στον τρόπο ενσωμάτωσης σε ένα κοινωνικό πλαίσιο μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας (που μπορεί να καταλήξει τελικά στην ιδεαλιστική καταπίεση της εκάστοτε αδύναμης τάξης) ήταν τα κύρια αντικείμενα του τελευταίου μέχρι στιγμής πολιτικού και ημιφιλοσοφικού κειμένου που έχω γράψει. Είναι αλήθεια πως το παρόν είναι το πιο δύσκολο και βαρύ κείμενο που έχω ανεβάσει ως τώρα, αλλά με λίγη προσπάθεια γίνεται ιδιαίτερα κατανοητό.

- Σκίτσα και comics: Μου αρέσει γενικά να ασχολούμαι με τις τέχνες, με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία κάθε φορά. Αυτή που με συναρπάζει και με μαγεύει περισσότερο από όλες τις άλλες, ακόμα και από την μουσική, είναι η τέχνη της απεικόνισης - είτε αυτή εκφράζεται μέσω της ζωγραφικής, είτε μέσω του σκίτσου, είτε μέσω των comics, είτε μέσω των κινουμένων σχεδίων. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα πρώτα μου σκίτσα τα άρχισα όταν ακόμα φορούσα πάνες. Έτσι, και χωρίς να διεκδικώ τίποτα δάφνες πρωτοτυπίας ή καλλιτεχνικής αξίας, μου αρέσει κατά καιρούς να εκθέτω δουλειές μου, όπως συνέβη και με το blog, όπου σας παρουσίασα μια συλλογή από σκίτσα που έχουν γίνει "στο πόδι". Ενδεχομένως στο μέλλον ακολουθήσουν κι άλλες παρουσιάσεις.

- Ταινίες μικρού μήκους: Έχω μεγάλη μουρλαμάρα με τον κινηματογράφο και τις ταινίες γενικότερα. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες αποδεικνύονται οι κατά καιρούς παρουσιαζόμενες ταινίες μικρού μήκους, άλλοτε λόγω του εικαστικού τους προσανατολισμού, άλλοτε λόγω του βαθύτερου νοήματος τους, άλλοτε λόγω και των δύο και άλλοτε... έτσι.

• "World builder": Έπαθα μεγάλη πλάκα όταν ανακάλυψα αυτό το ταινιάκι στο YouTube. Μια ιστορία αγάπης με φουτουριστικά στοιχεία και παράλληλα ένα σχόλιο πάνω στην δύναμη της εικονικής πραγματικότητας. Εξαιρετικό.
• "Hams off": Μια διασκεδαστική computer - animated ταινία του ελληνικής καταγωγής φοιτητή του Bournemouth University, Dennis Κωνσταντίνου.
• "Možnosti dialogu": Μια από τις σπουδαιότερες ταινίες μικρού μήκους όλων των εποχών, του μέγιστου Τσέχου σουρεαλιστή Jan Švankmajer, δημιουργημένη εξ'ολοκλήρου με την χρήση πηλού, πλαστελίνης, άλλων απλών υλικών και την τεχνική stop - motion. Εγώ την εξέλαβα ως ένα σχόλιο πάνω στην αδυναμία διαλογικής επικοινωνίας σε κάθε έκφανση της ζωής μέσα στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη και ισοπεδωμένη κοινωνία, αλλά η ταινία έχει τόσο πολυσύνθετα νοήματα που κάποιος άλλος μπορεί κάλλιστα να σκεφτεί κάτι τελείως διαφορετικό.

- Ταλέντα: Σε αυτήν την ενότητα αναρτώ ό,τι έχω αλιεύσει από το διαδίκτυο και μου έκανε εντύπωση αναφορικά με την δεξιοτεχνία και την καλλιτεχνική αξία του προσώπου για το οποίο γίνεται λόγος. Μέχρι στιγμής ασχολήθηκα με την νικήτρια του περασμένου "Ukraine's got talent" Kseniya Simonova. Τί το εκπληκτικό έκανε η εν λόγω (κουκλάρα, παρεμπιπτόντως) δεσποινίδα; Ε λοιπόν, δείτε το απόσπασμα και θα καταλάβετε.

- Ταξίδια: Μια πρόσφατα δημιουργημένη ενότητα όπου γράφω βάσει εμπειριών και υλικού δικού μου και μιας - κοσμογυρισμένης - φίλης μου και αφορά εναλλακτικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς για διάφορους προορισμούς, αρχής γενομένης με το Βερολίνο.

- Υγεία: Αν και, μια και δεν είμαι γιατρός, έχω ελλειπείς γνώσεις επί του θέματος, εν τούτοις το ενδιαφέρον μου για θέματα υγείας είναι δεδομένο. Για αυτό και γράφω σχετικά, μετά βεβαίως από σχετική μελέτη και προσεκτική έρευνα.

• Ζούμε άραγε στις μέρες μας έναν διατροφικό εφιάλτη; Πολύ πιθανόν. Αν μη τι άλλο όμως, είναι στο χέρι μας να προσέχουμε τί βάζουμε στην καταβόθρα που ονομάζουμε στόμα μας.
• Τί χάος είχε γίνει τότε με τα εμβόλια για τον ιό Η1Ν1... της πουτάνας το κάγκελο! Και τελικά αποδείχτηκε αυτό που εγώ συμμεριζόμουν από τότε: ότι όχι μόνο τα εμβόλια ήταν μια προσπάθεια των πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών να θησαυρίσουν χάρη στην πλασματική κρίση και τον τρόμο που οι ίδιες δημιούργησαν και συντηρούσαν, αλλά επιπλέον το ότι ήταν πολύ επικίνδυνα για την υγεία.

ΟΥΦ. ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ...

Δεν γίνεται αυτό, το κέρατό μου μέσα. Μια ανασκόπηση είπα να κάνω κι έγραψα πάλι 15 τόμους. Αλλά όχι. Δεν τελείωσα. Τώρα ΘΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΟΥ! ΜΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! ΤΡΕΛΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;

ΟΚ, ΟΚ, εντάξει, μια πλακίτσα είπαμε να κάνουμε, τί αντίδραση είναι αυτή; Δεν μπορείτε κι εσείς να σεβαστείτε την ανάγκη μου για έκφραση; Θέλετε να τραυματίσετε την ευαίσθητη και τρυφερή μου ψυχούλα; Θέλετε να σκοτώσετε το κουτάβι μέσα μου; Θέλετε να μου ξεσκίσετε την καρδ...

ΤΙ ΛΕΕΙ; ΘΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

Συγγνώμη... δεν ξαναμιλάω...

Με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο τέλος. Σας ευχαριστώ και πάλι όλους και όλες, κυρίως τους/τις φίλους/ες που είτε με γνωρίζουν και συνδέονται μαζί μου προσωπικά, είτε με γνώρισαν μέσω του blog και πλέον δεν μας συνδέει μόνο μια σχέση αναγνωστών, αλλά και μια διαδικτυακή συμπάθεια και blogοφιλία (ξέρετε εσείς ποιοί και ποιές είστε), αλλά και εκείνους/ες που απλά πέρασαν από εδώ ελάχιστες ή μόνο μία φορά και μου είπαν ένα γειά. Να είστε όλοι καλά και... τα λέμε πάλι σύντομα.

Read more...

Βερολίνο: εναλλακτικός ταξιδιωτικός/τουριστικός οδηγός

Καιρό τώρα είχα στο μυαλό μου την ιδέα να φτιάξω μια ενότητα που θα αφορούσε ταξιδιωτικούς και τουριστικούς προορισμούς, επισκέψεις σε χώρες του εξωτερικού αλλά και μέρη της Ψαροκώσταινας και γενικά εντυπώσεις από ταξίδια που έλαβαν χώρα στο παρελθόν και θα σχεδιάζονται και για το μέλλον. Θα ήταν όμως εξαιρετικά τετριμμένο το να αρχίσω να αραδιάζω τα κλασικά αξιοθέατα, μουσεία, τεχνουργήματα, αρχιτεκτονήματα, δρυμούς, ακόμα και πασίγνωστα και χιλιοπροτεινόμενα μέρη για να βγει κανείς το βράδυ, πράγμα που άλλωστε μπορεί να το κάνει πολύ καλύτερα οποιαδήποτε μπροσούρα ενός οποιουδήποτε ταξιδιωτικού πρακτορείου.

Υπό το βάρος λοιπόν των παραπάνω σκέψεων αλλά κι επειδή είμαι ένα εγωιστικό και ψωνισμένο κωλόπαιδο που θέλει να ξεχωρίσει, αποφάσισα να κάνω κάτι το διαφορετικό. Με την βοήθεια μιας καταπληκτικής φίλης μου (μεγάλης fan των ταξιδιών, σαν κι εμένα, ΚΑΙ τρελού party animal - τ'ακούς ρε; Για εσένα τα λέω) αποφασίσαμε να συνδυάσουμε το υλικό μας και να φτιάξουμε εναλλακτικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς για διάφορους τουριστικούς προορισμούς. Οδηγούς που θα περιλαμβάνουν ψαγμένα μέρη για διασκέδαση, ξεχωριστά μέρη για φαγητό, υπαίθρια art events, underground sights καλλιτεχνικής έκφρασης και γενικά πράγματα που δεν βρίσκονται εύκολα σε συμβατικούς οδηγούς. Ελπίζω να αγκαλιάσετε αυτήν την ενότητα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον... κάτι έχει να πει. Πρώτος μας σταθμός το Βερολίνο. 

- Tacheles: Περιοχή που έχει καταληφθεί από αναρχικούς κι έχει διαμορφωθεί ως ένα συγκρότημα καταλήψεων και καταγωγιών που ενίοτε λειτουργούν το βράδυ και ως μπαράκια όπου μπορεί κανείς να διασκεδάσει με latin, rock, metal, electro και house ήχους (είσοδος ενίοτε υπάρχει αλλά το αντίτιμο είναι πολύ μικρό, σχεδόν συμβολικό).  Ωστόσο, τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα λαμβάνουν χώρα στο Tacheles κατά την διάρκεια της ημέρας με τις πολύ πρωτοποριακές υπαίθριες εκθέσεις ζωγραφικής και street art (Kunsthaus, όπως είναι ο γενικός για όλα αυτά όρος στα Γερμανικά). Οι πιο πειναλέοι θα βρουν και μέρη για μαμ (μεταξύ μας, σερβίρεται εκεί ένα Bratwurst ΤΟΣΟ - με το συμπάθειο). Γενικά, το μέρος θα αποδειχθεί ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τον οποιοδήποτε, ακόμα και για εκείνους που θέλουν να το επισκεφθούν μόνο και μόνο για να περιεργαστούν τον τρόπο ζωής στις αναρχικές καταλήψεις. Κώδικας ντυσίματος και άλλες τέτοιες μαλακίες δεν υπάρχουν, απλά επειδή η κατάσταση εκεί είναι γενικά πιο χύμα, μην σκάσετε μύτη με τα ψιλοτάκουνα ή το smocin. Για να είστε πιο άνετα, όχι τίποτε άλλο.

Η διεύθυνση του Tacheles είναι Oranienburgerstrasse 54 - 56a. Ο ευκολότερος τρόπος για να φτάσετε εκεί είναι να πάρετε το μετρό, να σταματήσετε στην Friedrichstrasse και από εκεί μετά με το S1 να κατεβείτε στην στάση Oranienburgerstrasse. Η διαδρομή του S1 ανήκει στις ροζ γραμμές όπως φαίνεται στον αναλυτικό χάρτη των διαδρομών του metro που παρατίθεται στο τέλος της ανάρτησης.

- Alexanderplatz: Το πιο κεντρικό σημείο του Βερολίνου. Φημίζεται για τον περίφημο και πανύψηλο Στύλο της.

Γενικά η Alexanderplatz είναι από τα πιο κοσμοπολίτικα μέρη της πόλης, τίγκα στα μπαράκια και τα clubs. Το ότι είναι όμως κοσμοπολίτικη δεν σημαίνει ότι ξεχειλίζει από καγκουριά και ότι δεν έχει και πιο ψαγμένα spots για να ανακαλύψετε. Ενδεικτικά αναφέρω ένα μέρος, ένα μπαράκι στην Rosa Luxemburgh Platz, ακριβώς μια στάση του λεωφορείου πριν την Alexanderplatz. Δυστυχώς το όνομά του το έχει σκεπάσει η λήθη, αλλά είναι κοντά στην στάση. Θα το βρείτε.
Γενική πρακτική στα μέρη πέριξ της Alexanderplatz είναι η εξής: σταμπάρετε ένα ζευγάρι, κατά προτίμηση Γερμανών, και πάρτε το από πίσω. Ακολουθήστε το και μπείτε στο ίδιο μαγαζί που θα μπουν κι αυτοί. Κατά πάσα πιθανότητα το μέρος θα σας αρέσει, αλλά και πάλι, αν σας χαλάει κάτι σε αυτό, κάντε την με ελαφρά πηδηματάκια και επαναλάβετε την ίδια πρακτική μέχρι να βρείτε να κάτσετε κάπου που σας ικανοποιεί. Με εμάς αυτή η πρακτική είχε εκπληκτικά αποτελέσματα και ενδείκνυται γενικά σε κεντρικά μέρη πόλεων του εξωτερικού όπου γίνεται χαμός και δεν ξέρει κάνεις πού να πρωτοπάει.

- Περιοχές και οδοί με ιδιαίτερα μέρη για να βγει κανείς κι εκπληκτική μουσική (γερμανικές μπυραρίες αλλά και μέρη με ζωντανή blues, rock, jazz, funk, ακόμα και κουβανέζικη μουσική) μπορεί να βρει κανείς στις εξής περιοχές κι οδούς: Warschauer Strasse, Kreuzberg (περιοχή με πολλούς μετανάστες και ιδιαίτερα Τούρκους - μπορεί να πετύχετε και αρκετές γυναίκες που φοράνε φερεντζέ ή μπούργκα - όπου παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάφορα oriental μαγαζιά... εν τούτοις το φαγητό εκεί δεν είναι ιδιαίτερα αξιόλογο, οπότε αν μπορείτε αποφύγετέ το) και μέρη του ανατολικού Βερολίνου όπως η Friedrich Strasse και η Prenzlauerberg. Οι στάσεις του μετρό που είναι τοποθετημένες στα τελευταία μέρη είναι οι Schönhauser Alle, Ebenswalder Strasse και Prenzlauer Strasse.

Στην παραπάνω ανατολική περιοχή μπορεί κανείς να βρει και ιταλικά, ισπανικά, μεξικάνικα και ταϋλανδέζικα εστιατόρια στις οδούς Kollwitzstrasse, Husemannstrasse και Danziger Strasse.

- Savignyplatz: Μια από τις κεντρικότερες φαγητο - περιοχές του Βερολίνου. Η Savignyplatz είναι ιδιαίτερα μεγάλη σε έκταση και μπορεί κανείς να βρει εστιατόρια με ευρωπαϊκή, ασιατική, ακόμα και αφρικανική κουζίνα. Εδώ μπορείτε να ξεχαρμανιάσετε και να κάνετε διάφορες δοκιμές σε εδέσματα που δύσκολα μπορείτε να βρείτε αλλού... παρ'όλ'αυτά δείξτε και λίγη προσοχή και μην φάτε ό,τι να'ναι. Π.χ. στα βιετναμέζικα εστιατόρια σερβίρουν κοτόπουλο με φυστικοβούτυρο! Μπλιαχ...

- Potzdamer Platz: Περιοχή διαμορφωμένη σαν εμπορικό κέντρο, με μαγαζιά, εστιατόρια και καταστήματα. Είναι ιδανική για βόλτα και χάζι, ιδιαίτερα τις μεσημεριανές ώρες. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το Μουσείο Φωτογραφίας και Τηλεόρασης το οποίο καταδεικνύει όχι μόνο την εξέλιξη των οπτικοακουστικών συσκευών αποτύπωσης και απεικόνισης από τις απαρχές τους ως τις μέρες μας, αλλά επιπλέον περιέχει και φωτογραφικά κ.ά. ντοκουμέντα της νεότερης και σύγχρονης Ιστορίας. Αξίζει να το επισκεφτείτε.

- Unsichtbar: Αυτό πιστεύω ότι θα σας προσφέρει (αν το αντέχει βέβαια η τσέπη σας, γιατί είναι λίγο τσιμπημένες οι τιμές) μια από τις πιο διαφορετικές εμπειρίες που θα μπορούσατε να έχετε στο Βερολίνο αλλά και γενικά. Με λίγα λόγια, το Unsichtbar είναι ένα εστιατόριο - bar όπου θα σας εξυπηρετήσουν άνθρωποι τυφλοί ή γενικά με προβλήματα όρασης.
Το μαγαζί δουλεύει μόνο με κρατήσεις. Αφού λοιπόν έχετε ήδη κρατήσει rezervé από την προηγούμενη μέρα και μέσω τηλεφώνου κάποιο τραπέζι, όταν πάτε στο Unsichtbar θα εισέλθετε σε έναν τελείως σκοτεινό χώρο και θα οδηγηθείτε σε ένα εξίσου σκοτεινό δωμάτιο. Εκεί θα παραγγείλετε το φαγητό και/ή το ποτό σας και η εξυπηρέτησή σας θα γίνει από αξιοθαύμαστα ακριβείς και εκπληκτικά ευγενικούς ανθρώπους με προβλήματα όρασης.  Έτσι, από την μια θα θαυμάσετε το πόσο πολύ έχουν προσαρμοστεί οι σερβιτόροι στο περιβάλλον εργασίας τους (αφού για αυτούς το απόλυτα σκοτεινό μέρος δεν κάνει καμία αίσθηση, μια κι έχουν μάθει να κινούνται άνετα μέσα σε αυτό χάρη στην έντονη αίσθηση προσανατολισμού τους και την οξυμένη ακοή και αφή τους) και από την άλλη θα σπάσετε πλάκα με το πόσο ψάρια έξω από το νερό θα νιώσετε οι ίδιοι/ες, αφού, στην αρχή τουλάχιστον, δεν θα βρίσκετε καν τον στόχο με το πηρούνι σας! Χώρια που, αν κάνετε ησυχία, μπορείτε άνετα να την βρείτε και με το amore σας. Ή από την άλλη, αν σας κεράτωσε και θέλετε να τον/την εκδικηθείτε και να μην κατηγορηθείτε, εδώ είναι το ιδανικό μέρος! "Κύριε δικαστά, δεν φταίω, δεν έβλεπα και νόμιζα ότι κάρφωνα ένα φιλέτο!" Μμμμ, κάτι μου λέει πως δεν έπρεπε να το πω αυτό...

Το Unsichtbar βρίσκεται στην Gormanstrasse 14. Περισσότερες ενδιαφέρουσες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ:  http://www.unsicht-bar-berlin.de/unsicht-bar-berlin-v2/en/html/home_1_idea.html

- Tiergarten: Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο όμορφα πάρκα στο Βερολίνο, γεμάτο από ξέφωτα, μονοπάτια, λιμνούλες, αλσύλλια και κρυμμένα μέσα στις φυλλωσιές τεχνουργήματα, όπως προτομές, αγαλματίδια, συντριβάνια και μικρές γούρνες. Μπορείτε να φάτε ώρες ή μέρες εκεί απλά και μόνο βολτάροντας, αλλά αν μη τι άλλο πιστεύω πως αξίζει να κάνετε μια στάση σε ένα μικρό self service εστιατόριο κοντά στην λίμνη Neuer See, όπου μπορείτε να απολαύσετε την μπύρα και τον μεζέ σας παρακολουθώντας την πανέμορφη θέα με τις συγκοινωνούσες λιμνούλες. Χώρια που σαν επιδόρπιο έχει κάτι ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ φράουλες με mascarpone!

Αυτό όμως που αποτελεί τον κύριο πόλο έλξης των επισκεπτών στο Tiergarten είναι το περίφημο Victory Column. Το Victory Column είναι ένα μνημείο σαν πύργος ή κοίλη κολώνα στην μέση του πάρκου. Μπορείτε να μπείτε μέσα του και να ανεβείτε ως την κορυφή του, από την οποία η θέα θα σας κόψει την ανάσα. Θα διαπιστώσετε την πλήρη έκταση του Tiergarten, το οποίο βρίσκεται εν είδει πράσινης όασης σε μια από τις πιο κεντρικές και πυκνοχτισμένες περιοχές της πόλης, αλλά επιπλέον θα θαυμάσετε την ακτινωτή/αστεροειδή μορφή των δρόμων εντός του πάρκου, οι οποίοι ξεκινούν από την κομβονησίδα πάνω στην οποία βρίσκεται το Victory Column και απλώνονται μέσα στο Tiergarten ώσπου να συναντήσουν τον περιφερειακό του πάρκου δρόμο που έρχεται από την πόλη και το περικλείει εν είδει περιμέτρου.
Βέβαια, σας προϊδεάζω ότι η ανάβαση στο Victory Column δεν ενδείκνυται για καπνιστές, καθώς μέχρι την κορυφή απαιτείται να ανεβείτε πάνω από 300 σκαλιά. Και μην σκέφτεστε τίποτα ανελκυστήρες... δεν υπάρχουν.

- Κλείνοντας, παραθέτω κάποιους χάρτες που είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικοί.

Γενικός οδικός χάρτης: http://www.berlin-life.com/map/map.php

Χάρτης με όλες τις διαδρομές του metro (αυτός ειδικά είναι must - δεν υπάρχει ευκολότερος και πιο σίγουρος τρόπος μετακίνησης στο Βερολίνο από το metro):

http://mapsof.net/berlin/static-maps/png/berlin-metro-system-map

Read more...